မယ်တော်ဟုန်

အိပ်ချင်စိတ်သည် သူ၏စိတ်ကို တိုက်ခိုက်သောအခိုက်အတန့်တွင် ဟိုယုရှောင်၏ သွေးချီသည် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ဂန်းရှာကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ဆန္ဒမပါဘဲ မျက်လုံးများထဲသို့ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ စီးဝင်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ငိုက်မြည်းမှုကို ပျောက်ကွယ်စေပြီး တဖြည်းဖြည်း အပြည့်အဝ နိုးလာခဲ့သည်။

သရဲရှိတယ်...

သေချာတာပေါ့ သရဲပဲ။

သာမန်လူများကြားတွင် စုစည်းခြင်းအဆင့်အောက်ရှိ ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် လွယ်ကူသောနည်းလမ်းများကို မသုံးသင့်ဟူသော စကားရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် စုစည်းခြင်းအဆင့်သို့ရောက်ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်း သွေးဆိုးများ ဖြစ်ပေါ်လာမှသာ နတ်ဆိုးများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခြင်း၊ တားဆီးနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ထိခိုက်စေနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုအိပ်ချင်စိတ်လှိုင်းသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်သွေးဆိုးများကြောင့် ပြယ်လွင့်သွားခဲ့သည်။ အခြားနည်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် ထိုပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုသည် မကောင်းသော အရာတစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်ရမည်။ စတုတ္ထမြောက်အကြီးအကဲသည် ယခင်ကလည်း အလားတူအတွေ့အကြုံမျိုး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏လေ့ကျင့်မှုသည် ဂန်းခဲအဆင့်သာရှိသောကြောင့် အိပ်ချင်စိတ်ကို မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ညကောင်းကင်အောက်တွင် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ ဟိုယုရှောင်သည် ဟိုယုတွမ် ထွက်ခွာသွားသော ဦးတည်ရာကို ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် တုံ့ဆိုင်းမှု၏ အရိပ်အယောင်များ လင်းလက်နေသည်။

သူသည် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ကျော်ပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

“ဟိုကောင် ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲ၊ အိမ်မှာနေဖို့ ပြောထားတာကို သူက သရဲတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ထွက်သွားတယ်...”

ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုသည် ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် လိုက်ဖမ်းရန် ရည်ရွယ်၍ ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်ခဲ့သော်လည်း ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် နောက်မှ ဆူညံသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် ဆွေယန်ဥယျာဉ်မှ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

စတုတ္ထမြောက်အကြီးအကဲ နောက်ထပ် ဘေးဥပဒ်တစ်ခုခု ကြုံတွေ့ခဲ့တာများလား။

ဟိုယုရှောင်သည် မဝေးတော့သော ဟိုယုတွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပြန်လှည့်ကာ ဆွေယန်ဥယျာဉ်၏ တံခါးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ သူသည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ဟိုယုကျဲသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“စတုတ္ထမြောက်အကြီးအကဲ၊ စတုတ္ထမြောက်အကြီးအကဲ...”

တစ်စက္ကန့်မျှ မဆိုင်းဘဲ သူသည် အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ စတုတ္ထမြောက်အကြီးအကဲကို ချီမလိုက်ပြီး နှလုံးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ဘာမှ မမှားကြောင်း တွေ့ရှိသောကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူသည် သူ့ကို နှိုးရန် အသံကို နှိမ့်လိုက်သော်လည်း အကြိမ်များစွာ ခေါ်သော်လည်း သူ့ကို နှိုးနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

ဟိုယုရှောင်သည် ခဏအကြာက သူခံစားခဲ့ရသော အိပ်ချင်စိတ်လှိုင်းကို ရုတ်တရက် ပြန်သတိရသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ သွေးဆိုးများကို ထုတ်ယူကာ ဟိုယုကျဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပို့ရန် လိုအပ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သွေးဆိုးများ သူ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ဟိုယုကျဲသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားနိုးထလာပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ့ကို ကိုင်ထားသူတစ်ဦးကို မြင်သောအခါ သူ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ခုခံရန် ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန်ဖြစ်သည်။

“မထိတ်လန့်နဲ့၊ ငါပဲ”

