ဝမ်ရှောင်လော် (၂)

“ဝမ်ရှောင်လော် နားမကြားတဲ့ နားမကြားကောင်၊ မဟုတ်တာတွေ လျှောက်ပြောနေပြန်ပြီ၊ ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း၊ မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားကြ”

နတ်သံဂိုဏ်းမှ တပည့်အုပ်စုတစ်စု လျှောက်လာပြီး ရှေ့ဆုံးတွင် လူငယ်တပည့်တစ်ဦးက ဆုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း မထီမဲ့မြင်ပြုကာ သူ့ကို မှတ်မိပုံရသည်။

“နားမကြားတဲ့ နားမကြားကောင်”ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ထို့နောက် ထိုလူငယ်သည် စကားပြောနေစဉ် သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။

ထိုလူငယ်သည် တကယ်ပင် နားမကြားသူဖြစ်ပြီး သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများကို ကြည့်ခြင်းသည် သူတို့ပြောသည့် စကားအသွားလာကိုဖတ်သည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှောင်လော်ဖြစ်သော ထိုလူငယ်သည် နားမကြားတဲ့ နားမကြားကောင် ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်အနည်းငယ် တောက်ပလာသော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် အတင်းအကြပ် ပြုံးကာ လက်အုပ်ချီပြီး “အစ်ကိုဟွမ်၊ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားတော့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သော အစ်ကိုဟွမ်သည် သူ့ကို ပို၍ပင် မထီမဲ့မြင်ပြုကာ သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ လက်ထဲရှိ ပုံတူကို လူအုပ်ထဲသို့ မြှောက်ပြကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည် “လူတိုင်း သေချာကြည့်ကြ၊ နတ်သံဂိုဏ်းက ဒီရာဇဝတ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးနေတယ်။ တွေ့ရင် ချက်ချင်း သတင်းပို့၊ ဘာကိုမဆို ဖုံးကွယ်ဝံ့ရင် မင်းကိုယ်တိုင်လည်း တူညီတဲ့ အပြစ်ရှိသူလို့ သတ်မှတ်မယ်။ နတ်သံဂိုဏ်းက ဘယ်လို သနားညှာတာမှုမှ ပြမှာမဟုတ်ဘူး”

နတ်သံဂိုဏ်းသည် ယွန်းယဲ့ခရိုင်တွင် တစ်ခုတည်းသော ထင်ရှားသော အင်အားစုဖြစ်ပြီး ဝမ်ယန်ခရိုင်တွင်လည်း နာမည်ကောင်းရှိသည်။ အစ်ကိုဟွမ်သည် မာနကြီးစွာဖြင့် ပြုမူနေသော်လည်း အခြားသူများက သူ့ကို ဆန့်ကျင်ဝံ့ခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ နာခံစွာ သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ အစ်ကိုဟွမ်သည် ဒေါသပေါက်ကွဲမသွားနိုင်သောကြောင့် သူသည် အေးစက်သော ရယ်သံဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။ လူများ ပြန်လှည့်ကြည့်သောအခါ နားမကြားသော လူငယ်သည် လူအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

...

ဝမ်ရှောင်လော်သည် ယွန်းယဲ့ခရိုင်ကို ကောင်းစွာ သိရှိပုံရသည်။ သူသည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်ခွာကာ လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများတွင် ခဏကြာ လှည့်လည်သွားလာပြီးနောက် မြို့၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခုသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားသည်။

“အစ်ကိုကြီး ရှောင်လော်၊ ပြန်လာပြ”

“အစ်ကိုကြီး ရှောင်လော် ပြန်လာပြ”

“ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျနေတာလဲ။ ကျွန်တော် ထင်တာ မင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီလို့”

...

သူ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ရှစ်နှစ်မှ ဆယ့်ငါးနှစ်ကြား အရွယ်ရှိသော ယောက်ျားလေးရော မိန်းကလေးပါ ဆယ်ကျော်သက်ကလေးများသည် ဆုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများဖြင့် ခြံဝင်းထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး သူ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ကလေးများကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ရှောင်လော်၏ မျက်နှာတွင် နွေးထွေးမှု အနည်းငယ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့ကို လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် အားပေးရင်း ဘုရားကျောင်းဘက်သို့ ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေးဖြင့် “အကြီးအကဲ ထွက်သွားပြီလား”ဟု မေးလိုက်သည်။

အကြီးဆုံး မိန်းကလေးက ခေါင်းခါယမ်းပြီး “မသွားသေးဘူး အစ်ကိုကြီး ရှောင်လော်၊ အဲဒီအကြီးအကဲက ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ကို စားစရာဝယ်ဖို့ ငွေအနည်းငယ် ပေးခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ရေး လေ့ကျင့်နည်းတစ်ခု သင်ပေးခဲ့တယ်။ အစ်ကို မရှိတုန်းကမို့ နောက်မှ အစ်ကို့ကို သင်ပေးမယ်” ဟု ပြောသည်။

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီအကြီးအကဲက အရမ်း တန်ခိုးကြီးတာ၊ ကောက်ရိုးတစ်ခုတည်းနဲ့ နံရံကို ဖောက်ထွင်းနိုင်တယ်။ သူက ကျွန်တော် မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အံ့သြစရာအကောင်းဆုံးလူပဲ၊ နတ်သံဂိုဏ်းက အဲဒီလူဆိုးတွေတောင် သူ့လောက် မသန်မာဘူး”

“အင်း အင်း၊ ကျွန်တော်လည်း မြင်ခဲ့တယ်”

