လဲ့ယင်ဘုန်းကြီးကျောင်း (၃)

“သွေးနတ်ဆိုး အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရှင်သန်လာတာနဲ့ တပြိုင်နက် ယင်ယန်သန့်ရှင်းသောနယ်မြေရဲ့ ထိပ်သီးခေါင်းဆောင်တွေကို ယှဉ်နိုင်တဲ့ အဆင့်သုံး နတ်ဆိုးကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်” ဟု သူက အရေးပေါ်သဘောဖြင့် ပြောသည်။

“ငါ့ရဲ့ အင်အားဟာ အသုံးမဝင်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ ခုနက ငါတို့ မြင်ခဲ့တဲ့ ဖန်ယင်ဆရာတော်လို့ ခေါ်တဲ့သူနဲ့ တာအိုရဟန်းအိုတွေတောင် ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ ဒီလူမိုက်တွေ မီးနဲ့ဆော့ပြီး မီးလောင်မှာကို မကြောက်ဘူးလား”

နက်နဲသောအပျိုတော်ဟုန်ကို ပြန်လည်သတိရသောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်သောက၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

‘သူနားလည်ထားသလောက်ဆိုရင် ဖန်ယင်ဆရာတော်လို့ခေါ်တဲ့သူဟာ အများဆုံး ဂရန်းမာစတာအဆင့်ထက် အနည်းငယ်သာ မြင့်ပြီး ယွမ်ဒန်လေ့ကျင့်မှုအဆင့် သုံးဆင့်မှာရှိကာ ခုနက သူမြင်ခဲ့တဲ့ တာအိုဆရာအိုတွေနဲ့ ရဟန်းအိုတွေနဲ့ အလားတူပဲ။ အကယ်၍ မယ်တော်ဟုန် အပြည့်အဝ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့ရင် ဘယ်သူက သူ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ’

“ဒီလောက် စိုးရိမ်နေတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ကောင်းကင်ပြိုရင် အရပ်ရှည်တဲ့သူတွေက ထိန်းထားလိမ့်မယ်” ဟု သူက ဆင်ခြင်မိသည်။

“ငါ ယွန်းယဲခရိုင်မှာ လုပ်စရာရှိတာတွေ အကုန်လုပ်ပြီးပြီ။ အခု ဝမ်ယန်ခရိုင်ကို သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းဖို့၊ နောက်ဆုံးတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ဖို့ သွားရမယ်။ ရာက္ခသပွဲတော်အထိ တစ်လကျော် ကျန်သေးတယ်။ တုန်လင်ခရိုင်က စတုတ္ထအဘိုးနဲ့ ပဉ္စမအစ်ကို ဟိုယုတွမ်တို့ အဆင်ပြေမှာပါ။ ငါ အမြန်ပြန်ရမယ်”

ပဉ္စမအစ်ကို ဟိုယွီဒွမ်ကို တွေးတောရင်း ဟိုယုရှောင်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ဝမ်ယန်ခရိုင်မြို့သို့ အလျင်အမြန် သွားနေစဉ် သူ၏ အကြည့်တွင် တုံ့ဆိုင်းမှုတစ်ခု လျှပ်တပြက် ဖြတ်သွားသည်။

အရာအားလုံး သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဝမ်ယန်ခရိုင်သည် ယခုအချိန်တွင် စည်ကားနေသင့်သည်။ ရှုကျိုး၏ အရှေ့ဘက်အစွန်ဆုံးတွင် ကျိချင်သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းနှင့် မြောက်ဘက်အစွန်ဆုံးတွင် လေယင်ကျောင်းတို့ နှစ်ခုစလုံး ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ထိုကိစ္စနှင့် သက်ဆိုင်သူအားလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ယန်ခရိုင်၌ စုရုံးနေကြရမည်မှာ သေချာသည်။ ထိုနေရာသို့ သွားခြင်းသည် သေချာပေါက် အကျိုးရှိလိမ့်မည်။

ယွန်းယဲခရိုင်မှ စီရင်စုမြို့သို့ ခရီးသည် လီ ၈၀ ကျော်ဝေးသည်။ ဂရန်းမာစတာအဆင့် ကျင့်ကြံမှုဖြင့် သူသည် အစိုးရလမ်းများကို စွဲစွဲမြဲမြဲ လိုက်နေရန် မလိုပေ။ စစ်မှန်သော ချီဖြင့် အားဖြည့်ကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရပ်နားပြီးနောက် ဝမ်ယန်ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိရန် တစ်နာရီကျော်သာ ကြာခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် သူ၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာကို အသုံးပြု၍ မရပေ။ ဟိုယုရှောင်သည် ရန်ဖန်းအဖြစ် အသွင်ယူကာ မျောက်နတ်တောင်ဝှေးကို ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ပြီး သက်ကြီးရွယ်အို ကိုယ်ခံပညာရှင်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ မြို့ထဲသို့ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ခရီးသွားအချို့ကို မေးမြန်းပြီးနောက် သူသည် သူ့ရှေ့မှ ခမ်းနားထည်ဝါသော တည်းခိုခန်းသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ “ရွှေလေနှင့် မိုးစက်အဆောက်အအုံ” ဟူသော ရဲရင့်သော စာလုံးများပါရှိသော ဆိုင်းဘုတ်သည် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။

