ကောင်းကင်ဘုံသခင်ရဲ့ အဖေ ရောက်လာရင်တောင် မင်းကိုမကယ်တင်နိုင်ဘူး (၂)

“ဖန်လုံဟဲသည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ပန်ကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုပါသည်”

“မဟာလောဂိုဏ်းမှ တင်ဘူဟိုင်၊ ပန်အရာရှိအား တွေ့ဆုံခွင့်ရသည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ရပါတယ်”

ဖန်လုံဟဲနှင့် တင်ဘူဟိုင်တို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကွန်ဖြူးရှပ်အင်္ကျီဝတ်ထားသော အမျိုးသားကို အရိုအသေပြုခဲ့ကြရာ ပထမထပ်ရှိ လူတိုင်းသည် အံ့အားသင့်မှု အနည်းငယ်ကို ပြသခဲ့ကြပြီး အင်အားကြီး ခုနစ်ခုမှ ခေါင်းဆောင်များပင် သူတို့၏ မျက်ဝန်းများ ကျုံ့သွားသည်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။

“အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ပန်”

“အရာရှိပန်”

“ရှင်းနန်စီရင်စု၏ စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူး ပန်ယုဟူ”

“ကျောက်မျက်နှာတော် ယပ်တောင်ရှင် ပန်ယုဟူ...”

...

ဟိုယုရှောင်၏ လည်ချောင်းထဲ ရောက်နေသော နှလုံးသားသည် ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားပြီး လူတိုင်းသည် ပန်ယုဟူ၏ အထောက်အထားကို အတည်ပြုသောအခါ သူသည်လည်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့မှ ပန်ယုဟူသည် သူ တင်တျန်ကို မေးခွန်းထုတ်ရန် ရဲရင့်ခဲ့သော အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်...

ပန်ယုဟူသည်လည်း လရောင်သစ်ဌာနမှ ဖြစ်သည်။

ဆယ်မိုင်အတွင်းရှိ လရောင်သစ်တံဆိပ်ကိုင်ဆောင်သူများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခံစားသိရှိနိုင်ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်က သူသည် စီရင်စုဝန်ရုံးသို့ ဖန်လုံဟဲနှင့် တွေ့ဆုံရန် သွားရောက်ခဲ့စဉ်က နောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ဦး ရှိနေကြောင်း သူသိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် အခြားတစ်ဖက်၌လည်း လရောင်သစ်တံဆိပ် ရှိကြောင်းသာ သိခဲ့ပြီး အခြားတစ်ဖက်၏ အထောက်အထားကို မသိခဲ့ပေ။

ယနေ့မနက် ရှန်ရှင်းနေအိမ်၌ သူသည် ထိုလရောင်သစ်တံဆိပ်ကို ထပ်မံခံစားမိပြီး ထိုသူသည် ဖန်လုံဟဲနှင့် တင်ဘူဟိုင်တို့နှင့်အတူ ထိုင်နိုင်ကြောင်း သိသောအခါ ထိုသူ၏ အထောက်အထားသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ပို၍ပင် သေချာသွားသည်။

ဖန်လုံဟဲနှင့် တင်ဘူဟိုင်တို့သည် ဒေါသတကြီး တင်တျန်ကို ပြောဆိုသောအခါ တင်တျန်သည် မာနထောင်လွှားစွာဖြင့် နှစ်ဦးစလုံးကို တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သာမန်အခြေအနေတွင် သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ သံသယဝင်မည်မဟုတ်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို မထုတ်ဖော်သေးသော အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးရှိကြောင်း သူသိပြီး တင်တျန်သည် မသိ...

ဤသူ၏ အင်အားသည် တင်တျန်ထက်ပင် သာလွန်ဖွယ်ရှိသည်။

လရောင်သစ်ဌာနမှ တစ်စုံတစ်ဦး ရှိနေသည်ကို သိရှိပြီး ဤကောက်ချက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် ယနေ့ တင်တျန်ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်...

