ကျောက်ယန်သို့ ပြန်ခြင်း

သုံးနယ်မြေ၊ ရှစ်စီရင်စု၊ ခရိုင် ခြောက်ဆယ့်လေးခုနှင့် ရပ်ကွက် နှစ်ရာကျော် ပါဝင်သော ယုံကျိုးတွင် တတိယအဆင့် အင်အားစု တစ်ထောင်ခန့်ရှိသည်။ ဟိုမျိုးနွယ်စုအတွက် ထိုအုပ်စုများတွင် ပါဝင်သည်ဟု သတ်မှတ်ခံရခြင်းသည် ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို ကြည့်လျှင် အရေးပါမှု မရှိသလောက်ပင်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ကြည့်လျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ သို့သော် ဟိုမျိုးနွယ်စုကိုယ်တိုင်အတွက်မူ ၎င်းသည် အလွန်အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။

ရာထူးတိုးစာရွက်စာတမ်းနှင့် တတိယအဆင့် ကြေးတံဆိပ်တို့ကို ယုံဒူးသန့်ရှင်းသောဘုရားကျောင်းဌာနချုပ်က အတည်ပြုပြီးမှသာ ရှင့်နန်စီရင်စုသို့ ပို့ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်မှသာ ပင်ယုဟုသည် ခရိုင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးမည့်သူကို စေလွှတ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့သည် ကျောက်ယန်ရှိ ဟိုယုရှောင်ထံ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။

ယုံကျိုး၏ မြို့တော်သည် တုံလင်ခရိုင်မှ လီသုံးသောင်းကျော်ဝေးသော ရှင့်ယဲလမ်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိသည်။ တစ်နေ့လျှင် လီသုံးထောင်သွားလာနိုင်သော ရှန်ကျိုး၏ အကောင်းဆုံးမြင်းကိုးကောင်ကို ပေးအပ်ခဲ့လျှင်ပင် နေ့ရောညပါ မရပ်မနား ခရီးသွားလျှင် အသွားအပြန် အနည်းဆုံး ရက်နှစ်ဆယ်၊ လတစ်လနီးပါး ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုလအတွင်း ဟိုယုရှောင်သည် စီရင်စုမြို့တော်၌ မိုက်မဲစွာ စောင့်ဆိုင်းနေမည်မဟုတ်ပေ။ ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်းကို အတည်ပြုပြီးဖြစ်ပြီး စီရင်စုမြို့တော်ရှိ ကိစ္စအဝဝကိုလည်း ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ဟိုမျိုးနွယ်စု၏ အမှန်တကယ် ခိုင်ခံ့သော အခြေစိုက်စခန်းဖြစ်သည့် ကျောက်ယန်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားရန် လိုအပ်သည်။

ငါးရက်အကြာ၊ နယူးယုခေတ် ၁၃၂၂ ခုနှစ်၊ ဒုတိယလ၏ သုံးဆယ်ရက်နေ့တွင်၊

မင်းသား၏ အိမ်တော်။

ဟိုယုရှောင်သည် အပြင်မှ ပြန်လာသောအခါ စီရင်စုမြို့တော်သို့ ဤခရီးစဉ်တွင် ပါဝင်ခဲ့သူများအားလုံးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် စုစည်းစေပြီး တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တိတ်တဆိတ် မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် ရက်စွဲကြေညာချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသော အထက်ဟိုတံခါးမှ စစ်သည်တစ်ရာကျော်လည်း ပါဝင်သည်။

အိမ်တော်၏ ခန်းမကြီးအတွင်း၌ ဟိုယုရှောင်သည် အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး လူများသည် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ခွဲထိုင်နေကြသည်။ ဟိုယုလင်က စကားပြောနေသည်မှာ

“ကျွန်မက ကျောက်ယန်မှာ လုပ်ငန်းတွေရှိတဲ့ ခရိုင်က အင်အားစုငယ် နှစ်ဆယ်ကျော်နဲ့ ညှိနှိုင်းပြီးသွားပြီ။ နောက်ပိုင်း ကျောက်ယန်ခရိုင်မှာရှိတဲ့ လုပ်ငန်းက အရင်အတိုင်းပဲ ဆက်ရှိနေမယ်။ ဟိုမျိုးနွယ်စုက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အမြတ်ငွေရဲ့ နောက်ထပ် သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ပေးရမယ်။ ပြီးတော့ ပစ္စည်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အားလုံးကို ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျောက်ယန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီကနေပဲ လုပ်ရမယ်။

