ကျောက်ချင်ရွှေ

ယုခေတ် ၁၃၂၂ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၃ ရက် နံနက်အစောပိုင်း

ယွန်းယဲခရိုင်၏ အရှေ့မြောက်ဘက် ဆယ်မိုင်အကွာရှိ အစိုးရလမ်းမပေါ်တွင် ဝမ်ရှောင်လောင်ကိုယ်တိုင် မောင်းနှင်သော မြင်းလှည်းတစ်စီးသည် ဝမ်ယန်ခရိုင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဦးတည်နေသည်။ သူသည် အနောက်ဘက်လမ်းကို မကြာခဏ လှည့်ကြည့်နေပြီး တစ်စုံတစ်ဦးကို စောင့်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ကလေးငယ် တစ်ဒါဇင်ကျော် ပြည့်နှက်နေသည်။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများရှိနေသော်လည်း ဝမ်ရှောင်လောင်သည် အပြုံးမပျက်ဘဲ လှည့်ကာ ကုလားကာကို လှန်ပြီး ကလေးများကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“ရှောင်ဖန် ဘာလို့ မလာသေးတာလဲ။ သူ့တို့ တစ်ခုခု ဖြစ်များဖြစ်သွားပြီလား”

“စိတ်မပူပါနဲ့ သူတို့ အဆင်ပြေမှာပါ”

“ရှောင်လောင်၊ ကျွန်တော်တို့ နောက်ပိုင်း ဝမ်ယန်ခရိုင်မှာ နေရတော့မှာလား”

“အေး၊ ငါတို့ ယွန်းယဲခရိုင်မှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ငါတို့ ခရိုင်မြို့ကို အတူတူသွားမယ်။ မင်း ကြောက်နေလား”

“မကြောက်ပါဘူး၊ ရှောင်လောင်နဲ့ အတူရှိနေသရွေ့ ဘာကိုမှ မကြောက်ဘူး”

......

သူကဲ့သို့ နားမကြားသော ထိုကလေးငယ်များ၏ ရိုးရှင်းပြီး ခိုင်မာသော စကားများကို မြင်သောအခါ ဝမ်ရှောင်လောင်၏ ပြင်းထန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။

မနေ့ညက သူသည် ထိုအကြီးအကဲအယောင်ဆောင်သူတစ်ဦးကို ငှားရမ်းပြီး မြို့၏ တောင်းရမ်းသူများနှင့် ပူးပေါင်းကာ မြင့်မြတ်သောအသံဂိုဏ်း၏ တပည့်များကို တမင်သစ္စာဖောက်ကာ အဓိကရုဏ်းတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူသည် ထိုအကြီးအကဲက သူ့အား လူများကို မြို့၏ အနောက်ဘက်ပိုင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ပြေးရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် မြင့်မြတ်သောအသံဂိုဏ်းမှ ဆူညံသံကြောင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သူချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ထိုအကြီးအကဲတွင် ထွက်ပြေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန်သာ ရည်ရွယ်ထားသည်။

ဝမ်ရှောင်လောင် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူ၏ တပည့်ခံယူမှုသည် သေချာပေါက် ပျက်စီးတော့မည်ဟုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဟဲလျန်ဝူကျီးသည် ယွန်းယဲခရိုင်တွင် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး ခရိုင်ဝန်ပင်လျှင် သူ့ကို ဦးညွှတ်ရသည်။

မအောင်မြင်နိုင်တော့ဘူး။

သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ထိုသို့ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ဝမ်ရှောင်လောင်သည် တပည့်ဖြစ်ရန် သူ၏ အလွန်အကုန်အကျများသော အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားသည်ဟု တွေးကာ စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူသည် စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ သူ့အစီအစဉ်အတိုင်း ပျက်စီးနေသော ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယွန်းယဲခရိုင်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

