ကျောက်ချင်ရွှေ (၂)

“မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး နာမည်ကျော်တဲ့ ဂိုဏ်းက တပည့်တွေနဲ့ တူတယ်။ ငါက မင်းတို့နဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က အကြောင်းမဲ့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်နေတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ဆရာရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား”

“မြစ်လယ်မှာ နေ့ခင်းကြောင်တောင် မျက်နှာဖုံးတပ်ပြီး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေတာ မင်းတို့ ဘာကောင်းတာမှ လုပ်ဖို့မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ ဒီနေ့ ငါ မင်းရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ပြီး မင်းဟာ လူလား သရဲလားဆိုတာ ကြည့်မယ်”

“အစ်ကို မာမာထန်ထန် ခုခံနေဖို့ မလိုပါဘူး။ မျက်နှာဖုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချွတ်ပြီး ကျွန်မတို့နဲ့အတူ ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲတွေကို သွားတွေ့ရအောင်။ ကျွန်မတို့က မင်းကို တစ်ခုခု မှားယွင်းခဲ့ရင် ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ တောင်းပန်ပါ့မယ်။ ဘယ်လိုလဲ”

သေချာတာပေါ့ အသက်ရှူဆယ်ကြိမ် မပြည့်ခင် အသံသုံးခု ကြားလိုက်ရတယ်။

ပထမအသံက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ခုခံကာကွယ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအသံက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး လူနှစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

နောက်ဆုံးအသံမှာ ချိုသာပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ် အမျိုးသမီးအသံဖြစ်သည်။ သူမသည် ငယ်ရွယ်ပုံရသော်လည်း သူမ၏ စကားများက သူမသည် သမ္မာသတိရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

အသံများနောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြစ်ပြင်တွင် တိုက်ခိုက်နေသော လူသုံးဦး၏ ပုံရိပ်များ မကြာမီ ပေါ်လာသည်။

ပထမဆုံးပေါ်လာသူမှာ အစိမ်းရောင်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောတွင် တောင်ရှည်တစ်လက်ကို လွယ်ထားကာ ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အစိမ်းရောင်မြွေနတ်ဘီလူး၏ မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားသူဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်ဇင်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရုပ်ရည်ချောမောသည့် အဝါရောင်သင်္ကန်းဝတ် ရဟန်းတစ်ပါး ပေါ်လာသည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံလျက် သူသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေပြီး တိုက်ခိုက်ချက်တစ်ခုစီတိုင်းသည် အရှည်ဆယ်မီတာကျော်ရှိသော ရွှေရောင်ချီစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ မြစ်မျက်နှာပြင်တွင် ရေလက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် အလွန်လှပသော အဖြူရောင် တာအိုဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ကျက်သရေရှိပြီး လှပသော်လည်း အနည်းငယ် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဗာဒံစေ့မျက်လုံးများသည် သူမ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော ကျက်သရေကို ပျက်ပြားစေကာ တက်ကြွသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ သွက်လက်သော မျက်လုံးများသည် လှည့်ကွက်တစ်ခုကို ဖော်ပြနေပြီး သူမသည် မြင်ရသလောက် အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်သူ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားပြီး သူမ၏ အပြာနုရောင် ဓားရှည်ကို အသုံးပြုကာ ရဟန်းနှင့်အတူ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသူကို တိုက်ခိုက်နေသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် အပြင်ဘက်၌ တစ်ယောက်တည်း ကျင့်ကြံခြင်းကို ဘယ်တော့မှ မရွေးချယ်တော့ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။ သူသည် ဝမ်ရှောင်လောင်နှင့် အခြားသူများအတွက် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က သတင်းစကားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပြီး ဝမ်ယန်ခရိုင်သို့ တိုက်ရိုက်သွားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနေရာသို့ တစ်ဝက်ရောက်သောအခါ သူသည် မခံနိုင်တော့ဘဲ ဟဲလျန်ဝူကျီး၏ စွမ်းအားကို စုပ်ယူခဲ့သည်။

သူသည် ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့်၏ ကျင့်ကြံမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်ကာ ဟဲလျန်ဝူကျီးသည် ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုစုပ်ယူမှုသည် သူ၏ ဒျန်ထျန်ကို ပေါက်ကွဲလုနီးပါးဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ပိတ်ဆို့ကာ ချိန်ညှိခဲ့ရသည်။ အစိုးရလမ်းမသည် ခရီးသွားများဖြင့် စည်ကားနေသောကြောင့် သူသည် လုံခြုံသည်ဟု မခံစားရဘဲ အသည်းအသန် ထုံထျန်းမြစ်သို့ ပြေးခဲ့သည်။

