ကမ္ဘာ့ပထမဆုံး ကျောက်ကလန်

“လူအိုကြီးရန် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ၊ ကျေးဇူးပြု၍ ထိုင်ပါ”

မျက်ခုံးထူထူနှင့် လေးထောင့်မျက်နှာရှိသော ရွှေပိုးထည်ဝတ်ထားသည့် လူက ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဟိုယုရှောင်အား သူ့လက်သီးဆုပ်ကြီးများကို အနည်းငယ်ကွေးကာ သူ့မျက်နှာတွင် နှစ်သက်စေလိုသော အမူအရာကို ထင်ရှားစွာပြသရင်း သူ့ခြေလှမ်းပင် မသိစိတ်ဖြင့် နှစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် ကျောက်ယန်ရှိ ထုံဟူသည် သူ့ကို လှည့်ပင်မကြည့်ခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ယခု ချော့မော့သည့် အမူအရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

အမှန်စင်စစ် ထိုကာလအတွင်း သူ့ကို မျက်နှာသာပေးရန် ကြိုးစားနေသူမှာ ထုံဟူတစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ။ မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းနှင့်မျှ မသက်ဆိုင်သော လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူအဖြစ် သူကိုယ်တိုင် ကြေညာပြီးကတည်းက ဝမ်ယန်ခရိုင်မှ လူအများအပြားသည် သူ့ကို မျက်နှာသာပေးနေကြပြီး သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းများတွင် ပါဝင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဂရန်းမာစတာအဆင့်ရှိ စစ်သည်တော်တစ်ဦးသည် တတိယတန်းစား သို့မဟုတ် နာမည်မရှိသော အသိုင်းအဝိုင်းများတွင်ပင် ထင်ရှားသော ဘိုးဘေးတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရနိုင်သည်။ သို့သော် ထျန်းတင်းဂိုဏ်းကဲ့သို့ အင်အားကြီးသော ဒုတိယတန်းစား ဂိုဏ်းတစ်ခုအတွက်မူ အရေးပါမှုရှိသော်လည်း အလွန်အကန့်အသတ်ရှိပြီး ထုံဟူထံမှ ထိုကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ချော့မော့ရန် မလိုအပ်ပေ။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ထျန်းတင်းဂိုဏ်းတွင် ဂရန်းမာစတာများ မရှားပါးသည့်အပြင် သူကိုယ်တိုင်သည်လည်း လူငယ်ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ပြီး သူ၏ဖခင် ထုံဝူတီသည် စစ်မှန်သော စတုတ္ထအဆင့် ဂရိတ်ဂရန်းမာစတာဖြစ်သည်။

ထုံဟူသည် အရည်အချင်းမရှိသူမဟုတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူသည် အလွန်အရည်အချင်းပြည့်မီသော လူငယ်ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အင်အားကြီးသော ဒုတိယမျိုးဆက် တစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယန်ခရိုင်တွင် ရန်ဖုန်းအဖြစ် ဤအချိန်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ဟိုယုရှောင်သည် ဤလူငယ်ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် သုံးကြိမ်တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး သူ့ကို ကောင်းစွာနားလည်လာခဲ့သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ဘာမှမပြောဘဲ အခန်းထဲရှိ လူရှစ်ဦးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူသည် သူ့ခေါင်းကို နောက်သို့ အနည်းငယ်စောင်းကာ ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို တငုံသောက်လိုက်သည်။ သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဂရန်းမာစတာအဆင့်ရှိ စစ်သည်တော်နှစ်ဦးကိုပင် မနှုတ်ဆက်ဘဲ မာနကြီးသည့်ဟန်ဖြင့် နေလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် သူနေထိုင်ခဲ့သော အချိန်ကြောင့် ဝမ်ယန်ခရိုင်မှ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များအပေါ် သူချန်ထားခဲ့သော အနက်ရှိုင်းဆုံးသော အထင်အမြင်မှာ သူတစ်ပါးကို မထီမဲ့မြင်ပြုသူတစ်ဦးဟူ၍ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင်ရှိသော ရှစ်ဦးစလုံးသည် မည်သည့်အမှုအရာကိုမျှ မပြသကြပေ။

ထုံဟူအပါအဝင် သူတို့၏ မျက်လုံးများအတွင်း မထီမဲ့မြင်အကြည့်တစ်ချက် လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်ကာ အခြားသူများကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည် “ယနေ့ ဒီပွဲကို ကြွရောက်ချီးမြှင့်ဖို့ အချိန်ပေးတဲ့အတွက် အထူးကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်”

