ကုသိုလ်တန်ဖိုးတွေ တက်လာတယ်

“အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် လု၊ တစ်ခုခု စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေလို့လား”

လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီ၏ ဝင်ပေါက်၌ အကြီးအကဲအစောင့်အရှောက် ထုံလုံသည် လုဂွေ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်နေသည်ကို သတိပြုမိကာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ထိုနေ့တွင် အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီသည် ခရိုင်ကျော် အစောင့်အရှောက်လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုကို လက်ခံခဲ့ပြီး အကြီးအကဲအစောင့်အရှောက်ဖြစ်သော သူကိုယ်တိုင် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ရန် လိုအပ်သောကြောင့် အေဂျင်စီ၏ အတွေ့အကြုံအရှိဆုံး အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် သုံးဦးကို အရက်ဆိုင်၌ လမ်းကြောင်းကို ဦးစွာ ဆွေးနွေးရန် ခေါ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လုဂွေသည် လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီ၌ နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် သစ္စာရှိစွာ အမှုထမ်းဆောင်ခဲ့သော အတွေ့အကြုံရှိ အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သလို အေဂျင်စီ၌ ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းအဆင့် ဆယ်ဆင့်မြောက် စစ်သည် ခုနစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးလည်းဖြစ်သည်။ ထုံယွင်သည် သူ့ကို သဘာဝကျကျ ဂရုစိုက်သည်။

လုဂွေ မဖြေကြားနိုင်သေးမီ အနီးတွင် ရပ်နေသော လုဂွေနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်သော အခြားအစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ကျန်းနန်ဟဲက သူ့ကိုယ်စား ဖြေကြားလိုက်သည်မှာ “အစ်ကိုလုက ဟိုမိသားစုအတွက် စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟူ၍ဖြစ်သည်။

ထိုအခါမှ ထုံလုံသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လုဂွေသည် ဟိုမိသားစုမှ လူတစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူက လုဂွေကို “အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် လု၊ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့။ ဟိုမျိုးနွယ်စု နာမည်ကြီးလာတာ မှန်ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ သူတို့က မကြာသေးခင်ကမှ ဒုတိယတန်းစားအဆင့်ကို တက်လာတဲ့ မိသားစုငယ်လေးပဲ။ ကျွန်တော်တို့ လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီက စီရင်စုမြို့တော်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ထောင်ထားတာ၊ ဘာလို့ သူတို့ကို ကြောက်ရမှာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုဂွေ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် တိုးတက်လာသော်လည်း ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် “မိသားစုခေါင်းဆောင် ရှိနေတုန်းက သူတို့ ကျွန်တော်တို့ကို လာရင် မကြောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်က နောင်မှာ အစောင့်အရှောက်လုပ်ငန်းကို မကြာခဏ လုပ်ရဦးမယ်၊ ပြီးတော့ ကျောက်ယန်ခရိုင်ကိုလည်း အခါအားလျော်စွာ သွားရဦးမယ်။ ဟိုယုရှောင်က ဘယ်စည်းမျဉ်းကိုမှ မလိုက်နာဘူး၊ ရက်စက်ပြီး နှလုံးသားမရှိဘူး။ သူကိုယ်တိုင် တကယ်လုပ်လာရင် ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထုံလုံအပါအဝင် လူတိုင်းသည် ဟိုယုရှောင်၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို လျစ်လျူရှုပြီး ရက်စက်သော အပြုအမူများအကြောင်း ကြားသောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် ရှန်ရှင်းအိမ်တော်၌ ချန်ယွဲ့ကို သတ်ခဲ့သော မြင်ကွင်းကို စိတ်ထဲ၌ သဘာဝကျကျ မြင်ယောင်လာပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် မသက်မသာသော အကြည့်များ ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဟိုယုရှောင်သည် တင်တျန်ရှေ့တွင် ချန်ယွဲ့ကို သတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မိသားစုခေါင်းဆောင် ထုံယွင်သည် အင်အားကြီးမားသော်လည်း သူသည် တင်တျန်ထက် ပို၍ အင်အားကြီးနိုင်ပါ့မလား။ ခဏအတွင်း ထိုလူသုံးဦး၏ လုဂွေ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို နားလည်မှု ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ပြန်ပြီး ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးကို ပြောလိုက်မယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျောက်ယန်ခရိုင်ကို ဖြတ်သွားတဲ့ ဘယ်လမ်းကြောင်းကိုမှ မင်းကို မသွားခိုင်းတော့ဘူး။ ဒါဆိုရင် ဘာမှ မဖြစ်တော့ဘူး”