ရင်းနှီးသော အသံကို မှတ်မိသော ဟိုယုကျဲသည် အနီးကပ်ကြည့်ပြီးမှ ငြိမ်သက်သွားကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည် “အစ်ကို... ဒုက္ခရောက်ပြီ။ ဒီည ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲကို စောင့်ကြည့်ဖို့ တမင်တကာ နိုးနေခဲ့တာ။ သူ ထတာနဲ့ ငါ သတိထားမိပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တံခါးဝရောက်တော့ အဲ့ဒီ အိပ်ချင်စိတ်လှိုင်းက ငါ့ဆီ ပြန်ဝင်လာတယ်။ တစ်ခုခု မှားနေပြီ...”

သူသည် အတော်ကြာ ပြောနေသော်လည်း ဟိုယုရှောင်သည် လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းညိတ်နေသည်ကိုသာ သတိပြုမိသည်။ ဟိုယုရှောင်သည် ယခုအချိန်တွင် သံမဏိတွင်း၌ ရှိနေသင့်သည်ကို ပြန်လည်သတိရသော ဟိုယုကျဲသည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။

“ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့၊ ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲ ဘယ်လို သရဲခြောက်တဲ့ အလုပ်မျိုး လုပ်နေလဲ ကြည့်ရအောင်”

ဟိုယုကျဲက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဟိုယုရှောင်နောက် လိုက်သွားသည်။ သူတို့၏ ဂန်းချီကို မသုံးဘဲ တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားကာ ဟိုယုတွမ် သွားသော ဦးတည်ရာအတိုင်း လိုက်သွားကြသည်။

......

“မဟုတ်ဘူး၊ ဒီည မယ်တော်ဟုန်ကို နောက်နောင် ငါ့ကို မရှာဖွေဖို့ အသိပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် အစ်ကိုကြီး သိသွားရင် ငါတို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟိုယုတွမ်သည် တီးတိုးပြောကာ သူ၏ ဂန်းချီကို အသက်သွင်းပြီး အနောက်မြို့တံခါးမှ ခုန်ထွက်ကာ တရားဝင်လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော မျက်နှာဖြင့် မိုင်နှစ်မိုင်ကျော် အလျင်အမြန် လျှောက်သွားပြီးနောက် တရားဝင်လမ်းမမှ ထွက်ကာ မြောက်ဘက်ရှိ နတ်ဆိုးတောင်တန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ညလေသည် နတ်ဆိုးတောင်တန်းကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်နေသော်လည်း ဟိုယုတွမ်၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှု လုံးဝမရှိပေ။ သူသည် သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သစ်တောတစ်ခုကို ပွင့်လင်းသော အမူအရာဖြင့် လျှောက်သွားပြီး နတ်ဆိုးတောင်တန်းကို ကျော်လွန်ကာ မြောက်ဘက်သို့ နောက်ထပ် ဆယ်မိုင်ခန့် ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

နှစ်ရာမှ သုံးရာမီတာအထိ ရှည်လျားသော နီရဲသော အဆောက်အအုံများ တန်းစီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟိုယုတွမ်၏ မျက်နှာတွင် ရုတ်တရက် ပုံမှန်မဟုတ်သော နီရဲမှုများ ပေါ်လာပြီး သူသည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ လျှောက်လှမ်းကာ နီရဲသော အိမ်ကြီး၏ အဝင်ဝသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ အဝင်ဝတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ရွှေရောင်ထွင်းထုထားသည့် မီးအိမ်နှစ်လုံးကို ငေးကြည့်ကာ သူ၏အဝတ်အစားကို စိုးရိမ်တကြီး ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ချဉ်းကပ်ကာ တံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

တံခါးသည် ချက်ချင်းပွင့်သွားပြီး မီးအိမ်များ စုပြုံထွန်းညှိထားသော၊ အဆောက်အအုံများနှင့် ရေပြင်ဘေး လမ်းလျှောက်စင်္ကြံများပါသော ခြံဝင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အစေခံများနှင့် အလုပ်သမားများစွာသည် စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ထည်ဝါခမ်းနားပြီး ကြွယ်ဝချမ်းသာသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

