စီနီယာ တပည့် ဝမ်ရှောင်လော် (၂)
Vol. 11 Ch. 148
စကားပင် မဆုံးသေးခင် သူ၏ဖခင်၏ မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ထုန်ဟူသည် သူ့ကိုယ်သူ တားဆီးလိုက်သည်။
“ဒီနှစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အချင်းက တကယ်ကို အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထုန်လင်သွေးနတ်ဆိုးရဲ့ အဓိကပြဿနာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ဖန်တီးခဲ့တာလို့ ထင်လား”
ထုန်ဟူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းခါယမ်းကာ “သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး။ ဥပမာအားဖြင့် သွေးနတ်ဆိုးကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေတာက သူတို့နှစ်ယောက် လုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
“ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအကြောင်း ပြောရင် စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ လုပ်ရမယ်။ ထျန်ဖာကျန့်နဲ့ ကူချန်ဖန်းတို့ဟာ သန့်မြေက အမွေခံတွေဖြစ်ပေမဲ့ ငါ့မျက်စိထဲမှာတော့ သူတို့က အရမ်းငယ်သေးတယ်။ တကယ့်သခင် မပေါ်မချင်း လူငယ်နှစ်ယောက်တည်းကို အားကိုးပြီး ထျန်တင်းဂိုဏ်းကို အုပ်ချုပ်ခိုင်းတာက အရမ်းကလေးဆန်လွန်းတယ်”
“ငါ သတင်းရပြီးပြီ။ အခုချိန်မှာ ရှင့်နန်စီရင်စုက ကျားလန်နဲ့ ဖန်ယင်ဆရာတော်ပဲ ထုန်လင်က ရောက်လာတာ။ ရာက္ခသသန့်ဂိုဏ်းဌာနချုပ်မှာ တခြားဘယ်သူမှ မရှိနိုင်ဘူးထင်တယ်။
အရာအားလုံး မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာရင် ထုန်လင်ဟာ လက်ပြောင်းသွားမှာ သေချာပေမဲ့ ဘယ်သူက အဆုံးမှာ အုပ်ချုပ်မလဲဆိုတာ မသေချာဘူး။ သန့်ဂိုဏ်းနဲ့ တက္ကသိုလ်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မစေလွှတ်ရင် ဒါမှမဟုတ် သူတို့စေလွှတ်တဲ့သူတွေက အင်အားမကြီးရင် နောက်ဆုံး အနိုင်ရသူက သွေးနတ်ဆိုး ဖြစ်နိုင်တယ်”
“အဖေဆိုလိုတာက ထျန်ဖာကျန့်နဲ့ ကူချန်ဖန်းတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်က လူတွေကို ငါတို့ မြင်ရမယ်။ သူတို့က သွေးနတ်ဆိုးကိုရော သန့်ဂိုဏ်းက ပေါ်လာနိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကိုပါ ဘာအပြစ်အနာအဆာမှ မရှိဘဲ ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သေချာမှ ငါတို့ရဲ့ ထျန်တင်းဂိုဏ်းက သူတို့နဲ့ တကယ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်မှာ”
“အတိအကျပဲ။ သာမန် ဓားဘုရားတစ်ပါးနဲ့ တက္ကသိုလ်က သန့်စင်တော်မင်းသားတစ်ပါးက ငါ့ရဲ့ ထျန်တင်းဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ထောင်ပေါင်းများစွာကို သူတို့အတွက် အသက်စွန့်ခိုင်းဖို့ မျှော်လင့်နေတာ။ သူတို့ အလိုရှိနေတာပဲ”
“ငါတို့လူတွေကို အခုလောလောဆယ် ထုန်လင်ခရိုင်ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းလိုက်။ ကျန်တာကို ငါ ဆုံးဖြတ်မယ်။ လုကွမ်းချင်းက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ငါ့ကို လာရှာမှာ သေချာတယ်”
ထုန်ဟူသည် ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏ဖခင် ထုန်ဝူတီကို အနည်းငယ် လေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး “အဖေ၊ လာမယ့်လ ထုန်လင်ခရိုင်မှာ ကျင်းပမယ့် ချင်းလုံတံဆိပ်ပွဲအကြောင်း ကျွန်တော် သွားသင့်သလား၊ မသွားသင့်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
