လဲ့ယင်ဘုန်းကြီးကျောင်း

“ငယ်သား ဖန်ကျင်းဟုန်က အဘိုးနှစ်ဦးအား ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

ဟိုယုရှောင်သည် လှည့်မထွက်သွားခဲ့ပေ။ မသွားချင်၍ မဟုတ်ဘဲ သူ့ရှေ့မှ သက်ကြီးရွယ်အို ရဟန်းနှင့် ခရမ်းရောင်ဝတ် တာအိုဆရာတို့၏ ရှေ့တွင် သူ ထွက်သွား၍ မရကြောင်း သူသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်အထိ သူတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည့် အင်အားအကြီးဆုံးပုဂ္ဂိုလ်မှာ စတုတ္ထအဆင့် မဟာဂရန်းမာစတာတစ်ဦးဖြစ်သည့် တင်တျန်ဖြစ်သည်။ တင်တျန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော သက်ကြီးရွယ်အို ရဟန်းနှင့် တာအိုဆရာတို့သည် သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အရှိန်အဝါဖြင့် သူ့နှလုံးသားကို အနည်းငယ် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

ဂရန်းမာစတာအထက်တွင် ယွမ်ဒန်သုံးဆင့်၏ ထိပ်သီးကျွမ်းကျင်သူ ရှိသည်...

သက်ကြီးရွယ်အို ရဟန်းနှင့် တာအိုဆရာတို့သာ ရှိခဲ့လျှင် ဟိုယုရှောင်သည် ထိုမျှလောက် စိုးရိမ်မည်မဟုတ်ပေ။ အဓိကအချက်မှာ သူ၏ အာရုံခံယူမှုအောက်တွင် သက်ကြီးရွယ်အို ရဟန်းနှင့် တာအိုဆရာတို့၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ရဟန်းနှင့် တာအိုဂိုဏ်းဝင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ချွင်းချက်မရှိ ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်များဖြစ်ကြခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် စစ်သင်္ဘော၏ နောက်တွင် ဆူညံသံကြောင့် ယခုမှ ရောက်လာသော ရဟန်းနှင့် တာအိုဆရာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိသေးပြီး ၎င်းတို့တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဂန်းချီအဆင့်အောက် လေ့ကျင့်မှုမရှိ...

ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်များသည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဤမျှ ဈေးပေါသွားခဲ့ပါသနည်း။

ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖွဲ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရသောကြောင့် ဟိုယုရှောင်သည် အပေါ်ယံတွင် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ထားသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ပေါ်ပေါက်နေခဲ့သည်။

ဤသူတို့ကား မည်သူများနည်း။

သူတို့ ဘယ်ကလာသလဲ၊ ဘယ်ကိုသွားနေကြသလဲ၊ ဘာလုပ်ချင်ကြသလဲ...

“ဒီလောက်ငယ်ရွယ်ပြီး ပါရမီထူးချွန်ကာ ရုပ်ရည်လည်း မညှိုးနွမ်းသေးဘဲ ဘာလို့ မင်းရဲ့ အစစ်အမှန် မျက်နှာကို မပြတာလဲ။ မင်းတစ်ခုခု မှားယွင်းခဲ့လို့ အခု တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို လိုက်နေတာများလား”

မိုရှု့ဇီ၏ စကားများသည် ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာဖုံးအောက်မှ အမူအရာကို အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားစေပြီး သူ၏ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် နစ်ဝင်သွားသည်။ အခြားသူ၏ စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာဖုံးသည် သူတို့ရှေ့တွင် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

သူသည် မြစ်ပေါ်တွင် လေ့ကျင့်နေစဉ် ကျောက်ချင်ရွှေနှင့် အခြားသူတစ်ဦး၏ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူ၏ အသွင်အပြင်ကို ပြောင်းလဲရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘဲ သူ၏ မူလအသွင်အပြင်အတိုင်း သုံးခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ သူ့ရှေ့မှ အဖွဲ့၏ အဝတ်အစားများသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အလှဆင်မှုများမှာ အလွန်တင့်တယ်သောကြောင့် သူတို့သည် ရှုကျိုးမှ မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

ထို့ပြင် သူတို့သည် မြစ်ကို ဆန်တက်လာသော လှေဖြင့် ရောက်ရှိလာသောကြောင့် ဤသူများသည် ယွန်းလန်ရှေးဟောင်းမြစ်၏ အောက်ပိုင်းရှိ အခြားပြည်နယ်များမှ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့သည် သူ့ကို မှတ်မိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ...

ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ပြည့်နှက်နေပြီး သက်ကြီးရွယ်အို တာအိုဆရာ၏ သံသယကို နှိုးဆွမည်ကို စိုးရိမ်နေသော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ မနှေးကွေးဘဲ သူ၏မျက်နှာမှ အပြာရောင်နဂါးဘီလူး၏ မျက်နှာဖုံးကို တိုက်ရိုက် ချွတ်လိုက်သည်။

တရားမျှတစွာ ပြောရလျှင် ဟိုယုရှောင်၏ အသွင်အပြင်သည် အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိပေ။

သူ၏ နောက်စေ့တွင် ကျောက်စိမ်းကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ပြောင်လက်သော အနက်ရောင်ဆံပင်၊ စောင်းလျက် ကွေးညွတ်သော ခန့်ညားသည့် မျက်ခုံးများနှင့် ပါးလွှာစွာ စေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းများ၊ ထို့ပြင် ထင်ရှားသော အသွင်အပြင်နှင့် အရပ်ရှည်သော မျက်နှာတို့သည် အနည်းငယ် မခံမရပ်နိုင်သော အရိပ်အယောင်ကို ဆောင်သော တောက်ပသည့် အနက်ရောင် မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသည်။ မြစ်လယ်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ရပ်နေသော သူသည် အလွန်အံ့သြဖွယ် ကောင်းမွန်နေသည်။

ဤရုပ်ရည်ကို မည်သူမြင်စေကာမူ သူသည် မင်းမျိုးနွယ်မှ သူရဲကောင်းငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု မသိစိတ်က တွေးထင်ကြမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သူယခုလေးတင် ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ခေါင်းသုံးလုံးပါ အပြာရောင်နဂါး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာဖုံးနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။

ကျောက်ချင်ရွှေ၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုမျှလောက် သတိကြီးစွာ ဖုံးကွယ်ထားသောသူသည် ထိုကဲ့သို့ ရုပ်ရည်ကောင်းမွန်သူဖြစ်သည်ကို မယုံကြည်နိုင်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူမ၏ သံသယများနှင့်အတူ စူးစမ်းလိုစိတ်ပါ ပေါင်းထည့်ကာ ဟိုယုရှောင်ကို ပို၍ပင် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေစဉ် ဟိုယုရှောင်လည်း စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

“ကိုယ်ခံပညာလောကမှာ ခရီးသွားရင်း မလွဲမသွေ ရန်သူတချို့ကို ဆွဲဆောင်မိခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အခုမှ အဆင့်တက်လာပြီး တောထဲမှာ မမျှော်လင့်တဲ့ အန္တရာယ်တွေကို စိုးရိမ်နေတာကြောင့် မြစ်လယ်က ကျောက်ဆောင်ကြီးကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ၊ အဘိုးတို့ကို စော်ကားလိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါလို့ လေးလေးစားစား တောင်းပန်ပါတယ်”

ဟိုယုရှောင်သည် ဝမ်ယန်ခရိုင်တွင် တစ်လဝက်နီးပါးနေထိုင်ခဲ့ပြီး ဒေသဓလေ့ထုံးစံများနှင့် လုံးဝ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဦးညွှတ်မှုသည် ချောမွေ့ပြီး သဘာဝကျကာ ထိုယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမူအရာသည် သူ၏ နတ်သားကဲ့သို့သော ရုပ်ရည်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အမှန်ပင် မြင့်မြတ်သော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ကို ဆောင်နေပြီး သက်ကြီးရွယ်အို တာအိုဆရာနှင့် ရဟန်းနှစ်ပါးစလုံးကိုပင် သူ့ကို အနည်းငယ် နှစ်သက်စေကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ခဲ့ကြသည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အကြောင်းစုံ သိရတာ ကောင်းပါတယ်။ မင်းရဲ့ တပည့်တွေက စပြီး ရန်စခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူတို့ကို ညှာတာခဲ့တာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မင်းဟာ လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနိုင်ပါတယ်။ ငါ မင်းကို ဘယ်တော့မှ အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ သူ စကားမပြောနိုင်သေးခင် ရုတ်တရက် အဝါရောင်သင်္ကန်းဝတ် လူငယ်ရဟန်းက အတော်လေး ရန်လိုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးမို၊ မှားနေပြီထင်တယ်။ ဒီလူက အများဆုံး ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံမှုပဲရှိတယ်။ ခုနက ကျွန်တော် ညီမလေးကျောက်လည်း ဒီမှာရှိတာကို မြင်လိုက်တယ်။ လူအင်အား မမျှတာနဲ့ သူ့ကို မစော်ကားချင်လို့ ကျွန်တော် တမင် လက်လျှော့ထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော် အင်အားအကုန်သုံးခဲ့ရင် ဒီရဟန်းကို သူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ရဟန်း ဘူကျန့်သည် ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဤအချိန်၌ သူသည် ဟိုယုရှောင်ကို အတော်လေး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်...