လုဂွေသည် ထုံလုံကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး “အဲဒါဆိုရင် အကောင်းဆုံးပဲ။ လုဂွေက အကြီးအကဲအစောင့်အရှောက်ကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုလု၊ စိတ်အေးအေးထားပါ။ ဟိုယုရှောင်က သူ့လူတွေနဲ့ မနေ့က ထွက်သွားပြီ။ မင်း ကျောက်ယန်ကို မသွားသမျှ ဟိုမျိုးနွယ်စု ဘယ်လောက်ပဲ အင်အားကြီးကြီး မင်းကို ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ကျန်းနန်ဟဲနှင့် ထုံလုံတို့က ထိုသို့ပြောသောအခါ လုဂွေသည် ပို၍ သက်သာသွားပြီး သူ၏ မျက်ခုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားကာ ထိုလူသုံးဦးနောက်မှ အရက်ဆိုင်သို့ လိုက်သွားသည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဂေါချန်သည် မိမိ၏ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး လုဂွေနှင့် သူ၏အဖွဲ့၏ နောက်ကျောများကို မမြင်ရတော့သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂေါဝမ်ဝမ်သည် သူ့ထံ ရောက်လာသည်။

“ကျွန်မ သိလာပြီ။ လုဂွေရဲ့ အိမ်က အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီကနေ မီတာသုံးရာကျော် ဝေးတယ်။ သူက အစောင့်အရှောက်တာဝန် မရှိတဲ့အခါ အများအားဖြင့် ညဘက်မှာ အဲဒီမှာ နေတယ်”

ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ ဂေါချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုသည် အရိပ်ထဲမှ တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ပစ်မှတ်ကို အထိတ်တလန့် ဖြစ်စေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လုဂွေသည် အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီတွင် နေထိုင်ပါက ၎င်းတို့သည် လုပ်ဆောင်ရန် အခွင့်အရေး ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်၊ သို့သော် သူသည် အိမ်၌ နေထိုင်ပါက ထိုအရာကို စီမံခန့်ခွဲရန် ပိုမိုလွယ်ကူလိမ့်မည်။

“အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ မလှုပ်ရှားခင် ခဏစောင့်သင့်သလား”

“မင်းက လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီက ငါတို့မိသားစုကို သံသယဝင်မှာကို ကြောက်နေတာလား”

ဂေါဝမ်ဝမ်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ “မိသားစုခေါင်းဆောင်က ချင်လုံအသင်းနဲ့ အဆက်အသွယ်အားလုံး ဖြတ်တောက်ရမယ်လို့ မပြောဘူးလား။ လုဂွေက အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ဝမ်ကို ရိုက်နှက်ပြီး ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ပြီးတော့ သူ အဲဒီလောက် မကြာခင် သတ်ခံရရင် သူတို့ ငါတို့မိသားစုကို သေချာပေါက် သံသယဝင်လိမ့်မယ်”

ဂေါချန်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းကိုယမ်းကာ “ဒီလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုက ဝမ်ဂုန်အတွက် လက်စားချေတာ အမှန်ပဲဆိုပေမယ့် ပိုအရေးကြီးတာက ချင်လုံတံဆိပ်ကို လူသိရှင်ကြား ပြသဖို့ပဲ။ သူတို့ ငါတို့ကို သံသယဝင်လား မဝင်လားဆိုတာ သိပ်အရေးမကြီးဘူး။