ထုန်ဝူတီသည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် မှောင်မိုက်သော အရိပ်တစ်ခု သန်းနေကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“သွေးနတ်ဆိုးကို ထုန်လင်ခရိုင်မှာပဲ တံဆိပ်ခတ်ထားခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ချင်းလုံတံဆိပ် ပေါ်လာတယ်။ ဒီနှစ်ခုက မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ မင်းထင်လား”
ထုန်ဟူ၏ မျက်ခုံးများ ရှုံ့သွားပြီး စဉ်းစားနေစဉ် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ အံ့အားသင့်သော မျက်နှာဖြင့်
“အဖေ၊ ဒီချင်းလုံတံဆိပ်ကိစ္စက နောက်ကွယ်က သွေးနတ်ဆိုးရဲ့ လုပ်ရပ်လို့ ဆိုလိုတာလား” ဟု အာမေဋိတ်သံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဝူကျုံးရဲ့ နောက်ဆုံးနှစ်တွေတုန်းက သွေးနတ်ဆိုးက သူ့ရဲ့ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ သွေးသစ်ပင်နှလုံးသားကို သုံးပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ စစ်သည်တော်တွေကို ဆွဲဆောင်ခဲ့တာနဲ့ မတူဘူးလို့ မင်းမထင်ဘူးလား။ ကွာခြားတာတစ်ခုက ချင်းလုံတံဆိပ်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက သွေးသစ်ပင်နှလုံးသားလောက် မပြင်းထန်တာပဲ...”
“အဲဒါက သွေးနတ်ဆိုးရဲ့ အင်အားက အခုထိ ပြန်မကောင်းသေးလို့ပဲ။ ချင်းလုံတံဆိပ်ကို သုံးပြီး ဂန်းချီနယ်က စစ်သည်တော်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဂရန်းမာစတာ ပထမနဲ့ ဒုတိယအဆင့်က စစ်သည်တော်တချို့ကိုပဲ ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်။ အဲဒါက သူ့အတွက် ပြန်လည်သက်သာပြီး ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ အတော်ပဲ”
ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် ထုန်ဟူ၏ စဉ်းစားပုံသည် လုံးဝ ရှင်းလင်းသွားပြီး သူ၏ဖခင်ကို ကြည့်သော အကြည့်သည် ပို၍ပင် လေးစားသွားသည်။
နှစ်ယောက်သား စကားပြောနေစဉ် ခရိုင်မြို့၏ အနောက်ဘက်ခြမ်း၊ ထျန်တင်းဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးသို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီး ဂိုဏ်း၏ အဓိကခန်းမတွင် နောက်ထပ် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ထုန်ဝူတီသည် သူ၏သားကို ထွက်သွားခွင့်ပြုလိုက်သည်။
......
ဓားထိန်းချုပ်ရေးဗျူရို၏ နေအိမ်၏ အဓိကခန်းမတွင် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားရှိသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး ညာဘက်နှင့် ဘယ်ဘက်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သိသိသာသာ ကွဲပြားသော အမူအရာရှိသော လူငယ်နှစ်ဦး ထိုင်နေသည်။
ဘယ်ဘက်ရှိ လူငယ်သည် အပြာရောင်သန်းသော အစိမ်းရောင် ဓားရှည်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာထားသည် မြင့်မြတ်ကာ ဓားကဲ့သို့သော မျက်ခုံးများက အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ သူ၏ အမူအရာသည် လုံးဝ ထက်မြက်သည်။ ညာဘက်ရှိ လူငယ်မှာမူ ပြုံးနေပြီး မျက်နှာထားသည် အတော်ပင် တည်ငြိမ်ကာ ထိုင်နေစဉ်ပင် သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားသည် အပြစ်ကင်းစွာ တည့်မတ်နေသည်။
“ထျန်ရှင်ကျင့်၊ ကူကျင့်ကျင့်၊ ဒီထုန်ဝူတီဟာ သာမန်လူမဟုတ်ဘူး။ စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းနဲ့ ထျန်တင်းဂိုဏ်းနဲ့အတူ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်ခိုင်းဖို့ဆိုတာ လက်တွေ့မဆန်ဘူး...”
