သူမပေးတာများလွန်းတယ်

ဟိုယုရှောင်သည် သေခြင်းကို ထိုင်စောင့်မနေဘဲ၊ သရဲအသံကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဘေးတွင်ရှိသော ဟိုယုကျဲကို ဆွဲကိုင်ကာ ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် ထောင်ချောက်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဓိကအချက်မှာ ဟိုယုတွမ်သည် ထိုဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ ရှိနေသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

“မြန်မြန် ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲကို ခေါ်ထုတ်ခဲ့၊ ငါ သူ့ကို တားဆီးထားမယ်”

ဟိုယုရှောင်သည် ဘုရားကျောင်း၏ ခေါင်မိုးစွန်းကို နင်းကာ အားဖြင့် တွန်းလိုက်ပြီး ဟိုယုကျဲကို ဒုတိယထပ်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ခြေရင်းမှ တုတ်ချောင်းရှည်တစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး မိန်းမသရဲကို တိုက်ရိုက် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။

သို့သော် ခေါင်းကို လှည့်ကာ စီကုန်းယွဲ့၏ မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် မသက်မသာဖြစ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူ၏မျက်လုံးများတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ယခု သူသည် ထိုမျက်နှာပေါ်တွင် အရိပ်တစ်ခု လွှမ်းမိုးနေသည်ဟု ခံစားနေရပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူ၏နှလုံးသား တုန်လှုပ်သွားသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးဟာ ကျောက်ယန်က ဟိုယုရှောင်ပါ၊ ဘယ်လို နတ်သိကြားမျိုးမှန်း မသိပါ။ တောင်းဆိုစရာများရှိရင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တတ်နိုင်သလောက် အကူအညီပေးဖို့ ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်တော့မှ ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီငယ်ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်”

အနီရောင်ဝတ် မိန်းမသရဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အင်အားကြီးမားမှုကို ရင်ဆိုင်ရင်း ဟိုယုရှောင်သည် သတ္တိကို စုစည်းကာ လက်အုပ်ချီလျက် ဦးညွှတ်ပြီး သူ၏လေသံကို တတ်နိုင်သမျှ နူးညံ့စွာ ပြောရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

“မင်း ငါ့ကို မယ်တော်ဟုန်လို့ ခေါ်နိုင်တယ်၊ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုဘူး”

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့သည် အမျိုးအစားတူ မဟုတ်ကြပေ။ 'ညီ' ဟူသော စကားလုံးသည် ဟိုယုရှောင်ကို အလွန်အမင်း စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသော်လည်း သူမ၏ အင်အားကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ဟိုယုရှောင်သည် သူမကို ရင်ဆိုင်ဝံ့ခြင်းမရှိဘဲ ဆက်လက် လိုက်လျောညီထွေပြုမူရကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြီး “မယ်တော်ဟုန်” ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုတော်က ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ အတိတ်အကြောင်းကို နားထောင်ချင်ပါသလား”

ဘယ်သူက မင်းရဲ့ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ချင်မှာလဲ။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါတွေက ဟိုယုရှောင် အသံထွက်ပြီး မပြောဝံ့တဲ့ စကားတွေပါ။ ဟိုယုကျဲသည် ဒုတိယထပ်အခန်းသို့ အပြေးအလွှား ရောက်သွားပြီဟု ခံစားမိပြီး အချိန်ဆွဲရန်အတွက် သူသည် ပြုံးပြီး ပြောပါ မယ်တော်ဟုန် ဟုသာ ပြန်ဖြေနိုင်ခဲ့သည်။

“ကျွန်မမျိုးမ ဟုန်လင်အာဟာ အရင်မင်းဆက် ဝူကျုံးခေတ်နှောင်းပိုင်းက လူတစ်ယောက်ပါ။ မူလက ကျောက်ယန်မြို့စား ဟုန်ကျန့်ဖန်းရဲ့ သမီးပါ။ ပိုးသားနဲ့ ရွှေချည်ထည်တွေကြားမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ ပန်းချီစာရေးခြင်း၊ ပန်းချီဆွဲခြင်းတို့ကို နည်းနည်းပါးပါး ထိတွေ့ခဲ့ဖူးတယ်။ လက်နက်တချို့ကိုတောင် လေ့ကျင့်ခဲ့ပါသေးတယ်။

