သနားညှာတာမှုမရှိခြင်း (၃)

မှောင်မိုက်လွှမ်းမိုးနေသော မြို့စားအိမ်တော်၏ အရိပ်အောက်တွင်၊ ရုတ်တရက် အကြမ်းတမ်းသော အမိန့်ပေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကျောက်ယန်းသံချပ်ကာတပ်ဖွဲ့၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွေကို တင်ပြီး အဲဒီပစ်မှတ်လေးခုကို ချိန်ထားကြစမ်း” ဟိုယုချန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤအမိန့်သံကို ကြားသိလိုက်ရသောအခါ မီတာဆယ်မီတာခန့်သာ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သော ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့်ရှိ ဆရာလေးဦးသည် သူတို့ရင်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသော ထိတ်လန့်မှုကို ထိန်းမထားနိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့သည် ဤအသံမှာ ယခင်က တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော ဟိုယုချန်၏ အသံဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိလိုက်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ စိတ်ထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖိနှိပ်ရန် အချိန်မရလိုက်မီ သူတို့နားထဲတွင် လေညှင်းသံများက ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အမူအရာများဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မည်းမှောင်နေသော မြို့စားအိမ်တော်အောက်ဘက်မှ၊ ရုတ်တရက် သေးသွယ်သော လက်ဝါးကပ်တိုင်မြှားများ ရာနှင့်ချီထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ ပြင်းထန်သော အားဖြင့် ရွှေကိုဖောက်၊ ကျောက်ကိုကြေမွစေနိုင်သည့် စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်လာသည်။ ထိုမြှားများသည် ထွက်ပြေးနေသော လူလေးဦး၏ လမ်းကြောင်းများကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ပို၍ဆိုးရွားသည်မှာ၊ ဟိုအိမ်တော်၏ ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ပြီး၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မြှားများ၏ ဆက်တိုက်ပစ်ခတ်မှုသည် သူတို့အား အသက်ရှူဖို့ပင် အချိန်မပေးခဲ့ပေ။

လူလေးဦးသည် သူတို့၏ အူတိုင်စွမ်းအင်ကို အလွန်အမင်း အသုံးပြုကာ မိမိတို့ကိုယ်ကို ကာကွယ်ရင်း၊ လေထဲတွင် တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ရှောင်တိမ်းနေကြသော်လည်း၊ မြှားများ၏ သိပ်သည်းမှုသည် အလွန်များပြားလှသည်။ အသက်ရှူမှု ဆယ်ကြိမ်မပြည့်မီတွင်၊ သူတို့တစ်ဦးစီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ မြှားသုံးလေးချောင်းစီ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့သည် ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့်ရှိ ဆရာများဖြစ်ပြီး၊ အူတိုင်စွမ်းအင်ဖြင့် ကာကွယ်ထားသောကြောင့်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မြှားများသည် သူတို့အား သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာများ မဖြစ်စေနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင်၊ အဓိကပြဿနာမှာ ဤမြှားများက သူတို့၏ ထွက်ပြေးနှုန်းကို နှေးကွေးစေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအရာသည် ရန်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

“သိပ်မမိုက်ဘူးပဲ၊ ကျောက်ချင်းရွှေနဲ့ ဘုန်းတော်ကြီး ဘူဇန်ဆီက အကူအညီတောင်းဖို့ သိတယ်ပေါ့” ဟိုယုရှောင်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူသည် လျိုဖူဖန်းထွက်ပြေးသွားသည်ကို ဟိုအိမ်တော်အထက်တွင် လှမ်းမြင်လိုက်ပြီး၊ ကျန်ရစ်ခဲ့သော လူလေးဦးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။ တစ်ချက်ခုန်လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့်၊ သူ၏ အစိမ်းရောင်နှင်းခဲဓားသည် သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဆွဲယူလာပြီး၊ ပထမဆုံး ထုံဟူဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တန်းဝင်သွားသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ဂရန်းမာစတာ၏ စစ်မှန်သော ခွန်အားကို ဓားသွားပေါ်တွင် စုစည်းထားပြီး၊ ချက်ချင်းဆိုသလို ထုံဟူထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထုံဟူသည် သူ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ဖြတ်တောက်လာသော ဓားအလင်းတန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှု အပြည့်ထင်ဟပ်သွားသည်။