လုကွမ်းချင်းသည် ခွက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီး ထျန်ဖာကျန့်နှင့် ကူချန်ဖန်းကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကူချန်ဖန်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း အရိပ်တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုကာ ထရပ်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“သာမန် ထျန်တင်းဂိုဏ်းတစ်ခုကို ငါတို့ ဝမ်ကျင့်သန့်ဂိုဏ်းက အသုံးချနေတာက သူတို့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲ။ ရှောင်ဖယ်နေပြီး ခုခံနေတုန်းပဲဆိုတော့ ဘယ်လောက် ရဲတင်းလိုက်သလဲ”
လုကွမ်းချင်းသည် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်ကာ ကူချန်ဖန်းကို မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပြဘဲ ကြည့်နေသော်လည်း မထီမဲ့မြင်ပြုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လျှပ်တပြက် ပေါ်လာသည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူက ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ပါးဆိုတော့ သတိထားတာ မမှားပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် ငြင်းဆိုမှုကလည်း မစ္စတာထျန်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ထဲမှာ ရှိပြီးသားပါ”
ထျန်ဖာကျန့်သည် တည်ငြိမ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကူချန်ဖန်းကို ငြိမ်သက်ရန် လက်အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျိုးကျိုးပြည်နယ်ရဲ့ ကျီချင်းသန့်ဂိုဏ်းကို လေယင်ကျောင်းတော်က ဖိတ်ကြားထားပြီး မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်။ ဇင်မာစတာ ယွမ်ခုံနဲ့ တာအိုဆရာ မော့ရှုဇီ ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်လာမှာ။
ဒါ့အပြင် ဒါယုနတ်ဆိုးမုဆိုးဗျူရိုက ဆဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဆိုးဖျက်ဆီးရေးမာစတာ၊ ငြိမ်းချမ်းသောကောင်းကင်ဓားရဲ့ ကျန်းယွီနင်၊ ဟောင်ရန်သန့်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ လျန်နင်ရှု၊ ပြီးတော့ ကျိကျိုးအကြီးစားနှင်းတောင်ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းကို အုပ်ချုပ်တဲ့ ရဟန်း ယွမ်ဖာ၊ ကျွမ်းကျင်သူ သုံးဦးလည်း မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်”
ဤအမည်များကို ကြားသည်နှင့် လုကွမ်းချင်းသည် ချက်ချင်း ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဒီငါးယောက် ရောက်လာတာနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ထုန်ဟာ အဲဒီသွေးနတ်ဆိုးအကြောင်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ထျန်တင်းဂိုဏ်းကလည်း လူလွှတ်ဖို့ ဘာပြဿနာမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“သေချာတာပေါ့၊ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျန်းယွီနင်၊ လျန်နင်ရှု၊ ရဟန်း ယွမ်ခုံ၊ ရဟန်း ယွမ်ဖာနဲ့ မော့ရှုဇီ။ ဒီယွမ်ဒန်နယ်ရဲ့ ထိပ်သီးမာစတာ ငါးဦးစလုံးဟာ နတ်ဆိုးတွေကို ကိုင်တွယ်ရာမှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြတယ်”
သွေးနတ်ဆိုးဟာ အားအင်အပြည့်နဲ့ ပြန်လည်ရှင်သန်လာရင်တောင် ဒီငါးဦးနဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု အားအင်အပြည့် မရသေးတဲ့ အချိန်မှာဆိုရင် ဝေလာဝေးပေါ့။
ဤအတွေးသည် လုကွမ်းချင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တပြက် ပေါ်လာသည်။ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ကာ “ဒါဟာ ထျန်ရှင်ကျင့်ရဲ့ အသေးစိတ် စဉ်းစားထားတဲ့ အစီအစဉ်ပဲ။ ဒီမာစတာငါးဦးစလုံးကို ဖိတ်ကြားထားတာ။ ဒါနဲ့ဆို သွေးနတ်ဆိုးဟာ အရေးမပါတော့ဘူး”
ထျန်ဖာကျန့်သည် ခေါင်းခါယမ်းကာ “လျန်နင်ရှုနဲ့ ကျန်းယွီနင်ကို ချန်ထားခဲ့ရင် ကျန်သုံးဦးကို ကျွန်တော် ဖိတ်ကြားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်တက္ကသိုလ်နဲ့ ဈာန်ဂိုဏ်းရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို လူတိုင်းသိကြတယ်။ အချိန်တန်ရင် ကူကျင့်ကျင့်နဲ့ လုဓားကိုင်ဆောင်သူတို့ ဝင်ရောက်ညှိနှိုင်းပေးရလိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။
ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုကွမ်းချင်းလည်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဘေးတွင်ရှိသော ကူချန်ဖန်းနှင့်အတူ ခေါင်းညိတ်ကာ ထျန်ဖာကျန့်၏ အစီအစဉ်ကို သဘောတူလိုက်သည်။
“ဒါဆို နောက်ပိုင်းမှာ ထုန်လင်မှာ အရှုပ်အထွေးဖြစ်ဖို့ ငြိမ်ငြိမ်လေး စောင့်နေရုံပဲ”
ကူချန်ဖန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထျန်ဖာကျန့်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ ထုန်လင်ခရိုင်၏ ဦးတည်ရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တင်းမာမှုအနည်းငယ် ပေါ်လာသည်...
