မယ်တော်ဟုန်

ရွာထဲက ပျက်စီးနေတဲ့ ဘုရားကျောင်းရဲ့ ဒုတိယထပ်

မယ်တော်ဟုန်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်နေပြီး သူမ၏ ချစ်လှစွာသော ဟိုယုတွမ်ကို ဟိုယုကျဲ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ချီဆောင်သွားသည်ကို ကြည့်နေကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် တွန့်ဆုတ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် နောင်တွင် သူမထံ မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်လိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးထင်သောကြောင့် သူမ၏ မသက်မသာဖြစ်မှုကို အနည်းငယ် သက်သာစေခဲ့သည်...

ဟိုယုရှောင်နှင့် ဟိုယုကျဲတို့ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးမှ မယ်တော်ဟုန်သည် သူမ၏နောက်မှ ပုံရိပ်နှစ်ခုကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် အနီရောင်မြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

“ယန်ရှင်း၊ လွီလော်၊ ငါ အစာကျွေးဖို့ လိုတယ်”

သူမ၏ အသံသည် နူးညံ့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ထူးဆန်းစွာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ချမ်းစိမ့်သွားခဲ့သည်။

သိုးခေါင်းနတ်ဆိုးနှင့် အစေခံမလေး လွီလော်တို့သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရိုသေစွာ ခေါင်းညိတ်ကာ မြေပြင်ထဲသို့ ငုပ်လျှိုးဝင်သွားပြီး စကားပြောနိုင်စွမ်းမရှိသော ချည်နှောင်ခံထားရသည့် ကိုယ်ခံပညာရှင်နှစ်ဦးကို ဆွဲထုတ်လာခဲ့သည်။

ကိုယ်ခံပညာရှင်လေးဦးသည် နတ်ဆိုးသုံးကောင်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ဂန်းချီကို အသည်းအသန် အသက်သွင်းကာ ယန်ရှင်းနှင့် လွီလော်တို့၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ ခုခံမှုသည် အချည်းနှီးဖြစ်ပြီး မယ်တော်ဟုန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနီရောင်မြူများကို ပို၍ပင် ထူထဲလာစေရန်သာ အထောက်အကူဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို နှစ်သက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

မယ်တော်ဟုန်သည် အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးမြူများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်ကာ ချွန်ထက်သော သွေးရောင်အကိုင်းလေးခုအဖြစ် ဆန့်ထွက်သွားပြီး ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ထိုးထွက်ကာ ဂန်းချီအဆင့်ရှိ စစ်သည်လေးဦး၏ နဖူးများကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

သွေးစွမ်းအင် အမြောက်အမြားသည် အကိုင်းအခက်များမှတစ်ဆင့် မယ်တော်ဟုန်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသောကြောင့် စစ်သည်လေးဦး၏ ဒန်တီယန်များသည် ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းသွားပြီးနောက် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကျုံ့သွားသည်...

ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လေးဦးစလုံးသည် ခေါင်းများကို ရမ်းခါနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် တောင်းပန်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့သည် သနားခံရန် တောင်းပန်လိုသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူတို့၏ ပါးစပ်များကို ပိတ်ထားသောကြောင့် စကားပြောနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

ခဏမျှပင် မကြာမီ ဂန်းချီအဆင့်ရှိ စစ်သည်လေးဦးသည် ညှိုးနွမ်းသော ခန္ဓာကိုယ်များအဖြစ် လျော့ကျသွားပြီး မံမီရုပ်ကဲ့သို့ အလောင်းလေးခုအဖြစ် လုံးဝ စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။ မယ်တော်ဟုန်သည် လေထဲမှ လက်ဝါးဖြင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ယန်ရှင်းနှင့် လွီလော်တို့ကို လှည့်ကြည့်ကာ မပျော်ရွှင်သော လေသံဖြင့် စကားပြောလိုက်သည်။

“ဘာလို့ လေးယောက်ပဲလဲ။ မင်းတို့ ဒီရက်ပိုင်း ဘာတွေ လုပ်နေလဲ”

ယန်ရှင်းနှင့် လွီလော်တို့သည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူတို့၏ အမူအရာများ တောင့်တင်းသွားကာ “သခင်မ၊ ယုလင်နဲ့ ဘိုင်ယဲခရိုင်တွေက အရမ်း အားနည်းလွန်းပြီး ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်တွေ အလွန်နည်းပါတယ်။ ခင်ဗျားက ကျပန်း သတ်ဖြတ်တာမျိုး မလုပ်ဖို့နဲ့ စီရင်စုမြို့ကို မသွားဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို ညွှန်ကြားထားတာကြောင့် ဒီလေးယောက်ကိုပဲ ခေါ်လာခဲ့တာပါ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