မပြောဘဲနေသော်လည်း ထုံဟူ၏ အမူအရာမှာ အမှန်ပင် နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

“လူငယ်ဂိုဏ်းချုပ်ထုံအနေနဲ့ ဒီလောက်အထိ လေးစားနေစရာ မလိုပါဘူး။ ထျန်းတင်းဂိုဏ်းက ဝမ်ယန်ရဲ့ အိမ်ရှင်ဖြစ်ပြီး ဒီအချိန်အတောအတွင်းမှာ ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းက ကျွန်တော်တို့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ပါတယ်။ ပြောစရာရှိရင် မဆိုင်းမတွဘဲ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို ချုပ်တည်းထားစရာ မလိုပါဘူး” ဟု အညိုရောင်ပိုးထည်ဝတ်ထားသည့် လူက ပြောသည်။ သူသည် အသက်သုံးဆယ်အရွယ်ခန့်ရှိပြီး ကိုယ်လုံးသွယ်လျကာ သူ့ခါးတွင် ဓားတိုနှစ်လက်ချိတ်ထားပြီး ၎င်းသည်ရောက်ရှိနေသော ဂရန်းမာစတာသုံးဦးအနက်မှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ကွမ်လင်စီရင်စုမှ လျိုမိသားစု၏ အစေခံဖြစ်ပြီး ပထမတန်းစား ဂုဏ်သတင်းရှိသော လျိုဖူဖုန်သည် ဂရန်းမာစတာအဆင့် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ 'ကြယ်တံခွန်ဓားမြွှာနှစ်လက်' ဟု အမည်တွင်ပြီး ၎င်း၏ မိခင်နှင့်ကလေး ဓားမြွှာနှစ်လက်သည် ကျော်ကြားသောလက်နက်များတွင် အဆင့် ၆၁၂ တွင်ရှိပြီး မျောက်ဘီလူးတောင်ဝှေးထက်ပင် မြင့်သည်။

ဝမ်ယန်ခရိုင်တွင် အချိန်အတော်ကြာနေခဲ့သော ဟိုယုရှောင်သည် ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်အချို့ကို မသိသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ဒေသခံပုဂ္ဂိုလ်များကိုမူ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည်။

စိတ်မဆိုးဘဲ သူ့ကို တိုက်တွန်းနေသော လျိုဖူဖုန်ကိုမြင်သောအခါ ထုံဟူသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်ပြောသည် “အဲ့ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း စကားကို ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် မပြောတော့ပါဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ လှည့်စားလိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ဒီနေ့ ဖိတ်ကြားတာက ကျွန်တော် ထုံ့ဆီက မဟုတ်ပါဘူး။ သေချာတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းရဲ့ ထိုင်ရှန်းမျိုးနွယ်က တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လာတဲ့ ကျောက်ချင်ရွှေဆီက လာတာပါ”

ဤအမည်ကိုကြားသည်နှင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာအနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျိန်းသေသော ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းတွင် တန်းတူအဆင့်ရှိသော အဓိကကျသော ဒါအိုမျိုးနွယ် သုံးခုရှိသည်။ ထိုင်ရှန်း၊ ယွင်ချင်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံလေးစားခြင်း။ ရာစုနှစ်တိုင်းတွင် မျိုးနွယ်တစ်ခုစီသည် ဂိုဏ်းကို အလှည့်ကျ ဦးစီးလိမ့်မည်။ ကောင်းကင်ဘုံလေးစားခြင်းသည် လက်ရှိ ကျိန်းသေ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော်လည်း အခြားမျိုးနွယ်နှစ်ခု အားနည်းသည်ဟု မဆိုလိုပေ။

တာအိုကျင့်စဉ်လောကသည် အလွန်ကွဲပြားခြားနားလှသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်း၏ မျိုးနွယ်သုံးခုအတွင်း၌ပင် ထိုင်ရှန်းအောက်ရှိ အချစ်မဲ့၊ အုပ်ချုပ်ရေး၊ နိမိတ်ဖတ်ခြင်းနှင့် စူရှုစသည့် ရေတွက်မရသော အကိုင်းအခက်များရှိသည်။

မျိုးနွယ်သုံးခုသည် သူတို့၏ အကိုင်းအခက်များကို လျစ်လျူရှုသော စီမံခန့်ခွဲမှုပုံစံကို လိုက်နာခဲ့သည်။ အကိုင်းအခက်တစ်ခုမှ ထူးချွန်ထက်မြက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပါက ၎င်းတို့သည် မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို မွေးထုတ်ရန် စိတ်အားထက်သန်သော အကိုင်းအခက်တစ်ခုစီသည် တိုက်ရိုက်တပည့်တစ်ဦးကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

“ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်တော့ တာအိုဆရာ မိုရှုဇီဟာ အချစ်မဲ့အကိုင်းအခက်ရဲ့ လေးစားခံရတဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက်ပါ။ သူဟာ နောက်လာမယ့် ထိုင်ရှန်းတာအိုမျိုးနွယ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်နေရာအတွက် အင်အားကြီးတဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်လို့ ကောလဟာလတွေ ထွက်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ဖြစ်တဲ့ နတ်သမီး ချင်ရွှေဟာ အသက် ၂၃ နှစ်မှာ တိုက်ရိုက်ဆက်ခံသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရပြီး ဘယ်လိုမှ ဖော်ပြလို့မရတဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်” ဟု လျိုဖူဖုန်မဟုတ်ဘဲ အခြားရောက်ရှိနေသော ဂရန်းမာစတာတစ်ဦးဖြစ်သည့် ချန်ယွီဟဲက ပြောသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် သူ့ခါးတွင် စိမ်းပြာရောင် ကျောက်စိမ်းဓားကို ချိတ်ထားပြီး ရိုးသားတည်ကြည်သော ရုပ်ရည်ရှိသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ဤအသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သိရှိထားပြီး ဤအချိန်အတောအတွင်း သူသည် အားမနေခဲ့ပေ။ လေယင်ကျောင်းမှ ရွမ်ကုန်းရဟန်းနှင့် ကျိန်းသေသော ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်းမှ တာအိုဆရာ မိုရှုဇီတို့ ဦးဆောင်သော ထုံထျန်းမြစ်ပေါ်ရှိ ထိုသင်္ဘောကြီးပေါ်တွင် သူတွေ့ဆုံခဲ့သော ရဟန်းများနှင့် တာအိုဆရာများအကြောင်း အားလုံးကို သူလေ့လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ မိုရှုဇီအတွက် ထိုကဲ့သို့ မြင့်မားသော ရာထူးကို သူကြားဖူးသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

ထင်ရှားစွာ ကြွားဝါနေသော လျိုဖူဖုန်သည် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ “နတ်သမီး ချင်ရွှေရဲ့ အဆင့်အတန်းက အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူး” ဟု ပြောသည်။

ဤစကားကိုကြားသည်နှင့် ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်ဓာတ်သည် ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားသည်။ သူသည် အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ့နားရွက်များကော့ထောင်ကာ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်သည် သူထံသို့ ရောက်နေသည်ကိုမြင်သော လျိုဖူဖုန်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးကို ဆင်မြန်းကာ “နတ်သမီး ချင်ရွှေရဲ့ နာမည်ကို မမေ့ပါနဲ့” ဟု ပြောသည်။

လူအုပ်သည် ခေတ္တရပ်သွားပြီးနောက် နားလည်သွားကာ သူတို့မျက်နှာများတွင် အံ့အားသင့်သော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။ ထုံဟူပင် အံ့အားသင့်သော အကြည့်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည် “နတ်သမီး ချင်ရွှေရဲ့ နာမည်က ကျောက်ပါတယ်မလား။ သူရဲကောင်းလျိုက သူမဟာ ချင်ကျန့်ဗီလာက ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်”

ချင်ကျန့်ဗီလာဟုကြားသောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်သည် အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ချက် လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သွားကာ ဆက်ပြောနေသော လျိုဖူဖုန်ကို မော့ကြည့်မိသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ နတ်သမီး ချင်ရွှေဟာ ချင်ကျန့်ဗီလာက ကျောက်မျိုးနွယ်ရဲ့ အဆက်အနွယ်ပါ”

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၃၀၀ ကျော်ခန့်က ဒါယွီမင်းဆက်အဆုံးတွင် အတုမရှိသော အာဏာကိုင်စွဲထားသော စစ်သူကြီး ကျောက်ယွီလုံတည်ထောင်ခဲ့သော ချင်ကျန့်ဗီလာသည် ယခုအခါ ကမ္ဘာ့အဆင့် ဆယ်ခုမြောက် မြင့်မြတ်သောနယ်မြေများတွင် ပါဝင်ပြီး ကျိကျိုးနယ်၏ အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော အရှင်သခင်ဖြစ်သည်။