ကျောက်မျက်နှာတော် ယပ်တောင်ရှင် ပန်ယုဟူ…

ဒုတိယထပ်ရှိ ယပ်တောင်ကိုင်ထားသော ချောမောသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားကို ကြည့်သောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် နတ်ဆိုးခေါင်းဆောင်စာရင်းရှိ တင်တျန်၏ ဖော်ပြချက်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည်သတိရသွားပြီး “၁၃၀၅ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလတွင် ရှင်းနန်စီရင်စု၏ စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူး ပန်ယုဟူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး သုံးကြိမ်မြောက်မှသာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်...” ဟူသော မှတ်တမ်းတစ်ခုလည်း ပါဝင်သည်။

သုံးကြိမ်မြောက်တွင်သာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သော်လည်း တင်တျန်၏ အောင်မြင်မှုများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရခြင်းနှင့် ဆယ့်ရှစ်နှစ်တိုင်တိုင် စာရင်းတွင် ဆက်လက်တည်ရှိခြင်းသည် သူ့ရှေ့မှ ပန်ယုဟူသည် မည်မျှထူးခြားသူဖြစ်ကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်ပေသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် စဉ်းစားနေစဉ် သတိပြန်ရလာသော ပရိသတ်တစ်ခုလုံးသည် ဒုတိယထပ်သို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်ကာ လေးလေးစားစား ဦးညွှတ်ပြီး တစ်ညီတည်း “ကျွန်တော်မျိုးတို့သည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ပန်အား ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုပါသည်” ဟု ပြောဆိုကြသည်။

လေးစားမှုဖြင့် ဦးညွှတ်နေသော ပရိသတ်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရောယှက်နေသည်ကို ဟိုယုရှောင် နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။

ပန်ယုဟူသည် ဤလူများအတွက် ရာထူးတစ်ခုသက်သက်မဟုတ်ပေ။ ပြည်နယ်သုံးခုနှင့် စီရင်စုရှစ်ခုပါဝင်သော ယုံကျိုးတွင် စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရှစ်ဦးသာရှိပြီး အမှန်တကယ် အင်အားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်များ၊ ရာက္ခာသသန့်ရှင်းသောအသင်းတော်၏ အကြီးအကဲများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးတွင် ပန်ယုဟူသည် အလွန်ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို အလွယ်တကူ တွေ့ဆုံနိုင်မည်မဟုတ်...

“မိတ်ဆွေတို့၊ ဒီလောက် လေးစားစရာ မလိုပါဘူး၊ ထကြပါတော့”

ပန်ယုဟူသည် နွေဦးလေညှင်းကဲ့သို့ နှေးကွေးတည်ငြိမ်သော နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောဆိုကာ သူ၏ စက္ကူယပ်တောင်ကို မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် လှပတင့်တယ်စွာ လှုပ်ခတ်ကာ ရာထူးကြီးသူတစ်ဦး၏ မာနကို မပြဘဲ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသော လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော လူငယ်သခင်လေးတစ်ဦးနှင့် ပိုတူသည်။

စကားအနည်းငယ်ဖြင့် သူသည် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားတွင် ချက်ချင်း မျက်နှာသာရရှိခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ တစ်ခုတော့ ချွင်းချက်ရှိတယ်။

ပန်ယုဟူ ပေါ်လာသည့်အချိန်မှစ၍ တင်တျန် ပြသခဲ့သော မာနထောင်လွှားသော သဘောထားသည် အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထူထဲသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။

“နှစ်ဦးစလုံးဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တော်တွေဖြစ်ပြီး သူတို့ အသက်ရှင်သေဆုံးစာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီး မျှတတဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြတဲ့အတွက် ဒုတိယမြောက် စီရင်စုဝန်တင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တာမျိုး မလုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်”