မယ်တော်ဟုန်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးမှ လေးနက်စွာ စကားပြောသည် “ဒါဆိုရင် နယ်ပယ်ကို ချဲ့ထွင်လိုက်။ မင်းတို့ စီရင်စုမြို့ကိုလည်း သွားနိုင်တယ်။ ကျောက်ယန်ကလွဲပြီး ဝမ်ယန်ခရိုင်ရဲ့ တုန်လင်နဲ့ ရှုကျိုးနယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ မင်းတို့ လုပ်ချင်သလို လုပ်နိုင်တယ်။ မင်းတို့ ကိုင်တွယ်လို့ မရတဲ့လူတွေကို တွေ့ရင် ဘယ်အချိန်မဆို ငါ့ကို သတင်းပို့လိုက်”

နှစ်ဦးသားသည် ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည် “ကျွန်တော်တို့ အခု သွားပါ့မယ်”

မယ်တော်ဟုန်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးမှ သူမ၏လက်ကို လေထဲသို့ ဆန့်ထုတ်ကာ ရုတ်တရက် ရေပြာရောင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ဖန်ဆင်းလိုက်ရာ ဓားသွားတွင် စိမ်းပြာရောင် ကျောက်မျက်ရှစ်လုံး မြှုပ်နှံထားပြီး အလွန်တန်ဖိုးရှိပုံရသည်။

သူမသည် သူမ၏လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ သူမ၏ အမူအရာသည် ရင်းနှီးမှုနှင့် ထူးဆန်းမှုတို့ကြားတွင် ပြောင်းလဲနေသည်။ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားသော်လည်း အဖြေမရသောကြောင့် စဉ်းစားခြင်းကို လက်လျှော့ကာ ကျောက်ယန်မြို့ဆီသို့ လှည့်ကြည့်ပြီး ဟိုယုတွမ်၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ချိုမြိန်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားသည်...

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လရောင်သည် ခေါင်မိုးစွန်းပေါ်တွင် ထွန်းလင်းနေသည်။ သူမသည် လွင့်မျောနေသော အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဓားရှည်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားသော နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပစွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ သို့သော်လည်း ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းနှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ ထူးထူးခြားခြား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မညီမျှမှုတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ နောက်နှစ် ဇူလိုင်လမှာ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲကို လက်ထပ်ပေးတော့မှာလား”

ဟိုအိမ်တော်၏ ယားရှန်းကျန်းဝန်းတွင် ဟိုယုကျဲသည် ဟိုယုတွမ်ကို အိပ်ရာပေါ်တွင် ညင်သာစွာ လှဲချလိုက်ပြီး စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော မျက်နှာဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ ဟိုယုရှောင်ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းတွင် အန္တရာယ်ဖြစ်ပွားပြီး တစ်နာရီကြာမြင့်ခဲ့ပြီး နှစ်ဦးသား ယခုမှ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကျားနာရီဖြစ်ပြီး အရုဏ်မတက်မီအချိန်ဖြစ်ကာ ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း လင်းလက်လာနေပြီဖြစ်သည်။

စတုတ္ထမြောက်သား၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် သတိမေ့မြောနေဆဲဖြစ်သော ဟိုယုတွမ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ခေါင်းခါယမ်းပြီး “မဟုတ်ဘူး၊ အသက်ရှင်သူတွေနဲ့ ဝိညာဉ်တွေဟာ မတူညီတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေမှာ လျှောက်လှမ်းကြတယ်။ ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲက ဆန္ဒရှိရင်တောင် ငါတို့ သူ့ကို တားဆီးရမယ်” ဟု ပြောသည်။

“ဒါဆို ဘာလို့ ခုနက မယ်တော်ဟုန်နဲ့ သဘောတူခဲ့တာလဲ၊ နောက်နှစ် ဇွန်လမှာ ဟိုအိမ်တော်ကို တန်ဆာဆင်ပြီး သူမရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို စောင့်နေမယ်လို့ ပြောခဲ့တာလဲ”

“အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ မင်း ငြင်းရဲမှာလား”

ဟိုယုရှောင်၏ အသံသည် လေးနက်သွားပြီး မေးလိုက်သောကြောင့် ဟိုယုကျဲ၏ အမူအရာ တောင့်တင်းသွားကာ မယ်တော်ဟုန်အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