နောက်ပိုင်း ကမ္ဘာကြီး ပရမ်းပတာဖြစ်နေတဲ့ ကောင်းကင်အောက်က အကြီးအကျယ် အဓိကရုဏ်းအတွင်း သူပုန်တပ်မတော်ဟာ ကျောက်ယန်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ အဖေကို သစ္စာဖောက်ဖို့ သွေးဆောင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဖေက မဟာယုကို သစ္စာရှိတော့ သူပုန်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ငြင်းဆန်ပြီး မြို့သူမြို့သားတွေကို ဦးဆောင်ကာ ခုခံတော်လှန်ခဲ့တယ်။ သူပုန်တွေရဲ့ အင်အားက အင်မတန် ကြီးမားတော့ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ရပ်တွေကို အသေးစိတ် ပြောပြနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။

ကျွန်မရဲ့ မိဘနှစ်ပါး သေဆုံးခဲ့ပြီး ကျွန်မမျိုးမကို သူတို့ ဖမ်းဆီးကာ စခန်းတွင်းမှာ ပြည့်တန်ဆာအဖြစ် ခိုင်းစေခဲ့တယ်။ သုံးနှစ်ကျော်ကြာ သေခြင်းကို ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ အချည်းနှီးပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကောင်းကင်က ကျွန်မရဲ့ တောင်းဆိုသံတွေကို မကြားဘူး။ မြေကြီးက သက်သာရာ မပေးဘူး။ ဘဝဟာ ခါးသက်တဲ့ ဆေးပင်တွေလို ခါးတယ်။ တကယ်တော့ နေ့အလင်းရောင် မရှိတဲ့ မှောင်မိုက်ခြင်းသက်သက်ပါ...”

မယ်တော်ဟုန် ပြောနေစဉ် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်၊ သူမသည် တကယ်ပင် သနားစရာကောင်းပုံရသည်။ သို့သော် ဟိုယုရှောင်သည် စီကုန်းယွဲ့၏ မျက်နှာကို မြင်တိုင်း အခြားတစ်ဖက်က သူ့ကို လှည့်စားနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူမကို စာနာစိတ် လုံးဝ မဝင်နိုင်ခဲ့ပေ။

“နောက်ပိုင်း အဲဒီဓားပြအုပ်စုကို တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုတဲ့ နောက်တပ်မတော်တစ်ခုက တွေ့ပြီး သူတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်လည်း ရှုံးနိမ့်ပြီး သတ်ခံလိုက်ရတယ်။ ငါ နေ့အလင်းရောင်ကို ပြန်မြင်ရတော့မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် ဒီလိုခေါ်တဲ့ တရားမျှတတဲ့ တပ်မတော်ဟာလည်း လူကောင်းတွေနဲ့ မဖွဲ့စည်းထားဘူးဆိုတာ ဘယ်သူထင်မလဲ။ သူတို့က ငါ့ကို စခန်းတွင်းမှာ အရင် ပြည့်တန်ဆာအဖြစ် ခိုင်းစေပြီး နောက်ပိုင်း ငါ့ကျန်းမာရေး ချို့ယွင်းလာတော့ နတ်ဆိုးတွေကို ကျွေးမွေးဖို့တောင် သုံးချင်ကြတယ်”

တစ်ခုခု မှားနေပြီ။ ပထမဓားပြအုပ်စု ရှုံးနိမ့်သွားပြီးရင် မင်းလို အားနည်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က အဲဒီလို စစ်မြေပြင်မှာ ဘယ်လိုရှင်သန်နိုင်မှာလဲ။ မင်းကို ဘယ်သူမှ လာမရှာရင်တောင် ပရမ်းပတာဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ သေဖို့ အခွင့်အရေး ရှာတွေ့နိုင်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ဒုတိယဓားပြအုပ်စုက ဖမ်းသွားတာလား။