ပန်ယုဟူသည် တင်တျန်၏ မျက်နှာတွင် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိမထားမိသကဲ့သို့ သူ၏ စက္ကူယပ်တောင်ကို ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်ကာ ပြုံးပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့် တမင်တကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တင်တျန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ညိုမည်းသွားသည်။ သူသည် ပထမထပ်ရှိ ဟိုယုရှောင်နှင့် ချန်ယွဲ့ကို လှမ်းကြည့်ပြီး သူ၏အမူအရာသည် မုန်တိုင်းထန်သော ကောင်းကင်မှ ကြည်လင်သော ကောင်းကင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ပန်ယုဟူကို လှည့်ကြည့်ကာ “အရာရှိပန် ဝင်ရောက်လာတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်မှာ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိတော့ပါဘူး...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ပြောပြီး သူသည် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် သူ၏ထက်မြက်သော အကြည့်ကို ဟိုယုရှောင်ဆီသို့ အောက်သို့ လှည့်ကာ မျက်လုံးမှေးကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည် “ဒါပေမဲ့ ချန်ယွဲ့ ရှုံးနိမ့်သွားသော်လည်း သူက ကျွန်တော့်တပည့်တော် ဖြစ်နေဆဲပဲ။ ဘယ်သူမှ ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်ရဲမယ်လို့ ကျွန်တော် တကယ် မယုံကြည်ဘူး...”

တင်တျန်သည် သူ၏စကားကို အဆုံးမသတ်ခဲ့ပေ။ မပြောချင်သောကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အောက်တွင် ဟိုယုရှောင်၏ လုပ်ရပ်များသည် သူ၏မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသောကြောင့် သူ၏ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဟိုယုရှောင်၏ လက်ထဲတွင် မျောက်နက်နတ်ဆိုးတောင်ဝှေးကို အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ဂန်းရှာသည် ပေါက်ကွဲထွက်ကာ လှေကားဝင်ပေါက်ဆီသို့ ခုန်တက်ပြီး ချန်ယွဲ့ကို အလျင်အမြန် လိုက်ဖမ်းခဲ့သည်။

ချန်ယွဲ့သည် နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်နေရုံသာမက သူ၏မျက်နှာတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများ အထင်းသားပေါ်နေသည်။ သူသည် ဒုတိယထပ်ရှိ တင်တျန်ကို မော့ကြည့်ကာ သူ၏မျက်လုံးများသည် အကူအညီတောင်းခံနေသော်လည်း တင်တျန်ထံမှ “မြန်မြန်ပြေး” ဟူသော စကားတစ်ခွန်းသာ ပြန်ကြားခဲ့သည်။

တင်တျန်၏ ထိုစကားနှစ်ခွန်းသည် ချန်ယွဲ့၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကို လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ညာဘက်ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းပြီး ရှန်ရှင်းနေအိမ်၏ အဝင်ဝကို သူ၏ ထွက်ပြေးရာလမ်းကြောင်းအဖြစ် ရွေးချယ်ကာ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

ချန်ယွဲ့သည် အရင်က မည်မျှ မာနထောင်လွှားခဲ့သနည်း၊ ယခုအခါ သူသည် ထိုမျှပင် ဒုက္ခရောက်နေသည်။

အသက် ၁၉ နှစ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းအဆင့် ဆယ်ဆင့်၊ အသက် ၂၅ နှစ်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးစုစည်းခြင်းအဆင့်နှင့် သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်း၏ တရားဝင် တပည့်တော်... သူတစ်ချိန်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောခဲ့သော ဘုန်းတန်ခိုးအားလုံးသည် ယခုအခါ လုံးဝ ဟာသတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်ရသည်...