ကျွန်မ တွက်ကြည့်ပြီးပြီ။ ဒီလုပ်ငန်းတွေက အမြတ်အစွန်းတော့ သိပ်မများဘူး။ ဒါပေမဲ့ အတိုင်းအတာက ကျယ်ပြန့်ပြီး လူအတော်များများနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။ တုံလင်ကုန်သည်များအသင်းနဲ့ လုံရှင်းမြင်းခြံတို့လို အဖွဲ့အစည်းကြီးတွေက သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ တစ်နှစ်ကို ငွေကျပ် သုံးသောင်းကျော် ပေးတယ်။ အဝတ်အစားလုပ်ငန်းလို အဖွဲ့အစည်းငယ်တွေက တစ်နှစ်ကို ငွေကျပ် သုံးထောင်လောက် ရတယ်။ အဲ့ဒီ အင်အားစု နှစ်ဆယ်ကျော်ရဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေကို ပေါင်းလိုက်ရင် စုစုပေါင်း ငွေကျပ် တစ်သိန်းကနေ တစ်သိန်းနှစ်သောင်းကြား ရောက်တယ်။ ဒါက တော်တော်များတဲ့ ပမာဏပဲ”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက ဤပမာဏကို ကြားသောအခါ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်မိကြသည်...

တစ်နှစ်လျှင် ငွေကျပ် တစ်သိန်းကျော်၊ လစဉ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်လျှင် ငွေကျပ် တစ်သောင်းခန့် ရောက်သည်။ ၎င်းသည် များပြားရုံသာမက မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိသော ငွေကြေးတစ်ခုဖြစ်သည်။ အဓိကအချက်မှာ ဟိုမျိုးနွယ်စုသည် ဤငွေကို ရရှိရန် ဘာမှ လုပ်စရာမလိုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

“ကုန်ပစ္စည်းပို့ဆောင်ခအနေနဲ့ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံယူတဲ့ အရင်စည်းမျဉ်းအတိုင်း သယ်ယူခကိုပါ ပေါင်းလိုက်ရင် တစ်နှစ်ကို ငွေကျပ် သုံးသောင်းကျော် ရောက်မယ်”

အတော်အတန် သက်သာနေပြီဖြစ်သော ဝမ်ဂုန်သည် သူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ်ဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောကြားခဲ့သည်။ ကျောက်ယန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီဟူသောအမည်ကို ဟိုယုလင်က မနေ့တစ်နေ့ကမှ ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အေဂျင်စီကို တည်ထောင်ရန် ခရိုင်၌ အဆောက်အအုံတစ်ခုကို ဝယ်ယူပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် လုပ်ငန်းမဖွင့်ရသေးဘဲ အမှာစာများစွာကို ရရှိထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော သူသည် သဘာဝကျကျ အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။

“အရင်တုန်းကဆိုရင် အရိုးကျေလောက်အောင် အလုပ်လုပ်တောင် ဒီလောက်ပိုက်ဆံ မရဘူး။ အခု ဘာမှမလုပ်ဘဲ တစ်နှစ်ကို ငွေကျပ် တစ်သိန်းခွဲ ဝင်ငွေရမယ်...”

ဟိုယုချန်၏ သက်ပြင်းချသံကို ကြားသောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် အသာပြုံးကာ ခေါင်းကိုယမ်းပြီး “ရှေးခေတ်ကတည်းက နာမည်နဲ့ အမြတ်အစွန်းဟာ ခွဲခြားလို့မရဘူး။ ဟိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ရာထူးဟာ ငါတို့ ဒီငွေကို စိုးရိမ်စရာမရှိဘဲ ယူပိုင်ခွင့်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

အခြားသူများသည် ဤအကြောင်းကို ကြားသောအခါ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ထပ်မံရှင်းပြရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းမရှိဘဲ ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်မှာ

“ငါတို့ ဟိုမိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးလုပ်ငန်းတွေက သံသတ္တုတွင်းနဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေအပြင် အသစ်ထူထောင်ထားတဲ့ အစောင့်အရှောက်လုပ်ငန်းလည်း ပါဝင်ပြီး အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ဝမ်ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်တဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေ လိုအပ်လိမ့်မယ်။ လူအင်အား၊ ပစ္စည်းအရင်းအမြစ်၊ ငွေကြေးအရင်းအမြစ် လိုအပ်တဲ့အခါတိုင်း မျိုးနွယ်စုကို တောင်းဆိုနိုင်တယ်။ အဓိကကတော့ လုပ်ငန်းကို ချဲ့ထွင်ဖို့ပဲ။