ထုန်ထျန်မြစ်ရှိ ဧရာမသင်္ဘောတစ်စင်းသည် မြစ်ဆန်တက်သွားနေသည်၊ ၎င်းသည် ဟိုယုရှောင် ယခင်က တွေ့ခဲ့သော သင်္ဘောကြီးပင်ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဝမ်ယန်ခရိုင်ဆိပ်ခံတံတားမှ မိုင်နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်အောက်သာ ကွာဝေးတော့သည်။
မော့ရှုဇီသည် သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် ရပ်နေပြီး အဝေးမှ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသော ကုန်းမြေ၏ အကြမ်းဖျင်းပုံရိပ်ကို ကြည့်နေကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အတိတ်ကို ပြန်လည်သတိရနေသည့် အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မော့ရှုဇီသည် အာရုံပြန်ရလာပြီး ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏တပည့် ကျောက်ချင့်ရှုသည် သူ့ဘေးတွင် မပျော်ရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
“ရက်အနည်းငယ်လောက် တိတ်တိတ်နေဖို့ပဲ မင်းကို ပြောခဲ့တာ။ အခုတောင် မင်း ဒီလောက် မပျော်ရွှင်တော့ဘူးလား”
ကျောက်ချင့်ရှုသည် အေးစက်သော အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း စရိုက်မှာ အလွန်ဆိုးသွမ်းသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ဆရာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း သူမ၏ ပါးပြင်များကို ဖောင်းကားလိုက်ပြီး “တပည့်တော် ဘာမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ဆရာက ဘာကြောင့် ကျွန်မကို အပြစ်ပေးရမှာလဲ” ဟု ပြောသည်။
“မင်း ဘာမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ မင်း တောင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး လူတစ်ယောက်ကို ရမ်းသမ်းပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီကောင်လေးရဲ့ သနားကြင်နာမှု မရခဲ့ရင် မင်း အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်။ အပြင်မှာ အမြဲတမ်း မြင့်မားတဲ့ တောင်တွေနဲ့ ပိုသန်မာတဲ့ လူတွေ ရှိတယ်။ ငါ မင်းရဲ့ စရိုက်ကို မထိန်းသိမ်းရင် မင်း မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်”
မော့ရှုဇီသည် ပါးစပ်ဖြင့် ဆူပူသော်လည်း သူ၏လေသံတွင် လျှော့ပေါ့ပေးသော အမူအရာများ ပါဝင်ပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများတွင်လည်း ကျောက်ချင့်ရှုအပေါ် ချစ်ခင်သော အကြည့်များ ပြည့်နှက်နေကာ ဤအငယ်ဆုံး တာအိုရသေ့မလေးကို ကြောက်လန့်အောင် မလုပ်နိုင်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
“လုံးဝ မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး”ဟု ကျောက်ချင့်ရှုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “မြစ်အလယ်မှာ ရဲရဲတင်းတင်း ရပ်နေတဲ့ ဖန်အမည်ရှိတဲ့ လူကြီးဟာ နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ သေချာပေါက် လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို မောင်းထုတ်တာက အကျိုးရှိတဲ့အလုပ်ပဲ၊ တကယ်ကို အကျိုးရှိတဲ့အလုပ်ပဲ...”
