ဆုန်းဖန်မြို့၏ ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းသော အတွေ့အကြုံ

ဓားကိုင်ဆောင်သူ ရှန်ရှောင်သည် မြို့တော်တွင် နာမည်သေးသေးမွှားမွှား မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မြို့တော်ရှိ တစ်ခုတည်းသော ဒုတိယတန်းစား အင်အားစုဖြစ်သော မဟာလောဂိုဏ်း၏ ပဉ္စမမြောက် အကြီးအကဲဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ် တင်ဘူးဟိုင်မှလွဲ၍ မဟာလောဂိုဏ်းတွင် အခြား ဂိုဏ်းချုပ် သုံးဦးနှင့် ဒန်ပွေ့ဖက်အဆင့် အကြီးအကဲ ခုနစ်ဦးရှိသည်။ ရှန်ရှောင်သည် အသက် ၃၆၃ နှစ်ရှိပြီး ပဉ္စမမြောက် အဆင့်ရှိသောကြောင့် သူ၏ အင်အားသည် အတော်အတန် ကြီးမားပြီး မဟာလောဂိုဏ်းအတွင်း၌ သူ့ကို လျှော့တွက်၍ မရပေ။

ယခုလေးတင်ပင် သူသည် ချင်ခိုင်ကို သင်ခန်းစာပေးနေစဉ် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဂိုဏ်းချုပ်အဆင့်၏ ကြံကျင့်မှုကို ပြသခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ကြံကျင့်မှုသည် ဒန်ပွေ့ဖက်အဆင့်တွင်သာ ရှိသည်ဟု ပြင်ပလောက၏ ခန့်မှန်းချက်နှင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဆန့်ကျင်နေသော ကြီးမားသော ကွဲလွဲမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သောသူသည် အသက်၊ အင်အား၊ အတွေ့အကြုံနှင့် မသေးငယ်သော အဆင့်အတန်းရှိသူသည် သေခြင်းကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို လျှော့ချလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်မှာ တကယ်ပင် ကြားဖူးသော အရာမဟုတ်ပေ။

သူတို့ငါးဦးသည် တရားဝင်လမ်းမကြီးမှ ထွက်ခွာပြီး ခရိုင်၏ အရှေ့ဘက် မိုင် ၂၀ အကွာရှိ တောရိုင်းများကို စူးစမ်းရှာဖွေရန် စတင်ခဲ့ချိန်မှစ၍ ရှန်ရှောင်သည် သူပြောခဲ့သည့်အတိုင်း တကယ်ပင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်- ဟိုယုတွမ်နှင့် အခြားသုံးဦးကို ဦးဆောင်ခွင့်ပြုပြီး သူကိုယ်တိုင် နောက်ကျကျန်နေခဲ့ကာ ရှေ့မှလူများကို အံ့အားသင့်စေသော အလွန်အမင်း သတိရှိသော အပြုအမူကို ပြသခဲ့သည်။

“အဆင့်ရှစ် နတ်ဆိုးကို ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်တောင် မနိုင်ရင်နေဦး၊ အနည်းဆုံး ဘာပြဿနာမှ မရှိဘဲ ထွက်ပြေးနိုင်တယ်။ သူက ငါတို့နောက်ကနေ မိုင်ဝက်ကျော်လောက် ဆုတ်ခွာနေဖို့ တကယ်လိုအပ်လို့လား။ ဒီလူက အလွန်အမင်း သတိရှိလွန်းတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ အသက်ရှည်တာ မဆန်းပါဘူး”

ထူထပ်သော တောအုပ်အတွင်း၌ ဘိုင်တုံယွီသည် မီတာ ၁၀၀ အကွာတွင်ရှိသော ချင်ခိုင်နှင့် လျိုကျန်းဟယ်တို့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး မီတာ ၅၀၀ ကျော်အကွာတွင်ရှိသော ရှန်ရှောင်ကို ကြည့်ကာ ဟိုယုတွမ်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟိုယုတွမ်သည် တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူ၏ အကြည့်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲတမ်း သတိရှိရှိ စူးစမ်းနေသည်။

