ကောင်းကင်ဘုံသခင်ရဲ့ အဖေ ရောက်လာရင်တောင် မင်းကိုမကယ်တင်နိုင်ဘူး

တိုက်ပွဲ၏ အခြေအနေသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အနိုင်ရရန် သေချာသလောက်ဟု ယူဆထားသော ချန်ယွဲ့၏ ရုတ်တရက် ရှုံးနိမ့်မှုကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သူ ရှုံးနိမ့်ရုံသာမက အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“မြင့်တင်နဂါးတောင်ဝှေးနည်း၊ ငါ ခံစားမိတယ်၊ ဒါက ပုံမှန်သွေးကြောရှစ်သွယ်၊ ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ကို ရောက်အောင် လေ့ကျင့်ထားတဲ့ ဒုတိယတန်းစား ကိုယ်ခံပညာနည်းစနစ်၊ ဒီကောင်လေးက ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့တာပဲ ဟားဟား...”

ဘိုင်ယွင်ဖန်သည် သိသာစွာ ဝမ်းမြောက်နေပြီး ယုဂွီရှင်း၏ မဲ့ပြုံးနေသော မျက်နှာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဘိုင်ယွင်ဖန်ထက် ပို၍ ပျော်ရွှင်သူများမှာ ဟိုယုချန်နှင့် ဟိုယုလင်တို့ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် တစ်ချိန်လုံး ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြစ်နေခဲ့ရာ ယခုအခါ အော်ဟစ်သံပင် ထွက်လုနီးပါး ဝမ်းမြောက်နေကြသည်။

သူတို့၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ဟိုဖေး၊ ဆူလီ၊ ဂေါချန် ဂေါဟူနှင့် ဟိုမျိုးနွယ် စစ်သည်တော် တစ်ရာကျော်တို့သည် ချန်ယွဲ့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသော ဟိုယုရှောင်ကို ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် အလွန်အမင်း လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

...

ဆံပင်ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ချန်ယွဲ့သည် လှေကားနှင့်ပင် မနီးကပ်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ညာဘက်လက်သည် ကြေမွနေပြီး အသက်ရှူမမှန်ဖြစ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လျင်မြန်သော ဟိုယုရှောင်ကို မည်သို့ လိုက်မီနိုင်မည်နည်း။

“အစ်ကိုချန်၊ ဘယ်ကို အလောတကြီး သွားနေတာလဲ”

အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ဟိုယုရှောင်၏ အသံသည် ရှေ့မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ယွဲ့သည် ထိတ်လန့်နေသော်လည်း သူ၏လက်မောင်းပြတ်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ညာဘက်လက်သည် ပျက်စီးသွားကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာကို ကြည့်သောအခါ သူ၏မျက်နှာသည် ဖျော့တော့သွားပြီး “မင်း သေတော့မယ်... မင်းရဲ့ အညစ်အကြေး၊ မင်း အဆုံးသတ်တော့မယ်...” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချန်ယွဲ့၏ ရူးသွပ်မှုကို ဟိုယုရှောင် ကောင်းစွာ နားလည်ပြီး သူသည် ဒုတိယထပ်ရှိ ပိတ်ထားသော တံခါးများကို ခဏတာမျှသာ ကြည့်ကာ မဆိုင်းမတွဘဲ မျောက်နက်နတ်ဆိုးတောင်ဝှေးကို ရုတ်တရက် မြှောက်ကာ ချန်ယွဲ့ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

“ငါ သေသည်ဖြစ်စေ မသေသည်ဖြစ်စေ နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့။ ဒီနေ့တော့ မင်း ကံဆိုးပြီ”

ချန်ယွဲ့၏ ရူးသွပ်စွာ ရှောင်ရှားနေခြင်းကို ဟိုယုရှောင်၏ သစ်သားလှေကားဖြင့် ဒုတိယထပ်သို့ တက်သော လှေကားများ ကြေမွသွားခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခုခံကာကွယ်မှုများ လုံးဝ ပျက်စီးသွားသည်။ ရှောင်ရှားနေစဉ် သူသည် ကြောက်လန့်တကြား ဒုတိယထပ်သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည် “ဆရာ၊ ကယ်ပါဦး...”