မော့ရှုဇီသည် သူမကို ချော့မော့၍ မရနိုင်ကြောင်း သိသောကြောင့် ကူကယ်မဲ့စွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆက်မပြောတော့ပေ။ ခဏအကြာတွင် သက်ပြင်းချကာ “ရမ်းသမ်းပြီး လုပ်ချင်ရာလုပ်တော့။ မင်းမှာ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ တာရှန်မေ့ချစ်လမ်းကို ဝင်ပြီးတာနဲ့ မင်း ငိုရမယ့်အချိန် ရောက်လာလိမ့်မယ်” ဟု ပြောသည်။
“ချစ်ခြင်းမေ့ပျောက်ဖို့ ချစ်ခြင်းက အရင်လာရမယ်။ ဆရာက ဒီခရီးမှာ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ရေး အခက်အခဲကို ကြုံရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မ တွေ့တဲ့ ပထမဆုံး ယောက်ျားရဲ့ နာမည်မှာ ရှောင် ပါရမယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို မတွေ့သေးဘူး။ ဆရာ့ရဲ့ သမိုင်းဝင်အချစ်စာအုပ်က လုံးဝ မမှန်ဘူး”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ မော့ရှုဇီ၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားပြီး နှစ်ချက် ချောင်းဆိုးကာ “အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ငါ့ရဲ့ သမိုင်းဝင်အချစ်စာအုပ်က လိုက်ဖက်ညီမှုတွေကို တွက်ချက်တဲ့အခါ ဘယ်တုန်းကမှ မမှားခဲ့ဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ် မရေတွက်ဘူး၊ ဒီတစ်ကြိမ် မရေတွက်ဘူး။ ငါ မင်းအတွက် ပြန်တွက်ပေးမယ် သေချာပေါက် မှန်လိမ့်မယ်...” ဟု ပြောသည်။
ကျောက်ချင့်ရှုသည် နှုတ်ခမ်းကို စူပုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ဆရာကို ယုံကြည်လိုစိတ် မရှိတော့ပေ။
သူတို့ မထွက်ခွာခင် မော့ရှုဇီသည် သူမသည် အချစ်ရေး အခက်အခဲကို ကြုံတွေ့ရပြီး တာရှန်မေ့လျော့ခြင်းလမ်းသို့ ဝင်ရောက်လိမ့်မည်ဟု တွက်ချက်ခဲ့ပြီး သူမတွေ့မည့် ပထမဆုံး ယောက်ျားသည် ရှောင် ဟူသော အမည်ပါရှိပြီး သူမ၏ ကံကြမ္မာအချစ်ရေး အခက်အခဲ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့သည်။
သို့သော် မထွက်ခွာမီတွင် ရဟန်းအုပ်စုတစ်စုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး သူမ၏ ကံကြမ္မာရှင်သည် သူတို့အထဲတွင် ရှိသည်ဟု မူလက ထင်ခဲ့သည်။ မော့ရှုဇီက ရဟန်းများသည် မရေတွက်နိုင်ဘူးဟု ပြောလိမ့်မည်ဟု မည်သူက မျှော်လင့်နိုင်မည်နည်း။ သူမသည် ရှုကျိုးတွင် ကံကြမ္မာရှင်ကို ပထမဆုံး တွေ့ဆုံလိမ့်မည်။
သူမသည် တစ်ယောက်ကို တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း သူ၏အမည်မှာ ဖန်ကျင့်ဟုန်ဖြစ်သည်။
ယခု မော့ရှုဇီက ၎င်းသည် ထပ်မံ မရေတွက်ဟု ဆိုကာ တစ်ကြိမ်ထပ် တွက်ချက်လိုနေသည်။ သူမ မည်သို့ သဘောတူနိုင်မည်နည်း။
နှလုံးနာကျင်စွာဖြင့် ကျောက်ချင့်ရှုသည် လှည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။ ခဏတာ တွေ့ဆုံခဲ့သော ဖန်ကျင့်ဟုန်၏ ချောမောသော မျက်နှာသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။