ဟိုမိသားစု၏ အင်အား

ယုခေတ် ၁၃၂၂၊ ဖေဖော်ဝါရီ ၂၄ ရက်

ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာပြီး တုံလင်ခရိုင်၏ လူဦးရေ နှစ်သန်းကျော်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

မနက်စောစောမှစ၍ လမ်းမများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်သူ နည်းပါးလာပြီး ဆိုင်များတွင် ဧည့်သည် မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အပြင်ထွက်သူများသည် မိုးကာအင်္ကျီများ ဝတ်ဆင်ကာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်ကြားမှ ခေါင်းငုံ့ကာ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားနေကြသည်။

မြောက်မြို့ရှိ လမ်းထောင့်တစ်ခုတွင် ဇန်းချုံသည် သူ၏ဆိုင်အမိုးအောက်တွင် သံတုံးများကို တူဖြင့် အားပါးတရ ထုရိုက်နေစဉ် ရုတ်တရက် သူ၏အိမ်နီးချင်း ဝမ်ပင်သည် မိုးကာအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ကာ မြင်းစီးပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

“အိုဝမ်၊ မင်းရဲ့ မယားငယ်ကို တွေ့ဖို့ အလျင်စလို သွားနေတာပေါ့ ဟုတ်လား”

နှစ်ဦးသည် မတူညီသော အလုပ်အကိုင်များဖြင့် အိမ်နီးချင်းများဖြစ်ပြီး ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သော်လည်း ဇန်းချုံ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ဝမ်ပင်သည် မိုးရွာနေသည့်ကြားမှ ခေါင်းလှည့်ကာ “မင်းအမေကို သွားတွေ့တာပါ ဇန်း။ ဒီနေ့ ရှန်ရှင်းနေအိမ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေ ရှိနေတယ်၊ မင်းကတော့ သံထုနေတုန်းပဲ။ မြန်မြန်လာခဲ့” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ဇန်းချုံသည် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ အမှန်စင်စစ် ယနေ့ ရှန်ရှင်းနေအိမ်တွင် ကြည့်ရှုရန် တန်ဖိုးရှိသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် တူကိုချကာ မိုးကာအင်္ကျီကို ဆွဲယူပြီး ဝမ်ပင်နှင့် ပူးပေါင်းရန် မြင်းပေါ်တက်တော့သည်။

သို့သော်...

ရုတ်တရက် သူ၏နောက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မကြာမီ မြောက်မြို့တံခါးမှ မြင်းခွာသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နှစ်ဦးစလုံး မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မြင့်မားသော မြင်းများပေါ်တွင် လူတစ်ရာခန့်သည် မြို့လယ်သို့ ဦးတည်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူများ၏ အဝတ်အစားများပေါ်ရှိ ချီကျွယ်ဂိတ် တံဆိပ်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် အရောင်ပြောင်းသွားပြီး လမ်းဘေးသို့ အလျင်အမြန် ရှောင်ဖယ်လိုက်ကြသည်။

“သူတို့ မြောက်ဘက်က လာတာ သူတို့က ဘိုင်ယဲခရိုင်က ချီကျွယ်ဂိတ်က၊ ဒီကိုလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကြည့်ဖို့ လာတာလား”

ဇန်းချုံသည် မြင်းစီးသူများ လမ်းအဆုံးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ပြီးမှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်သည် ခေါင်းခါယမ်းကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောပြီး “စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကြည့်ဖို့လား” သူတို့က ဒုက္ခရှာဖို့ လာတာ။ မနေ့က ဟိုလောင်အာက ရှန်ရှင်းနေအိမ်မှာ ယုချန်တုံကို သတ်ပြီး ချီကျွယ်ဂိတ်ကိုတောင် အရှက်ခွဲခဲ့တယ်။ သူတို့က ဘာမှ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးတဲ့ ကိစ္စနဲ့ လာတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ ဒီနေ့ ရှန်ရှင်းနေအိမ်မှာ ကြီးကြီးမားမား တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မှာ သေချာတယ်”