ဤအရာကို နားထောင်ပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားလာရသော်လည်း သူမကို မေးမြန်းဝံ့ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် သက်ပြင်းချနေသော အမူအရာကိုသာ ပြသကာ “ဒုက္ခဆင်းရဲတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ကာလမှာ လူ့အသက်ဆိုတာ မြက်ပင်လေးလို အင်မတန် တိုတောင်းပြီး အားနည်းတာပါလား။ မယ်တော်ဟုန်ရဲ့ ဘဝက တကယ်ကို ကြေကွဲစရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့...” ဟု ပြောခဲ့သည်။

မယ်တော်ဟုန်၏ လေသံသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် သွေးရောင်လွှမ်းနေကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာဖြင့် “အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ဒီလောကမှာ လူကောင်းဆိုတာ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ ငါ သိလိုက်တယ်။ လူ့အသားအရေကို ဝတ်ထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေပဲ ရှိတာ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ်ခံပညာမှာ အရမ်းတော်တယ်လို့ ပြောတဲ့ကောင်တွေဆို ပိုဆိုးတယ်။ လုံးဝ лицемерие တွေပဲ။ ငါ လူတွေကို သတ်ချင်တယ်၊ ဒီလူတွေကို အကုန် ရှင်းပစ်ချင်တယ်။ သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေကို ထုတ်ယူပြီး သူတို့ဟာ တကယ်တမ်း အသားနဲ့ လုပ်ထားတာလားဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ကြောက်လန့်သွားပြီး ရုတ်တရက် သူ့နောက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟိုယုကျဲသည် ဟိုယုတွမ်ကို ပွေ့ချီလျက် အောက်သို့ ပျံဆင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ဟိုယုတွမ်၏ အသက်ရှူမှုကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးကြည့်ပြီး သူသည် သတိလစ်နေသည်ကိုသာ တွေ့သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဟိုယုကျဲ စကားပြောရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သော ဟိုယုရှောင်သည် သူ့ကို ခေါင်းခါယမ်းကာ အလျင်အမြန် တားမြစ်လိုက်ပြီး ရမ်းကားစွာ မပြုမူရန် ပြောသော အကြည့်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

မယ်တော်ဟုန်သည် ဟိုယုတွမ်ကို ချီလာသည်ကို မြင်သော်လည်း စိတ်မရှည်သော အမူအရာ မပြဘဲ ဟိုယုတွမ်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ စွဲလမ်းမှု၏ အရိပ်အယောင်ကို ပြသပြီး သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေသံသည် ရုတ်တရက် နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားသည်။

“သခင်လေးဟိုက ကျွန်မ တွေ့ဖူးသမျှ အဖြောင့်မတ်ဆုံး လူသားပါ”

တစ်နေ့မှာ သူ သင်္ချိုင်းတစ်ခုမှာ ငိုကြွေးနေတာကို တွေ့ပြီး တမင်တကာ သူ့ကို ချဉ်းကပ်ခဲ့တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်တွေမှာ တရားဝင်လမ်းမပေါ်က ယောက်ျားတွေဟာ ကျွန်မကို တွေ့ပြီး မကြာခင်မှာ သူတို့ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ စိတ်သဘောထားကို ထုတ်ဖော်ပြခဲ့ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မစ္စတာဟိုငယ်တစ်ယောက်တည်းပဲ ဆန္ဒရဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတောင် မပြခဲ့ဘူး။

ကျွန်မ သူ့ကို ကျွန်မရဲ့ အိမ်မှာ တစ်ညတာ တည်းခိုစေခဲ့ပေမယ့် သူက မနေဘဲ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ကြားက အိမ်ပြန်ခဲ့ပြီး ကျွန်မအတွက် ကဗျာတွေ စပ်ဆိုခဲ့တယ်၊ ဘာတောင်းဆိုမှုမှ မရှိဘဲ။ သူဟာ ကျွန်မ တွေ့ဖူးသမျှ အကြင်နာဆုံး၊ အကောင်းဆုံးနဲ့ အဖြောင့်မတ်ဆုံး ပညာရှင်ပါပဲ”