“ဟိုမျိုးနွယ်သခင်ကြီး၊ ကျေးဇူးပြပြီး သနားပါ။ ကျွန်တော်က ထျန်းတင်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းသားငယ်ပါ။ ကျွန်တော့်အဖေက ကျွန်တော့်အသက်အတွက် ဘယ်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ငွေပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်” ထုံဟူက အသနားခံလိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူသည် ဓားသွားကို လှန်လိုက်ပြီး တစ်လက်မခန့် နိမ့်ချလိုက်ကာ၊ ထုံဟူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်စေသည်။ ပြင်းထန်သော စစ်မှန်သော ခွန်အားသည် ထုံဟူကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်သို့ ပြိုကျသွားကာ၊ ယခင်က တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသော ချန်ယွီဟဲကဲ့သို့ အသက်ရှင်သေဆုံးမှု မသေမချာဖြစ်သွားသည်။

ကျန်လူသုံးဦးသည် ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်လိုက်ရပြီး၊ ထုံဟူသေဆုံးသွားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ၊ အသက်ရှင်လိုသော ဆန္ဒသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ သူတို့သည် အသက်ရှင်ရန် အလွန်အမင်း ကြိုးစားသည့် သဘောထားကို ခံယူလိုက်ပြီး၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မြှားများ၏ အကွာအဝေးမှ အမှန်တကယ် ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ကာ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ အသက်ရှင်ရန် ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ဦးဆောင်နေသူတစ်ဦးသည် ကျောက်ချင်းရွှေနေထိုင်ရာ နေရာမှ တစ်မိုင်အောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဘေးလွတ်ရာသို့ ရောက်ရှိလာသည့် ဝမ်းမြောက်မှု အနည်းငယ် ပေါ်ထွက်လာစဉ်၊ ရုတ်တရက် ငွေရောင်ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏ မျက်စိထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

နောက်ထပ် ဆရာတစ်ဦးပေါ့လား။

ဓားအလင်းတန်းသည် လျှပ်စီးလက်သလို လျင်မြန်လှပြီး သူ့ခေါင်းကို တိုက်ရိုက်ချိန်ရွယ်ကာ စဉ်းစားရန် အချိန်မပေးခဲ့ပေ။ သူ၏ ကာကွယ်ထားသော ဒန်ဂန်စွမ်းအင်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်မြှားများကြောင့် အတော်လေး ပြန့်ကျဲသွားပြီးဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့်၊ သူသည် အူတိုင်စွမ်းအင်ကို ညာဘက်ခြမ်းတွင် စုစည်းကာ၊ ဘယ်ဘက်သို့ အရူးအမူး ခုန်ထွက်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ ညာဘက်ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ခုခံပြီး၊ အသက်ရှင်ရန် အနည်းငယ်သော အခွင့်အလမ်းကို ရယူရန် ကြိုးစားမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဓားကိုင်ဆောင်ထားသော ဟိုယုချန်သည် ထိုသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး တွန့်ဆုတ်မှုမရှိဘဲသူ၏ ဝီလိုးခြေလှမ်းဓားသည် ရုတ်တရက် ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဓားအလင်းတန်းသည် ညာဘက်လက်မောင်းကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ ထိုသူသည် သူ၏ ကာကွယ်ထားသော ဒန်ဂန်စွမ်းအင်ကို ဓားအလင်းတန်းဖြင့် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။

ညာဘက်လက်မောင်းတစ်ခုလုံးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လုံးဝဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။ အူတိုင်စွမ်းအင်သည် ဗီဇအလျောက် ဒဏ်ရာကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်သော်လည်း သွေးအမြောက်အမြား ပန်းထွက်သွားသည်။