“ခရိုင်ထဲက အင်အားနည်းတဲ့ သုံးခုစလုံး ဒီနေ့ ရောက်လာရုံတင်မကဘူး၊ တင်ဘူဟိုင်တောင် ရောက်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။ မြန်မြန်သွားကြစို့၊ နောက်ကျရင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေ အကုန်လွဲကုန်လိမ့်မယ်”

နှစ်ဦးစလုံးသည် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းအဆင့် ရှစ်ဆင့်သာရှိသောကြောင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မမြင့်မားသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ စီရင်စုမြို့တွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ဦးက သံထည်လုပ်သမားဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးက အရက်ချက်သမားဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အလုပ်အကိုင်များအပြင် သူတို့၏ အကြိုက်ဆုံး လှုပ်ရှားမှုမှာ အဖြစ်အပျက်များတွင် ပါဝင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဇန်းချုံ၏ တိုက်တွန်းမှုဖြင့် သူတို့သည် မြင်းများကို လှုပ်ခါကာ ရှန်ရှင်းနေအိမ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သွားရောက်ခဲ့ကြပြီး အရေးကြီးသော အဖြစ်အပျက်ကို လွဲချော်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။

ရှန်ရှင်းနေအိမ်သည် စီရင်စုမြို့လယ်တွင် တည်ရှိပြီး မြောက်မြို့တံခါးမှ လီ ၂၀ ထက် မပိုပေ။ သာမန်မြင်းများသာ စီးနင်းခဲ့သော်လည်း ၁၅ မိနစ်အတွင်း ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ မိုးရွာနေသည့်ကြားမှ ရှန်ရှင်းနေအိမ်ဘေးရှိ မြင်းတင်းကုပ်တွင် မြင်းများကို ချည်နှောင်ပြီး ဝင်ရောက်သွားသောအခါ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

အပြင်ဘက် လမ်းမများ၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော မြင်ကွင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရှန်ရှင်းနေအိမ်အတွင်း၌ လူအုပ်ကြီးသည် ပြည့်နှက်နေပြီး စည်ကားလှသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များ မရှိပါက အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရန် ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ရှန်ရှင်းနေအိမ်သည် ယနေ့ လူအုပ်ကြီး ရောက်လာမည်ကို သိသောကြောင့် ရှင်းလင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်။ ပထမထပ်ရှိ စားပွဲများအားလုံးကို ရှင်းလင်းထားပြီး တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းပတ်လည်တွင် လူနှစ်ထောင်မှ သုံးထောင်ခန့် စုရုံးရောက်ရှိနေသည်။

ထိုလူများသည် အဖွဲ့ရှစ်ဖွဲ့ခွဲထားပြီး တစ်ဖွဲ့လျှင် လူတစ်ရာခန့် ပါဝင်သည်။ ရှေ့တန်းနှင့် ပို၍နီးကပ်လေ သူတို့၏ အရှိန်အဝါ ပို၍ပြင်းထန်လေဖြစ်သည်။ ဇန်းချုံနှင့် ဝမ်ပင်တို့သည် ထိုလူများကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီး အံ့အားသင့်သော မျက်နှာများဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

စီရင်စုမြို့တွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် ဤလူများ၏ အထောက်အထားများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိကြသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ ပြည့်စုံသော စုဝေးမှုသည် သူတို့အတွက် အမှန်တကယ် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

“ဘယ်ဘက်မှာ ပထမဆုံးတစ်ယောက်၊ အနီရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးက လွန့်လွန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ကျောက်မန်ရှာပဲ။ ဒုတိယတစ်ယောက်က လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီရဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင် ထုံပဲ၊ တတိယတစ်ယောက် ခုနက ဖြတ်သွားတာက ချီကျွယ်ဂိတ်က။ ရှေ့မှာ စိတ်ဆိုးနေတဲ့ပုံနဲ့၊ အဲဒါက ယုဂွီရှင်းပဲ”

“ဦးခေါင်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ဆေးဝါးဖုန်ဂိုဏ်းက လူတွေက ဒီပွဲကို ကြည့်ဖို့သက်သက် လာပုံရပြီး ပါဝင်ဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူး”

“ညာဘက်က ပထမသုံးယောက်က ဟောင်ဒေါဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် နီရှင်းချွမ်း၊ ရှီယွင်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီရဲ့ လျိုကျန်းဟောင်၊ ဘိုင်မျိုးနွယ်ရဲ့ အကြီးအကဲ ဘိုင်ယွင်ဖန်၊ နောက်ဆုံး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူတွေကတော့ ငါ အရင်က မမြင်ဖူးဘူး...”

