တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကိုးယောက်မြောက် သတ်မှတ်ချက်
Vol. 7 Ch. 89
ငါးရက်ကြာပြီးနောက်၊ ယုခေတ် ၁၃၂၂ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၂ ရက်
ဟိုယုရှောင်သည် အိမ်တော်မှ ထွက်လာပြီး ဟိုယုချန်နှင့် အခြားသူများ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာများကို မြင်သောအခါ အံ့ဩခြင်းမရှိဘဲ အနည်းငယ်မျှသာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ အားလုံး သိပြီးသားလား”
အတော်လေး စိတ်မရှည်သော ဟိုယုချန်သည် ရှေ့သို့တိုး၍ “အစ်ကိုကြီး၊ မင်းနဲ့ ချန်ယွဲ့တို့ရဲ့ နပန်းပွဲသတင်းက နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေပြီ။ မင်း သဘောတူခဲ့တာ မသင့်ဘူး” ဟု ပြောသည်။
ဟိုယုချန်တစ်ယောက်တည်းသာ မဟုတ်ပေ။ ဟိုယုလင်၊ ဟိုဖေး၊ ဂေါချန်၊ ဂေါဟူ၊ စူလီနှင့် အခြားငါးဦးတို့သည် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူတို့၏အမူအရာများမှ ဟိုယုချန်၏ ခံစားချက်နှင့် ဆင်တူသောအရာကို ဖော်ပြနေကြသည်။
ကျောက်ယန်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပွားသောညတွင် သူတို့အားလုံး ချန်ယွဲ့၏ အင်အားကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့ခဲ့ကြပြီး အပြင်တွင် ဟိုယုရှောင်သည် တျန်လီနောင်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည်ဟု သတင်းများ ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူတို့အားလုံး သိကြသည်။
“မင်းတို့အားလုံးတောင် ငါရှုံးမယ်လို့ ထင်နေရင် စီရင်စုမှာ ငါနိုင်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မယုံကြည်ဘူး မဟုတ်လား”
ဟိုယုရှောင်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ နောက်တွင်ရှိသော ဟိုဖေးသည် ခေါင်းညိတ်ကာ
“မိသားစုခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော် စေလွှတ်လိုက်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက နောက်တစ်ရက် နပန်းပွဲအတွက် အဓိက လောင်းကစားရုံတွေနဲ့ ရှန်ရှင်းနေအိမ်တို့ စာရင်းတွေ ဖွင့်ထားပြီးပြီလို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတယ်။
အခုချိန်မှာ ချန်ယွဲ့နဲ့ အစ်ကိုအတွက် အနိုင်အရှုံးက ၅ ဆ ၁ ဆ ဖြစ်နေတယ်...”
ဤအရာကို ကြားသောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်ဝင်စားမှု မြင့်တက်လာပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ “ဒီလောင်းကစားရုံတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က ထောက်ခံသူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“စီရင်စုမှာ လောင်းကစားလိုင်စင် ကိုးခုပဲ ထုတ်ပေးထားတယ်”
လောင်းကစားလိုင်စင်များအရ ရှန်ရှင်းနေအိမ်မှလွဲ၍ ကျန်ရှစ်ခု၏ နောက်ကွယ်မှ ထောက်ခံသူများမှာ မဟာလောဂိုဏ်းနှင့် ထိုတတိယတန်းစား အင်အားစု ခုနစ်ခုဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ ရွှေတွေ အကုန် လဲပြီးပြီလား”
ဟိုယုရှောင်၏ ဤမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ အခြားသူများသည် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူတို့၏အမူအရာများ ထူးဆန်းလာသည်။
ဟိုယုလင်သည် သူတို့ထဲတွင် အတည်ငြိမ်ဆုံးဖြစ်ပြီး ရှေ့သို့တိုး၍ တစ်ထောင်ကျပ်တန် ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို ပေးအပ်ကာ “ရွှေပုံးနှစ်ပုံး၊ စုစုပေါင်း သုံးသိန်းနှစ်သောင်းကျပ်၊ အားလုံး ဒီမှာပါ” ဟု ပြောသည်။
“မိသားစုခေါင်းဆောင်၊ ခင်ဗျား ချန်ယွဲ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်မှုရှိလား” ဂေါချန်သည် ထိုအချိန်တွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။
ဤမေးခွန်းသည် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲရှိ သံသယများကိုလည်း ဖော်ပြနေပြီး ခဏတာမျှ မျက်လုံးအားလုံးသည် ဟိုယုရှောင်အပေါ်၌သာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ဟိုယုရှောင်သည် ဤငါးရက်အတွင်း တရားကျင့်ကြံခဲ့ကြောင်း သူတို့သိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ငါးရက်သာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူတစ်ဦးကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲနိုင်ပါမည်လား...
“ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ကျွန်တော့်မှာ ယုံကြည်မှုသိပ်မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ရှုံးရင်တောင် သေမှာမဟုတ်ဘူး ဒါကို စိတ်ချပါ”
ဟိုယုရှောင်သည် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများကို စောင့်ကြည့်နေပြီး အတွင်း၌ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူ၏အမှန်တကယ် အတွေးများကို ဖော်ထုတ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏စကားများကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် ချက်ချင်းပင် သက်သာရာရသွားပြီး သူတို့၏မျက်နှာပေါ်ရှိ တင်းမာမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။
“ဘာလဲ ငါ လောင်းကြေးထပ်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား”
လူတိုင်းသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါယမ်းကာ ယခင်က အထင်လွဲမှုများကို ပယ်ချလိုက်သည်။
ဟိုယုရှောင်သည် ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးခြင်းမပြုဘဲ ခြောက်ဦးကို မြင်းများပေါ်တက်ရန် ခေါ်ကာ စီရင်စုမြို့၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ဦးတည်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
အဖွဲ့သည် အံ့ဩစွာဖြင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ တစ်မိုင်လေးပုံတစ်ပုံခန့် လျှောက်သွားပြီး စီရင်စုမြို့၏ အဓိကနေရာသို့ ချဉ်းကပ်သောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် ရှန်ရှင်းနေအိမ်၏ အဝင်ဝသို့ ဦးဆောင်ကာ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သောအခါ အခြားသူများ သဘောပေါက်သွားသည်။
“နောက်တစ်ရက်ကျရင် ဒီမှာ ချန်ယွဲ့နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်မှာပါ။ ဒီနေရာကို ကြိုတင် လေ့လာဖို့နဲ့ စီရင်စုမှာရှိတဲ့ ရှန်ရှင်းနေအိမ်က ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ မင်းတို့ကို ပြဖို့အတွက် အရင်လာခဲ့တာ”
စီရင်စုရှိ ရှန်ရှင်းနေအိမ်ဖြစ်သောကြောင့် ကျောက်ယန်ခရိုင်ရှိ နေအိမ်များထက် အဆင့်တစ်ဆင့်သာလွန်ရုံသာမက မြေဧရိယာအားဖြင့်လည်း သုံးဆမှ ငါးဆအထိ ပိုကြီးသည်။
ဟိုယုရှောင်နှင့် အဖွဲ့ဝင်များသည် အဓိကတံခါးမှ ဝင်ရောက်သောအခါ ပထမထပ်၏ ကျယ်ဝန်းမှုကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ပထမထပ်တစ်ခုလုံးသည် အနည်းဆုံး မီတာတစ်ရာပတ်လည် ကျယ်ဝန်းပြီး အလယ်တွင် မီတာဆယ်ပတ်လည် စင်မြင့်တစ်ခုရှိကာ စင်မြင့်ကို ဝိုင်းရံထားသော စားပွဲများသည် အနည်းဆုံး နှစ်ရာမှ သုံးရာအထိ ရှိသည်။ စားပွဲတစ်ခုလျှင် လူလေးဦးခန့် ထိုင်နိုင်သည်ဟု ယူဆပါက အနည်းဆုံး လူတစ်ထောင်ခန့် နေရာထိုင်ခင်းပေးနိုင်သည်။
အဓိကအချက်ကတော့ တစ်ဝက်လောက် ပြည့်နေတာပဲ...