မနေ့ညက တောင်းရမ်းသူများစွာပါဝင်သော ကြီးမားသည့် အဖြစ်အပျက်ကြောင့် မြင့်မြတ်သောအသံဂိုဏ်းအတွက် သူတို့ထံသို့ ပြန်လည်ခြေရာခံရန် လွယ်ကူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အစီအစဉ်၏ နောက်ဆုံးအဆင့်မှာ ထွက်ပြေးရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် မနေ့ညက မြို့တွင်း၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ရှုပ်ထွေးမှုများကြောင့် သူသည် လူအများအာရုံစိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဝမ်ရှောင်ကျင်းနှင့် အခြားလေးဦးကို မတူညီသောအချိန်များတွင် မြို့မှ ထွက်ခွာစေခဲ့သည်။ သူထွက်ခွာသွားသည်မှာ မိနစ် ၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် သူ့ကို မမီသေးသောကြောင့် သူစိုးရိမ်ကာ အရှိန်လျှော့ပြီး မကြာခဏ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်နေသည်။

ရုတ်တရက် အစိုးရလမ်းမ၏ အဆုံးတွင် လူလေးဦးပေါ်လာပြီး မြင်းလှည်းဆီသို့ အပြေးလာနေကြသည်။ သူတို့ကိုမြင်သောအခါ ဝမ်ရှောင်လောင်၏ မျက်နှာသည် ဝမ်းသာအားရ တောက်ပလာပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်လောင်ကိုမြင်သောအခါ ထိုလေးဦးသည် ထင်ရှားစွာပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ့ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် မိသားစုချမ်းသာမှု အနည်းငယ်သာရှိသော တောင်းရမ်းသူများ၏ နောက်ခံမှဖြစ်ပြီး ကိုယ်ခံပညာရှင်များပင်ဖြစ်လင့်ကစား အနိမ့်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိသောကြောင့် ငွေကြေးများများစားစား မရှိကြပေ။ ဝမ်ရှောင်လောင် ငွေရှာစပြုလာသည့် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း သူသည် လေ့ကျင့်ရေးတွင် အကုန်အကျခံခဲ့သောကြောင့် မြင်းလှည်းဆွဲရန် မြင်းတစ်ကောင်သာ ရှိသည်။

ထိုလေးဦး၏ မျက်နှာများတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော တောက်ပသည့် အနီရောင်များ သန်းနေသည်။ ဝမ်ရှောင်လောင်က သူတို့သည် ဤနေရာသို့ အပြေးရောက်လာခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေဟု ယူဆကာ စကားပြောရန် ရှေ့သို့တိုးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဝမ်ရှောင်ကျင်းက စိတ်လှုပ်ရှားသောလေသံဖြင့် သူ့ကို ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ ဟဲလျန်ဝူကျီးကို အဲ့ဒီ့ ကြေးနီနဂါးအဖွဲ့ရဲ့ အကြီးအကဲ ဖန် က သတ်လိုက်တာ!"

“သနားစရာပဲ၊ ငါ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ဖို့ အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားပြီ...”

ဝမ်ရှောင်လောင်၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သည့် အရိပ်အယောင်များပေါ်လာသော်လည်း မကြာမီ သူသည် ဝမ်ရှောင်ကျင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး ရုတ်တရက် တန့်သွားသည်။

“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ အကြီးအကဲ ဖန် က ဟဲလျန်ဝူကျီးကို သတ်လိုက်တာလား”

ဝမ်ရှောင်ကျင်းနှင့် အခြားသူများသည် ဝမ်းသာအားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ငါတို့ မြို့ပြင်ကို အခုလေးတင် ထွက်လာတာ။ မြင့်မြတ်သောအသံဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဟဲလျန်ဝူကျီး အသတ်ခံလိုက်ရပြီ၊ သူ့အလောင်းမှာ ချင်လုံတံဆိပ်တစ်ခု တွေ့တယ်။ မျက်မြင်သက်သေတချို့က အဲ့ဒီလူဟာ ခေါင်းသုံးလုံးပါတဲ့ အပြာရောင်နဂါးဘီလူးရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ထားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်၊ အဲ့ဒါကတော့ အဇူရာနဂါးအဖွဲ့ရဲ့ တတိယမြောက် နဂါးခေါင်းဆောင် ဖန်ကျင်းဟုန်ပဲ၊ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်ရက်က ဟဲလျန်ဝူကျီးနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာတဲ့”

ဝမ်ရှောင်လောင်၏ မျက်နှာတွင် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဝမ်းသာမှု၏ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသောကြောင့် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ခုန်ချလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“ဟဲလျန်ဝူကျီးကို သတ်လိုက်ပြီ၊ ဟဲလျန်ဝူကျီးကို သတ်လိုက်ပြီ... သူက ကျားစာရင်းဝင် ကျွမ်းကျင်သူ ဟဲလျန်ဝူကျီးကို သတ်နိုင်တယ်ဆိုတော့ အကြီးအကဲ ဖန် ရဲ့ အင်အားက အရမ်းအားကောင်းမှာပဲ”

