ကျိကျိုးရှိ ဇီလင်လမ်းရဲ့ သန့်ရှင်းသော တောင်သံကျောင်းတော် (၂)

“ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ရှေးရှေးတုန်းက နတ်ဆိုးဖမ်းအဖွဲ့ထဲက ဈာန်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေရဲ့ စွမ်းရည်က မသေးပါဘူး။ သူတို့အများစုက နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှင်ထုတ်ခြင်းအားဖြင့် တရားအားထုတ်ကြတယ်လို့ ဆိုကြတာပဲ”

ဟိုယုတွမ်၏ စကားကြောင့် သုံးဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူညီမှု လက္ခဏာများ ပြသလိုက်ကြသည်။

“တော်ပါတော့ ညဘက်က အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပေမယ့် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ခရိုင်မြို့ကို ပြန်ပြီး တင်တျန်ကို အရင်ဆုံး သတင်းပို့ကြရအောင်။ နောက်ကျသွားရင် ရှန်ရှောင်က ခရိုင်မြို့မှာ ငါတို့ကို ဘယ်လို ပရိယာယ်တွေနဲ့ လုပ်ကြံဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူကသိနိုင်မှာလဲ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်ရှောင်ကို ပြန်လည်သတိရသွားပြီး သုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအနည်းငယ် ပေါ်လာကာ ရှန်ရှောင်သည် ယခင်ညက ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော ရှုပ်ထွေးမှုများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မှတ်မိနေပုံရသည်။

ခဏတာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် လေးဦးစလုံး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်သော်လည်း ဟိုယုတွမ်၏ အကြည့်သည် ဘူယုဘုန်းတော်ကြီး ထွက်ခွာသွားသော ဦးတည်ရာတွင် စွဲကျန်နေပြီး ခန့်မှန်းမှုအနည်းငယ်ကို ဖော်ပြနေသည်။

သူပြောသည့် စကားမဆုံးသေးပေ၊ ဘူယုဘုန်းတော်ကြီးသည် နတ်ဆိုးများအတွက် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းသည် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းပြချက် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် သူတို့အား တိုက်ရိုက်အသိပေးကာ သူတို့၏ သံသယများကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

ဘူယုဘုန်းတော်ကြီးသည် ကျိကျိုးတွင် နေထိုင်ပြီး ထုံလင်ခရိုင်ကဲ့သို့ သေးငယ်သော နေရာတွင် နတ်ဆိုးများ ပေါ်လာသည်ကို မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို ဤနေရာတွင် တမင်တကာ အသိပေးခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် သူသည် မူလက ထုံလင်ခရိုင်သို့ လာရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်လျှင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယခုမှ ဘူယုဘုန်းတော်ကြီးက သူသည် ကိစ္စတစ်ခုဖြင့် ထုံလင်သို့ လာနေရခြင်းသည်ဟု ပြောခဲ့သည်...

ကျိကျိုး တောင်သံကျောင်းမှ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးသည် ယုံကျိုးတွင် မည်သည့်ကိစ္စများ ရှိနိုင်မည်နည်း။

ဟိုယုတွမ်သည် ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားသော်လည်း နားမလည်နိုင်သောကြောင့် ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။

ယွီခေတ်၊ ၁၃၂၂ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁ ရက်

ခရိုင်မြို့အတွင်း သတင်းတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

မနေ့ညက နတ်ဆိုးများ၏ အရိပ်အယောင်များကို ရှာဖွေရန် ပထမဆုံးတာဝန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသော အနည်းဆုံး ဂန်းချီအဆင့်ရှိ အကျဉ်းထောင်အုပ်ချုပ်ရေးဌာနမှ စစ်သည်တော် အယောက် ၂၀ တွင် မနက်မိုးလင်းချိန်၌ မဟာလောဂိုဏ်းမှ ရှန်ရှောင် တစ်ဦးသာ ပြန်လာခဲ့ပြီး ကျန် ၁၉ ဦးလုံး သေဆုံးခဲ့သည်...

နတ်ဆိုးပြဿနာကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေရသော ခရိုင်မြို့သည် ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြန်ပြီး ဒေသခံအများအပြားသည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးကာ ခရိုင်မြို့မှ အခြားနေရာများသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ထိုအချိန်၌ပင် ကြိုတင်စီစဉ်ထားသည့်အလား ခရိုင်ဝန်ရုံးမှ ယနေ့မှစ၍ လာမည့်လ ရက္ခိုသ်ပွဲတော်အထိ ခရီးသွားခွင့်ပါမစ်များ ထုတ်မပေးရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး မဟာလောဂိုဏ်း အပါအဝင် မည်သူ့ကိုမျှ ကိုယ်ပိုင်ခရီးသွားခွင့် လက်မှတ်များ ထုတ်ပေးခွင့်မရှိပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ရက္ခိုသ်ပွဲတော်အထိ မည်သူမျှ ခရိုင်မြို့မှ ထွက်ခွာခွင့် မရရှိနိုင်ပေ...