သူတို့ သံသယဝင်လာရင်တောင် ချင်လုံအသင်းရဲ့ နာမည်ဆိုး ပိုကြီးလာတာနဲ့အမျှ သူတို့က မိသားစုနဲ့ ဆက်စပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ထို့အပြင် သူတို့က မိသားစုရဲ့ လက်ချက်လို့ သံသယဝင်ရင်တောင် ဘာများ လုပ်နိုင်မှာလဲ”

နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ကြားသောအခါ ဂေါဝမ်ဝမ်၏ မျက်နှာတွင် နားလည်မှုအနည်းငယ် ပေါ်လာပြီး သူမသည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လူတစ်ဦး၏ သေဆုံးမှုသည် ကိစ္စကြီးတစ်ခုမဟုတ်သလို ချင်လုံအသင်း၏ နောက်ခံအထောက်အပံ့ဖြင့် လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီသည် ဟိုမျိုးနွယ်စုက လူတစ်ဦးကို ငှားရမ်းပြီး သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟု အများဆုံး သံသယဝင်လိမ့်မည်။ သို့သော် ဂေါချန် ထောက်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဟိုမျိုးနွယ်စုက သတ်ဖြတ်မှုအတွက် ငွေပေးချေခဲ့သည်ဟု အတည်ပြုပြီးလျှင်ပင် ၎င်းတို့ ဘာများ လုပ်နိုင်မည်နည်း။

နောက်ဆုံးတွင် လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီသည် တတိယတန်းစား အင်အားစုတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဟိုမိသားစုနှင့် တန်းတူ အဆင့်အတန်းရှိသည်။ မတူညီသော ဆက်နွယ်မှုများကြောင့် နှစ်ဦးကြား တင်းမာမှုများ ရှိနေသောကြောင့် လူတစ်ဦးကို ငှားရမ်းပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် ကျောက်ယန်ရှိ မိသားစုကို ဒုက္ခပေးရန် သေချာပေါက် မရဲဝံ့ကြပါ။

ထို့ထက်ပို၍ နောက်ဆုတ်ကြည့်လျှင် တကယ်တမ်း တိုက်ပွဲဖြစ်လာပါက မည်သူနိုင်မည်၊ မည်သူရှုံးမည်ကို မသေချာသေးပေ။

နှစ်ဦးသားသည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ထပ်မံဆွေးနွေးပြီး အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဂေါဝမ်ဝမ်သည် လမ်းပြကာ သူမ၏ဖခင်ကို လုဂွေ၏ နေအိမ်သို့ ရှာဖွေရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ခြံဝင်းထောင့်သို့ ရောက်သောအခါ လူသူကင်းမဲ့နေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လုဂွေ၏ အိမ်ထဲသို့ ခိုးဝင်ခဲ့ကြသည်။

ညအချိန်တွင် လုဂွေသည် အရက်နံ့များ တထောင်းထောင်းနှင့် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ အိပ်ငိုက်မှုသည် ချက်ချင်း ကြည်လင်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းအဆင့် ဆယ်ဆင့်မြောက် စစ်သည်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သာမန်အရက်သည် သူ့ကို မူးယစ်စေနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ဟိုယုရှောင်၏ နာမည်ကျော်ကြားမှု မြင့်တက်လာချိန်မှစ၍ သူသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယနေ့ ထုံလုံ၏ စကားများသည် သူ့အတွက် စိတ်တည်ငြိမ်ဆေးလုံးတစ်လုံးနှင့် တူပြီး သူ၏ စိတ်အခြေအနေ တိုးတက်လာသောကြောင့် နောက်ထပ် အနည်းငယ် သောက်မိသွားသည်။

