သေးငယ်သောကလန်

ဝမ်မိသားစု၏ ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာသည် တစ်လျှောက်လုံး မှောင်မိုက်၍ ညှိုးငယ်နေခဲ့သည်။

ချင်ကျန့်ဗီလာအကြောင်း သူ၏ ယခင်နားလည်မှုသည် ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး မြင့်မြတ်သောနယ်မြေဆယ်ခုတွင် တစ်ခုအဖြစ်သာ ကန့်သတ်ထားခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် ထုံဟူနှင့် အခြားသူများ ပြောခဲ့သည်များကို ကြားပြီးနောက် ၎င်းတွင် ထိုထက်များစွာ ပါဝင်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

ချင်ကျန့်ဗီလာကို ကမ္ဘာ့အင်အားအကြီးဆုံး မင်းမျိုးနွယ်သုံးခုဖြစ်သော ကျောက်မျိုးနွယ်၊ လီမျိုးနွယ်နှင့် ချင်မျိုးနွယ်တို့က တည်ထောင်ခဲ့သည်။ တည်ထောင်သူမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၁၃၀၀ က ဒါယွီမင်းဆက်၏ စစ်သူကြီး ကျောက်ယွီလုံဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့အထိ ကျောက်မျိုးနွယ်သည် ဂျိကျိုးနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ကာ အိမ်တော်အရှင်ကြီး၏ ရာထူးကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာ့နံပါတ်တစ် မင်းမျိုးနွယ်ဖြစ်ခြင်း၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ဟိုယုရှောင်သည် ကျောက်ဖိုနုနှင့် လုချင်ရွှေတို့မှတစ်ဆင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သုတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ငယ်ရွယ်နုနယ်သော်လည်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုသည် ဂရန်းမာစတာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကဖြစ်ပြီး ယခုပင် ၎င်းတို့၏ ထိုစဉ်က အပြုအမူများကို ပြန်လည်သတိရသောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုသည် သူတို့ထက် နိမ့်ကျနေသေးသည်ဟု ခံစားရသည်။

နှစ်နှစ်ခွဲကြာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုသည် အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခဲ့ရမည်ပင်။

“ကောင်းကင်ဟာ ဇွဲရှိတဲ့သူတွေကို ဘယ်တော့မှ စွန့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်တုန်းက ငါ ခန္ဓာဖွင့်ခြင်း အဆင့်ခုနစ်မှာပဲ ရှိသေးတာကို ပြန်တွေးကြည့်ရင် အခု ငါ ဂရန်းမာစတာအဆင့်ကို ရောက်မလာဘူးလား။ နတ်ဘုရားကြာပွင့်ရဲ့ အင်အားကို သုံးနိုင်သမျှကာလပတ်လုံး ငါနဲ့ ငါ့မျိုးနွယ်ကို အဆက်မပြတ် အားကောင်းစေနိုင်တယ်။ သံချပ်ဝတ်စုံစစ်သည် သုံးထောင်နဲ့ ဝူကို သိမ်းပိုက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျောက်ဖိုနု၊ လုချင်ရွှေ၊ ချင်ကျန့်ဗီလာ... ဘယ်သူမှ လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ထိုနာမည်နှစ်ခုကို တွေးလိုက်ရုံဖြင့် ဟိုယုရှောင်၏ နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် တငွေ့ငွေ့တောက်လောင်နေသော အမုန်းမီးသည် တောက်လောင်လာသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို အားပေးနေသော်လည်း သူ၏လေသံတွင် ကြမ်းတမ်းရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ချန်ယွီဟဲ၊ လျိုဖူဖုန်၊ ထုံဟူနဲ့ ကျန်တဲ့ ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူလေးယောက်... ကျောက်ချင်ရွှေက ဒီကိစ္စကို စတင်ခဲ့တာဆိုတော့ ရဟန်း ဘူကျန့်လည်း သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းမှာ သေချာတယ်။ သူတို့ဟာ နောက်ထပ် လူအများကြီးကို ခေါ်လာမှာ သေချာတယ်၊ အနည်းဆုံး ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့်အထက် ကျွမ်းကျင်သူ ဆယ်ယောက်ကျော်ကို အလွယ်တကူ စုစည်းနိုင်လိမ့်မယ်”