ကျန်ရှိသော ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့်ဆရာနှစ်ဦးသည် ရှေ့မှလူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် တစ္ဆေကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု ရောယှက်နေပြီး ခဏတာ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် သူတို့သည် လှည့်ပြန်လာကာ ဟိုယုရှောင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူတို့မျက်နှာထက်တွင် အလွန်ရိုသေသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

“ဒီနေ့ ဟိုအိမ်တော်ထဲကို ဖိတ်ကြားချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်လာတာက ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်။ ဒီနောက်ပိုင်း ဟိုမျိုးနွယ်သခင်ကြီးကို အမှုထမ်းဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့အသက်ကိုပဲ လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ သခင်ကြီးက ဒီအကျိုးကျေးဇူးကို ပေးသနားပါလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” သူတို့က ပြောလိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ယခု စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အသနားခံနေသော လူနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း၊ သူတို့၏ ယခင်က မကောင်းဆိုးဝါးများကို သုတ်သင်ရန်နှင့် နတ်ဆိုးများကို ဖယ်ရှားရန်ဟူသော ကြီးကျယ်သော ကြေညာချက်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိပြီး၊ စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ သွေးကြောတွေကို ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပိတ်ဆို့လိုက်စမ်း” ဟိုယုရှောင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် အမိန့်ကို လိုက်နာလိုက်ကြပြီး မိမိတို့၏ သွေးကြောများကို အလျင်အမြန် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ဟိုယုချန်သည် သူ၏ လူများနှင့်အတူ ဝင်ရောက်လာပြီး ထိုလူသုံးဦးအပြင် ယခင်က ဖမ်းဆီးခံထားရသော ချန်ယွီဟဲနှင့် ထုံဟူတို့ကိုပါ ချည်နှောင်လိုက်သည်။

“သူတို့ကို ခေါ်သွားပြီး သော့ခတ်ထားလိုက်” ဟိုယုရှောင်က ထပ်မံအမိန့်ပေးသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ အကိုကြီး” ဟိုယုချန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ကျောက်ချင်းရွှေ၏ နေအိမ်ရှိရာ ဦးတည်ရာသို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သော အရိပ်တစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။

ဤတိုက်ပွဲ၏ ဆူညံသံများသည် သေးငယ်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ကျောက်ချင်းရွှေနှင့် ဘုန်းတော်ကြီး ဘူဇန်တို့သည် ဤအသံကို မကြားမိဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူတို့ မပေါ်လာခဲ့ခြင်းသည် တမင်သက်သက် အဖြစ်အပျက်ကို လျစ်လျူရှုထားခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းအမျိုးမျိုးရှိနေသေးသလား။

“အကိုကြီး၊ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ လျိုဖူဖန်းကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဟိုယုချန်က မေးလိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး၊ ထိုကိစ္စအတွက် သိပ်မစိုးရိမ်ပုံရသည်။ လျိုဖူဖန်းသည် ထုံဟူနှင့် မတူဘဲ သူနှင့် ရင်းနှီးမှုမရှိသလို၊ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်ဆိုဦးတော့ အကြီးဆုံးအနေဖြင့် ရန်ငြှိုးဖွဲ့မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

အဓိကပြဿနာသည် ကျောက်ချင်းရွှေနှင့် ဘုန်းတော်ကြီး ဘူဇန်တို့ထံတွင်သာ ရှိနေသေးသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အဘယ်ကြောင့် မပေါ်လာခဲ့ကြသနည်း။

“ဒီကိစ္စကို မင်းတာဝန်ယူလိုက်။ ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်” ဟိုယုရှောင်က ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားများကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး ဟိုယုရှောင်သည် တစ်ချက်ခုန်တက်လိုက်ကာ ကျောက်ချင်းရွှေ၏ နေအိမ်ရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားသည်။