“ငါတို့မှာ တစ်နှစ်ကျော် အချိန်ကျန်သေးတယ်၊ သူမကို အရင် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားကြရအောင်”

ဟိုယုကျဲ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီးနောက် သူက ဆက်မေးသည် “ဒါပေမဲ့ ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲက သူမကို ဆက်ရှာနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ သူ့ကို တားမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

“ငါတို့ သူ့ကို နောက်ထပ် မတားနိုင်တော့ဘူး၊ တားရင် သူမ ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်”

“ဘယ်နည်းနဲ့လဲ”

“ငါတို့ တစ်ညလုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့တာ၊ အရင် ပြန်နားကြရအောင်။ မင်း အချိန်တန်ရင် သိလိမ့်မယ်”

“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီ”

......

“ဟူး...”

နှစ်ဦးသား ယားရှန်းကျန်းဝန်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အသက်ရှူဆယ်ကြိမ်ခန့် ကြာသောအခါ အခန်းထဲမှ သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ မသိလိုက်ဘဲ ဟိုယုတွမ်သည် အိပ်ရာမှ ထထိုင်နေပြီး သူ၏အမူအရာသည် ရုန်းကန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

............

ဟိုယုရှောင်သည် အဓိကခန်းမသို့ ပြန်လာကာ ကန်းလင်တုတ်အမိန့်ကို သူ၏ရှေ့တွင် ချထားပြီး တစ်နာရီကျော်ကြာအောင် လှန်လှောကြည့်ရှုပြီးနောက် ချီးမွမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ချထားလိုက်သည်။

“ကျင်းပြည်မှာ ကန်းလင်လို့ခေါ်တဲ့ တောင်တစ်လုံးရှိတယ်၊ ချောက်ကမ်းပါးလို မတ်စောက်ပြီး သူ့ရဲ့ထိပ်တွေက စုပြုံနေတယ်။ သွေးကြော ၁၂ ခုလုံးကို လှုံ့ဆော်ပြီး အင်အားနဲ့ အင်အားကို တွန်းပို့လိုက်ရင် ကန်းလင်ရဲ့ ထပ်နေတဲ့ အလွှာငါးခုက ဒီရေလို တက်လာတယ်။ ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ တောင်တွေ ဖိနှိပ်ထားသလို ခံစားရပြီး လူတစ်သောင်းရဲ့ အင်အားကို သရုပ်ဖော်တယ်။ ဒါက အဆင့်မြင့် ကိုယ်ခံပညာပဲ၊ တကယ်ပဲ အဆင့်မြင့် ကိုယ်ခံပညာပဲ”

ယခုအချိန်အထိ ဟိုယုရှောင်သည် အဆင့်မြင့် ကိုယ်ခံပညာ နှစ်စုံကို တွေ့မြင်ခဲ့ပြီး လင်အာ၊ သန့်ရှင်းသောမယ်တော်၏ အစေခံမလေး၏ ဝိညာဉ်မြွေလက်ဝါးနှင့် ချန်ယွဲ့၏ နတ်ဘုံရောင်ခြည် ဂန်းချီတို့ ပါဝင်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက သူ စီကုန်းယွဲ့၊ ထျန်ဖာကျန့်နဲ့ ဂူချန်ဖန်းတို့ ပြသခဲ့တဲ့ ကိုယ်ခံပညာတွေကို မခွဲခြားနိုင်လို့ပါ။

သူသည် အဆင့်မြင့် ကိုယ်ခံပညာကို ရရှိရန် နတ်ဘုံကြာပန်း၏ မြှင့်တင်ရေးလုပ်ဆောင်ချက်ကိုသာ အားကိုးနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှ ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ၎င်းတို့ကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူထင်မည်နည်း၊ ပုံစံနှစ်မျိုးပင် ရရှိခဲ့သည်။

မယ်တော်ဟုန်သည် ၎င်းတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိပြီး တုတ်နည်းစနစ်တစ်ခုနှင့် ဓားနည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်သော ကိုယ်ခံပညာ နှစ်မျိုးကို ကမ်းလှမ်းခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို သူနှင့် ဟိုယုကျဲအတွက် အထူးပြင်ဆင်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သူမ သရဲမလေးဖြစ်တာ ကံမကောင်းဘူး။

သူမ သာမန်လူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲကို တားဆီးသည်ထားဦး ဟိုယုရှောင်သည် ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲကိုပင် အတင်းအကျပ် သူမဆီသို့ တွန်းပို့လိမ့်မည်။