ဟိုယုရှောင် နားထောင်လေလေ သူ၏အမူအရာသည် ပို၍ပင် မှောင်မိုက်လာလေလေဖြစ်သည်။ ထင်ရှားသည်မှာ မယ်တော်ဟုန် ပြောသော ဤဖြစ်ရပ်များသည် သူ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၅ ရက်နေ့တွင် ခရိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့စဉ်နှင့် နောက်ဆက်တွဲ တစ်လခွဲအတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မယ်တော်ဟုန်သည် ဤဖြစ်ရပ်များကို ပြောပြသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ချက်ချင်း ချိုမြိန်သော အရိပ်အယောင် ပေါ်လာပြီး အထူးသဖြင့် ဟိုယုတွမ် သူမအတွက် ကဗျာရေးစပ်ခဲ့သည်ကို ပြောသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မိန်းကလေးဆန်သော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်လျှံလာသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဘဝဟာ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး သရဲလမ်းကြောင်းထဲကို ရောက်ခဲ့ပေမယ့် သခင်လေးဟိုလို လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့တာဟာ ရှေးဘဝက ကောင်းမှုကြောင့်ပါ။ ဒီနေ့ အစ်ကိုနှစ်ယောက်လုံးက တွေ့သွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးမနဲ့ သခင်လေးဟိုကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ အခွင့်အရေးပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးနဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကောင်းမှုဟာ သေချာပေါက် ကြွယ်ဝစွာ ဆုလာဘ်ရရှိမှာပါ”

မင်းကို ငါယုံတယ် သရဲမရဲ့…

သရဲတစ်ကောင်၏ ရှည်လျားသော စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် တကယ်ပင် ချမ်းစိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသရဲသည် ယခင်က အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ပြောဆိုခဲ့ပြီး ယခု သူနှင့် ဟိုယုတွမ်တို့၏ လက်ဆက်ပွဲကိုပင် သူ သဘောတူစေလိုသည်။

သရဲ၏ အင်အားကြီးမားသော အရောင်အဝါရှိသော်လည်း ဟိုယုရှောင်သည် နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ပေ…

ဒါက ဟိုမိသားစုရဲ့ အဖိုးတန် ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲပဲ၊ ငါ သူ့ကို မင်းလက်ထဲ ဘယ်လို အပ်နှံနိုင်မှာလဲ။

“စတုတ္ထမြောက်အကြီးအကဲ၊ မြန်မြန်ပြေး၊ တရားဝင်လမ်းမကြီးဆီကို သွား၊ တရားဝင်လမ်းမကြီးပေါ်ရောက်တာနဲ့ ငါတို့ လုံခြုံပြီ”

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ ဟိုယုရှောင်သည် ဟိုယုကျဲ၏ လက်ထဲမှ ဟိုယုတွမ်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဟိုယုကျဲကို ရှေ့မှ ပြေးစေရန် တမင်တကာ နှေးကွေးလိုက်သည်။ သူသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သွေးဆိုးများကို စုစည်းကာ ဟိုယုတွမ်ကို ချီပြီး ဟိုယုကျဲနောက်မှ တောင်ဘက်သို့ တရားဝင်လမ်းမကြီးဆီသို့ အသည်းအသန် ပြေးလိုက်သွားသည်…

မယ်တော်ဟုန်သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပြေးနေသော နှစ်ဦးကို ကြည့်နေပြီး လိုက်ဖမ်းရန် အလျင်စလိုမလုပ်ဘဲ ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်း၏ ဦးတည်ရာကို ငေးကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအနည်းငယ် ပြသနေသည်။

“သူတို့အားလုံးကို ငါ့ဆီ ပြန်ခေါ်ခဲ့”

“ဟုတ်ကဲ့”

ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ သိုးခေါင်းနှင့် လူကိုယ်ရှိသော သတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့် လွီလော်အမည်ရှိ အစေခံမလေးတို့သည် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင် မီးခိုးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တောင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ဟိုယုတွမ်ကို ချီထားသော ဟိုယုရှောင်သည် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေပြီး သူ့ကို နှစ်ချက်ပင် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှိုးသော်လည်း ထိုကလေးငယ် နိုးမလာသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သွေးနတ်ဆိုးချီကိုပင် လွှဲပြောင်းပေးသော်လည်း အလုပ်မဖြစ်သောကြောင့် သူ၏နှလုံးသား နစ်မြုပ်သွားသည်။

နောက်မှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ခံစားမိသော ဟိုယုရှောင်သည် ရပ်တန့်ကာ ဟိုယုတွမ်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် မဝံ့ဘဲ ဟိုယုကျဲနှင့်အတူ ထွက်ပြေးရန်သာ စဉ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် နောက်မှ အန္တရာယ်ကို သိရှိကြပြီး လည်ချောင်းကွဲမတတ် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူတစ်ရာခန့် ကြာပြီးမှ နှစ်ဦးစလုံး တရားဝင်လမ်းမပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားကြသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ လုံခြုံပြီ... လုံခြုံပြီ...”

ဟိုယုကျဲသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ဟိုယုရှောင်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏စကား မဆုံးခင် ဟိုယုရှောင်သည် တောင့်တင်းသော မျက်နှာဖြင့် နောက်သို့ ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ချက်ချင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏နှလုံးသား ရုတ်တရက် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သွားသည်...

သိုးခေါင်းနတ်ဆိုးနှင့် အစိမ်းရောင်အဝတ်အစားနှင့် အစေခံမလေးတို့သည် လေထဲတွင် ပြုံးရယ်လျက် တရားဝင်လမ်းမပေါ်တွင် သူတို့၏ နောက်တွင် ဘယ်ညာ ရပ်နေကြပြီး သူတို့ကို ကြည့်နေကြသည်။

“သခင်လေးတို့၊ ဒီလောက် အလျင်စလို ထွက်သွားဖို့ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ သခင်မမှာ ခင်ဗျားတို့အတွက် ပြောစရာ စကားအချို့ ကျန်ပါသေးတယ်”

ဟိုယုရှောင်သည် တရားဝင်လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်နေသော နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ကို မြင်သောအခိုက်အတန့်မှစ၍ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

တရားဝင်လမ်းမပေါ်တွင် ပေါ်လာနိုင်သော နတ်ဆိုးများသည် အဆင့်အတန်းရှိပြီး နတ်ဘုံမှ အသက်ရှူသံရှိသည်။ သူသည် စီကုန်းယွဲ့၏ အစေခံမလေးထံမှ အနိမ့်ဆုံး အဆင့်ကိုး နတ်ဆိုးပင်လျှင် ဒန်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိ ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ယှဉ်နိုင်ကြောင်း ကြားဖူးခဲ့သည်။

အဓိကအချက်မှာ ဤလက်အောက်ခံနှစ်ဦးစလုံးသည် အဆင့်ကိုး နတ်ဆိုးများဖြစ်ကြသည်၊ ထို့နောက် ထိုမယ်တော်ဟုန်သည် မည်သည့်အဆင့်ရှိသနည်း။

သူတို့၏ ထွက်ပြေးမှုသည် သူတို့၏အမြင်တွင် ရယ်စရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ဟိုမိသားစုသည် မည်သူ့ကိုများ စော်ကားခဲ့သနည်း။ သန့်ရှင်းသောနယ်မြေ၏ ဆက်ခံသူ ထွက်ခွာသွားပြီး သုံးလအကြာတွင် သူတို့သည် အသိအမှတ်ပြုခံရခါနီးတွင် အခြား အင်အားကြီးမားသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤဘဝတွင် သူသည် ခေါင်းမော့နိုင်ရန် အခွင့်အရေး ဘယ်တော့မှ ရရှိမည်မဟုတ်လော။

လွန်ခဲ့သော သုံးလမှ အမှတ်တရများသည် ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုလှိုင်းတစ်ခု သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားသော်လည်း သူ၏ရှေ့မှ ခြိမ်းခြောက်နေသော နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်နေရသောကြောင့် သူသည် အလွန်အမင်း အားနည်းသော ခံစားချက်ကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