တံခါးကို မုတ်ဆိတ်ပါးသိုင်းမွှေးနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ ဟိုယုရှောင်သည် သူ့ကို အတော်လေး ရင်းနှီးပုံရသည်။ သူ့ကို မြင်သောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ကာ “အိမ်ထိန်းယန်၊ ကျွန်တော် နောက်တစ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးဖို့ ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ခွင့်လွှတ်ပါ” ဟု ပြောသည်။

အိမ်ထိန်းယန်၏ မျက်နှာသည် ပြုံးရယ်ခြင်းဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး သူ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ရယ်မောလျက် “ဒီနေ့ မိန်းကလေးငယ် ရုတ်တရက် ဘာလို့ အစားအသောက်ကောင်းတွေ စားပြီး အဝတ်အစားကောင်းတွေ ဝတ်ဆင်လာတာလဲလို့ ငါ တွေးနေခဲ့တာ။ အခုတော့ သခင်လေးဟို လာလည်တာကိုး။ ဝင်ပါဦး၊ ဝင်ပါဦး...” ဟု ပြောသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟိုယုတွမ်သည် စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော မျက်နှာဖြင့် အိမ်ထိန်းယန်နောက် လိုက်သွားကာ “ကျွန်တော့်မောင်နှမတွေ စီရင်စုမြို့က ပြန်ရောက်လာတော့ မြို့ထဲမှာ လုပ်စရာကိစ္စတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ဟိုယုတွမ် ကျွန်တော့်အစ်ကိုရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဝေမျှရမယ်။

ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီး ဒီနေရာကို သိသွားမှာကိုလည်း စိုးရိမ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မလာဖြစ်ခဲ့ဘူး။ မယ်တော်ဟုန် ဘာလို့ နေမကောင်းဖြစ်နေတာလဲ။ သူ နေမကောင်းဖြစ်နေတာများလား”

အိမ်ထိန်းယန်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် “ဟုတ်ပါရဲ့လား” ဟု ပြောသည်။

ဟိုယုတွမ်၏ မျက်နှာသည် စိုးရိမ်သောကရောက်သွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည် “ဘာရောဂါလဲ၊ ဆိုးလား”

အိမ်ထိန်းယန် မဖြေနိုင်ခင် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစေခံမလေးတစ်ဦးသည် အတွင်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာပြီး သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေးဟို၊ ဆယ်ရက်ကျော် မလာတာနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ သခင်မငယ်ကို အချစ်ဝေဒနာ ခံစားရအောင် မလုပ်ခဲ့ဘူးလား။ သူက သဘာဝအားဖြင့် အားနည်းပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကောင်း မစားနိုင် မသောက်နိုင်ဖြစ်နေတယ်။ ခင်ဗျား အမြန်မလာရင် သူ အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်၊ ဟွန့်...”

သူတို့နှစ်ဦးက သူ့ကို စနောက်နေမှန်း သိသော ဟိုယုတွမ်၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစေခံမလေးကို ခါးကိုင်းကာ ခါခါ ဦးညွှတ်လျက် “မယ်တော်လွီလော်က အလွန်အကျွံ ပြောနေတာပဲ၊ အလွန်အကျွံ ပြောနေတာပဲ၊ ဒါ ကျွန်တော့်အမှားပါ… ဒါ ကျွန်တော့်အမှားပါ” ဟု ပြောသည်။

ဟိုယုတွမ်၏ အထိတ်တလန့်ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်သော လွီလော်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာသည် အပြုံးသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ စနောက်လျက် “ဒီမှာ တောင်းပန်ရုံနဲ့ မရဘူးနော်၊ အဲဒါကို ကျွန်မတို့ရဲ့ သခင်မငယ်ကို ပြောရလိမ့်မယ်။ သူက သူ့အခန်းထဲမှာ ခင်ဗျားကို စောင့်နေတယ်။ မြန်မြန်သွားပါ” ဟု ပြောသည်။

ဟိုယုတွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးညွှတ်ကာ အနီရောင် ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင် လင်းလက်နေသော ဒုတိယထပ်ရှိ တစ်ဝက်ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်ကို မျက်လုံးအထက်သို့ မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်သည် အိပ်မက်ဆန်သွားသည်။ သူသည် သူမ၏ အခန်းသို့ အလျင်အမြန် တက်သွားခဲ့သည်။