လော့ဖန်၏ ဤအမိန့်သည် မြို့သူမြို့သားအားလုံးကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

“နတ်ဆိုးကို မင်းတို့ မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးဆိုတာက ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေကို ထွက်ပြေးခွင့် ဘာလို့ ပိတ်ပင်ရတာလဲ”

ခဏအတွင်း ခရိုင်မြို့၌ ပြည်သူ့အုံကြွမှုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး အကယ်၍ လော့ဖန်သည် အမိန့်ထုတ်ပြန်ပြီး တစ်နာရီအကြာတွင် ချက်ချင်း ရှင်းလင်းပြောကြားခြင်း မပြုခဲ့ပါက မြို့သူမြို့သားများထဲမှ စစ်သည်တော်များ စုစည်းပြီး ပုန်ကန်ဖွယ်ရှိသည်...

တုံလင်ခရိုင်မှ ယင်လင်၊ ကျင်လင်နှင့် ကျောက်ယန်တို့သို့ ဦးတည်သော တရားဝင်လမ်းသုံးသွယ်ရှိသည်။ ခရိုင်မြို့ အကျဉ်းထောင်အုပ်ချုပ်ရေးမှ ကျွမ်းကျင်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမားများက ထိုတရားဝင်လမ်းသုံးသွယ်စလုံးကို နတ်ဆိုးများ ပိတ်ဆို့ထားကြောင်း အတည်ပြုပြီးဖြစ်သည်။ ထိုနေရာများသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အားနည်းသော စစ်သည်တော်များပင် သေဆုံးရန် သေချာသလောက်ဖြစ်ပြီး လူအများအပြားဖြစ်သော သာမန်ပြည်သူများမှာ နတ်ဆိုးများအတွက် အစာသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

လော့ဖန်၏ ရှင်းလင်းချက်သည် ပြည်သူအချို့၏ နားလည်မှုကို ရရှိခဲ့သော်လည်း မြို့တော်အပေါ် ပို၍ပင် ဖိစီးသော လေထုကို သက်ရောက်စေခဲ့သည်...

မတ်လတွင် ထိုနတ်ဆိုးများသည် ခရိုင်မြို့အတွင်းရှိ တရားဝင်လမ်းများကို စတင်ပိတ်ဆို့ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယခု ထွက်ပေါက်လမ်းများပင် ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီ။ ဤနတ်ဆိုးများသည် အတိအကျ ဘာကို လိုချင်နေကြတာလဲ။

ခရိုင်ဝန်ရုံး၏ အဓိကခန်းမတွင် ဖန်လုံဟဲ၊ တင်တျန်နှင့် တင်ဘူဟိုင်တို့သည် စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာများဖြင့် အတူထိုင်နေကြသည်။ ရှန်ရှောင် ခန်းမမှ ထွက်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် တင်ဘူဟိုင်သည် ညင်သာစွာ မိမိ၏ အတွေးအမြင်ကို ပြောကြားခဲ့သည်။

“ဆုန်းယန်မြို့မှာ လူခုနစ်သောင်းကျော် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခံရတာ၊ ခရိုင်အတွင်းရော အပြင်ပါ လမ်းတွေအားလုံး ပိတ်ဆို့ခံထားရတာ... သခင်တို့၊ ဒီနတ်ဆိုးတွေ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ထပ်ပြောနေဖို့ မလိုဘူးထင်တယ်နော်”

တင်ဘူဟိုင် စကားဆုံးသွားပြီးနောက် တုံ့ပြန်မှုကို အချည်းနှီး စောင့်နေခဲ့ခြင်းပင်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖန်လုံဟဲသည် စိတ်သောကရောက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရှိနေပြီး တင်တျန်မှာမူ ထိုကိစ္စသည် သူ့ကို မသက်ဆိုင်သည့်အလား လျစ်လျူရှုသော အမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တင်ဘူဟိုင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရိပ်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မြို့ထဲကို ဖောက်ထွက်လာတဲ့ သိုးနတ်ဆိုးဟာ သွေးယဇ်တွေနဲ့ ကုသဖို့အတွက် သွေးနတ်ဆိုး စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လက်ပါးစေ ဖြစ်ရမယ်။ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ကောင်တည်းက အဆင့်ခုနစ် နတ်ဆိုးဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အဲဒီသွေးနတ်ဆိုးဟာ အခုအချိန်မှာ အနည်းဆုံး အဆင့်ခြောက် နတ်ဆိုးရဲ့ အင်အားရှိရမယ်။