အဆင့်မြင့် ကိုယ်ခံပညာ နှစ်မျိုးကို ရရှိခြင်းသည် အမှန်ပင် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော်လည်း ကျောက်ယန်မြို့ပြင်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးများကို စဉ်းစားမိသောအခါ ပျော်ရွှင်မှုသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်က ဝမ်ယန်ခရိုင်၏ တရားမျှတသော လှုပ်ရှားမှု၊ ရှုကျိုး၏ တိုက်ခိုက်မှု၊ နယ်မြေနှစ်ခုလုံးရှိ ပရမ်းပတာများကို ငြိမ်းသတ်ခြင်းနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးသည် ခဏတာမျှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဟိုယုရှောင်သည် စီရင်စုမြို့သို့ သွားရောက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဟိုမျိုးနွယ်၏ အဆင့်မြင့်သို့ တက်ရောက်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် မသိသော နတ်ဆိုးများ ပေါ်လာခဲ့သည်...

ကျောက်ယန်ခရိုင်၊ ၎င်း၏ မြေအနေအထား ညံ့ဖျင်းနေတာများလား။

ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာတွင် အကူအညီမဲ့သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိကာ ခန်းမနောက်ရှိ စင်သို့ လျှောက်သွားပြီး ထူထဲသော ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏အဖုံးပေါ်ရှိ “ကျောက်ယန်ခရိုင်မှတ်တမ်းများ” ဟူသော စာလုံးများသည် အထူးထင်ရှားနေသည်။

နေရာတိုင်းရှိ ခရိုင်မှတ်တမ်းများကို ဒေသခံပညာရှင်များက စုစည်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် မဟာယုမင်းဆက်အတွင်း ယုရှင်းကျုံးကိုယ်တိုင် ချမှတ်ခဲ့သော နိုင်ငံတော်မူဝါဒဖြစ်သည်။

ယုရှင်းကျုံးသည် တစ်ချိန်က သမိုင်းကို လေ့လာခြင်းဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်များကို နားလည်နိုင်ပြီး အတိတ်ကို သိခြင်းဖြင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို ဆင်ခြင်နိုင်သည် ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ယုရှင်းကျုံးခေတ်မှ နှစ်တစ်ထောင်ကြာခဲ့သော်လည်း ဤစကားသည် လူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အမှတ်အသားများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လက်ရှိ ဟိုအိမ်တော်သည် မူလက ခရိုင်အစိုးရဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏ အကြောင်းအရာအားလုံးသည် ဟိုမျိုးနွယ်၏ လက်ထဲသို့ သဘာဝအတိုင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဟိုယုရှောင်သည် မှတ်တမ်းများကို ဖွင့်ကာ ဝူကျုံးခေတ်နှောင်းပိုင်းမှ မှတ်တမ်းများကို တိုက်ရိုက် လှန်လှောကြည့်ရှုခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် မှတ်တမ်းများထဲမှ စာကြောင်းငယ်တစ်ခုသည် သူ၏မျက်လုံးကို ဖမ်းစားလိုက်ပြီး ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာသည် အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲသွားကာ သူသည် အလျင်အမြန် ဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုခဲ့သည်။

ဝူကျုံး၏ ၁၅၃ ခုနှစ်တွင် ကမ္ဘာကြီး ပရမ်းပတာဖြစ်နေသည်။ ဓားပြများသည် ကျောက်ယန်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး နောက်ဆုံး ခရိုင်အုပ်ချုပ်သူ ဟုန်ကျန့်ဖန်းသည် လက်နက်ချခြင်းထက် သေခြင်းကို ရွေးချယ်ကာ မြို့၏ ခိုင်ခံ့သောသူများကို စုစည်း၍ ခုခံခဲ့သည်။ ခုနစ်ရက်အကြာတွင် မြို့တော်ကျရှုံးပြီး အသက်ကြီးသူများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများအပါအဝင် လူပေါင်း ၁၈၀,၀၀၀ ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ အလောင်းများသည် ဆယ်မိုင်အထိ ပြန့်ကျဲနေကာ သူတို့၏ သွေးများသည် စမ်းချောင်းများထဲသို့ စီးဝင်ခဲ့သည်။