“ဒီလူကြီးမင်းက ဂရန်းမာစတာအဆင့် ကျင့်ကြံမှု ရှိပါတယ်။ သူခုနက မင်းကို အမှန်တကယ် ညှာတာခဲ့တာ”

ရဟန်း ဘူကျန့်နောက်မှ ကျောက်ချင်ရွှေ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် သူမ၏ ဆရာ မိုရှု့ဇီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် တောင့်တင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဟိုယုရှောင်အပေါ် ပိုမိုသိလိုစိတ်များလာကာ သူမ၏ အကြည့်ကို သူ့ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

ထိုအတောအတွင်း ရဟန်း ဘူကျန့်ကိုလည်း သူ့ဘေးမှ သက်ကြီးရွယ်အို ရဟန်းက ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်သောကြောင့် သူ၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာပြီးမှ ဖြူဖျော့သွားကာ သက်ပြင်းချပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုမျှလောက် သည်းခံမှုနည်းပြီး မျက်နှာကို ထိုမျှလောက် ဂရုစိုက်သော ရဟန်းကို တွေ့ရခဲသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ထိုရဟန်း၏ ဘွဲ့အမည်မှာ ဘူကျန့်ဖြစ်ပြီး သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပုံရသည်။

သူသည် ထိုရဟန်း၏ ဆရာရှေ့တွင် သူ၏ အတွေးအမြင်များကို မျှဝေမည်မဟုတ်ပေ၊ အနည်းငယ် ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး အရေးမထားဘဲ သက်ကြီးရွယ်အို တာအိုဆရာဘက်သို့ အကြည့်ရောက်သွားကာ သူ့နောက်မှ တာအိုဝတ်စုံဝတ် တပည့်များကို တွေးတောဆင်ခြင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ထိုခဏတာလေးအတွင်း ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ လျှပ်တပြက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုသင်္ဘောသည် ယွန်းလန်ရှေးဟောင်းမြစ်၏ အောက်ပိုင်းမှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်၊ ယန်ကျိုးနှင့် ကျောက်ကျိုး ဖြစ်လိမ့်မည်။

ရဟန်းများကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် ယခုရောက်ရှိနေသော တာအိုပညာရှင်များ၏ လေ့ကျင့်မှုနှင့် အင်အားအင်တိုက်အားတောင့်များသည် ပထမတန်းစား အင်အားစုတစ်ခုမှ ဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာ မရှိပေ။ ထို့ပြင် ယခုလေးတင် သက်ကြီးရွယ်အို ရဟန်းနှင့် တာအိုဆရာတို့သည် ဂိုဏ်းချုပ် သို့မဟုတ် ကျောင်းထိုင်ဟု မပြောခဲ့ခြင်းက သူတို့သည် သူတို့၏ အင်အားစု၏ ခေါင်းဆောင်များ မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ဤဧည့်သည်များ၏ နောက်ခံသည် ပို၍ပင် ကြီးမားနိုင်သည်...

ယန်ကျိုးကို ဘိုင်လူသန့်ရှင်းသော အကယ်ဒမီက သိမ်းပိုက်ထားသည်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းတို့သည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် လူသိများသော နက်ရှိုင်းသော မကျေနပ်မှုများကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကိန်းအောင်းထားခဲ့ကြသည်။ ဤအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ တွေ့ဆုံတိုင်း တိုက်ခိုက်ကြမည်မှာ သေချာသလောက်ဖြစ်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းသည် ယန်ကျိုးသို့ ဝင်ရောက်မည်မဟုတ်ဟူသော စကားပုံလည်း ရှိသည်။