သူသည် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လုဂွေသည် သူ၏ အိပ်ရာဘေးရှိ မြေသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အသံမထွက်စေဘဲ ခါးမှ ဓားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲထုတ်ကာ အိပ်ရာဘက်သို့ သတိနှင့် တိုးကပ်သွားသည်။

တစ်ယောက်တည်းနေထိုင်သောကြောင့် သူ၏ အခန်းထဲသို့ အခြားသူ ဝင်လာရန် အခွင့်အရေး မရှိပေ။ အိပ်ရာဘေးရှိ မြေသားအစအနများသည် မှေးမှိန်သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူ၏ သတိဝီရိယသည် သာမန်လူများထက် များစွာ သာလွန်သောကြောင့် ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

သူသည် အိပ်ရာမှ သုံးမီတာအောက်သာ ဝေးသောအခါ သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်ချက်ကို ပြုလုပ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်စိတ်ချကာ လုဂွေ၏ မျက်လုံးအိမ်များတွင် ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ အင်အားသည် တိုးပွားလာသည်။ သူ၏ ဓားသည် ရုတ်တရက် ထိုးစိုက်ကျသွားသည်...

ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းအဆင့် ဆယ်ဆင့်မြောက်မှ နဝမမြောက် ကျားတို့၏ အင်အားသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသောကြောင့် အိပ်ရာသည် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ဓားသွားသည် အသားကို ထိုးခွဲဝင်ရောက်သွားသော ခံစားချက်သည် သူ၏ လက်သို့ ရောက်ရှိသွားသောကြောင့် လုဂွေသည် ထိုးနှက်ချက် မှန်ကန်ကြောင်း သိလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ဆိုးရွားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ဖုန်မှုန့်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသည် အိပ်ရာအောက်၌ လူတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ဦး၏ အရွယ်အစားရှိသော အသားတစ်တုံးကို မြင်သောအခါ လုဂွေ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တင်းမာသွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ကျောဘက်ရှိ ဆံပင်များ ထောင်မတ်သွားပြီး သူသည် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားသည်။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လုဂွေသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ မျက်စိထဲသို့ အလွန်တောက်ပသော အလင်းရောင်နှစ်ခုသည် အိမ်ခေါင်မိုးတန်းမှ လျင်မြန်စွာ ကျရောက်လာသည်ကို အချိန်မီ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအခါမှ သူသည် အိပ်ရာပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို သူမြင်စေရန် တမင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ၏ အာရုံကို အိမ်ခေါင်မိုးတန်းမှ လွှဲပြောင်းရန်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သူသည် အရှိန်နှစ်ခုကို ခံစားမိပြီး တစ်ခုမှာ ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းအဆင့် ဆယ်ဆင့်မြောက်၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိပြီး သူကိုယ်တိုင်ထက် မနိမ့်ကျဘဲ ကျန်တစ်ခုမှာ အဆင့်ရှစ်ဆင့်သာ ရှိသည်။ လုဂွေ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပေါ်လာပြီး သူသည် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုကို ချက်ချင်းပြုလုပ်ကာ အဆင့်ရှစ်ဆင့်မြောက် ကိုယ်ခံပညာရှင်၏ ဘက်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် အလွန်မြန်ဆန်လွန်းသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှစ်ခုလုံးသည် အလွန်မြန်ဆန်လွန်းသည်။

၎င်းတို့သည် အထက်စီးမှရှိနေပြီး မမျှော်လင့်သော တိုက်ခိုက်မှုလည်း ပါဝင်သောကြောင့် ဓားမြှောင်များ၏ အေးစက်သော တောက်ပမှုသည် လုဂွေ၏ မျက်လုံးအိမ်များမှ ဖြတ်သန်းသွားသော ကြယ်တံခွန်နှစ်ခုနှင့် တူသည်။

သူ၏ လည်ချောင်းမှ သွေးများ စီးထွက်လာပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် လုဂွေ၏ မျက်လုံးအိမ်များသည် ကြောက်လန့်တကြား ကျုံ့သွားသည်။ အားနည်းမှုတစ်ခုသည် သူ၏ ဦးနှောက်ဆီသို့ တိုးဝင်လာသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကျဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူသံပင် မရှိတော့ဘဲ လဲကျသွားတော့သည်။