“နတ်အရှင်မြတ်တို့၊ ရှေ့သို့ လမ်းပြတော်မူပါ”

ဟိုယုရှောင်သည် အစပိုင်းတွင် ဟိုယုကျဲအား ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားစေလိုသော်လည်း နတ်ဆိုးများ၏ မျက်လုံးများတွင် တွေ့မြင်သော အကြည့်ကြောင့် သူသည် နာခံစွာဖြင့် သူတို့ကို သူ့နောက် လိုက်ပါစေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အသက်ရှူ နှစ်ရာခန့်သာ လွတ်မြောက်ခဲ့သော သုံးဦးသည် ခေါင်းညိတ်ကာ နာခံစွာဖြင့် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လွင့်မျောနေသော မယ်တော်ဟုန်ကို မြင်သောအခါ မစဉ်းစားဘဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးညွှတ်ကာ နှစ်ချက်ရယ်မောလျက် “ကျွန်တော်မျိုး အစောပိုင်းက စနောက်နေတာပါ၊ မယ်တော်ဟုန်သည် အလွန်ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက သူမ၏ လက်အောက်ခံနှစ်ဦးပင် အလွန်အင်အားကြီးမားကြောင်း ကျွန်တော်မျိုး မသိခဲ့ပါ။ မစ္စတာဟိုသည် ဤအရာကို အမှန်တကယ် ချီးကျူးပါတယ်” ဟု ပြောခဲ့သည်။

မယ်တော်ဟုန်သည် ဟိုယုရှောင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေသောကြောင့် သူ၏နောက်ကျောတွင် ချွေးများ စီးကျလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် စကားစပြောသည်။

“အခု မင်း စဉ်းစားနေတာက တရားဝင်လမ်းမကြီးက ငါ့ကို မတားနိုင်တော့ဘူးဆိုတော့ ကျောက်ယန်မြို့ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ မင်း ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ မဟုတ်လား”

ဟိုယုရှောင်သည် သူမက သူ၏အတွေးများကို သိနေသည်ကို အံ့အားသင့်သွားပြီး ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မယ်တော်ဟုန်၏ မျက်နှာသည် စီကုန်းယွဲ့နှင့် တူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သူ၏နှလုံးသားထဲရှိ အရိပ်သည် ရုတ်တရက် ပို၍ပင် ကြီးမားလာသည်…

“သခင်လေးဟိုနဲ့ မင်း ဇီးရှီအချိန်မှာ ထွက်သွားတုန်းက ခံစားခဲ့ရတဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုဟာ ဘယ်ကမှ ရောက်လာတာလို့ မင်းထင်နေတာလား။

ကျောက်ယန်မြို့က ငါ့ကို မတားနိုင်ဘူးလို့ မင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောနိုင်တယ်၊ မင်း အကာအကွယ်တစ်ခု တည်ဆောက်ရင်တောင် ငါ့ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“မယ်တော်ဟုန်၊ မင်း ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပါဦး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တတ်နိုင်သလောက်ဆိုရင် သခင်ဟိုက ဘယ်တော့မှ မဆိုင်းမတွနဲ့ လိုက်လျောပါ့မယ်...”

ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသောကြောင့် သူသည် မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှု၏ အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ သူမကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုလိုက်ခြင်းသည် ပို၍ပင် ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

မယ်တော်ဟုန်သည် ညင်သာစွာ လက်ယက်ခေါ်လိုက်သောကြောင့် ဟိုယုရှောင်၏ ပခုံးပေါ်တွင် လှဲနေသော ဟိုယုတွမ်သည် သူမ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် နူးညံ့သွားပြီး သူမ၏ အသံသည် ပို၍ပင် သိမ်မွေ့လာကာ “ငါ ခုနက မပြောခဲ့ဘူးလား၊ မင်းတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ငါနဲ့ သခင်လေးဟိုကို ကောင်းချီးပေးနိုင်ရင် ငါ မျှော်လင့်တာ ဒါပဲ” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပုံရပြီး ဘေးတွင်ရှိသော အိမ်ထိန်းယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်ထိန်းယန်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ လေထဲမှ ဆွဲယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ရှေးဟောင်းစာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဟိုယုရှောင်၏ ရှေ့တွင် ညင်သာစွာ ချထားလိုက်သည်။

