စီနီယာတပည့် ဝမ်ရှောင်လော် (၄)

မိန်းကလေးငယ်၏ ချီစွမ်းအင် ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် ဧည့်သည်အားလုံး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး စားသောက်ဆိုင်သည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားကာ လူတိုင်း၏ မျက်နှာထားသည် မိန်းကလေး၏ တာအိုဝတ်ရုံ၏ ညာဘက်ပခုံးပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင် မင်္ဂလာတိမ်ကို မြင်သောအခါ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဝမ်ရှောင်လောင်ကို ရိုက်တော့မည့် သတ်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားလည်း မလွတ်မြောက်ခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာထားသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ ဘာမှ မပြောရဲဘဲ ဘေးနားမှ အခြားလူတစ်ဦးနှင့်အတူ ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။

ဝမ်ရှောင်လောင်၏ မျက်နှာတွင် ကျေးဇူးတင်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဝမ်ရှောင်ကျင့်နှင့် အခြားသုံးဦးနှင့်အတူ တာအိုဝတ်ရုံဝတ်ထားသော မိန်းကလေးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ပြီး “ဝမ်ရှောင်လောင်က နတ်သမီးအစ်မရဲ့ အသက်ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန် ကျွန်တော် အောင်မြင်မှုတစ်ခုခု ရရှိပါက စီးဆင်းနေသော စမ်းရေကဲ့သို့ မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကို သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသတ်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်သည် ကျွန်တော့်အသက်၏ တစ်ဝက်ကို ဆုံးရှုံးစေနိုင်ပြီး မသေလျှင်ပင် တစ်သက်တာ မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားနိုင်ပါသည်။

သူသည် လေ့လာသင်ယူရန် ဆရာတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားပါက ၎င်းသည် သူ၏ ရည်မှန်းချက်များကို အဆုံးသတ်သွားစေလိမ့်မည်။ ကျောက်ချင့်ရွှေသည် သူ၏အသက်ကိုသာမက သူ၏ အနာဂတ်မျှော်လင့်ချက်များကိုပါ ကယ်တင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကျေးဇူးတင်မှုသည် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ဖြစ်သည်။

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ သေးငယ်တဲ့ ကြိုးစားမှုတစ်ခုပါ”

ခန္ဓာဖွင့်ခြင်း ဒုတိယအဆင့် စစ်သည်တော်၏ ကျေးဇူးတင်မှုဖြစ်သောကြောင့် ကျောက်ချင့်ရှုသည် သဘာဝအားဖြင့် စိတ်ထဲတွင် မထားဘဲ ထိုအုပ်စုကို ညင်သာစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်လောင်နှင့် သူ၏အုပ်စုသည် စကားပြောနေစဉ် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နှုတ်ခမ်းကို အမြဲကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားတွင် သနားစိတ်များ ပေါ်လာသည်။ ကလေးငါးဦးစလုံး နားမကြားကြောင်း ကြည့်ရုံဖြင့် သူမသိသည်။

ကျိုးကျိုးပြည်နယ်ရှိ ကျီချင်းသန့်ဂိုဏ်းသည် မိဘများ စွန့်ပစ်ထားသော မွေးရာပါ မသန်စွမ်းကလေးများစွာကို မွေးစားခဲ့သည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်က မိသားစုမှ ကျိုးကျိုးပြည်နယ်သို့ စေလွှတ်ခံခဲ့ရပြီး သန့်ဂိုဏ်းတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ကာ ဤမသန်စွမ်းသူများနှင့် အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို သူမ၏ မိသားစုဝင်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ရှောင်လောင်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားတွင် ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို သူတို့၏ အခက်အခဲမှ ကူညီရန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့သည်။