အချို့က သံသယဝင်ကြပြီး ဟုန်ကျန့်ဖန်းသည် အသက်ပေါင်းများစွာကို လျစ်လျူရှုကာ မှားယွင်းသော ဂုဏ်သတင်းကို ရှာဖွေနေသည်ဟု သံသယဝင်ကြသည်။ အမှန်စင်စစ် ဝူကျုံးခေတ်နှောင်းပိုင်းတွင် သာမန်လူများ ခက်ခဲသော ဘဝများကို ဖြတ်သန်းနေရချိန်၌ ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် စွမ်းအင်လေ့ကျင့်ရန် အသက်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကြသည်။ လက်နက်ချသည်ဖြစ်စေ၊ မချသည်ဖြစ်စေ သေခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။ ဟုန်ကျန့်ဖန်းသည် တစ်ယောက်တည်း ရှင်သန်နိုင်သော်လည်း မြို့သူမြို့သားများနှင့် အတူ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းကို မျှဝေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဝူကျုံးခေတ်၏ ညနေဆည်းဆာတွင် ထိုကဲ့သို့ သစ္စာရှိသော လက်အောက်ခံတစ်ဦးရှိခြင်းသည် ဝမ်းနည်းစရာနှင့် ချီးကျူးဖွယ်ရာ နှစ်ခုလုံးဖြစ်သည်။

ဤခရိုင်မှတ်တမ်းကိုလည်း လူများက ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ရှောင်လွှဲ၍မရသော သူတို့၏ ဘက်လိုက်မှုအချို့ကို ရောနှောထည့်သွင်းခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ မှတ်တမ်းတင်သူသည် ဟုန်ကျန့်ဖန်းကို အလွန်လေးစားပုံရသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပြီး နောက်စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို သတိပြုမိခဲ့သည်-

ဟုန်ကျန့်ဖန်းမှာ သားတစ်ယောက်နဲ့ သမီးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ သားဖြစ်သူ ဟုန်ရှီဖူဟာ မြို့ကို ကာကွယ်ရင်း သေဆုံးခဲ့တယ်။ သမီးဖြစ်သူ ဟုန်လင်အာက ဓားပြတွေလက်ထဲ ရောက်သွားပြီး ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိဘူး။

“ဒါဆို တကယ်ပဲ အဲဒီလိုလူမျိုး ရှိခဲ့တာပဲ၊ မယ်တော်ဟုန် လိမ်မပြောခဲ့ဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်မလား”

ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများတွင် သံသယများ တောက်လောင်နေသည်။ အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် သူသည် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းတွင် မယ်တော်ဟုန် ပြောခဲ့သော စကားများ၏ အမှတ်အသားတစ်ခုကိုပင် မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် သရဲမလေးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုသရဲမလေးသည် သူ၏စာနာမှုကိုရရှိရန် ကြေကွဲဖွယ်ဘဝဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး သူမနှင့် ဟိုယုတွမ်တို့၏ ကိစ္စကို သူ သဘောတူစေရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ခရိုင်မှတ်တမ်းတွင် ဤမှတ်တမ်းကို တကယ်မြင်သောအခါ သူသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး...

ဝူကျုံးသည် နှစ်ပေါင်း ၁၅၉ နှစ် စိုးစံခဲ့ပြီး မဟာယုပြက္ခဒိန်တစ်ခုလုံးသည် နှစ်ပေါင်း ၂၉၉၁ နှစ် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ယုရှင်းကျုံးသည် ၂၈၃၂ ခုနှစ်တွင် ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ ဤဇာတ်လမ်းသည် ဝူကျုံး၏ ၁၅၃ ခုနှစ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး မဟာယုပြက္ခဒိန်၏ ၂၉၈၅ ခုနှစ်ဖြစ်သည်။ ယခုသည် နယုခေတ်၏ ၁၃၂၂ ခုနှစ်ဖြစ်ပြီး ဆိုလိုသည်မှာ ထိုသရဲမလေးပြောသော စကားသည် မှန်ကန်ပါက သူမသည် ကျောက်ယန်ခရိုင်တွင် နှစ်ပေါင်း ၁၃၂၈ နှစ် ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်း ၁၃၂၈ နှစ်ကြာ ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သော၊ ယခင်က မည်သူမျှ မကြားဖူးသော သရဲမလေးတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲကို သဘောကျသွားသည်...