“သခင်လေးတို့၊ ခင်ဗျားတို့ အစောပိုင်းက အရမ်းမြန်မြန် ပြေးသွားကြတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ သခင်မက ဒီနေ့မှ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ညီငယ်ကို တွေ့တာပါ၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့အတွက် အထူးပြင်ဆင်ထားတဲ့ အဆင့်မြင့် ကိုယ်ခံပညာစာအုပ်နှစ်အုပ်၊ ကန်းလင်တုတ်အမိန့်နဲ့ သွေးအရိပ်ဓားနည်းစနစ်ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး မထီမဲ့မြင် မပြုပါနဲ့”

ဟိုယုရှောင်နှင့် ဟိုယုကျဲတို့သည် အစပိုင်းတွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေသော်လည်း ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူတို့ရှေ့မှ ကိုယ်ခံပညာကျမ်းနှစ်စောင်ကို အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အဆင့်မြင့် ကိုယ်ခံပညာ။

နှစ်စောင်၊ တုတ်နည်းစနစ်တစ်ခု၊ ဓားနည်းစနစ်တစ်ခု...

“ကျွန်တော့်ရဲ့ ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲနဲ့ မယ်တော်ဟုန်ဟာ ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်ဆင်းပေးတဲ့ စုံတွဲပါ။ သူတို့ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းက သူတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်တဲ့ ပေါင်းဖက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ရင် သခင်ဟိုက ဘာမှ မတောင်းဆိုနိုင်တော့ပါဘူး၊ အဲဒီလို ပေါင်းဖက်မှုကို ဘယ်လို တားဆီးနိုင်မှာလဲ”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟိုယုရှောင်၏ အသံသည် လုံးဝ စိတ်ရင်းမှန်နှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဟိုယုကျဲသည် သူ၏အစ်ကိုကြီး၏ စစ်မှန်သော စိတ်သဘောထားကို မသိခဲ့လျှင် သူသည် ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲကို ရောင်းစားရန် တကယ် စဉ်းစားနေသလားဟု အံ့သြသွားနိုင်သည်။

“အဲဒီလိုဆိုရင် ဟုန်အာ တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီလို ကိုယ်ခံပညာပစ္စည်းလေးတွေအတွက် ကျွန်မဆီမှာ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ နောက်နောင် အစ်ကိုတော်က သခင်လေးဟိုနဲ့ ကျွန်မကို တွေ့ခွင့် မပိတ်ပင်ရင် ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ ဒီပစ္စည်းတွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်”

ဟိုယုရှောင်သည် အနည်းငယ် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး တည်ကြည်ခန့်ညားသော လေသံဖြင့် “အာ၊ မယ်တော်ဟုန်၊ ခင်ဗျား ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ မစ္စတာဟိုက ဝင်မစွက်ဖက်ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲနဲ့ ခင်ဗျားတို့ဟာ ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်ဆင်းပေးတဲ့ စုံတွဲပါ။ ဒီ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေနဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်ပါဘူး” ဟု ပြောသည်။

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ခဏရပ်ကာ ဆက်ပြောသည် “ဟုတ်ပါတယ်၊ မယ်တော်ဟုန်ရဲ့ နေရာက အရမ်းရှုပ်ပွနေရင် ကျွန်တော်တို့ကူညီပြီး စီမံခန့်ခွဲပေးမယ်ဆိုတာကို ယုံကြည်နိုင်ပါတယ်—ဒါ ဘာပြဿနာမှ မဟုတ်ပါဘူး...”

ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲ၊ တကယ်တော့ ဒါကို မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူး၊ သူမက ကမ်းလှမ်းတာ… အရမ်းများလွန်းလို့။