ကိုယ်ခံပညာရှင်များစွာ စုဝေးနေသောကြောင့် စကားပြောဆိုသံကို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများစွာက သဘာဝကျကျ ကြားနိုင်သည်။ သူတို့အထဲမှ တစ်ဦးသည် ဇန်းချုံ ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ နွေးထွေးစွာ ရှင်းပြသည် “အဲဒါက ဒီနေ့ ချန်ယွဲ့နဲ့ ရင်ဆိုင်မယ့် ကျောက်ယန်က ဟိုမျိုးနွယ်စုက အဖွဲ့ပဲ”

ဇန်းချုံနှင့် ဝမ်ပင်တို့သည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံအဖွဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှေ့တန်းရှိ လူငယ်သုံးဦးဖြစ်သည့် အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

“တောင်ဝှေးရှည်ကို ကိုင်ထားတဲ့ အလယ်က တစ်ယောက်ကို မြင်လား။ အဲဒါက ဟိုမိသားစုရဲ့ သခင်၊ မျောက်နက်နတ်ဆိုးလို့ လူသိများတဲ့ ဟိုယုရှောင်ပဲ။ ဘယ်ဘက်က တောင့်တင်းတဲ့လူက သူ့ရဲ့ ညီငယ် ဟိုယုချန်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ယုချန်တုံကို သတ်ခဲ့တဲ့သူပဲ။ ညာဘက်က ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အမျိုးသမီးက တတိယအကြီးအကဲ ဟိုယုလင်ပဲ”

“မျောက်နက်နတ်ဆိုး၊ သူက... ဒီလောက် ငယ်ရွယ်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး”

“ဟဲ့ ငယ်ရွယ်ရုံနဲ့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ ချန်ယွဲ့ရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံတာဟာ ရေချိုးခန်းထဲမှာ မီးထွန်းတာနဲ့ တူတယ် မဆင်မခြင်လုပ်တာပဲ။ ဒုတိယမြောက် စီရင်စုဝန် တင်ရဲ့ တပည့်တွေကို လွယ်လွယ်ကူကူ ကိုင်တွယ်လို့ မရဘူး။ ကျောက်ယန်ခရိုင်မှာ နောက်ဆုံးတော့ အင်အားရှိတဲ့ မိသားစုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်၊ ကံမကောင်းစွာပဲ...”

ဇန်းချုံနှင့် ဝမ်ပင်တို့သည် သူတို့၏ ထင်မြင်ချက်များကို မပြောကြားခဲ့သော်လည်း အနီးအနားရှိ ကြည့်ရှုနေသူများစွာကို ကြည့်သောအခါ များစွာသောသူတို့သည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ကြပြီး ဟိုမျိုးနွယ်၏ အခွင့်အရေးများအပေါ် အကောင်းမြင်ပုံမရပေ။

“ဒီနေ့ တင်ခေါင်းဆောင်လည်း ရောက်လာမယ်လို့ မပြောဘူးလား။ သူ့ကို ဘာလို့ မတွေ့ရတာလဲ”

သိလိုစိတ်ဖြင့် ဇန်းချုံမေးလိုက်သည်။ ဖြေကြားသူသည် ရှန်ရှင်းနေအိမ်၏ ဒုတိယထပ်ကို ညွှန်ပြသည်။ ဇန်းချုံသည် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ တင်းတင်းပိတ်ထားသော တံခါးအချို့ကို မြင်ပြီး ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ဟီးဟီးဟီးဟီး...