ယုံကျိုးတွင် သူသည် ထုံထျန်းမြစ်အကြောင်းကို ကြားဖူးခဲ့ပြီး မြစ်သခင်သေဆုံးပြီးကတည်းက ဤမြစ်ပိုင်းတွင် အင်အားကြီးသော ဘီလူးများ မရှိတော့ပေ။ သတိထားခြင်းဖြင့် သိသာထင်ရှားသော ပြဿနာများ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် မြစ်လယ်ရှိ ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်။

ဟဲလျန်ဝူကျီး၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူပြီး သူ၏ ကုသိုလ်ကောင်းမှုဖြင့် ထိုစွမ်းအားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကံကြမ္မာအတားအဆီးကို တန်ပြန်ပြီးနောက် နှစ်ရက်ကြာသောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် မဟာဂရန်းမာစတာအဆင့်သို့ တိုးတက်သွားပြီး သူ၏ စိတ်အခြေအနေသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းနေသည်။

သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် တာအိုသီလရှင်တစ်ပါးနှင့် ရဟန်းတစ်ပါးတို့သည် ဘေးဘက်မှ အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူ့ကို တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

သူသည် မဟာဂရန်းမာစတာအဆင့်သို့ တက်ရောက်ခဲ့သော်လည်း ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့်ရှိ လူနှစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ရန် လွယ်ကူသော်ငြားလည်း ထိုနှစ်ဦးပြသသော အင်အားကြီးမားသည့် ကိုယ်ခံပညာများနှင့် သူတို့၏ အသက်အရွယ်များသည် ၁၇ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၈ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်ဟူသော အချက်က သူ့အား ထျန်းဖာကျန့်၊ ကူချန်ဖန်း၊ စီကုန်းယွဲ့နှင့် တူပါးဟောင်တို့ကို သတိရစေသောကြောင့် သူသည် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်...

သူ၏ တုံ့ဆိုင်းမှုသည် သူတို့ကို ပိုမိုရန်လိုစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူ့ကို ရန်စကာ ထွက်မသွားစေဘဲ သူတို့၏ ကိုယ်ခံပညာများသည် အမှန်ပင် အားကောင်းကာ ခဏတာမျှ သူ့ကို ထိုနေရာတွင် အချုပ်အနှောင်ခံထားရစေသည်။

သူ၏ စိတ်ရှည်မှု ကုန်ဆုံးလုနီးပါးဖြစ်ပြီး ဧရာမ သင်္ဘောတစ်စင်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူခံစားမိသောအခါ ထွက်ပြေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဟိုယုရှောင်သည် ထိုနှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ကာကွယ်လိုက်ပြီး ဧရာမ သင်္ဘောပေါ်ရှိ ရဟန်းများနှင့် တာအိုပညာရှင်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့ဆုံးရှိ ခရမ်းရောင် တာအိုဝတ်စုံဝတ်ထားသော အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ရှိသူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အနည်းငယ် အေးစိမ့်သွားသည်။

“ချင်ရွှေ ရပ်လိုက်”

အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ရှိ တာအိုပညာရှင် စကားပြောသည်နှင့် ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများတွင် ရှင်းလင်းသော နားလည်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မိုင်ဆယ်နှင့်ချီဝေးသော နေရာမှ ထိုခရမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် တာအိုပညာရှင်သည် လူငယ်နှစ်ဦးကို ညှာတာရန် သူ့အား ဆက်သွယ်ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်...

“အစ်မကြီးကျောက် ဆရာက ကျွန်တော်တို့ကို ရပ်ခိုင်းတယ်”

ထိုလူငယ်ရဟန်းသည် ရဟန်းအို၏ အမိန့်ကိုလည်း ရရှိထားပုံရပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော အနီးရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် တာအိုသီလရှင်ကို ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဟိုယုရှောင်၏ မျက်ဝန်းများသည် မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားပြီး သူ၏ အကြည့်သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် တာအိုသီလရှင်ဆီသို့ ရွေ့သွားသည်။

အကြောင်းမှာ သူသည် ကျောက် ဟူသော အမည်ကို ကြားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။