အကယ်၍ တကယ်ပဲ အဆင့်ငါးကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ရင် တုံလင်မှာရှိတဲ့ လူနှစ်သန်းကျော် တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဝူကျုံးရဲ့ နောက်ဆုံးနှစ်တွေတုန်းက သွေးနတ်ဆိုး အဖြစ်ဆိုးမျိုးကို ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံး ထပ်ပြီး ကြုံတွေ့ချင်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား”

“အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ။ မင်းမှာ အဖြေရှိရင် ပြောစမ်းပါ။ မရှိရင် မင်းရဲ့ အမြီးကို လိပ်ပြီး ထွက်သွားလိုက်တော့။ မင်းတို့ မဟာလောဂိုဏ်းက အရမ်းတန်ခိုးကြီးတယ်ဆိုတော့ အဲဒါ လိုအပ်ရင် မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းသားတွေနဲ့ ထွက်ပြေးလိုက်ပေါ့။ မင်းတို့ အဲဒီလောက်တော့ ယုံကြည်မှု ရှိမှာပေါ့...”

တင်တျန်သည် ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ဝင်ပြောလိုက်သောကြောင့် တင်ဘူဟိုင်၏ သွေးများ ဆူပွက်သွားသည်။ သူ့၏ အင်အားကို မကြောက်ရွံ့ပါက ထိုနေရာတွင်ပင် သူ့ကို တိုက်ခိုက်လိုက်မှာ အသေအချာပင်။

အကယ်၍ တုံလင်ခရိုင် ကျဆုံးသွားပြီး မြို့သူမြို့သားအားလုံး နတ်ဆိုးများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပါက အကြီးမားဆုံး ဆုံးရှုံးမှုသည် တင်တျန် သို့မဟုတ် ဖန်လုံဟဲတို့ ခံစားရမည်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ မဟာလောဂိုဏ်း သို့မဟုတ် တိတိကျကျပြောရလျှင် ဒေသခံများ ကိုးသွယ်သည့် အဓိကအင်အားစုများ ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။

နေရာတစ်ခုတွင် အမြစ်စွဲရန်မှာ ရိုးရှင်းသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ မဟာလောဂိုဏ်းသည် တုံလင်ခရိုင်တွင် နှစ်တစ်ထောင်နီးပါး အမြစ်တွယ်ခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာကျော်မှသာ ဒုတိယတန်းသို့ တိုးတက်ခဲ့သည်။ သူတို့ ဂိုဏ်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ၊ အရင်းအမြစ်များ၊ ဆက်ဆံရေးများနှင့် ဆက်သွယ်မှုများသည် တုံလင်ခရိုင်၏ မြေဆီလွှာနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ရောယှက်နေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူတို့ ထွက်ပြေးရမည်ဆိုပါက များစွာသော အရာများကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်မျှ ရှိနေသမျှ တုံလင်၏ ရှင်သန်မှုကို တင်ဘူဟိုင် အာမခံရမည်ဖြစ်သည်။

တင်တျန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမရှိဘဲ ပျော်ရွှင်မှုကိုသာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ မဟာလောဂိုဏ်းသည် အနည်းဆုံး ဆုတ်ခွာလိုသော ဂိုဏ်းဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိထားသောကြောင့် သူသည် ထိုသို့သော စူးရှသော စကားများကို တမင်တကာ ပြောကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တင်ဘူဟိုင်၏ စိတ်ထဲရှိဒေါသကို သဘာဝကျကျ လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ခြင်းပင်။

အသက်ရှူဆယ်ကြိမ်ခန့် ကြာပြီးနောက် တင်ဘူဟိုင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် တင်တျန်ကို ကြည့်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ဖန်လုံဟဲဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“သခင်ဖန်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ။ မာစတာဖန်ယင် ဘယ်တော့လောက် ရောက်လာမှာလဲ။ ဒါ့အပြင် သန့်ရှင်းသော ဘုရားကျောင်းဌာနချုပ်က ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ဒီကို စေလွှတ်မှာလား။ သွေးနတ်ဆိုးကိစ္စဟာ အရင်ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ကြည့်ရင် သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါရစေ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သေချာတဲ့ အာမခံချက် မပေးနိုင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းအနေနဲ့ မြို့သူမြို့သားတွေရဲ့ အသက်အိုးအိမ်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် မလိုလားပေမယ့် တခြား မဟာမိတ်တွေကို ရှာဖွေရလိမ့်မယ်...”