သူ နောက်တစ်ခါ စကားပြောတော့မည့်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတစ်ဦးတည်းသာမက စည်ကားနေသော ရှန်ရှင်းနေအိမ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

လူတိုင်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲဘဲ ဘယ်ဘက်ရှိ အနီရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုကိုသာ အာရုံစူးစိုက်နေကြသည်။

“သခင်ဟိုကို 'မျက်နှာတစ်ထောင်ရှိတဲ့ ချောမောတဲ့လူ' လို့ ဘာလို့ နာမည်ပြောင်ပေးထားလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိချင်နေတာ။ ဒီနေ့ ဒီချောမောတဲ့ မျက်နှာကို မြင်တော့ 'ချောမောတဲ့လူ' ဆိုတဲ့ နာမည်ပြောင်က တကယ်ကို ထိုက်တန်ကြောင်း သိသွားပြီ”

ကျောက်မန်ရှာသည် မက်မွန်သီးကဲ့သို့သော မျက်နှာဖြင့် သူမ၏ နူးညံ့သော ပခုံးများနှင့် လက်တစ်ဆုပ်စာသာ ကျယ်သော ခါးသွယ်သွယ်ကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖော်ပြသော အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူမ၏ လှပသော လက်များသည် နားရွက်ဘေးရှိ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဟိုယုရှောင်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကိုပင် ညင်သာစွာ လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံ၏ နူးညံ့သော ထိတွေ့မှုသည် ထိုနေရာရှိ အမျိုးသားအားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး သူတို့၏ အမူအရာများသည် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော အသွင်အပြင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော် မျောက်နက်နတ်ဆိုးတောင်ဝှေးကို ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ထားသော ဟိုယုရှောင်သည် အချစ်မရှိသော သစ်သားတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ သူမကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။

ဟိုယုရှောင်သည် လက်တွေ့ကျသော လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျောက်မန်ရှာသည် တင်တျန်၏ မယားငယ်ဖြစ်ကာ ရှင်းလင်းသော ရန်သူဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးကို နှစ်သက်စေရန် မပြောနှင့်၊ ချော့မော့ခြင်း သို့မဟုတ် ပုံဖော်ခြင်း အတတ်ပညာကိုပင် သူသည် ပါဝင်လိုစိတ်မရှိပေ။

ယနေ့တွင် တုံလင်ခရိုင်၏ အဓိကအင်အား ခုနစ်ခုစလုံး တင်ဘူဟိုင်၊ ဖန်လုံဟဲနှင့် ဒုတိယထပ်ရှိ မဟာလောဂိုဏ်းမှ တင်တျန်တို့နှင့်အတူ ခရိုင်မှ ထင်ရှားသူတိုင်းနီးပါး ရောက်ရှိနေကြသည်။ ဟိုယုရှောင်သည် သက်ပြင်းရှည်တစ်ခု ရှူသွင်းကာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်ဖွင့်ပြီး အေးစက်သော မဲ့ပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

ဧည့်သည်များ စတင်ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်မှစ၍ ဟိုယုရှောင်သည် ချန်ယွဲ့သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်လက ကျောက်ယန်ခရိုင်တွင် သူရှုံးနိမ့်ခဲ့သော ဂုဏ်သိက္ခာကို လုံးဝပြန်လည်ရရှိရန်နှင့် သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်ကင်းကြောင်း သက်သေပြရန် သူ့ကို အသုံးပြုနေကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

“ဒီကောင်လေးက ဒီကိစ္စကို အလွန်အကျွံ ချဲ့ကားမယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ ဒီလောက်ထိ ခမ်းနားတဲ့ ပွဲကို ဖန်တီးမယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး၊ ဒီလူမိုက်က သူ့ကို အောင်ပွဲသေချာတယ်လို့ ထင်နေပုံရတယ်”

ကလပ်... ကလပ်... ကလပ်...

ရှန်ရှင်းနေအိမ်၏ ဒုတိယထပ်မှ တည်ငြိမ်သော ခြေသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟိုယုရှောင်အပါအဝင် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ အကြည့်ကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။

ချန်ယွဲ့သည် သူ၏အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ညာဘက်လက်မောင်းပေါ်ရှိ လခြမ်းပုံတံဆိပ်သည် အလွန်ထင်ရှားသည်။ ထောင်ပေါင်းများစွာသောသူများ၏ စူးစမ်းလေ့လာမှုအောက်တွင်ပင် သူသည် အနည်းငယ်မျှ မသက်မသာဖြစ်ဟန်မပြဘဲ သူ၏တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ သူ၏အကြည့်သည် လူအုပ်ကို ခဏတာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဟိုယုရှောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ မျက်လုံးချင်းဆုံမိသွားသည်။