ရွှေလေနှင့် မိုးစွေအဆောက်အအုံတွင် ထုံဟူသည် ကျောက်ချင်ရွှေသည် ချင်လုံအသင်းကို ချေမှုန်းရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထိုမျှလောက် ကျွမ်းကျင်သူများစွာကို စုစည်းခဲ့သည်ဟု အမှန်ပင် ပြောခဲ့သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ ဤလူများ၏ မကောင်းမှုကို တိုက်ဖျက်ရန်နှင့် သီလလမ်းစဉ်ကို ကာကွယ်ရန် ဟစ်အော်သံများသည် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ယွီဟဲပင် သူသည် ဓားဖြင့် သူ့ကို သတ်ပစ်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ သေဆုံးချိန် နီးကပ်လာသောအခါ သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့သော ရဲရင့်မှုကို ပြသဦးမည်လားဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။

“ဒါပေမယ့် အဲဒီ ကျောက်ချင်ရွှေကိုတော့ အလွယ်တကူ ရွှေ့ပြောင်းလို့ မရနိုင်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်”

ကျောက်ချင်ရွှေသည် ကျောက်မျိုးနွယ်မှဖြစ်သော်လည်း ဟိုယုရှောင်သည် သူမအပေါ် အထူးသဖြင့် ချစ်ခင်တွယ်တာမှုမရှိသော်လည်း ကျောက်ဖိုနုအပေါ် သူ၏အမုန်းကို သူမထံသို့ လွှဲပြောင်းလိုစိတ်မရှိပေ။ သူမထံ ချဉ်းကပ်လိုသော သူ၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ကျောက်ဖိုနုနှင့် လုချင်ရွှေတို့အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များ ရယူရန် ကြိုးစားရန်ဖြစ်သည်။

သူသည် ထုံထျန်းမြစ်ပေါ်တွင် ကျောက်ချင်ရွှေကို တစ်ကြိမ်တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအငယ်အနှောင်း တာအိုသူငယ်မသည် သူထင်သလောက် မရိုးသားပေ။ သူမသည် ထုံလင်ခရိုင်သို့ သွားရန် ကျွမ်းကျင်သူများစွာကို စုစည်းရဲသောကြောင့် သူမတွင် အားကိုးစရာ တစ်ခုခုရှိရမည်။ ဟိုယုရှောင်သည် သဘာဝအားဖြင့် အခြေအနေကို သတိထားကိုင်တွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။

“ငါ ချင်လုံတံဆိပ်ကိစ္စအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ ထုံလင်ကို ပြန်သင့်တဲ့အချိန်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတယ်။ ဒီလူတွေနဲ့အတူ ပြန်မယ်။ အဲဒီလိုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နိုင်ပြီး ဘာပြဿနာမှ မဖန်တီးစေဘူးဆိုတာ သေချာအောင် လုပ်နိုင်တယ်”

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောက်ချင်ရွှေ ဦးဆောင်သော အဖွဲ့သည် ချင်လုံအသင်းကိုသာ ပစ်မှတ်ထားသောကြောင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အလွန်မြင့်မားမည်မဟုတ်ပေ။ ဂရန်းမာစတာအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်သာ အများဆုံးဖြစ်မည်ဖြစ်ပြီး အချိန်တန်သောအခါ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဟု သူခံစားရသည်။

ကျောက်ဖိုနုနှင့် လုချင်ရွှေတို့၏ မုန်းစရာကောင်းသော စုံတွဲအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ လမ်းခရီးတွင် သင့်လျော်သော အခွင့်အရေးများ ရှိမရှိ သူစောင့်ကြည့်မည်ဖြစ်သည်။

နောက်ရက်များတွင် ဟိုယုရှောင်သည် ဝမ်ယန်ခရိုင်နှင့် ထုံလင်ခရိုင်ကြားတွင် ပုံမှန်သွားလာနေသော လှည့်လည်နေသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ပြီး စာနှစ်စောင် ပေးပို့ခဲ့သည်။ တစ်စောင်ကို ကျောက်ယန်မျိုးနွယ်သို့ ပို့ပြီး နောက်တစ်စောင်ကို စီရင်စုမြို့ရှိ စတုတ္ထနှင့် ပဉ္စမမြောက် အကြီးအကဲများထံ ပို့ကာ ဤဖြောင့်မတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ရောက်ရှိလာကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့အား ပြင်ဆင်ရန် အသိပေးချက်အဖြစ် ရည်ရွယ်ထားခြင်းပင်။

......