ကြည့်ရှုသူများသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ ပြေးလွှားကြသည်။ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် တွန့်ဆုတ်နေသော တံခါးဝရှိ လူအုပ်ကြီးသည် ချက်ချင်း လမ်းခွဲသွားပြီး ချန်ယွဲ့သည် ရှန်ရှင်းနေအိမ်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ချောမွေ့စွာ ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်နိုင်မည်လား။

သူ၏ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မျောက်နက်နတ်ဆိုးတောင်ဝှေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဟိုယုရှောင်သည် နောက်မှ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေပြီး သူ၏ ဆိုးရွားသော အခြေအနေဖြင့် ချန်ယွဲ့သည် တင်းကုပ်ဆီသို့ အသည်းအသန် ပြေးလွှားနေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော်လည်း နှစ်ဦးစလုံးသည် ဂန်းရှာအလွှာတစ်ခုဖြင့် ဝိုင်းရံထားသောကြောင့် မိုးသည် သူတို့ကို မစိုစွတ်စေနိုင်ပေ။ လူအုပ်သည် အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း အေးစိမ့်သွားသည်။

ချန်ယွဲ့သည် အလွန်နှေးကွေးလွန်းသဖြင့် မီတာတစ်ရာအောက် အကွာအဝေးအတွင်း သူ၏နောက်ကျောကို ဟိုယုရှောင်က ခုနစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် ရှစ်ကြိမ် ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး ထိုးနှက်ချက်ကြောင့် သူသည် မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး အသက်ရှင်သန်လိုသော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုတည်းဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ တွားသွားနေသည်...

ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုသည် သူ၏အသက်ရှူမှုကို လုံးဝ ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။ ဂန်းရှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိုးသည် သူ၏အဝတ်အစားများကို ချက်ချင်း စိုစွတ်စေကာ သူ၏ပခုံးမှ စိမ့်ထွက်လာသော သွေးများနှင့် ရောနှောသွားသည်။ သူ တွားသွားရင်း တောင်းပန်နေစဉ် မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းထင်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဆွဲသွားနေသည်!

“ငါ့ကို ချမ်းသာပေးပါ၊ ငါ့ကို ချမ်းသာပေးပါ... ဟိုမိသားစုရဲ့ သခင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့...”

“မင်း ငါ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး။ ငါဟာ သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းတော်ရဲ့ တပည့်တော်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ငါ့ရဲ့ဆရာက နတ်အလင်းရောင် ဥပဒေဘုရင်ပဲ။ မင်း ငါ့ကို သတ်ရင် သူ ငါ့အတွက် လက်စားချေမှာ သေချာတယ်။ မင်း ငါ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး...”

“ဆရာ၊ ကယ်ပါဦး... ကယ်ပါဦး...”

...

ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ချန်ယွဲ့သည် ဟိုယုရှောင် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ဒဏ်ရာများသည် သူ၏စိတ်ကို ပျက်စီးစေပြီး သူသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများ ရေရွတ်ကာ အသက်ရှင်သန်လိုသော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုတည်းဖြင့် နောက်သို့ ဆွဲငင်နေသည်။

“ဒီနေ့ ကောင်းကင်ဘုရင်ရဲ့ အဖေကိုယ်တိုင် လာခဲ့ရင်တောင် မင်းကို ကယ်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟိုယုရှောင်၏ အသံသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ အေးစက်ပြီး လျစ်လျူရှုကာ မျောက်နက်နတ်ဆိုးတောင်ဝှေးသည် ချန်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြီးမားစွာ ပေါ်လာသည်။

ဒုန်း...

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဟိုယုရှောင်သည် မျောက်နက်နတ်ဆိုးတောင်ဝှေးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဦးခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းကို နောက်တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဘဲ လှည့်ကာ ရှန်ရှင်းနေအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ တံခါးဝတွင် စုဝေးနေသော ကိုယ်ခံပညာရှင် ထောင်ပေါင်းများစွာကို မြင်သောအခါ သူ၏အမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း ညင်သာသော အပြုံးတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“လူကြီးမင်းများ ရှောင်ပေးတော်မူကြပါဦးလား”

သူ၏ လေသံသည် အလွန်ယဉ်ကျေးသော်လည်း လူတိုင်းသည် တစ်ညီတည်း ချမ်းတုန်သွားပြီး ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ရှောင်ဖယ်ကာ သူအတွက် ကျယ်ဝန်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်သည်။