ဤလူများ စကားပြောနေစဉ် ဝမ်ရှောင်လော်ကဲ့သို့ပင် သူတို့အားလုံးသည် အခြားသူများ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်... ထင်ရှားစွာပင် ဤဆယ်ကျော်သက်ကလေးများသည် နားမကြားသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ကလေးများ ပြောသော စကားကို မြင်သောအခါ ဝမ်ရှောင်လော်၏ မျက်နှာတွင် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာပြီး ကလေးများအား စောင့်ရန် ခေါင်းညိတ်ကာ ဘုရားကျောင်းသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် လျှောက်သွားသောကြောင့် သူ၏ အသက်ရှူသံသည် အနည်းငယ် မြန်လာခဲ့သည်။

ဘုရားကျောင်းထဲတွင် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ချင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ မြေပြင်တွင် တရားထိုင်နေပြီး တစ်ဖက်တွင် ဓားရှည်နှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် သံမဏိတုတ်ရှည်တစ်ခု ရှိသည်။ ထိုင်နေသည့် အနေအထားတွင်ပင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“အကြီးအကဲ၊ နတ်သံဂိုဏ်းရဲ့ ရှာဖွေမှုတွေက အခုထိ အားကောင်းနေတုန်းပဲ သူတို့ရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို မလျှော့သေးဘူး”

ဝမ်ရှောင်လော်သည် ထိုလူငယ်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ခြင်းမဟုတ်သော်လည်း သူခံစားရသော လေးစားမှုက သူ့ကို မသိစိတ်မှပင် ပို၍ နှိမ့်ချစေသည်၊ အထူးသဖြင့် ဤချင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူသည် သူ့ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်နိုင်သည်ကို သိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုချင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူသည် ပြီးခဲ့သောလ၏ နှစ်ဆယ့်ငါးရက်နေ့တွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယွန်းယဲ့ခရိုင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိသော ဝမ်ရှောင်လော်သည် ထိုလူငယ်သည် ဒေသခံမဟုတ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပြီး သူတို့ မည်သူမျှ မတတ်နိုင်သော တန်ဖိုးရှိသော ဓားရှည်နှင့် လေးလံသော သံမဏိတုတ်ရှည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ဝမ်ရှောင်လော်သည် ဤသူက ထူးခြားသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

သူ၏ အကဲဖြတ်ချက်အတိုင်းပင် သူသည် ဒဏ်ရာရနေသော်လည်း နတ်သံဂိုဏ်းမှ တပည့်နှစ်ဦး ဘုရားကျောင်းကို ရှာဖွေရန် ရောက်လာသောအခါ သူတို့သည် ဤသူ၏ တစ်ချက်တည်းဖြင့် လျင်မြန်စွာ သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။

ထိုနတ်သံဂိုဏ်းမှ တပည့်နှစ်ဦးသည် ဝမ်ရှောင်လော်နှင့် ရင်းနှီးပြီး ဂိုဏ်း၏ အဓိကတပည့်များဖြစ်ကာ နှစ်ဦးစလုံး ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်အဆင့် ဆယ်ဆင့်ရှိ စစ်သည်တော်များဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်ရှောင်လော်ကဲ့သို့သော လူများအတွက် မထိရဲမကိုင်ရဲသော ပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။

သူ၏ ဓားကို တစ်ချက်ခါလိုက်ရုံဖြင့် ထိုနှစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်းများ ပြတ်ထွက်သွားခဲ့သည်...

ထိုအချိန်တွင် ယွန်းယဲ့ခရိုင်တွင် ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့သော ဝမ်ရှောင်လော်နှင့် ကလေးများ၏ ကမ္ဘာ့အမြင်သည် လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဝမ်ရှောင်လော်သည် ကောင်းကင်ကို စိန်ခေါ်ပြီး သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန် အခွင့်အရေး ရောက်ရှိလာပြီဟု သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

နတ်သံဂိုဏ်း၏ အကောင်းဆုံး နည်းပညာဖြစ်သော ကျင်ယွီအော်ဟစ်သံသည် အသက်ရှင်သော အလောင်းအစား လိုအပ်သော အခြားသော ကိုယ်ခံပညာများကို လေ့ကျင့်သကဲ့သို့ ကျင့်ကြံရန် အသင့်တော်ဆုံးသော အသံလှိုင်းအကွာအဝေးကို ရှာဖွေရန် အသက်ရှင်ရန် အလောင်းအစား လိုအပ်သော အသံလှိုင်း ကိုယ်ခံပညာတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ဤအလောင်းအစားများသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

ဤလူအားလုံးသည် အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ်တွင် နတ်သံဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး အချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး အချို့ကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့ကာ သူတို့ကို အဓိကတပည့်များက ကျင်ယွီအော်ဟစ်သံကို ကြာမြင့်စွာ လေ့ကျင့်ရန် အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် သူတို့၏ နားစည်များသည် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဝမ်ရှောင်လော်သည် လိမ္မာပါးနပ်သူဖြစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းဖတ်ခြင်း၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို ဦးစွာ တတ်မြောက်ခဲ့ပြီး အခြားသူများကို သင်ကြားပေးကာ ယွန်းယဲ့ခရိုင်တွင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် အနိုင်နိုင် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဝမ်ရှောင်လော်၏ ရည်မှန်းချက်သည် အသက်ရှင်ရန်သက်သက် မဟုတ်ပေ။ သူသည် နတ်သံဂိုဏ်းတွင် ဆယ်စုနှစ်နီးပါး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံခဲ့ရပြီး သူထွက်သွားပြီးနောက် ဂိုဏ်းဝင်များ၏ အရှက်ခွဲခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ဤအကြွေးအားလုံးကို ပြန်ဆပ်ရမည်ဖြစ်သည်။