ဒီ ရှန်ရှင်းနေအိမ်မှာ စီးပွားရေးက အလွန်ကောင်းတာပဲ။
ဟိုယုရှောင် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်နှင့် အစေခံနှင့်တူသော စားပွဲထိုးတစ်ဦးသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးလာကာ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ဝေဆာလျက် “သခင်လေး ထမင်းစားဖို့ ရပ်နားမှာလား ဒါမှမဟုတ် တည်းခိုမှာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ထမင်းစားဖို့ ခုနစ်ယောက်”
ဟိုယုချန်သည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ၏ နှစ်မီတာမြင့်သော ခန့်ညားထည်ဝါသော အရပ်အမောင်းနှင့် တောင့်တင်းသော ရုပ်ရည်သည် လွှမ်းမိုးမှုကြီးမားသော အရှိန်အဝါကို ဖန်တီးနေသည်။
သို့သော် ထိုသို့သော မြင်ကွင်းများကို ရိုးနေပြီဖြစ်သော စားပွဲထိုးသည် မတုန်မလှုပ်ဘဲ ဟိုယုရှောင်ကို လှည့်၍ “ပထမထပ်မှာ ထမင်းစားမလား ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယထပ်ကို ပိုကြိုက်မလား” ဟု မေးမြန်းသည်။
ရှန်ရှင်းနေအိမ်၏ ဒုတိယထပ်သည် ဂန်းချီအဆင့်ရှိ စစ်သည်တော်များအတွက် ဝန်ဆောင်မှုပေးသည်။ ဟိုယုရှောင် ရှိနေသောကြောင့် ဟိုယုချန်နှင့် အခြားသူများသည် ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံမှု မလုံလောက်သော်လည်း အထက်သို့ တက်ရောက်နိုင်သည်။
ဟိုယုရှောင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားသည်ကို မြင်သော စားသုံးသူများသည် မျက်နှာတွင် မနာလိုသော အရိပ်အယောင်ကို ပြသကြသည်။
ဒုတိယထပ်သည် ပထမထပ်၏ အနည်းဆုံး တစ်ဝက်ခန့်ရှိပြီး အချို့နေရာများကို တည်းခိုရန်အတွက် အသုံးပြုသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ စားပွဲထိုးသည် ခုနစ်ဦးကို သီးသန့်အခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အစားအသောက်နှင့် အဖျော်ယမကာများမှာယူကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။
“ခစ်ခစ် ဟင်းကိုးပွဲ၊ အရက်သုံးအိုး၊ စုစုပေါင်း ငွေ ၃၂၀ ကျပ်။ ငါ ဒီလောက်နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့ပြီး ဒီလောက် ဇိမ်ကျတဲ့ အစားအသောက်ကို တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး...”
စူလီသည် ယခင်က လေတပ်ငှက်ဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး ရှန်ရှင်းနေအိမ်၏ ပထမထပ်တွင် ထမင်းစားဖူးပြီး ခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်စာအတွက် အများဆုံး ငွေကျပ် ၁၂ ကျပ်ခန့်သာ ကုန်ကျခဲ့သည်။ ဒုတိယထပ်သည် စျေးကြီးကြောင်း သူသိသော်လည်း ခုနစ်ယောက်စာအတွက် အများဆုံး ငွေကျပ် ၅၀ ထက် မပိုနိုင်ဟု သူခန့်မှန်းခဲ့သည်။
ငွေကျပ် ၅၀ သည် ဟင်းတစ်ခွက်စာပင် မလုံလောက်နိုင်ဟု တွေးကြည့်ပါဦး...
စူလီ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် ညင်သာစွာ ရယ်မောကြပြီး ဤကိစ္စများအကြောင်း ပိုမိုသိရှိသော ဟိုယုလင်သည် စတင်ရှင်းပြသည်။
“စျေးနှုန်းက နောက်မှပါ။ ကိုယ်ခံပညာလောကက လူတွေ ဒီကို စားဖို့သက်သက် လာကြတာ မဟုတ်ဘူး။ ရှန်ရှင်းနေအိမ်မှာ ယုံကျိုးရဲ့ လမ်းသုံးသွယ်နဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးရှစ်ခုမှာရော ကျန်တဲ့ တိုက်ကြီးငါးခုမှာပါ အကိုင်းအခက်တွေ ရှိတယ်။
နတ်ဆိုးလမ်းခြောက်ခုမှာ ဘယ်လိုအနှောင့်အယှက်မျိုးပဲ ရှိရှိ ရှန်ရှင်းနေအိမ်က အားလုံးသိတယ်။ အဓိကအားဖြင့် ဒီကိုလာကြတဲ့သူတွေဟာ သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းဖို့ပဲ။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါတင် မကသေးဘူး...”
ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဟိုယုလင်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး တိတ်တဆိတ် ထရပ်ကာ သီးသန့်အခန်းရှိ ဗီရိုတစ်ခုသို့ လျှောက်သွားပြီး စာအုပ်ငယ်အထပ်လိုက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လူတိုင်းရှေ့တွင် ချထားလိုက်သည်။