ဆုန်းယန်မြို့၏ ဝိညာဉ်များ

အရာအားလုံးတွင် ဖြတ်တောက်ထားသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများနှင့် ကျိုးပဲ့နေသော လက်မောင်းများကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

မီတာငါးဆယ်အကွာရှိ တိုင်တစ်ခုတွင် အောက်ပိုင်းသာ ကျန်တော့သော အလောင်းတစ်ခုရှိပြီး ခုနစ်မီတာအကွာရှိ လမ်းကြားတစ်ခု၏ ဝင်ပေါက်တွင် မီတာဆယ်ကျော်မြင့်သော အသားတောင်ကြီးတစ်ခု စုပုံနေသည်။

မျက်နှာများကို ခွဲခြားနိုင်သေးသော အချို့အလောင်းများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်—အလောင်းတောင်များနှင့် သွေးပင်လယ်၊ အသားနှင့်အရိုးများ၏ တောအုပ်တစ်ခု တကယ်ပင် မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

မြို့တစ်ခုလုံးသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ငရဲပြည်တစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး အသည်းနှလုံးကို အေးစိမ့်စေသည်။

အတွင်းမှ မသက်မသာ ခံစားချက်တစ်ခု တဟုန်ထိုး ပေါ်လာပြီး ဟိုယုတွမ်၏ အစာအိမ်သည် ပြင်းထန်သော မြစ်များကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ပျို့အန်ခြင်းနှင့်အတူ ဒေါသလှိုင်းတစ်ခုလည်း သူ၏အတွင်း၌ တဟုန်ထိုး ပေါ်လာသည်။

ဤနတ်ဆိုးများသည် လုံးဝဥဿုံ ဥပဒေမဲ့ဖြစ်သည်...

“ယွီတွမ် ဘာဖြစ်တာလဲ”

ဘိုင်တုံယွီသည် သူ၏ ထူးခြားမှုကို ချက်ချင်း သတိပြုမိပြီး အနားသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လာကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ ရှန်ရှောင်လည်း သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ဟိုယုတွမ်သည် သူ၏ စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေကာ ဖြောင့်မတ်သောချီကို ဘိုင်တုံယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်း၍ သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်စေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို မြို့ထဲတွင် နောက်ထပ် အနှောင့်အယှက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ယခုမှ လင်းထိန်လာသော အိမ်များမှ မှောင်မိုက်သော အရိပ်များသည် မျက်နှာပြင်များ၊ ပြတင်းပေါက်များနှင့် လသာဆောင်များတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများကို ခွဲခြား၍ မရသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ညအချိန်တွင် ဝံပုလွေအုပ်စုကဲ့သို့ အနီရောင်အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူတို့သုံးဦးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ အလွန်ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

“သူရဲကောင်းတွေ ဆုန်ယန်မြို့ကို လာလည်ကြတယ် ဒီနှိမ့်ချတဲ့သူက လက်ဖက်ရည်ပူပူလေး ပြင်ဆင်ထားတယ်။ ဘာလို့ ဝင်လာပြီး ခရီးဆက်မထွက်ခင် ခဏနားမသွားကြဘူးလဲ”

လမ်းဆုံးမှ အိုမင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သုံးဦးစလုံး ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်သော်လည်း ဘာမျှ မတွေ့ရပေ။

“အကြီးအကဲ ရှန် … ညီလေးဘိုင် ညီဘေးဟို ဝင်လာပြီး ထိုင်ကြပါ”

“ဒီလက်ဖက်ရည်ရဲ့ အရသာက တကယ်ကောင်းတယ် မြန်မြန်ဝင်ခဲ့”

နောက်ဆက်တွဲ အသံနှစ်ခုသည် သုံးဦးစလုံးအတွက် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားရပြီး ချင်ခိုင်နှင့် လျိုကျန်းဟယ်တို့သည် လက်ဖက်ရည်ကို သောက်နေသကဲ့သို့ အသံသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသည်။

“အကြီးအကဲ ရှန် ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ရမလဲ ပြေးရမလား”

ဘိုင်တုံယွီ၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများ တဖြောက်ဖြောက် ကျဆင်းလာသည်။ သူသည် ယခင်က နတ်ဆိုးများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အခြေအနေမျိုးကို မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။ ဤပြိုင်ဘက်များသည် သူ့ထက် များစွာ အင်အားကြီးမားပုံရသောကြောင့် သူသည် ဘာလုပ်ရမည်ကို ရှန်ရှောင်အပေါ် မူတည်ခဲ့သည်။

“ဘာလုပ်ရမှန်းသိရင် မင်းနဲ့ ဒီမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေပြောနေမှာလား။ ငါတို့ ဒီမြို့ထဲကို ခဏလေးတင် ဝင်လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ငါတို့ကိုယ်တိုင် ဒီထဲရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ငါတို့ မဆင်မခြင် ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားပြီး သူတို့ကို စွပ်စွဲရင် ငါတို့ ပိုမြန်မြန် သေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

ဟိုယုတွမ်သည် စိတ်ထဲ၌ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ ရှန်ရှောင်၏ သေခြင်းကို ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ထိုကဲ့သို့ အန္တရာယ်များသော အခြေအနေများတွင် သူသည် မည်သည့် အကြံပြုချက်ကိုမျှ ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