သူသည် ရင်ဘတ်မှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဆွဲထုတ်ကာ လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး သူသည် လေထဲတွင် ဝဲနေစဉ် သံချောင်းတစ်ခုကို ပစ်ထည့်ကာ ကွင်း၏ထောင့်တစ်ခုရှိ တိုင်တစ်ခုတွင် စာရွက်ကို ထိုးစိုက်လိုက်ပြီးနောက် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အကြည့်ဖြင့် ဟိုယုရှောင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းပြလိုက်သည်။

“အဲဒီစာရွက်က... အသက်ရှင်သေဆုံးစာချုပ်လား”

“သူက ဒီနေ့ အသက်ရှင်သေဆုံး တိုက်ခိုက်ရမယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောနေတာလား”

“ဟဲ့ ချန်ယွဲ့ဟာ ကျောက်ယန်ခရိုင်မှာ အတော်လေး အခက်တွေ့ခဲ့ပြီး ဟိုယုရှောင်က တျန်လီနောင်ကို အနိုင်ယူပြီး နာမည်ကျော်ကြားမှု ရခဲ့တာတောင် သူ့ကို အသုံးချခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဒေါသကို ငြိမ်းသက်ဖို့ သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် မသတ်ဘဲနေမလဲ”

......

လူအုပ်၏ တီးတိုးပြောဆိုသံများသည် ဟိုယုရှောင်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မထိခိုက်စေဘဲ သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ ပထမဆုံး ညင်သာသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန် တင်စီချန်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော တပည့်တော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်လိုလူနဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို စွန့်စားတာက အတော်လေး မဆင်မခြင် လုပ်ရပ်တစ်ခုလို့ ထင်တယ်။ တကယ်လို့ ကံကောင်းလို့ ကျွန်တော်သာ အနိုင်ရခဲ့ရင် သတ်မလား၊ မသတ်ဘူးလား”

ဟိုယုရှောင်၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ကြီးမားသော ဆူညံသံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တတိယတန်းစား အင်အားစုခေါင်းဆောင် ခုနစ်ဦးနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြည့်ရှုသူများအပြင် သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသော ဟိုမျိုးနွယ်ဝင်များပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ယနေ့ သူတို့ အလွန်တည်ငြိမ်နေရခြင်းမှာ ဟိုယုရှောင်က သူရှုံးနိမ့်လျှင်ပင် သူ၏အသက်အန္တရာယ် မရှိကြောင်း အာမခံထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယခု သူ၏ တက်ကြွသော စွပ်စွဲမှု: ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?

“ဒီဟိုမိသားစုရဲ့ သခင်က အလွန်ရည်မှန်းကြီးတယ်၊ သူ တကယ်ပဲ ချန်ယွဲ့ကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား”

“ကံကောင်းလို့ အနိုင်ရတာ၊ သူ အနိုင်ရဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေတာလား”

“သူ တျန်လီနောင်ကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား...”

“ရူးပြီ၊ သူ တကယ်ပဲ ရူးသွားပြီ၊ သူ သေတော့မယ်ဆိုတာ သိနေပြီး ဒါက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ရူးသွပ်မှုပဲ”

......

ဟိုမိသားစုဝင်များပင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်သွားကြပြီး အခြားကြည့်ရှုသူများအကြောင်း မပြောတော့ဘဲ လူအုပ်ကြီးသည် ဟိုယုရှောင်အကြောင်း မကောင်းသော မှတ်ချက်များဖြင့် ဆူညံနေသည်။

"”ဟားဟားဟားဟား... ဟားဟားဟားဟား၊ ငါ့ကို သတ်စမ်း...”

ကွင်းထဲတွင် ချန်ယွဲ့သည် ဟိုယုရှောင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ မထီမဲ့မြင် ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ရယ်မောသောကြောင့် ကျောရိုးကိုပင် မဖြောင့်နိုင်တော့ပေ။

ဟိုယုရှောင်သည် သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူရယ်မောပြီးသည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေသည်။

“ငါ ချန်ယွဲ့၊ နတ်အလင်းရောင် ဥပဒေဘုရင်ရဲ့ တပည့်တော်၊ အသက် ၁၉ နှစ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းအဆင့် ဆယ်ဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တယ်၊ အသက် ၂၁ နှစ်မှာ ဂန်းချီအဆင့်ကို တိုးတက်ခဲ့တယ်၊ အသက် ၂၅ နှစ်မှာ မကောင်းဆိုးဝါးစုစည်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ပြီး သန့်ရှင်းသော အသင်းတော်ရဲ့ တရားဝင် တပည့်တော် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

မင်း ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ရင် ငါ့အသက်က မင်းရဲ့... ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ”

ဒုန်း...