သူ၏ အော်ဟစ်သံသည် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။

ဟိုယုရှောင်၏ မျောက်နက်နတ်ဆိုးတောင်ဝှေးသည် ချန်ယွဲ့၏ ပခုံးကို ထိမိသောအခိုက်အတန့်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိနှိပ်သည့် အရှိန်အဝါသည် အပေါ်မှ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာပြီး သူ၏လက်သည် ချက်ချင်း အားအင်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားကာ တောင်ဝှေးကို ချနိုင်စွမ်းမရှိသလို မည်သည့် အင်အားကိုမျှ မသုံးနိုင်တော့ပေ။

တင်တျန် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ...

ဒုတိယထပ်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ တံခါးတစ်ခု ပွင့်လာပြီး ဆံပင်ဖြူဖွေးသော၊ မျက်နှာချောင်သော်လည်း ထိုးဖောက်သော မျက်လုံးများရှိသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများ သူ့မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသောအခိုက်အတန့်တွင် အေးစိမ့်သော ခံစားမှုတစ်ခု သူ့ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“ဘာသာရေး အစောင့်အရှောက်ဘုရင်တစ်ပါးက လူငယ်နှစ်ဦးရဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တာဟာ မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား”

ကံကောင်းထောက်မစွာ တင်တျန်၏ တံခါးနှင့် တစ်ပြိုင်နက်နီးပါး ဒုတိယထပ်၏ ညာဘက်ခြမ်းမှ အခြားအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပထမဆုံး ထွက်လာသူမှာ ဖန်လုံဟဲဖြစ်သည်။

ဖန်လုံဟဲနောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသော၊ အရှိန်အဝါကြီးမားသော၊ လက်များကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ချိတ်ထားသော၊ ရဟန်းတော်တစ်ပါး၏ အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း ရဟန်းတော်တစ်ပါး၏ အမူအရာမရှိသော အခြားအနီရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။

ဖန်လုံဟဲနှင့် အခန်းတစ်ခုတည်း မျှဝေသုံးစွဲခဲ့ပြီး တင်ပင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆင်တူသော ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏အထောက်အထားကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

“မင်း အသက်သုံးရာကျော်နေပြီ၊ မင်းရဲ့တပည့်နဲ့အတူ ဒုက္ခရှာနေတာ၊ ရှုံးနိမ့်ပြီးတော့ ငြင်းဆန်နေတာ။ မင်း မျက်နှာကို ဆက်ထားမလို့လား၊ မထားမလို့လား”

ဖန်လုံဟဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တင်ဘူဟိုင်သည် အလွန်အမင်း စိတ်တိုလွယ်သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူသည် နံပါတ်တစ် ကျွမ်းကျင်သူ တင်တျန်ကို လေးစားမှုမပြဘဲ သူ့ကို တိုက်ရိုက် လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။

သို့သော် တင်တျန်သည် ထိုနှစ်ဦး၏ သတိပေးချက်များကို မကြားသကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့ပြီး သူ၏အကြည့်သည် ဟိုယုရှောင်ပေါ်၌သာ စွဲမြဲနေသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖွင့်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မထုတ်ဘဲ ညည်းညူလိုက်သည်။

ထွက်သွားစမ်း...