“မင်း ဘာတွေ မြင်ခဲ့လဲ”

ဟိုယုတွမ်က သူ့ကို မေးသောအခါ ဘိုင်တုံယွီ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။ ဟိုယုတွမ် မြင်သောအရာသည် သူနှင့် အခြားသူ မြင်သောအရာနှင့် ကွဲပြားခြားနားနိုင်ပါသလား။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်များ၏ အပြင်ဘက်ရှိ အရိပ်များကို သံသယဖြင့် လက်ညှိုးထိုးကာ “အရိပ်တွေ အရိပ်တွေ အများကြီး” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဟိုယုတွမ်၏ မျက်ဆံများသည် ကျဉ်းသွားသည်။ သူသည် ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်သောချီကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး သူမြင်သောအရာသည် အခြားသူများမြင်သောအရာနှင့် တကယ်ပင် ကွဲပြားခြားနားသည်။ သူတို့အတွက် သာမန်လမ်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါ်လာသောအရာသည် သူအတွက် အလောင်းတောင်များနှင့် သွေးပင်လယ်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အခြားသူများအတွက် အရိပ်များစွာအဖြစ် ပေါ်လာသောအရာသည် သူအတွက် မကျေနပ်သော ဝိညာဉ်များအဖြစ် ပေါ်လာသည်။

ရှန်ရှောင်၏ ရင်ဘတ်သည် အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာပြီး အခြားသူများ၏ အသံများကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖိနှိပ်သော တိတ်ဆိတ်သော လေထုကို ကြည့်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ခါးမှ သွေးနီရောင် ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အနီးဆုံးအိမ်ကို ချိန်ရွယ်၍ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်လိုက်သည်။

အစိုင်အခဲ အစိမ်းရောင် ဓားချီလှိုင်းတစ်ခုသည် အားကောင်းသော အဓိကအနှစ်သာရချီကို တဟုန်ထိုး တက်လာပြီး အိမ်ကို ခြောက်သွေ့သော အကိုင်းအခက်များကို ချိုးဖျက်ကာ ပုပ်နေသော သစ်သားများကို ကြေမွစေသကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိမ်အတွင်းရှိ အရိပ်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံးကို ရှောင်ပြေးတော့ ငါ့မှာ အားကုန်ပြီ”

ရှန်ရှောင်၏ ဤလုပ်ရပ်သည် ဟိုယုတွမ်နှင့် ဘိုင်တုံယွီတို့ကို တစ်ပြိုင်နက် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ဤကြောက်ရွံ့သော သက်ကြီးရွယ်အိုသည် တိုက်ရိုက်လုပ်ဆောင်ရန် ထိုကဲ့သို့သော ရဲရင့်မှု ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့သည် ကျိန်ဆဲသံကို မအော်ဘဲ မနေနိုင်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်...

ကျိန်ဆဲပြီး ခုတ်ပြီးနောက် ရှန်ရှောင်သည် ခေါင်းလှည့်မကြည့်ဘဲ အပြင်ဘက်ရှိ တံခါးမုခ်ဆီသို့ ပြေးထွက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ အဓိကအနှစ်သာရချီသည် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိကာ ထွက်ပြေးလိုသော သူ၏ ဆန္ဒကို ပြသနေသည်...

ဒါပေမယ့် သူ တကယ်လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မလား။

ဟိုယုတွမ်သည် ရှန်ရှောင် တံခါးမုခ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ဆုန်ယန်မြို့၏ တူညီသော လမ်းများကို ပြသနေကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ချက်ချင်းဆိုသလို စကားမပြောနိုင်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ချင်ခိုင်နှင့် လျိုကျန်းဟယ်တို့သာ ပူးကပ်ခံထားရသည်မဟုတ်ဘဲ သုံးဦးစလုံးသည် တူညီကြသည်။

တံခါးမုခ်အတွင်းနှင့် အပြင်တွင် အရာအားလုံးသည် တူညီပြီး မှန်ကမ္ဘာတစ်ခုနှင့် တူသည်။ ဦးတည်ရာနှစ်ခုစလုံးသည် ဆုန်ယန်မြို့၏ လမ်းများသို့ ပြန်သွားသောကြောင့် မည်သည့်ဘက်သို့ ပြေးသည်ဖြစ်စေ ထိုနေရာသို့ ပြန်ရောက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ရှန်ရှောင် လွတ်မြောက်နိုင်သည်ဖြစ်စေ မလွတ်မြောက်နိုင်သည်ဖြစ်စေ ခဏထားလိုက်ပါ၊ သူ၏ ခုတ်ချက်သည် ပျားအုံကို ထိုးဆွခြင်းနှင့် တူသည်!

မကျေနပ်သော ဝိညာဉ်များစွာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံများနှင့် အော်ဟစ်သံများကို ထုတ်လွှတ်ကာ ဘိုင်တုံယွီ၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် ဆုန်ယန်မြို့၏ တကယ့်မျက်နှာကို ချက်ချင်းဆိုသလို ပြသလိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူသည် ဒူးများ အားနည်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ယခင်က ဟိုယုတွမ်၏ အမူအရာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော အကြောင်းရင်းကို ယခုမှ နားလည်သွားသည်...

“ဆုန်ယန်မြို့က နတ်ဆိုးတွေ သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရတာ...”