ထို့အပြင် ဂေါချန်၊ မင်း၊ ဂေါဟု၊ ဝမ်ဂုန်နဲ့ ဟိုဖေးတို့ရဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုလုပ်ငန်းက ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့နဲ့အတူ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ခရိုင်ထဲမှာ ဟိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျက်စိနဲ့ ကိုယ်စားပြုမှုလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပါ။ ဒုတိယအနေနဲ့ ဒီလုပ်ငန်းနှစ်ခုကို ကောင်းကောင်း စီမံခန့်ခွဲပါ။ အောင်မြင်မှုရရင် မျိုးနွယ်စုကို ပြန်လာပြီး ငါ့ကို အစီရင်ခံပါ။

ဒါ့အပြင် ဟိုဖေးရဲ့ ကွီဂိုဏ်းနဲ့ ဂေါဟုရဲ့ စီဌာနက မင်းတို့ရဲ့ စေခိုင်းမှုအတွက် ခရိုင်ထဲမှာ ဆက်နေလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ အခက်အခဲ တစ်ခုခု ကြုံတွေ့ရင် ဘယ်အချိန်မဆို ကျောက်ယန်ကို ပြန်ပို့ပြီး အစီရင်ခံနိုင်တယ်။ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာတွေ ကြုံတွေ့ရင် လုံခြုံရေးအတွက် လုပ်ငန်းကို ခဏရပ်ထားနိုင်တယ်”

လေးဦးစလုံးသည် ဟိုယုရှောင်၏ စီစဉ်မှုများကို အလေးအနက် နားထောင်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးပိုင်းတွင် ၎င်းတို့၏ အသက်ကို ဦးစားပေးရန် ပြောကြားသောအခါ ၎င်းတို့သည် ထင်ရှားစွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဟိုယုရှောင်ကို ရိုရိုသေသေ ဦးညွှတ်ကာ “ကျွန်တော်တို့က မိသားစုခေါင်းဆောင်ရဲ့ အမိန့်တော်များကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လိုက်နာပါမယ်” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

“ဘိုင်မျိုးနွယ်စုက ဒီအိမ်တော်ပတ်ဝန်းကျင်က မြေတွေကို ငါတို့ကို ရောင်းချလိုက်ပြီ။ ဒီနေ့ကစပြီး ခရိုင်ထဲမှာ ဟိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းက ဒီမှာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဟိုဖေး၊ မင်းက ဒီနေရာကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ တာဝန်ယူပါ။ နောက်တစ်ခေါက် ငါတို့ ခရိုင်ကို လာတဲ့အခါ တည်းခိုစရာ မရှိဘဲ မဖြစ်သင့်ဘူး။ ဒီတစ်ခေါက် ငါ ထွက်သွားတဲ့အခါ မင်းကိစ္စတွေ စီမံခန့်ခွဲဖို့ ငွေကျပ် ငါးသောင်းကို ဒီမှာ ထားခဲ့မယ်။ မလုံလောက်ရင် ကျောက်ယန်ကို လူလွှတ်ပြီး ငါ့ကို အကြောင်းကြားပါ” ဟု ဟိုယုရှောင်သည် ဟိုဖေးကို ညွှန်ကြားကာ ငွေစက္ကူကို သူ၏ လက်ထဲသို့ ပေးလိုက်သည်။

ဘေးတွင် ဟိုယုချန်သည် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် “အစ်ကိုကြီး၊ အရာရှိ ပင်က စီရင်စုမြို့တော်ကို ပြန်ရောက်သွားပြီ။ ဟိုဖေးနဲ့ တခြားသူတွေ ဒီမှာ ဆက်နေမယ်ဆိုတော့ တင်တျန်ရဲ့ အခြေအနေကို ထည့်စဉ်းစားရင်...” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