သတိရှိခြင်းသည် ရဲရင့်ခြင်း၏ အကောင်းဆုံးသော အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး ရှန်ရှောင်၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူ့အတွက် သိပ်မကောင်းသော်လည်း ရှန်ရှောင်၏ အလွန်အမင်း သတိရှိခြင်းသည် သင်ယူထိုက်သော အရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ မငြင်းနိုင်ပေ။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ အဓိကပြဿနာက သူတို့လေးယောက်ဟာ ရှန်ရှောင်ထက် အများကြီး အားနည်းတာပါပဲ၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ဟာ ရှေ့တန်းကို အသက်ရှင်ပစ်မှတ်တွေအဖြစ် တွန်းပို့ခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ဇီရှီနီးကပ်လာပြီး ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် ထူထပ်သော တောအုပ်အတွင်းရှိ သစ်ပင်များ၏ တိုးတိုးသော အသံတိုင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။ ရှန်ရှောင်နှင့်ပတ်သက်၍ သူ၏ မကျေနပ်မှုရှိလင့်ကစား ဘိုင်တုံယွီသည် သူ့ကို ခုခံရန် အင်အားမရှိကြောင်း သိသောကြောင့် ဟိုယုတွမ်နှင့်အတူ ရှေ့တန်းကို ဦးဆောင်ရန် စိတ်ပျက်လက်လျှော့ကာ ပါဝင်ခဲ့သည်။

နောက်ထပ် မီတာ ၅၀၀ လောက် လျှောက်ပြီးတော့ ဘိုင်တုံယွီက သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

“ရှေ့မှာ နောက်ထပ် မိုင်ဝက်လောက်ဆိုရင် မြို့အနီးဆုံး အကြီးဆုံးမြို့ကို ရောက်တော့မယ်”

ဟိုယုတွမ် ခေါင်းညိတ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဆုန်ယန်မြို့၊ ခရိုင်အရှေ့ဘက်က တရားဝင်လမ်းမကြီးရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ တည်ရှိပြီး လူဦးရေ ခုနစ်သောင်းကျော်နဲ့ ထုံလင်ခရိုင်ရဲ့ မြို့လေးမြို့အပြင်ဘက်က အကြီးဆုံးမြို့ပဲ”

နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် နောက်မကျသော ချင်ခိုင်နှင့် လျိုကျန်းဟယ်တို့သည် လိုက်မီလာပြီး တစ်ဦးစီက အရိုအသေပြုကာ ရှေ့သို့ ခုန်တက်သွားကြသည်။

လေးဦးသည် ယခင်က တစ်လီအကွာအဝေးကို နှစ်ဦးစီ အလှည့်ကျ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် သဘောတူထားခဲ့ကြသည်။ ယခု ချင်ခိုင်နှင့် လျိုကျန်းဟယ်တို့သည် သူတို့၏ အပိုင်းကို ပြီးဆုံးသွားသောကြောင့် ဆုန်ယန်မြို့အနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီး အလှည့်ကျရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။

လူမနေသော တောရိုင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လူဦးရေ ထူထပ်သော မြို့သည် သဘာဝကျကျ ပို၍ လုံခြုံသောကြောင့် နှစ်ဦးစလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ခရီးတစ်လျှောက် အန္တရာယ်နှင့် မကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း နတ်ဆိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မိုင်ဝက်နီးပါး နောက်ကျကျန်နေသော ရှန်ရှောင်ကို အားကိုး၍ မရပေ။ သူတို့လေးဦးကိုသာ အားကိုးပါက အားအနည်းဆုံး အဆင့်ကိုး နတ်ဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် ချက်ချင်းဆိုသလို အသက်နှင့်သေခြင်း အရေးအရာ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

အလယ်တွင် နောက်ထပ် မီတာ ၃၀၀ လောက် လျှောက်ပြီးတော့ အရှေ့ဘက်မှ အလင်းရောင်နှင့် အိမ်များ ထူထပ်စွာ ဝေးဝေးမှ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ ရှေ့တွင်ရှိသော ချင်ခိုင်နှင့် လျိုကျန်းဟယ်တို့သည် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းမြှင့်လိုက်ကြသည်။ ဟိုယုတွမ်နှင့် ဘိုင်တုံယွီတို့သည် မြို့သို့ အရောက်သွားလိုသောကြောင့်ဟု ထင်ကာ သံသယဖြစ်စရာ အကြောင်းမမြင်သောကြောင့် သူတို့လည်း ခြေလှမ်းမြှင့်လိုက်ကြသည်။

ထိုသို့ဖြင့် အဖွဲ့တစ်ခုလုံး၏ အရှိန်သည် သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