ဟိုယုရှောင်၏ နှလုံးသားသည် နစ်မြုပ်သွားပြီး တင်တျန်၏ လွှမ်းမိုးသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရကာ ဖန်လုံဟဲနှင့် တင်ဘူဟိုင်တို့နှစ်ဦးထက်ပင် သာလွန်နေပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် စီရင်စုမြို့၏ ပထမတန်းစား ကျွမ်းကျင်သူ၏ အာဏာစက်ကို အမှန်တကယ် ခံစားမိလိုက်သည်။

“ဒုတိယမြောက် စီရင်စုဝန်တင် ဒါဆို မင်း ရှုံးနိမ့်တာကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူးလား”

အလွန်ညင်သာစွာ ပြောဆိုသော ဤစိန်ခေါ်သံသည် ရေအိုင်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သော ကျောက်တုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ လှိုင်းထသွားပြီး အနီးအနားရှိ လူတိုင်းကို ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

လူတိုင်းသည် အံ့အားသင့်သော မျက်နှာများဖြင့် ဟိုယုရှောင်ကို ကြည့်ကာ တင်တျန်ကို မေးခွန်းထုတ်ရန် သူသည် မည်သည့်သတ္တိဖြင့် ရခဲ့သနည်းဟု တွေးနေကြသည်။

ဒါက တင်တျန်...

တုံလင်ခရိုင်၏ နံပါတ်တစ် ကျွမ်းကျင်သူ၊ နတ်အလင်းရောင် ဥပဒေဘုရင်၊ သန့်ရှင်းသော အသင်းတော်၏ ယခင် အမှန်တကယ် တပည့်တော်၊ ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်၏ နတ်ဆိုးချေမှုန်းရေးစာရင်းတွင် ၄၃၂ ဦးမြောက်၊ ကမ္ဘာကျော် နတ်ဆိုးခေါင်းဆောင်...

သူပိုင်ဆိုင်သော ဘွဲ့အမည်များစွာအပြင် ဖန်လုံဟဲနှင့် တင်ဘူဟိုင်တို့နှစ်ဦးပေါင်းမှ သူ့ကို တန်ပြန်နိုင်သည်ဟူသောအချက်မှ တုံလင်ခရိုင်တွင် တင်တျန်သည် မည်မျှအရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်ကို သိနိုင်သည်။

သူ့ကို စိန်ခေါ်ရန်၊ သူ့ကို ငြင်းပယ်ရန်၊ ဟိုယုရှောင်... ဘယ်အခွင့်အရေးဖြင့်နည်း။

အခြားသူများ ထိုသို့ထင်ကောင်းထင်နိုင်သော်လည်း တင်တျန်ကိုယ်တိုင်အတွက်မူ ပြောစရာမလိုပေ။ သူသည် ဟိုယုရှောင်ကို ကြည့်ကာ မယုံကြည်နိုင်သော၊ မဆီလျော်သော အမူအရာကို ပြသနေသည်။

ဆယ်စက္ကန့်ကျော်ကြာပြီးနောက် တင်တျန်၏ အမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး သူသည် ဟိုယုရှောင်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မဲ့ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏အကြည့်သည် မာကျောလာပြီး ရုတ်တရက် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ အရှိန်အဝါသည် ပေါက်ကွဲထွက်ကာ ရှန်ရှင်းနေအိမ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်နေသော စစ်မှန်သော ချီသည် ထက်မြက်သော ဓားများကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဟိုယုရှောင်ဆီသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

“ရပ်စမ်း”

ဤပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော စကားနှစ်ခွန်းသည် တင်တျန်၏ မျက်နှာကို သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ သူ၏စစ်မှန်သော ချီသည် ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး ဖန်လုံဟဲ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အခန်းဆီသို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများသည် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စာရွက်ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားသော ပညာရှင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အခန်းထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး သူ၏အပြုံးသည် နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ရှိနေကာ သူ၏အကြည့်သည် အစမှအဆုံး တင်တျန်ပေါ်၌သာ စွဲမြဲနေသည်။

သူ၏အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း ကျင့်ကြံမှု လုံးဝမရှိသကဲ့သို့ ပေါ်လာသော်လည်း သူထွက်လာသည်နှင့် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။