တင်တျန်၏ အမည်ကို ဖော်ပြသောအခါ လူတိုင်းသည် ဟိုယုရှောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ပူပင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပင်မှုများကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီနေ့က ခရိုင်ထဲက လူတိုင်းရှေ့မှာ ကျွန်တော် သန့်ရှင်းသောမယ်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တယ်။ တင်တျန်က အရူးမဟုတ်ရင် သူ့ဘာသာသူ ကျွန်တော့်ကို တော်တော်ကြာကြာ ကိုယ်တိုင် လာတိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စကားများကြောင့် သက်သာရာရသွားပြီး လူတိုင်း အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသော်လည်း ဟိုယုရှောင်သည် မကြာမီ လေးနက်သောအသံဖြင့် “ဒါပေမဲ့ သူက တခြားသူတွေကို အသုံးချပြီး ငါတို့ကို ဆန့်ကျင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့တော့ မဆိုလိုဘူး...” ဟု ထပ်လောင်းပြောကြားခဲ့သည်။

တင်တျန်သည် တုံလင်ခရိုင်တွင် နံပါတ်တစ် ကျွမ်းကျင်သူအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ တုံလင်ခရိုင်ရှိ မိသားစုခုနစ်ခုနှင့် တတိယအဆင့် အင်အားစုများအနက် ကီဂျွေတံခါး၊ လုံလီမွန်းဂိုဏ်းနှင့် လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီတို့သည် သူနှင့် ဆက်နွယ်နေသည်။ နောက်နှစ်ခုကို ချန်ထားလိုက်လျှင် ကီဂျွေတံခါးတစ်ခုတည်းပင် တင်တျန်က ဟိုမိသားစုကို ကိုင်တွယ်ရန် အသုံးပြုလိုလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော်ယုံကြည်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ဤကိစ္စများကို မဖုံးကွယ်ခဲ့ဘဲ လူတိုင်း သတိဝင်လာပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် အနည်းငယ် လေးနက်လာသည်။

“အရာရှိ ပင်က စီရင်စုမြို့တော်ကို ပြန်ရောက်သွားပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ရာထူးတိုးစာရွက်စာတမ်း မရောက်မချင်း သူက တုံလင်ခရိုင်ကို အနည်းအကျဉ်း ဂရုစိုက်နေဦးမှာပါ။ တင်တျန်က ဘာမှ ရုတ်တရက် မလုပ်ဘူးလို့ ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့အားလုံး အခုအချိန်ထိ လုံခြုံနေသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရာထူးတိုးပြီးတာနဲ့ အရာရှိ ပင်က ဒီနေရာကို စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင့်နန်စီရင်စုရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ခရိုင်ခြောက်ခုရှိတယ်။ သူက ဒီဒေသကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဟိုယုရှောင်သည် ထိုအချက်တွင် ခဏရပ်ပြီးနောက် ဆက်လက်ပြောကြားသည်မှာ “ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော် ပြန်ရောက်တာနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို အာမခံနိုင်ပြီး အခြေအနေကိုလည်း ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ တခြားတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း စေလွှတ်လိုက်မယ်။ တင်တျန်က မင်းတို့ကို ကီဂျွေတံခါးကို လွှတ်လိုက်ရင်တောင် မင်းတို့ မကြောက်ရဘူး”

ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ လူအုပ်သည် ဟိုမျိုးနွယ်စု၌ ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်အဖြစ် ဟိုယုရှောင်တစ်ဦးတည်းသာမက ဟိုယုဒွမ်နှင့် ဟိုယုကျဲလည်း ရှိကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ဟိုယုကျဲသည် ဂန်းချီအဆင့်တစ်ဝက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို အဆင့်တက်နိုင်သည်...

ကီဂျွေတံခါး၏ ဌာနချုပ်သည် ဘိုင်ယဲခရိုင်တွင်ရှိပြီး စီရင်စုမြို့တော်၌ ၎င်းတို့တွင် ယာယီစခန်းတစ်ခုသာရှိသည်။ ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်တစ်ဦးသည် လုံခြုံရေးကို အာမခံရန် လုံလောက်သည်။ ဤအချက်ကို စိတ်ထဲ၌ ထားကာ လူတိုင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စိုးရိမ်ပူပင်မှုများကို လျှော့ချလိုက်ကြသည်။

“လုံလီမွန်းဂိုဏ်းနဲ့ လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီတို့က ဒုက္ခရှာပြီး လူအင်အား ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ အရွယ်အစားကို အသုံးချပြီး မင်းတို့ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ကြိုးစားရင် မင်းတို့ ဘိုင်မျိုးနွယ်စု ဒါမှမဟုတ် ဂရိတ်လော်ဂိုဏ်းက ဒင်ပင်ကိုတောင် တိုက်ရိုက် အကူအညီ တောင်းခံနိုင်တယ်။ ငါ သူတို့ကို အသိပေးပြီးသား။ တင်တျန်က တကယ်ကို ရှက်ရမ်းခြင်းကင်းမဲ့ပြီး မင်းတို့ကို ကိုယ်တိုင် ဒုက္ခပေးရင် လော့ဖန်က လက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီအချိန်အတွင်း မင်းတို့ စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်တယ်”

