ဘုန်းတော်ကြီးဘူယု (၃)

ဘိုင်တုံယွီသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားသည် စိတ်မရှည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့ငါးဦးသည် ဇီရှီချိန်မှစ၍ တိုက်ခိုက်နေခဲ့ပြီး ယခု တစ်နာရီကျော်ကြာပြီးနောက် အလောင်းကောင်များ၏ လှိုင်းသည် လျော့ကျသွားပုံ မပေါ်ပေ။ မည်သူမဆို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်လိမ့်မည်။

အဓိက ပြဿနာမှာ သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဟူသော လက္ခဏာများ ပြသနေခြင်းပင်...

ဟော်ယွီတွမ်သည်လည်း သူ၏အတွင်း၌ စိတ်တိုတိုနှင့် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

နတ်ဆိုးများ၏ လိမ္မာပါးနပ်မှုသည် သူတို့၏ အင်အားတွင်သာမက သူတို့၏ လှည့်စားသော နည်းဗျူဟာများတွင်လည်း ပို၍ တည်ရှိသည်။ သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီး လူသားများထက် ပို၍ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး ဆိုးယုတ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ ယခု သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသော နတ်ဆိုးကဲ့သို့ပင် အစကတည်းက မျက်နှာမပြဘဲ မကျေနပ်သော ဝိညာဉ်များကို အသုံးပြု၍ အလောင်းကောင်များကို ထိန်းချုပ်ကာ သူတို့အား မိုက်မဲသူများအဖြစ် ပြုလုပ်နေသည်။

သူတို့သည် နည်းဗျူဟာတစ်ခုကို စဉ်းစားရမည်၊ အနည်းဆုံး သူ၏ လှည့်ကွက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်။

သူတို့တွင် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိခဲ့ပေ၊ ရှန်ရှောင်၏ ယခင် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းမှုသည် သူသည် ဆုန်ယန်မြို့တွင် ပတ်ချာလည်နေကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးသည် သူတို့အား စိတ်ရှုပ်ထွေးစေရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးခြင်းကို တားဆီးခဲ့သည်။

သူသည် သူ့ရှေ့ရှိ အလောင်းကောင်များ၏ လှိုင်းကို ကြည့်ကာ သူတို့ငါးဦးသည် ညက ဆုန်ယန်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်အမှတ်ရခဲ့သည်။

ညက ချင်ခိုင်နှင့် လျိုကျန်းဟယ်တို့သည် ဆုန်ယန်မြို့ထဲသို့ တံခါးမုခ်ကို ဖြတ်၍ ဝင်ရောက်သောအခါ ပထမဦးစွာ နတ်ဆိုးများ ပူးကပ်ခံခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သုံးဦးစလုံးသည် တံခါးမုခ်အပြင်ဘက်ရှိ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် သွားရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့သည် အကြောင်းမဲ့ဆိုသလို တံခါးမုခ်အတွင်း၌ ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ဆုန်ယန်မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ ရှန်ရှောင်သည် သူတို့နောက်မှ တံခါးမုခ်ကို ဖြတ်၍ လိုက်လာခဲ့သည်...

ဟော်ယွီတွမ်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ ဆုန်ယန်မြို့ဟူသော စာလုံးသုံးလုံး ရေးထိုးထားသော ရှေးဟိုး တံခါးမုခ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို တောက်ပလာပြီး အခြားသူများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်

“ငါ သိပြီ တံခါးမုခ် အဲဒီ တံခါးမုခ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်။ သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်ရဲ့ အဓိကသော့ချက်က အဲဒီမှာ ရှိရမယ်”

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် လေးဦး၏ မျက်ဆံများတွင် ချက်ချင်းဆိုသလို သဘောပေါက်မှုအလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ နည်းဗျူဟာတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသူ သူတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်း စဉ်းစားနေကြသည်။ သူ၏ အကြံပြုချက်ကို ကြားသောအခါ သူတို့အားလုံးသည် ယခင်ညက အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်အမှတ်ရပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို နားလည်သွားကြသည်။

သူတို့ငါးဦးသည် ဘာလုပ်ရမည်ကို သဘောပေါက်သော ထိုအချိန်တွင် အလောင်းကောင်များ၏ လှိုင်းသည် ပို၍ပင် ရက်စက်လာခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အလောင်းသတ္တဝါများသည် မဆင်မခြင် တဟုန်ထိုး တက်လာကာ ဟော်ယွီတွမ်၏ ခန့်မှန်းချက်ကို ပို၍ပင် အတည်ပြုလိုက်သည်။

ဟုတ်တယ်၊ တံခါးမုခ်က တကယ်ပဲ။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပိန်သွယ်သော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လေးဦးကို ကျော်ဖြတ်၍ အလွန်အမင်း လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူတို့ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ သူသည် တံခါးမုခ်၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိကာ သူ၏ ဓားရှည်ကို မြှောက်၍ အပြာရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကို လွှတ်လိုက်သည်။