တံခါးအနီးသို့ ရောက်သောအခါ ညင်သာသော ရနံ့တစ်ခုသည် သူ၏နှာခေါင်းဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ဟိုယုတွမ်သည် သူ၏အဝတ်အစားနှင့် အမူအရာကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ဟနေသော တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

အခန်းသည် မကျယ်လှဘဲ အနီရောင်ပန်းထိုးထားသော အိပ်ရာတစ်လုံး၊ အစိမ်းရောင်ကန့်လန့်ကာတစ်ခု၊ ပန်းနုရောင်သစ်သားစားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်တစ်စုံ၊ ရွှေရောင်ဖီးနစ်ရုပ်ထွင်းများဖြင့် စီခြယ်ထားသော အလှပြင်စားပွဲတစ်ခုသာ ပါဝင်သည်။ ကြမ်းပြင်ကို ဘဲရုပ်ပုံများ ထွင်းထုထားသော အနီရောင်ကော်ဇောဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး နှစ်ဖက်စလုံးတွင် တောက်ပသော အိုးထည့်ထားသော အပင်များ ရှိသည်။

ဟိုယုတွမ် ဝင်လာသည်နှင့် သူ၏အကြည့်သည် အလိုအလျောက် အလှပြင်စားပွဲဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ရွှေရောင်ဖယောင်းတိုင်စင်တစ်ခု တည်ရှိသည်။ ၎င်းအောက်တွင် အနီရောင်ထမီဝတ်ထားသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စားပွဲပေါ်တွင် တစ်ဝက်မှီထိုင်နေသည်။ သူမ၏ပါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ထားပြီး သူမ၏ ဘေးတစောင်းပုံရိပ်၏ တစ်ဝက်သာ မြင်နိုင်သော်လည်း ထိုမြင်ကွင်းသည် ကြည့်ရှုသူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို အဆုံးမရှိ လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။

“မယ်တော်ဟုန် ယုတွမ် ရောက်လာပြီ”

ဤစကားများကြောင့် မိန်းကလေးသည် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအပြည့်အစုံကို ဟိုယုတွမ်၏ အကြည့်ထဲသို့ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။ သူမကို အကြိမ်များစွာ မြင်ဖူးသော်လည်း သူသည် အလွန်အမင်း စွဲလမ်းသော အကြည့်ကို မပြဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

မိန်းကလေးသည် ဆယ့်ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့်ရှိပြီး လှပသော ဆံနွယ်များ တဖြည်းဖြည်း လွင့်နေကာ၊ သွယ်လျသော မျက်ခုံးကော့ကွေးများ၊ ချစ်စရာကောင်းပြီး ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော မျက်လုံးများ၊ သွယ်လျသော နှာတံ၊ ပါးပြင်တွင် အနည်းငယ် နီရဲနေသော အသွင်အပြင်၊ နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှုတ်ခမ်းများ ရှိသည်။ သူမ၏ ကျောက်စိမ်းရောင် အသားအရေသည် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး သူမ၏ အသားအရေသည် အံ့သြဖွယ် လှပကာ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်သည် သေးသွယ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ဟိုယုတွမ်ကို ကြည့်သောအခါ တောက်လောင်နေပြီး အတွင်း၌ နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖုံးကွယ်ရန် မကြိုးစားပေ။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရပုံရသောကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး မကြာမီ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာသည်။

“ရက်ပေါင်းများစွာ... ရက်ပေါင်းများစွာ ကျွန်မကို မတွေ့ရအောင်... သတင်းစကားလေးတောင် မပို့ခဲ့ဘူး... ရှင် ဘယ်လောက်တောင် ကျွန်မ နေ့တိုင်း သတိရနေလဲ သိရဲ့လား...”