ဟိုယုရှောင်သည် ဤလူများအတွက် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ မမြင့်မားသောကြောင့် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သာမန်ကိစ္စများအတွက် နှုတ်ဖြင့် အကူအညီအနည်းငယ် ပေးရန်သာ လိုအပ်ပါက ၎င်းတို့သည် ကူညီရန် ဆန္ဒရှိနေသင့်သည်။

၎င်းတို့နှင့် နီးစပ်သော အကျိုးစီးပွားများနှင့် တိုက်ခိုက်ရန်ပင် လိုအပ်ပါက ဤလူများ၏ အကူအညီကို ရယူခြင်းသည် ငွေကုန်ကြေးကျ များပြားခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမှ မဆိုလိုပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ဟိုဖေးအတွက် ငွေကျပ် ငါးသောင်းကို ချန်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယုံကြည်စိတ်ချရသော လူများ မရှိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျိုးနွယ်စုမှ ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်များ လုံလောက်ပါက သူသည် အနည်းငယ်ကို အလွယ်တကူ စေလွှတ်နိုင်ပြီး တင်တျန်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုမရှိဘဲ ခရိုင်၌ မည်သည့်ပြဿနာမျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ဤအတွေးဖြင့် ဟိုယုရှောင်သည် ဟိုယုချန်နှင့် ဟိုယုလင်တို့ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် သူ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ပြီး စကားမပြောသော်လည်း ၎င်းတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် တဖြည်းဖြည်း ခိုင်မာလာသည်။

ခရိုင်အတွင်းရှိ ကိစ္စအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် ထုပ်ပိုးရန် လိုအပ်သည်များကို ထုပ်ပိုးကာ မပြီးပြတ်သေးသော လုပ်ငန်းများကို အပြီးသတ်ရန် လူတိုင်းကို ကြေညာခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေမည့်သူများသည် မိမိတို့၏ လုပ်ငန်းများကို အလုပ်များသင့်သည်။ ကျန်သူများသည် နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် သူနှင့်အတူ ကျောက်ယန်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာကြမည်ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဟိုဖေး၊ ဂေါချန်၊ ဂေါဟုနှင့် ဝမ်ဂုန်တို့အပြင် ကွီဌာနနှင့် စီဌာနမှ စုစုပေါင်း လူခြောက်ဆယ်တို့မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော ဟိုယုချန်၊ ဟိုယုလင်၊ ဘိုင်မျိုးနွယ်စုမှ လာသော ဘိုင်ယုကျဲနှင့် ဂန်ဌာနမှ သူ၏ စစ်သည်သုံးဆယ်တို့သည် စုစုပေါင်း သုံးဆယ့်လေးဦးဖြစ်ပြီး ဟိုယုရှောင်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ် ပြန်ခရီးစဉ်တွင် လူဦးရေနည်းပါးရုံသာမက လှည်းတစ်စီးသာ ကျန်ခဲ့သည်။ အရာအားလုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ရိုးရှင်းစွာ စီစဉ်ထားသောကြောင့် ဟိုအဖွဲ့သည် စိတ်ဝင်စားသူများစွာ၏ စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများအောက်တွင် အရှေ့မြို့တံခါးမှ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာကာ အိမ်ပြန်ရာ တရားဝင်လမ်းမပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

.........

နောက်တစ်နေ့၊ နယူးယုခေတ် ၁၃၂၂ ခုနှစ်၊ တတိယလ၏ ဒုတိယရက်

စီရင်စုမြို့တော်၏ အနောက်မြောက်ဘက် ဆင်ခြေဖုံးတွင် လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီအနီးရှိ သာမန် အရက်ဆိုင်တစ်ခု၌ ဂေါချန်နှင့် သူ၏သမီး ဂေါဝမ်ဝမ်တို့သည် သီးသန့်ခန်းတစ်ခုတွင် ထိုင်နေကြပြီး အနီးရှိ အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီ၏ ဝင်ပေါက်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေကြသည်။

“အဖေ၊ လုဂွေ ကြောက်သွားတာ သေချာတယ်။ မိသားစုခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အခု အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီး ကျွန်တော်တို့ ဟိုမိသားစုက အင်အားအကြီးဆုံး အချိန်ပဲ။ သူက ကျွန်တော်တို့လူတစ်ယောက်ကို ထိခိုက်မိမှန်းသိပြီး မကြာသေးခင်က တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတွေ သယ်ယူပို့ဆောင်တာ ရပ်ထားတယ်။ သူ့ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလိမ့်မယ်...”

သမီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဂေါချန်သည် ခေါင်းကို အသာယမ်းကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်မှာ “မကြာသေးဘူး ဆယ်ရက်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ လူသတ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အရည်အချင်းက သည်းခံနိုင်စွမ်းနဲ့ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ နေနိုင်စွမ်းပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းအဆင့် ဆယ်ဆင့်မြောက် စစ်သည်တစ်ယောက်ပဲ။ ငါက အရိပ်ထဲမှာရှိပြီး သူက အလင်းထဲမှာရှိတယ်။ သင့်တော်တဲ့ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေသမျှ သူ့ကို သတ်ဖို့ဆိုတာ အချိန်တစ်ခုပဲ လိုတော့တာ”

သူ စကားပြောနေစဉ် ဂေါချန်သည် ခဏရပ်ကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်မှ တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုတံဆိပ်၏ အလယ်တွင် အပြာရောင် "ချင်လုံ" စာလုံးပါရှိပြီး အနားတွင် ကြေးဝါအလွှာတစ်ခုရှိကာ လက်ထဲတွင် အေးမြပြီး ထိုးဖောက်ခံစားရသည်။

ထိုတံဆိပ်ကို ကြည့်ကာ ဂေါချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်မှာ “ဒါက ငါတို့ ချင်လုံအသင်းရဲ့ ပထမဆုံးတာဝန်ပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းအဆင့် ဆယ်ဆင့်မြောက် စစ်သည်တစ်ယောက်ကိုတောင် မကိုင်တွယ်နိုင်ရင် ဒီပထမအသုတ် ချင်လုံတံဆိပ်တွေကို ရောင်းချဖို့ ပြောလို့တောင် မရတော့ဘူး...”

ဂေါဝမ်ဝမ်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ ချင်လုံတံဆိပ်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည်။

သူမသည် သူမ၏ဖခင်နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်သောတောအုပ်၌ ကြီးပြင်းခဲ့သောကြောင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုလုပ်ငန်းကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ သိရှိပြီး ဟိုယုရှောင်၏ အစီအစဉ်များနှင့် ဟိုမျိုးနွယ်စု၏ နောက်ခံအထောက်အပံ့တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ချင်လုံအသင်းသည် တည်ထောင်ပြီးသည်နှင့် များစွာသောသူတို့၏ နှလုံးသားကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေမည့် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ကို သိရှိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ဟိုယုရှောင်နှင့်အတူ ပြန်မည့်အစား ခရိုင်၌ ချင်လုံအသင်းကို လုပ်ကိုင်ရန် သူမ၏ဖခင်နှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လုဂွေသည် ချင်လုံအသင်း၏ ပထမဆုံး ပစ်မှတ်ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းအဆင့် ဆယ်ဆင့်မြောက် စစ်သည်တစ်ယောက်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု မရှိသော်လည်း ၎င်းသည် ချင်လုံအသင်း၏ ပထမဆုံးတာဝန်၊ သို့မဟုတ် ချင်လုံတံဆိပ်၏ ပထမဆုံးပေါ်ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် ပိုကောင်းသည်မှာ သေချာသည်။

ထို့ကြောင့် နံနက်စောစောမှစ၍ ဖခင်နှင့်သမီးသည် လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်နေကြပြီး အထူးသဖြင့် လုဂွေ၏ မကြာသေးမီက ရှိနေခဲ့သော နေရာများကို ခြေရာခံရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ဝမ်းနည်းစရာမှာ နံနက်တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရှိခဲ့ကြပေ။

“သူ ထွက်လာပြီ”

ဂေါဝမ်ဝမ် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေစဉ် ဂေါချန်၏ ဝမ်းသာအားရသံသည် ရုတ်တရက် သူမကို လန့်သွားစေသည်။ သူမ၏ အကြည့်သည် လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီ၏ တံခါးဆီသို့ ရောက်သွားပြီး ခိုင်မာသော အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဝမ်းသာမှုဖြင့် တောက်ပသွားသည်။