“မင်း ငါ့ကို လှည့်စားလုနီးပါးပဲ”

ဟိုယုရှောင်သည် ခေါင်းခါယမ်းကာ ခရိုင်မှတ်တမ်းကို ပိတ်လိုက်သော်လည်း နောက်စာပိုဒ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော... ကျောက်ယန်သွေးနတ်ဆိုးအကြောင်းကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

စီကုန်းယွဲ့ ထွက်သွားပြီး နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင် ရောက်လာသောကြောင့် ဟိုမျိုးနွယ်သည် သူတို့၏ အဆင့်မြင့်သို့ တက်ရောက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရလာချိန်တွင် ဟိုယုရှောင်သည် တစ်ဖန် တင်းမာလာခဲ့သည်။

အဓိကအားဖြင့် သူသည် အလွန်အမင်း မလုံခြုံသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ကျောက်ယန်မြို့သည် အကာအကွယ်ဖြင့်ပင် မကာကွယ်နိုင်ကြောင်း သူတို့က သူ့ကို တိုက်ရိုက်ပြောခဲ့ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးလက သန့်ရှင်းသောနယ်မြေမှ ဆက်ခံသူများ စုပြုံရောက်ရှိလာပြီး ခါးပတ်ဖြင့် ဆွဲထားသော ဦးခေါင်းရှိခြင်း၏ ခံစားချက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောကြောင့် ဟိုယုရှောင်သည် တစ်ဖန် စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။

ဤအခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရင်း ဟိုယုရှောင်သည် "စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြားတွင် မွေးဖွားလာပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိမှုများကြားတွင် သေဆုံးသည်" ဟူသော ရှေးစကားဖြင့်သာ မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်နိုင်ခဲ့သည်။

မည်မျှပင် ငြင်းခုံစေကာမူ ဟိုထုံ သေဆုံးပြီးနောက် နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်း မိသားစုအတွင်း တိုးတက်မှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အရေးပါသည်ဟု မထင်ရပေ။

နယ်မြေနှစ်ခုရှိ အနှောင့်အယှက်များမှ မယ်တော်ဟုန်၏ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်အထိ သုံးလပင် မပြည့်သေးသော်လည်း ဟိုမိသားစု၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှုန်းသည် ဒုံးပျံကဲ့သို့ မြန်ဆန်ခဲ့သည်။

အမှန်စင်စစ် အကျပ်အတည်းသည် အန္တရာယ်နှင့် အခွင့်အရေး နှစ်မျိုးလုံးကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သူနှင့် စတုတ္ထမြောက်သားအကြီးအကဲတို့သည် ဟိုယုတွမ်၏ ကိစ္စကို ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး အခြားသူများ စိတ်ပူပန်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် မဖော်ထုတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ပဉ္စမမြောက်သားအကြီးအကဲသည် ဘာမှ မသိဘဲ နိုးလာခဲ့ပြီး မယ်တော်ဟုန်က သူတို့ကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုသောအခါ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှစ၍ ဟိုယုရှောင်နှင့် ဟိုယုကျဲတို့သည် သူ့ကို ကြည့်သောအခါ မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲမှုများ၊ စိုးရိမ်မှုနှင့် လေးစားမှုများ ရောနှောကာ တစ်ခါတစ်ရံ ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် မိသားစုအကြီးအကဲဖြစ်သောကြောင့် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေပြီး ၎င်းသည် သဘာဝအားဖြင့် အခြားသူများအားလုံးကို ပို၍ပင် မသက်မသာဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူ၏ကိုယ်ပိုင်လေ့ကျင့်မှုမှ အခြားသူများ၏ လေ့ကျင့်မှုအထိ၊ သေးငယ်သော မိသားစုစီးပွားရေးမှ မြို့တော်၏ အဓိကကိစ္စများအထိ ဟိုယုရှောင်သည် အရာအားလုံးတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် ဟိုမိသားစုတစ်ခုလုံးသည် ရူးသွပ်သော လေ့ကျင့်မှုပြိုင်ပွဲထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး သူတို့၏ တာဝန်များမှလွဲ၍ အချိန်အားလုံးကို လေ့ကျင့်မှုတွင် မြှုပ်နှံခဲ့သောကြောင့် အပြင်လူများက ဟိုမိသားစုသည် နောက်ထပ် အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်နေသလားဟု အံ့သြခဲ့ကြသည်။

ဤဘဝနေထိုင်မှုပုံစံသည် ဧပြီလ ၂၈ ရက်နေ့အထိ ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့သည်။

ဟိုဖေးသည် သူ၏ ကွီနယ်မြေတပ်များနှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့ပြီး ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဤလူကို မြင်သောအခါ ဟိုယုရှောင်အပါအဝင် ဟိုမိသားစုဝင်အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။