“ကံမကောင်းစွာပဲ ဒါက ရှုကျိုးပဲ၊ တောင်တန်းတွေ ဝေးလံပြီး လမ်းတွေ ရှည်တယ်။ မင်းတို့သာ ကျိုးကျိုးမှာ ရှိခဲ့ရင် ငါ မင်းတို့ကို ပိုကူညီနိုင်ခဲ့မှာ။ ဒီမှာ လာစားတဲ့သူတွေ အများစုက စစ်သည်တော်လောကကပဲ၊ စိတ်တိုလွယ်ပြီး အကြမ်းဖက်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့။ မင်းတို့ငါးယောက် ဒီကို မကြာခဏ မလာသင့်ဘူး၊ မြန်မြန်ထွက်သွား”

ထိုအဖွဲ့ကို သတိပြုမိသောအခါ ကျောက်ချင့်ရွှေသည် သူမ၏ ကြင်နာမှုက သူမကို ထပ်မံ လွှမ်းမိုးခွင့်ပြုတော့မလို ဖြစ်သော်လည်း ဂိုဏ်းဝင်တပည့်တစ်ဦးက သူမကို နောက်မှ သတိပေးလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ဆရာနှင့်အတူ အပြင်ထွက်နေသည်ကို သတိရသောကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော နေရာများကို ရှောင်ရှားရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ကြင်နာတတ်သူကို မြင်သောအခါ ဝမ်ရှောင်လောင်သည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျောက်ချင့်ရှုကို ခေါင်းညိတ်ကာ “နတ်သမီးအစ်မ၊ ကျွန်တော် ဒီကို ကျွန်တော့်ဆရာကို ရှာဖို့ လာတာ၊ သူက ဒီမှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေမယ်လို့ ပြောတယ်။ ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး...”

“တပည့်တော်၊ မင်းဆရာ နောက်ကျနေပြီ...”

ဝမ်ရှောင်လောင် စကားမဆုံးခင် အသက်ကြီးသော အသံတစ်ခုက သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ဘေးဘက်မှ တုတ်ကိုင်ထားသော အပြာရောင်အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော အကြီးအကဲတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြသော အမူအရာများ ပြသနေသည်။

ကျန်ဧည့်သည်များမှာမူ အကြီးအကဲကို မြင်သောအခါ အံ့သြသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြသပြီး ဝမ်ရှောင်လောင်နှင့် သူနှင့်အတူရှိသော ငါးဦးကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။

“ဂရန်းမာစတာနယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူ…”

“သူ့မှာ တကယ်ဆရာရှိတယ်လို့ ထင်မထားဘူး၊ ဂရန်းမာစတာက ဒီငါးယောက်ကို တပည့်အဖြစ် ခန့်အပ်တာ။ သူ တကယ်ကို ရွေးချယ်မှု မများဘူးပဲ”

“မင်းပါးစပ်ကို ထိန်းစမ်း မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ ဒုက္ခမရှာနဲ့”

ဝမ်ရှောင်လောင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးမှုသည် ခဏမျှပင် မကြာခဲ့ပေ။ ဆီစိမ်အဝတ်ဖြင့် ပတ်ထားသော တုတ်နှင့် အကြီးအကဲ၏ ခါးတွင်ရှိသော အပြာရောင်ဓားရှည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ဝမ်းသာအားရသော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ရိုရိုသေသေ ဦးညွှတ်ပြီး “ရှောင်လောင်က ဆရာ့ကို ရိုသေစွာ ရှိခိုးပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒီကောင်လေး တကယ်ကို လိမ္မာပါးနပ်တာပဲ။

ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများတွင် သဘောကျသော အမူအရာများ ပြသနေပြီး သူသည် ညင်သာစွာ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ဝမ်ရှောင်လောင်ကို ထူပေးပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော အရောင်များ ပြသနေပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ကျေးဇူးတင်သော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေသည်။

“နတ်သမီး၊ အချိန်မီ ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်မှာ နားနေတာ၊ နောက်ကျသွားရင် ကျွန်တော့်တပည့်ကို တခြားသူတွေက ဒုက္ခပေးနိုင်တယ်”