ထိုစကားများကို စောင့်နေသည့်အလား ဟိုယုရှောင်သည် သံချောင်းတစ်ခုကို ပစ်ထည့်ကာ သူ၏ကိုယ်ပိုင် အသက်ရှင်သေဆုံးစာချုပ်ကို အခြားတိုင်တစ်ခုတွင် ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးတော့မည့်အချိန်တွင် ရုတ်တရက် သူ၏လက်မောင်းကို နောက်မှ ဆွဲလိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟိုယုလင်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူမ၏မျက်နှာသည် ကြောက်လန့်နေသော အမူအရာကို ပြသနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ဟိုယုရှောင်ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီး ဟိုယုလင်၏ အမူအရာသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က သူမ၏ပုံစံနှင့် တူညီနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဘေးတွင် စကားမပြောဘဲ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဟိုယုချန်ကို ကြည့်ကာ၊

ဟိုယုရှောင်သည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ဟိုယုလင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဟိုယုချန်၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးကာ “အစ်ကိုကြီးက သေချာမှ မဟုတ်ရင် ဘယ်အရာကိုမှ မစတင်ဘူး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး သိတယ်မဟုတ်လား” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ဦးစလုံး အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း ဟိုယုရှောင်၏ လုပ်ရပ်များကို ပြန်လည်သတိရသွားကြသည်။ သူတို့၏ စိုးရိမ်သော အမူအရာများသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဟိုယုလင်သည် သူမ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ ဂရုစိုက်ပါ”

ဟိုယုရှောင်သည် ဟိုယုချန်ကို ခေါင်းညိတ်ကာ အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီး မျောက်နက်နတ်ဆိုးတောင်ဝှေးကို ကိုင်ကာ ခုန်ပေါက်၍ မီတာဆယ်ကျယ်သော ကွင်းထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ချန်ယွဲ့ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

သူသည် ကွင်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြည့်ရှုသူများ၏ တီးတိုးပြောဆိုသံများသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စီရင်စု၏ ထင်ရှားသူများအားလုံးနှင့် ပွဲကြည့်ဝါသနာပါသော စီရင်စုမြို့မှ ကိုယ်ခံပညာရှင်များအားလုံး၏ အကြည့်သည် သူတို့နှစ်ဦးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ချန်ယွဲ့အတွက် အပြာရောင်ဝတ်စုံဖြင့် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ဟိုယုရှောင်ကို မြင်သောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ကျောက်ယန်အနှောင့်အယှက်အတွင်း ကစားခံခဲ့ရသော ပုံရိပ်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် သန့်ရှင်းသော သခင်မကိုပင် လှည့်စားကာ လဆန်းသစ်ဌာနသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်ကာ သန့်ရှင်းသော သခင်မ၏နေရာတွင် သူ၏တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ပုံကို ပြန်လည်သတိရသောအခါ သူ၏ဒေါသသည် ထိန်းချုပ်မရနိုင်တော့ဘဲ သူ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် နီရဲလာပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် လူသတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် မာကျောသွားသည်။

“မင်းရဲ့ အမှိုက်ကောင်လေး၊ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ အရိုးတွေကို ကြေမွအောင် ကြိတ်ခွဲပြီး လေထဲ လွှင့်ပစ်မပစ်ရင် ငါ့နှလုံးသားထဲက အမုန်းတရားကို ငြိမ်းသက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံဖြင့် ချန်ယွဲ့၏ နက်ရှိုင်းသော ဂန်းချီသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် နတ်လက်နက်တစ်ခုကဲ့သို့ လေပြင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ဟိုယုရှောင်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။

မဟာတိုက်ပွဲ စတင်ခဲ့ပြီ။