လျှပ်စီးလက်များဖြင့် လိုက်ပါလာသော ခုတ်ချက်သည် တံခါးမုခ်၏ အောက်ခြေတွင် လူတစ်ရပ်စာ အပေါက်တစ်ခုကို ချက်ချင်းဆိုသလို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ပိန်သွယ်သော၊ ဆံပင်မပါသော ပုံရိပ်သည် သူ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး နှစ်ခါမစဉ်းစားဘဲ ထိုအပေါက်မှ ခုန်ဆင်းကာ အန္တရာယ်ကင်းစွာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“အဲဒီ ခွေးအိုက ယုန်ထက်တောင် ပိုမြန်မြန် ပြေးနေတာပဲ”

ဘိုင်တုံယွီက ရုပ်ဆိုးသော အမူအရာဖြင့် ကျိန်ဆဲသံကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ထွက်ပြေးသွားသူမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့တတ်သော ရှန်ရှောင်မှလွဲ၍ အခြားမည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ယခု ဘိုင်တုံယွီသာမက ချင်ခိုင်၊ လျိုကျန်းဟယ်နှင့် ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်ရှည်သော ဟော်ယွီတွမ်ပင် တစ်စုံတစ်ဦးကို ကျိန်ဆဲချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

သူ ထွက်ပြေးရန် အစီအစဉ်ကို ပေးပြီး မကြာမီ ရှန်ရှောင်သည် ထွက်ပြေးရန် သိခဲ့သည်။

သူသည် ငါးဦးအနက် အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး သူ၏ လုပ်ရပ်သည် နတ်ဆိုးအား သူတို့၏ အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သောကြောင့် တံခါးမုခ်အောက်ရှိ အလောင်းကောင်အုပ်စုကို သူတို့၏ ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့ရန် ဦးတည်စေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလောင်းကောင်များ၏ တိုက်ခိုက်ပုံကိုလည်း ပိုမိုပြင်းထန်စေခဲ့သည်။

“ရှန်ရှောင် အဲဒီ သားရဲအိုက သူ့ဘာသာသူ လွတ်မြောက်ပြီး ငါတို့လေးယောက်ကို အန္တရာယ်ထဲ တွန်းပို့လိုက်တယ်။ အဲဒီလို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိခိုက်စေတဲ့ နည်းဗျူဟာတွေနဲ့ အဲဒီ မဟာလောဂိုဏ်းရဲ့ ကျိန်စာသင့်တဲ့ အကြီးအကဲက ကြောက်တတ်တဲ့ ခွေးအိုတစ်ကောင်ပဲ။ သူ့ရဲ့ မျိုးရိုးတစ်ခုလုံးကို ကျိန်ဆဲတယ်...”

လျိုကျန်းဟယ်လည်း စိတ်တိုလွယ်ပြီး ယခု ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းလေသည်။ ရှန်ရှောင်သာ ထိုနေရာတွင် ရှိခဲ့ပါက သူသည် သူ၏ မျိုးရိုးတစ်ခုလုံးကို အပြင်းအထန် ကျိန်ဆဲကောင်း ကျိန်ဆဲလိမ့်မည်။

သာမန်ရက်များတွင် ညစ်ညမ်းသော စကားလုံးများကို ကြားရသည်ကို မခံနိုင်သော ဟော်ယွီတွမ်ပင် ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေပြီး လျိုကျန်းဟယ်သည် သူ့ဘေးတွင် ပြင်းထန်စွာ ကျိန်ဆဲနေသည်ကို ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ရွှံ့စေးရုပ်တုပင် ဒေါသထွက်တတ်သည်။ သေခြင်းကို အနည်းငယ် ပို၍ ကြောက်ရွံ့သော ရှန်ရှောင်သည် အခြားလေးဦးနှင့်အတူ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထွက်ပြေးခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး သတိပေးခဲ့လျှင် မည်သူမျှ ဘာမှ ပြောမည်မဟုတ်ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူတို့တွင် တုံ့ပြန်ရန်နှင့် ဖြစ်နိုင်လျှင် လွတ်မြောက်ရန် အချိန်ရရှိလိမ့်မည်။

အဓိက ပြဿနာမှာ သူသည် မည်သည့် သတိပေးချက်ကိုမျှ မပေးဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထွက်ပြေးသွားခြင်းပင်။

ဟော်ယွီတွမ်သည် အလောင်းကောင်များ၏ အုပ်စုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော တံခါးမုခ်ကို ကြည့်ကာ ဒေါသထွက်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏ နှလုံးသားသည် ပို၍ လေးလံလာပြီး သုံးဦးအား တိုးတိုးလေး “ဒါ တကယ် အန္တရာယ်များလာပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သုံးဦးစလုံး အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် ပို၍ပင် ရုပ်ဆိုးလာခဲ့သည်။