ဒုန်း

အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှစ်ခုသည် လုဂွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ခုကို ပစ်ချလိုက်သည်။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် လှည့်ကာ အခန်းမှ ထွက်သွားပြီး စီရင်စုမြို့တော်၏ အရှေ့မြောက်ဘက်ထောင့်ရှိ မင်းသား၏ အိမ်တော်ဘက်သို့ ခြံဝင်းမှ ခုန်ဆင်းသွားကြသည်။

နောက်တစ်နေ့၊ လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီ၏ ခန်းမကြီး၌။

လုဂွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလယ်ဗဟို၌ ငြိမ်းချမ်းစွာ လဲလျောင်းနေပြီး အေဂျင်စီ၏ အကြီးအကဲ ထုံယွင်၊ ဒုတိယအကြီးအကဲ ထုံလုံ၊ မနေ့က လုဂွေနှင့်အတူ သောက်စားခဲ့သော ကျန်းနန်ဟဲတို့အပြင် အကြီးတန်းအဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ဦး သို့မဟုတ် ရှစ်ဦးတို့သည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် ဝိုင်းထိုင်နေကြသည်။

“မနေ့ညက ကျွန်တော့်နဲ့ သောက်ပြီးနောက် အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် လု တစ်ယောက်တည်း ပြန်သွားတာ၊ တခြားဘယ်သူမှ မပါဘူး။ ဒီမနက် သူ ရောက်မလာတာကို မြင်တော့ အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ကျန်းကို သူ့အိမ်ကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူထင်မလဲ... ကျန်း ရောက်သွားတဲ့အခါ သူတွေ့တာက အိပ်ရာဘေးမှာ လဲနေတဲ့ လုဂွေရဲ့ အလောင်းနဲ့ အစ်ကိုကြီးလက်ထဲက တစ်ခုနဲ့တူတဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ တံဆိပ်တစ်ခုပဲ”

ထုံလုံသည် စိတ်ပျက်အားငယ်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော လေသံဖြင့် ပြောကြားခဲ့သည်။ လုဂွေသည် လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီ၏ အတွေ့အကြုံရင့် စစ်မှုထမ်းဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ အိမ်၌ အကြောင်းမဲ့ သေဆုံးခြင်းသည် အေဂျင်စီအတွက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ စဉ်းစားနေစရာ မလိုဘူး၊ ဒါ ဟိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ လက်ချက် သေချာတယ်။ ငါတို့ သူတို့နဲ့ အကြွေးဆပ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီက ဒီခရိုင်မှာ ဘယ်လို ရပ်တည်နိုင်တော့မှာလဲ”

ထုံယွင်သည် ခေါင်းကိုယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဝမ်းနည်းမှုအနည်းငယ်ဖြင့် မှိုင်းညို့သွားသည်မှာ “မင်း စဉ်းစားနိုင်ရင် တခြားသူတွေ မစဉ်းစားနိုင်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား။ လုဂွေနဲ့ ဝမ်ဂုန်တို့ရဲ့ တိုက်ပွဲက ဒီနားမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ဘူး။ ဟိုမိသားစုရဲ့ လက်ချက်ဆိုရင်တောင် ကိုင်တွယ်လို့ ရသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟိုမိသားစုရဲ့ လက်ချက် မဟုတ်ဘဲ တခြားတစ်ယောက်ယောက်က တမင် ရန်တိုက်ပေးနေတာဆိုရင် ဟိုတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့ အလျင်စလို လုပ်တာဟာ သူတို့ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို တည့်တည့် ရောက်သွားတာပဲ”

ဤစကားများကြောင့် လူတိုင်းသည် ရုတ်တရက် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