သူ့ဘာသာသူ အကြိမ်ကြိမ် ရေရွတ်ပြီးနောက် ဝမ်ရှောင်လောင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုသည် လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။

“ခရိုင်မြို့ကို လာကြ။ ရွှေလေနဲ့ မိုးစက်အဆောက်အအုံမှာ မင်းတို့ကို ငါ စောင့်နေမယ်”

“တပည့်တော် နာခံပါမယ်”

ဝမ်ရှောင်လောင်သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကောင်းကင်သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သွားကြစို့၊ အကြီးအကဲက ဝမ်ယန်ခရိုင်မြို့မှာ ငါတို့ကို စောင့်နေတယ်”

ထိုလေးဦးလည်း ယခုလေးတင် စကားပြောသွားသူသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ အပြုံးများအား ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။ ထိုကဲ့သို့ အင်အားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ဆရာအဖြစ် ရရှိခြင်းသည် သူတို့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

ထိုငါးဦးသည် ကလေးငယ် တစ်ဒါဇင်ကျော်နှင့်အတူ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်ကာ ဝမ်းသာအားရစွာဖြင့် ဝမ်ယန်ခရိုင်မြို့သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

...

ယုခေတ် ၁၃၂၂ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၅ ရက်

ကျင်းယွမ်လမ်း၏ အနောက်ပိုင်း ရှုကျိုးအောက်ရှိ ဝမ်ယန်ခရိုင်သည် ကျင်းယွမ်ရှိ လေးခုသော စီရင်စုများအနက် အကြီးဆုံးဖြစ်သော ကွမ်လင်စီရင်စုမှ အုပ်ချုပ်သော ကိုးခုသော ခရိုင်များအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်သည်။

သယံဇာတနှင့် စွမ်းအင်ကြွယ်ဝပြီး ယုံကျိုးရှိ ကျင်းနန်စီရင်စုနှင့် ကပ်လျက်တည်ရှိသော ကွမ်လင်စီရင်စုသည် ဂုဏ်သတင်းနှင့် အင်အား နှစ်ရပ်စလုံးတွင် အမှန်တကယ်ပင် ပိုမိုအားကောင်းသည်။ ဝမ်ယန်ခရိုင်တစ်ခုတည်းကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ၎င်းကို သိနိုင်သည်။

အဆင့်နှစ် အင်အားစုဖြစ်သော ထျန်းတင်းဂိုဏ်းသည် နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာကျော်ကြာ ခရိုင်မြို့တွင် အလွန်အမင်း လေးစားခံရပြီး အဖွဲ့ဝင်ဦးရေ တစ်သောင်းကျော်ရှိကာ ဂန်းချီအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင် ရာပေါင်းများစွာရှိသည်။

သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ် ထုံဝူတီသည် စတုတ္ထအဆင့် မဟာဂရန်းမာစတာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နတ်လက်သီး သံလက်ဟု လူသိများကာ ခရိုင်တစ်ဝှမ်းလုံးတွင် မည်သူ့ကိုမျှ မရှုံးနိမ့်ဘဲ နဂါးစာရင်းတွင် အဆင့် ၂၄၁ ၌ ရပ်တည်နေသည်။ သူ၏သား ထုံဟူသည် နတ်လက်သီးမာစတာဟု တင်စားခံရပြီး အသက် ၇၅ နှစ်အရွယ်တွင် ကျားစာရင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကာ အဆင့် ၄၂၁ တွင်ရှိပြီး သူ၏ဖခင်ထက်ပင် ပိုမိုကျော်ကြားသည်။

နဂါးနှင့် ကျားစာရင်းမှ ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးနှင့် ဂန်းချီအဆင့် ဂိုဏ်းဝင် ရာပေါင်းများစွာတို့၏ အင်အားဖြင့်ပင် ထိုသို့သော အင်အားသည် ထျန်းတင်းဂိုဏ်းကို ကွမ်လင်စီရင်စု၏ အသိအမှတ်ပြု အားအကောင်းဆုံး အဆင့်နှစ် အင်အားစုအဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်သေးပေ။