“သူဂရန်းမာစတာတစ်ယောက်ဆိုပြီး သူ့တပည့် အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာတောင် မသိဘူး။ မင်းက သူတို့ကို မင်းရဲ့အုပ်ထိန်းမှုအောက်မှာ ခေါ်ယူထားပြီးပြီဆိုတော့ သူတို့ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်သင့်တယ်”

ထိုအရာက သန့်ဂိုဏ်းဝင်များရဲ့ အမူအကျင့်ပဲ။ သူမက ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးသော်လည်း ဂရန်းမာစတာ ဟိုယုရှောင်ကိုတောင် ဆုံးမဝံ့တယ်၊ ကျောက်ချင့်ရွှေ၏ စေတနာကို သိသော်လည်း ဟိုယုရှောင်က စိတ်ထဲက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“နတ်သမီးရဲ့ အကြံပေးချက်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောင်မှာ သေချာပေါက် မှတ်သားထားပါ့မယ်”

ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် မနေတော့ဘဲ ဝမ်ရှောင်လောင်နှင့် သူ့အဖွဲ့ကို စားသောက်ဆိုင်မှ ခေါ်ထုတ်သွားသည်။

ကျောက်ချင့်ရှုသည် စိတ်ထဲတွင် မထားဘဲ ထရပ်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ ဦးတည်သွားပြီး ဟိုယုရှောင်၏ လက်ထဲရှိ တုတ်နှင့် သူ၏ ခါးတွင်ရှိသော အပြာရောင်ဓားရှည်ကို ခဏမျှ ရပ်ကြည့်ကာ အသိအမှတ်ပြုပုံရသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်။

“ငါ ဒီလူကို ဘယ်နေရာမှာ တွေ့ဖူးလဲ”

သူမ စဉ်းစားနေစဉ် အပြုံးနှင့် အဖြူရောင် တာအိုဝတ်ရုံဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် အပေါ်ထပ်မှ သူမဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

“အစ်မ၊ ကူသခင်လေးက အပေါ်ထပ်မှာ အတော်ကြာ စောင့်နေပြီ”

ကျောက်ချင့်ရှုသည် ခေါင်းညိတ်ကာ သူမ၏ အတွေးများကို မေ့လျော့လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။

......

ဝမ်ယန်ခရိုင်မြို့၏ အရှေ့ဘက်၊ သာမန် တည်းခိုခန်းတစ်ခု။

ဝမ်ရှောင်လောင်နှင့် အခြားငါးဦး၊ သူ့ဘေးတွင် နေထိုင်ခဲ့သော ကလေးတစ်ဒါဇင်တို့သည် ဟိုယုရှောင်၏ရှေ့တွင် ရပ်နေကြပြီး သူ၏ အသက်ကြီးသော်လည်း အနည်းငယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသည်။

ဝမ်ရှောင်လောင်ကို အရင်မကြည့်ဘဲ ဟိုယုရှောင်သည် သူ့ဘေးမှ ကလေးတစ်ဒါဇင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ နှစ်ချက် ရယ်မောပြီး ဝမ်ရှောင်လောင်ကို “မင်း ထွက်ပြေးရင်း ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကိုပါ ခေါ်လာတာလား၊ မင်း မတော်တဆမှုတွေကို မကြောက်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်လောင်သည် သူ့ရှေ့မှ ဖန်ကျင့်ဟုန်သည် အဘယ့်ကြောင့် ပုံစံပြောင်းသွားသည်ကို မသိပေ။ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည် “ကျွန်တော် သူတို့ကို ယွန်းယဲခရိုင်မှာ မွေးစားခဲ့တုန်းကတည်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီငယ်ညီမငယ်တွေအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ပြီးသားပါ။ ကျွန်တော် သူတို့ကို စွန့်ပစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

သူ၏ လေသံသည် အလွန်ခိုင်မာပြီး အောက်မှ လူတစ်ဒါဇင်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်နေကြပြီး အားလုံးသည် စိတ်ခံစားချက်အနည်းငယ် ပြသကြကာ အချို့ငယ်ရွယ်သူများသည်ပင် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ သူ့ကို ဖက်လိုက်ကြသည်။