“ပထမဦးဆုံး ဒီတံဆိပ်ကို ကြည့်လိုက်ပါ”

ထုံယွင်သည် ညင်သာစွာ ပြောကြားကာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျိုးပဲ့နေသော တံဆိပ်ကို ထုံလုံထံ ပေးလိုက်ရာ ထုံလုံသည် ၎င်းကို လူတိုင်း အနည်းကြာ ကြည့်ရှုရန် လှည့်ပတ်ပေးလိုက်သည်။

“ပစ္စည်းက ခုနစ်ရောင်သစ်ပင်အူတိုင်၊ ဒါ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုလား”

“အပြာရောင်နဂါးတံဆိပ်... ကျွန်တော်က ဒီလို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေးအဖွဲ့အစည်းအကြောင်း မကြားဖူးဘူး။ ဒါ အာရုံလွှဲပြောင်းတာ၊ တမင်ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်တာ ဖြစ်နိုင်လား”

“ဆင့်နန်စီရင်စုမှာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုလုပ်တဲ့သူတွေက ဂျင်လင်ခရိုင်ရဲ့ ကျူးမိသားစုနဲ့ စီရင်စုမြို့တော်ရဲ့ ငွေဓားအဖွဲ့ပဲ။ လုဂွေကို သတ်ဖို့ ဘယ်သူက ဒီလောက်ထိ လူငှားရမ်းမှာလဲ..”

ခုနစ်ရောင်သစ်ပင်အူတိုင်သည် ဆေးအဖြစ် အသုံးမပြုနိုင်သော အပင်တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး အဆိပ်အတောက်အနည်းငယ် ပါဝင်သည်။ ပြန်လည်ပြုပြင်၍မရသော သဘောသဘာဝကြောင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေးအဖွဲ့အစည်းများက သက်သေအဖြစ် အများအားဖြင့် အသုံးပြုကြသည်။

ထို့ကြောင့် ကိုယ်ခံပညာလောကတွင် ခုနစ်ရောင်သစ်ပင်အူတိုင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရခြင်းသည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို သဘာဝကျကျ ညွှန်ပြနေမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤတံဆိပ်ကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြားတွင် ခန့်မှန်းချက်များစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

“စောင့်ကြဦး။ ထုံလုံ၊ မင်းအရင် လူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ပြီး ဒီအပြာရောင်နဂါးတံဆိပ် ဘယ်မှာ ပေါ်လာလဲဆိုတာကို ခရိုင်တစ်ဝိုက် စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုက်ပါ။ ဘယ်သူလုပ်တာလဲဆိုတာ ငါတို့ သိရင် ငါ မင်းတို့အားလုံးကို တရားမျှတမှု ရရှိအောင် ခေါ်သွားမယ်။ အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် လုရဲ့ သေဆုံးမှုဟာ အလကား မဖြစ်စေရဘူး”

ထုံလုံသည် ရှေ့သို့တက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး “ထုံလုံ အမိန့်နာခံပါမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ လူအုပ်၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် အနည်းငယ် တိုးတက်လာပြီး အားလုံး သတင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန် ပြန်သွားကြသည်။

......

တုံလင်ခရိုင်၏ အရှေ့တည့်တည့်ရှိ တရားဝင်လမ်းမပေါ်၌။

လူသုံးဆယ်ကျော်ပါဝင်သော ဟိုမျိုးနွယ်စုအဖွဲ့သည် ကျောက်ယန်ခရိုင်မှ ဆယ်မိုင်အောက်သာ ဝေးတော့သည်။ အိမ်နှင့် ပိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းသည် ခြေလှမ်းများကို အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာကြသည်။

ဤခရီးစဉ်သည် စုစုပေါင်း ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး မရှည်လွန်း မတိုလွန်းပေ။ အိမ်ကို လွမ်းဆွတ်မှုသည် စိုးရိမ်စရာ မဖြစ်သင့်သေးပေ။