အလောင်းကောင်များ၏ လှိုင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် တဟုန်ထိုး တက်လာသောအခါ လေးဦးစလုံးသည် သူတို့၏ ဓားများကို မြှောက်ကာ အလောင်းကောင်များကို ခုတ်လှဲရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို တံခါးမုခ်ရှိ အလောင်းကောင်များ၏ လှိုင်းထဲမှ တောက်ပသော ဂျင်ဂွမ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး လေးဦး၏ နားထဲသို့ ရဲရင့်ပြင်းထန်သော အသံတစ်ခု လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

“ရဲရင့်တဲ့ နတ်ဆိုးတွေ ဒီဘုန်းတော်ကြီးရှိနေတုန်း မင်းတို့ ဘယ်လို ရမ်းကားရဲတာလဲ သေစမ်း”

အသံဆုံးသောအခါ တံခါးမုခ်ပတ်လည်တွင် စုပုံနေသော အလောင်းကောင်အုပ်စုသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပြိုကွဲသွားပြီး ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ရွှေရောင် ဇင်တုတ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကာသာယာဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ နောက်ကျောတွင် ဓားရှည်ကို သယ်ဆောင်ထားသော ကြံ့ခိုင်သော ရဟန်းတော်တစ်ပါးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဂျင်ဂွမ်များ ထွက်ပေါ်လာကာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ခုန်တက်လာခဲ့သည်။

ပြိုလဲသွားသော အလောင်းကောင်များကို မြင်သောအခါ ရဟန်းတော်သည် အရသာရှိသော အစားအစာအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သကဲ့သို့ သူတို့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်... ပျော်ရွှင်မှု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဘဝမှာ မင်းတို့အားလုံး ကောင်းတဲ့လူတွေ ကမ္ဘာဝိညာဉ်နတ်ဆိုးရဲ့ ချည်နှောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ဒါကြောင့် ဆိုးယုတ်တဲ့ အလောင်းဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်သွားကြတာ၊ သနားစရာ၊ သနားစရာ...”

“ငါနဲ့ တွေ့ဆုံခြင်းကလည်း ကံကြမ္မာပဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံက သက်ရှိအားလုံးရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို မြှင့်တင်ပေးတဲ့အတွက် မင်းတို့မှာ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ငါ မင်းတို့ကို လွတ်မြောက်စေမယ်၊ ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်”

“တစ်၊ နှစ်၊ ဆယ်၊ ရာ... ဒီနေ့လို မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကုသိုလ်၊ ဒီနေ့လို မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကုသိုလ်၊ ဟားဟားဟား...”

“ကုသိုလ်... အို မဟုတ်ဘူး... မကျေနပ်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေ၊ ငါ ကိုယ်တိုင် မင်းတို့ကို လွှတ်မြောက်အောင် ကူညီမယ်၊ မင်းတို့ ပြေးချင်သေးလား? အခု ငါ့ဆီ ပြန်လာ။

အရမ်းကျေနပ်စရာကောင်းတယ်၊ အရမ်းကျေနပ်စရာကောင်းတယ်။ လက်ဝှေ့ထိုးတာက တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတယ်၊ ဇင်တုတ်က နည်းနည်းလေး အားမရှိဘူး...”

......

ဘုန်းတော်ကြီးသည် သူ၏ လက်ကို ခေါက်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ဇင်တုတ်ကို လျစ်လျူရှု၍ အလောင်းကောင်များ၏ လှိုင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းသွားပြီး သူ၏ လက်သီးများသည် ကြက်သွန်ဖြူကို ထောင်းသကဲ့သို့ ထိုးနှက်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရိုင်းစိုင်းသော နွားရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်လန်းဆန်းသော ပျော်ရွှင်မှုတွင် ပါဝင်ကာ တိုက်ခိုက်နေစဉ် သူကိုယ်တိုင် စကားပြောနေသည်။

ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ် ဟူသော လင်္ကာများကို အလှည့်ကျ ရွတ်ဆိုကာ အလောင်းများ အနှံ့အပြား သွေးချောင်းစီးသော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးကာ ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေသော လေးဦးကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရဟန်းတော်သည် မြို့တစ်ခုလုံးရှိ အလောင်းကောင်များ၏ လှိုင်းကို ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့ပြီး မကျေနပ်သော ဝိညာဉ်အားလုံးကို သူ၏ ဂျင်ဂွမ်ဖြင့် သန့်စင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း လင်းလာသည်အထိ ဆုန်ယန်မြို့သည် မည်သည့် ဆိုးယုတ်သော ဝိညာဉ်၏ အရှိန်အဝါမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ ရဟန်းတော်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ ဟော်ယွီတွမ်နှင့် အခြားသူများကို ညင်သာသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီဘုန်းတော်ကြီး ဘူယုက အလှူရှင်လေးဦးကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်”

ဟော်ယွီတွမ်နှင့် အခြားသူများသည် သူတို့၏ မျက်လုံးထောင့်များကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ နှစ်နာရီကျော်ကြာ အလောင်းဝိညာဉ်များကို သတ်ဖြတ်နေစဉ် စကားမရပ်သော ဤရဟန်းတော်သည် တကယ်ပင် ဘူယုဟု အမည်တွင်သည်...