မိန်းကလေး၏ အလွန်လှပသော မျက်နှာပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး သူမ၏ အသံသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် အခန်းထဲတွင် ရှိနေသော ဟိုယုတွမ်သာမက မည်သူ့ကိုမဆို မျက်ရည်ကျစေနိုင်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် အပြစ်ရှိသော အမူအရာကို ပြသကာ ရှေ့သို့ လှမ်းသွားပြီး မိန်းကလေးကို ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ သူမ၏ပါးကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ဤအရာသည် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

မိန်းကလေး၏ စိတ်ခံစားချက်များ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီးမှ သူသည် သူမကို ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည် “မယ်တော်ဟုန်၊ ယုတွမ် နေ့တိုင်း မင်းကို မတွေးခဲ့ဘူးလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ သို့သော်လည်း မြို့ထဲမှာ လောကီရေးရာတွေက ကျွန်တော့်ကို ချည်နှောင်ထားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးသုံးယောက် ပြန်လာတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အချစ်ရေးကို သူတို့ သိသွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ မင်းဆီကို ဒီလောက်ကြာကြာ မလာဖြစ်ခဲ့တာပါ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပလာသည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှ တိတ်တဆိတ် အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံသည် အနည်းငယ် လေးနက်လာကာ “ဒါဆို မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးသုံးယောက်နဲ့ အစ်မကို ငါတို့အကြောင်း ဘယ်တော့ ပြောဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။ ငါ မင်းကို အရာအားလုံး ပေးပြီးပြီ” ဟု ပြောသည်။

ဟိုယုတွမ်၏ မျက်နှာတွင် နီရဲသော အသွင်အပြင် ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် တစ်ခါတစ်ရံ ကြည်လင်သော အလင်းရောင်ကို ပြသပြီး သူ၏ အမူအရာသည် ရှုပ်ထွေးသွားကာ ရုန်းကန်မှုတစ်ခုသည် သူ၏ အကြည့်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ထွင်းထုသွားတော့သည်။

သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုးဝင်နေသော မိန်းကလေးသည် ခေါင်းမော့ကာ သူ၏ စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သနားစိတ်ဖြင့် သူမ၏ပါးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကာ “ရပါတယ်၊ ဟုန်အာ မစောင့်နိုင်ပါဘူး။ ရှင်ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ နေရာတစ်ခုရှိသရွေ့ ဟုန်အာ မကြောက်ပါဘူး” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟိုယုတွမ်၏ အကြည့်သည် ပို၍ပင် ချစ်ခင်စုံမက်လာပြီး သူ၏ အတွင်းစိတ်ပဋိပက္ခသည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်။ နှစ်ဦးသားသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တင်းတင်းဖက်ထားကြသည်။

......

“ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲ ရူးသွားပြီ။ သူ ညသန်းခေါင်ကြီး ဒီကို ပြေးလာပြီး တိုင်ကို ကိုက်ဖို့ပဲလား”

မှောင်မိုက်သော ညတွင် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခုအနီး၌ လူဆယ်ယောက် ဖက်နိုင်သော အပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်တွင် အကိုင်းအခက်ထူထပ်တစ်ခုရှိပြီး ထိုအကိုင်းအခက်နောက်မှ ခေါင်းနှစ်လုံး ချောင်းကြည့်နေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဟိုယုတွမ်နောက် လိုက်လာသော ဟိုယုရှောင်နှင့် ဟိုယုကျဲတို့ ဖြစ်သည်။

ဟိုယုတွမ်သည် တိုင်ကို ပွေ့ဖက်ကာ ကိုက်နေပုံရပြီး ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်း၏ ဒုတိယထပ်ကို ငေးကြည့်နေသော ဟိုယုကျဲ၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေသည်။ သူသည် တိုးတိုးလေး ဟိုယုရှောင်ကို မေးရန် လှည့်ကြည့်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာတွင် အလွန်လေးနက်သော အမူအရာကို သတိပြုမိသွားသည်။

စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ဟိုယုရှောင်သည် လက်ကိုဆန့်ကာ ဟိုယုကျဲ၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲသို့ ဂန်းရှာတစ်မျှင်ကို ဆွဲယူကာ “နောက်တစ်ခါ ကြည့်လိုက်ပါ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဟိုယုကျဲသည် သံသယဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကာ ဘုရားကျောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ဟိုယုရှောင်က သူ့ကို ဖမ်းရန် အဆင်သင့်မဖြစ်ခဲ့လျှင် သူသည် ချော်လဲကာ အကိုင်းအခက်မှ ပြုတ်ကျသွားနိုင်သည်။

“ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲ သရဲဂူထဲကို ဝင်သွားပြီ”

ဟိုယုကျဲသည် သူ၏စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အသက်ရှူဆယ်ကြိမ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးမှ ဘေးတွင်ရှိသော ဟိုယုရှောင်ကို တိုးတိုးလေး စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ညာဘက်လက်သည် ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဟင်သာအရိပ်ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ၎င်းက သူ့ကို လုံခြုံမှုအချို့ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းသည် ယခုအခါ အနီရောင်မြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခမ်းနားသော ခြံဝင်းတစ်ခု၏ မြင်ကွင်းများသည် တလှည့်စီ ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေသည်။ ထိုအရာတစ်ခုတည်းက သူ့ကို ထိုမျှလောက် ကြောက်လန့်စေမည်မဟုတ်ပေ။

အဓိကအချက်မှာ မြူများကြားတွင် လွင့်မျောနေသော အစေခံများနှင့် အလုပ်သမများစွာသည် မြေပြင်မှ မြောက်တက်နေကြပြီး တစ်ဦးစီမှ အနက်ရောင်အငွေ့များ ထွက်နေကာ လူမဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် ဆိတ်ခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ရှိသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပင် မတ်မတ်လျှောက်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲသည် ဒုတိယထပ်တွင် ပွေ့ဖက်ထားသော အရာသည် တိုင်မဟုတ်ဘဲ သေးသွယ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ထူးဆန်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့် ထူးဆန်းတာလဲ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာတွင် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သော မျက်နှာအသွင်အပြင်များ လုံးဝမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

စတုတ္ထမြောက်အကြီးအကဲသည် ထိုမိန်းကလေးကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသော ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများသည် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူသည် စမ်းသပ်သကဲ့သို့ မေးလိုက်သည် “ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲ ပွေ့ဖက်ထားတဲ့ မိန်းကလေးက ခင်ဗျားအတွက် ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ”

ဟိုယုကျဲသည် ခဏတာရပ်ပြီးမှ အသံနိမ့်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည် “ဘယ်မိန်းကလေးလဲ။ အဲဒါ မျက်နှာမရှိတဲ့ မိန်းမသရဲတစ်ကောင်...”

ထိုအခါမှ ဟိုယုရှောင်သည် စတုတ္ထမြောက်အကြီးအကဲ အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှလောက် ကြောက်လန့်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

သူသည် ထိုမိန်းမသရဲ၏ မျက်နှာကို ယခုလေးတင် မြင်လိုက်ရပြီး ၎င်းသည် စီကုန်းယွဲ့နှင့် အတိအကျ တူညီနေသည်။ ထိုအရာသည် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ စီကုန်းယွဲ့သည် ကျီလင်စီရင်စုတွင် ရှိနေသည်၊ သူမ ညသန်းခေါင်ကြီး ဟိုယုတွမ်နှင့် ချစ်ဇာတ်လမ်းဆင်ရန် ဤနေရာသို့ ရောက်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ထိုမိန်းမသရဲ၏ မျက်နှာသည် လူတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူညီစွာ ပေါ်လာသည်။ ဟိုယုကျဲသည် မျက်နှာမရှိသော သရဲတစ်ကောင်ကို မြင်ခဲ့သည်။ သူက စီကုန်းယွဲ့ကို မြင်ခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဟိုယုတွမ် မြင်ခဲ့သော မိန်းမသရဲသည်လည်း သူတို့ မြင်ခဲ့သော အရာနှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးမက အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်ကို တွေ့ဆုံဖူးပါတယ်”

အေးစိမ့်သော ညလေနှင့်အတူ နူးညံ့သော မိန်းမအသံသည် ရုတ်တရက် သူတို့၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဟိုယုရှောင်နှင့် ဟိုယုကျဲတို့သည် တောင့်တင်းသွားပြီး သူတို့၏အကြည့်များသည် တောင့်တင်းသွားကာ နဖူးနှင့် နောက်ကျောမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာသည်။

ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲ မင်း ဘာနဲ့မဆို ကစားလို့ရပါတယ် အခုတော့ ငါတို့ဒုက္ခရောက်ပြီ...