နောက်ထပ် မီတာ ၁၀၀ လောက်အကြာ ဆုန်ယန်မြို့ဝင်ပေါက်နီးပါး ရောက်သောအခါ ဟိုယုတွမ်နှင့် ဘိုင်တုံယွီတို့သည် တာဝန်ယူရန် အချိန်တန်ပြီဟု ယူဆကာ ရှေ့မှ နှစ်ဦးကို လိုက်မီရန် အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြသည်။

“ခဏလေး တစ်ခုခု မှားနေပြီ”

ရုတ်တရက် ဟိုယုတွမ်သည် လက်ကိုဆန့်ကာ ဘိုင်တုံယွီကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ နှစ်ဦးဆီသို့ သူ၏ အကြည့်သည် တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ အခု”

ဘိုင်တုံယွီ၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“အရမ်းတိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်။ ငါတို့ စထွက်ကတည်းက ချင်ခိုင်နဲ့ လျိုကျန်းဟယ်က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး။ ပိုမနီးကပ်နဲ့ဦး စောင့်ကြည့်ရအောင်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဘိုင်တုံယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် သံသယအနည်းငယ် သမ်းလာကာ ဟိုယုတွမ်နှင့်အတူ အခြားနှစ်ဦးနောက်မှ မီတာ ၁၀၀ အကွာတွင် ဆက်လက်ဆုတ်ခွာနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် နောက်ထပ် မီတာ ၁၀၀ ခန့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

“ပြဿနာရှိမှန်း ငါသိသားပဲ”

ဘိုင်တုံယွီသည် ချင်ခိုင်နှင့် လျိုကျန်းဟယ်တို့သည် မီတာ ၅၀၀ အမှတ်ကို ရောက်သောအခါ သူတို့အား တာဝန်ယူရန် စောင့်ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဆုန်ယန်မြို့ထဲသို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ လေသံသည် လေးနက်လာသည်။

ဟိုယုတွမ် စကားမပြောဘဲ ရှန်ရှောင်ကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆုန်ယန်မြို့၏ ဝင်ပေါက်တံခါးမုခ်အနီးသို့ ဘိုင်တုံယွီနှင့်အတူ ဆက်လက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ချင်ခိုင်နှင့် လျိုကျန်းဟယ်တို့ကို မမြင်ရတော့ကြောင်း သဘောပေါက်သောအခါ သူတို့၏ နှလုံးသားများ အေးစက်သွားခဲ့သည်။

ည၏ မှောင်မိုက်မှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော်လည်း ဆုန်ယန်မြို့၏ လမ်းဘေးရှိ အိမ်များတွင် မီးများစွာ လင်းထိန်နေဆဲဖြစ်ပြီး သာမန်မြို့နှင့် မခြားနားပေ။ အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် မည်သည့်အရာမျှ မှားယွင်းပုံမပေါ်ပေ။

အေးမြသော လေနုအေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်ကာ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေပြီး မြို့ထဲသို့ ဝင်ရန် မရဲရဲကြပေ။

“နတ်ဆိုးတွေ ပူးကပ်ခံထားရတာ၊ အဲဒီနှစ်ယောက်ကို နတ်ဆိုးတွေ လွှမ်းမိုးသွားတာ သေချာတယ်”

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပျော်ရွှင်မှုအပြည့်ရှိသော အသံတစ်ခု သူတို့၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ နောက်ကျကျန်နေခဲ့ပြီး ယခု ချဉ်းကပ်လာသော ရှန်ရှောင်၏ အသံဖြစ်သည်။

သူ၏ အကြည့်သည်လည်း ဆုန်ယန်မြို့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ချင်ခိုင်နှင့် လျိုကျန်းဟယ်တို့၏ ထူးဆန်းမှုကို ယခင်ကတည်းက သတိပြုမိပုံရသည်။

“ဒီလောက်ဝေးဝေး လျှောက်လာတာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်မှ မပေါ်လာဘူး၊ ဒီည ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ငါတို့ကို အစကတည်းက စောင့်ကြည့်နေမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ ငါ တွေးနေတာ... မင်းတို့နှစ်ယောက်က အားနည်းတဲ့သူတွေဖြစ်ပြီး အဲဒီ ဆိုးယုတ်တဲ့ သတ္တဝါတွေက ဘာလို့ မင်းတို့ဆီ မလာဘဲ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားတာလဲ...”