အဆောက်အုံတစ်ခုလုံးသည် စတုရန်းမီတာ တစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး ခုနစ်ထပ်ရှိကာ အပြင်နံရံများတွင် နဂါးများနှင့် ဖီးနစ်များ ထွင်းထုထားပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် ပျံဝဲနေသော ခေါင်မိုးများနှင့် ခုံးတံခွန်များ ရှိသည်။ အတွင်းမှ လွင့်ပျံလာသော စပျစ်ရည်နံ့သည် ဈေးကြီးသော စပျစ်ရည်ဟောင်းများ၏ အနံ့ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ဝင်ထွက်သွားလာနေသော ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဖောက်သည်များ၏ လှုပ်ရှားမှုသည် အားကောင်းပြီး ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်များမှာ ရှားပါးသော အရာမဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့အနက် အချို့မှာ သူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် တန်းတူ သို့မဟုတ် ပို၍ပင် သာလွန်သော အရှိန်အဝါကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းတစ်ခုတည်းမှပင် ဝမ်ယန်နှင့် တုန်လင်ခရိုင်ကြား ကွာခြားချက်ကို သိနိုင်သည်။ တုန်လင်ခရိုင်ရှိ ရှန်ရှင်းအိမ်ရာသည် ထိုကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါသော မြင်ကွင်းကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေ။

“ဒါကတော့ တကယ်ကောင်းတဲ့ အဆောက်အအုံပဲ။ ချမ်းသာတဲ့သူတွေ ဒါမှမဟုတ် မြင့်မြတ်တဲ့သူတွေပဲ ဒီမှာ စားသောက်နိုင်မှာ။ အဲ့ဒီ့ ငါးကောင်သားမိုက်တွေ ဘာလို့ ဒီလောက် မနာလိုဖြစ်နေလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာ မရှိဘူး” ဟု သူက တွေးတောလိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ပျက်စီးနေသော ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခုတွင် ငါးရက် သို့မဟုတ် ခြောက်ရက်ခန့် နေထိုင်ပြီးနောက် ဝမ်ရှောင်လောင် ခေါ်ဆောင်လာသော မိဘမဲ့ကလေးများနှင့် စကားပြောကာ သူတို့၏ အမည်များသည် ဤအဆောက်အအုံမှ လှုံ့ဆော်မှုကို ခံယူထားကြောင်း သိခဲ့သည်။ ယခု အဆောက်အအုံကို မြင်သောအခါ သူသည် ဆက်စပ်မှုကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောရင်း ဝင်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် အစေခံနှစ်ဦးက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ရှေ့သို့တိုးလာကြသည်။ သူသည် အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသောကြောင့် ပထမထပ်တွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျက်လုံးအားလုံး သူ့ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

အစေခံနှစ်ဦး၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေ့သို့တိုးကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီ”ဧည့်သည်၊ စားသောက်တော်မူလိုပါသလား သို့မဟုတ် တည်းခိုတော်မူလိုပါသလား”

“ကျွန်တော် အပေါ်ဆုံးထပ်က အခန်းတစ်ခုယူမယ်။ ဒီအဘိုးကြီး ရက်အနည်းငယ်လောက်နေဖို့ လိုတယ်”

ဤအိုမင်းသော အသွင်အပြင်သည် အကျိုးရှိသည်ဟု ယူဆသောကြောင့် သူသည် သံသယဖြစ်စရာမရှိဘဲ သူ၏ အင်အားကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြသနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခန္ဓာဖွင့်ခြင်းအဆင့်ရှိ အစေခံနှစ်ဦးသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မခွဲခြားနိုင်သော်လည်း သူတို့၏ အရှိန်အဝါဖြင့် သူတို့ရှေ့မှ အဘိုးကြီးသည် သာမန်လူတစ်ဦးမဟုတ်ကြောင်း ခံစားမိသောကြောင့် သူတို့သည် အလွန်ရိုသေစွာဖြင့် သူ့ကို အပေါ်ထပ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ဟိုယုရှောင်၏ ဂရန်းမာစတာအဆင့် ကျင့်ကြံမှုကို ခံစားမိသော အခြားစားသုံးသူများသည် အများအားဖြင့် သူတို့ခေါင်းကို လှည့်ဖယ်သွားကြပြီး အချို့မှာ တွေးတောနေပုံရသည်။ အနည်းငယ်သောသူများသာ လက်အုပ်ချီကာ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အံ့သြခြင်း သို့မဟုတ် သိလိုစိတ်၏ အရိပ်အယောင်ကို မပြခဲ့ပေ...

“ဒီရက်ပိုင်း ဝမ်ယန်ခရိုင်ကို ဆရာတွေ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရောက်လာနေပုံပဲ” ဟု သူက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် အစေခံနောက်မှ လှေကားထစ်များအတိုင်း လိုက်တက်သွားစဉ် စားသုံးသူများ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို သတိပြုမိပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မှောင်မိုက်သော ရည်ရွယ်ချက်၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။