လှည်းအတွင်း၌ ဟိုယုလင်သည် အရှိန်မြန်လာသည်ကို ခံစားမိပြီး လိုက်ကာကို မြှောက်ကာ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ လူသုံးဆယ်ခန့်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာများကို မြင်သောအခါ သူမသည် လိုက်ကာကို ညင်သာစွာ ချကာ လှည့်ပြန်ပြီး သူမရှေ့ရှိ ဟိုယုရှောင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။

“ခရိုင်ထဲမှာ ဟိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုက အခု ပျံ့နှံ့နေလောက်ပြီ။ သူတို့ ကျောက်ယန်ကို ပြန်ရောက်ပြီး ကြွားချင်နေကြတာ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး”

သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဘိုင်ယုကျဲသည်လည်း တခွိခွိရယ်ကာ “လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်နှစ်ဆယ်က ကျောက်ယန်ရဲ့ ဟိုမျိုးနွယ်စုက မထင်ရှားသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခု သူတို့က ခရိုင်တစ်ခွင်လုံးမှာ နာမည်ကျော်ကြားနေပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့က သက်သေတွေပဲ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာက ပုံမှန်ပဲ”

ဟိုယုရှောင်သည် ပြုံးကာ မျက်ခုံးများကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး “ရှေးလူကြီးတွေ ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ 'ချမ်းသာပြီး ဂုဏ်သရေရှိတဲ့အခါ အိမ်မပြန်ရင် ညဘက်မှာ ပိုးထည်နဲ့ လျှောက်သွားနေသလိုပဲ “ ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားဆက်ပြောရန် ပြင်နေစဉ် ဟိုယုရှောင်သည် ရုတ်တရက် ခဏရပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များတွင် ဝမ်းသာမှုအနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် မှိတ်ကာ တရားထိုင်လျက် ထိုင်နေသည်။

သူသည် အတွင်းသို့ အာရုံစိုက်ကာ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ နတ်ကြာပင်းကို အာရုံစိုက်ပြီး ကုသိုလ်ရွှေစာမျက်နှာကို ဖွင့်ကာ သူ၏ ကုသိုလ်နှင့် ကံအဟန့်အတားများကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ကုသိုလ်: ၃၂၆၈

ကံအဟန့်အတား: ၆၃၉

......

ဤဂဏန်းနှစ်ခုကို မြင်သောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့သွားသည်။ ကံအဟန့်အတားသည် စိုးရိမ်စရာ မရှိလှဘဲ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ မပြသော်လည်း သူ၏ ကုသိုလ်တန်ဖိုးသည် မည်သို့ ဤမျှ များပြားလာသနည်း။

အဆင့်နှစ် အဆင့်သို့ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း၊ ကောင်းကင်ထောက်တိုင် လှံနည်းပညာသည် သူ၏ ကုသိုလ်တစ်ထောင်အပြည့် ကုန်ကျခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အနည်းငယ်သော သေးငယ်သော ပြန်လည်နုပျိုစေသော ဆေးလုံးများဖြင့် သူ၏ ကျန်ရှိသော ကုသိုလ်တစ်ထောင်ကျော်သည် အကုန်အကျများခဲ့သည်။ မည်သို့ ရုတ်တရက် သုံးထောင်ကျော် တိုးလာနိုင်ပါသနည်း...

“ဒါ ငါ့ရဲ့ ငါးယောက်မြောက် အကြီးဆုံးပဲ၊ သူက အမြဲတမ်း တစ်ခုခုကို လှုပ်နှိုးနေတာပဲ...”

ဤအတွေးသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တပြက် ပေါ်လာသောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် အခြေအနေကို မေးမြန်းရန် ငါးယောက်မြောက် အကြီးဆုံးကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုပြီး အိမ်ပြန်လိုသော ဆန္ဒသည် ပို၍ပင် ပြင်းပြလာသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ၎င်းတို့သည် မဝေးလှပေ။ နာရီဝက်အတွင်း ကျောက်ယန်မြို့သည် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။