ယွီခေတ် ၁၃၂၂ ခုနှစ်၊ ဇူလိုင်လ ၁၅ ရက်

ဝမ်မိသားစု ခြံဝင်း၊ အဓိက ခန်းမ

ဟိုယုရှောင်သည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ မူလရုပ်ရည်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေသည်။ အပြင်မှ လျှောက်လာသော ဝမ်ရှောင်လုကို သူစိုက်ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပင် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ခဏမျှ စမ်းသပ်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာတွင် သဘောကျမှုအနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

“တံခါးလေးပေါက် ဖွင့်လှစ်ခြင်း၊ ဒီအချိန်အတွင်း မင်း ပျင်းရိမနေခဲ့ဘူးပဲ။ ကောင်းတယ်”

“ကျွန်တော်ဟာ အရည်အချင်းမပြည့်မီပေမယ့် ကြိုးစားအားထုတ်ရင် ရလိမ့်မယ်ဆိုတာ နားလည်ပါတယ်။ နောက်ပြီး ဆရာ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး သင်ကြားမှုနဲ့ဆိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာခဲ့ပါတယ်”

တစ်လခွဲ မပြည့်ခင်မှာ ခန္ဓာဖွင့်ခြင်း အဆင့်နှစ်မှ တံခါးလေးပေါက် ဖွင့်လှစ်ခြင်းအထိ တိုးတက်လာသော ဝမ်ရှောင်လု၏ အရည်အချင်းသည် ပျမ်းမျှထက် သေချာပေါက် မြင့်မားသည်။ ယခင်က ဆရာ၏ စနစ်တကျ လမ်းညွှန်မှု မရရှိခဲ့သောကြောင့် ယခု အားသွန်ခွန်စိုက် ကျင့်ကြံလာသောအခါ သူ၏ တိုးတက်မှုသည် လျင်မြန်ပြီး ၎င်းသည် သူ၏ မွေးရာပါ ပါရမီသည် ပို၍ပင် ထူးခြားနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ဤတပည့်ကို ခေါ်ယူခြင်းသည် ဟိုယုရှောင်အတွက် အမှန်တကယ် အကျိုးအမြတ်များသော လုပ်ဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

“ဆရာ၊ ခင်ဗျား ထွက်သွားတော့မှာလား”

ဝမ်ရှောင်လု၏ လေသံသည် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။ ဤကာလအတွင်း ဟိုယုရှောင်သည် သုတို့၏ သိုင်းပညာကျင့်ကြံမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ပေးနေပြီး သူ၏ ထွက်ခွာမှုသည် မကြာမီ ဖြစ်တော့မည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြနေသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ပြုံးလျက် ဝမ်ရှောင်လုကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဒီလောက် စိတ်မကောင်းမဖြစ်နဲ့။ ငါ ထုံလင်ကိုပဲ ပြန်သွားမှာပါ။ မင်း ဒီမှာပဲနေပြီး ကြိုးစားပြီး လေ့ကျင့်ပါ။ ငါ ပြန်ရောက်လာရင် မင်းကို အမိန့်ပေးဖို့ လူတချို့ကို စေလွှတ်လိုက်မယ်။ ဒီမှာ ချင်လုံအသင်းရဲ့ ဌာနခွဲတစ်ခုကို တည်ထောင်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပြီး ဘာပြဿနာမှရှိရင် ထုံလင်ကို သတင်းပို့လိုက်ပါ”

“ဆရာ၊ စိတ်ချပါ ကျွန်တော် ကြိုးစားပြီး လေ့ကျင့်ပါ့မယ်။ ဆရာ့ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို မျှဝေခံနိုင်ဖို့ ဌာနခွဲကိုလည်း အမြန်ဆုံး တည်ထောင်ပါ့မယ်”

ဟိုယုရှောင်သည် ခေါင်းခါယမ်းကာ “ဌာနခွဲ တည်ထောင်တာကို အလျင်စလို မလုပ်နဲ့ဦး။ အခုတော့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအပေါ်ပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ မင်းဟာ ခန္ဓာဖွင့်ခြင်း အဆင့်ဆယ်ဆင့်ကို အနည်းဆုံး ရောက်အောင် လုပ်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ဝမ်ယန်ခရိုင်ထဲက အင်အားကြီးတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေကိုလည်း သိကျွမ်းဖို့ အချိန်ပေးရမယ်။ အချိန်တန်ရင် အဲဒီကိစ္စကို ဆက်လုပ်” ဟု ပြောသည်။

ဌာနခွဲကို မစတင်နိုင်ခင် ခန္ဓာဖွင့်ခြင်း အဆင့်ဆယ်ဆင့်ကို ရောက်ရမည်ဟု ကြားသောအခါ ဝမ်ရှောင်လု၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်အားငယ်သော အမူအရာကို ဆောင်လာသည်။

လက်ရှိတွင် တံခါးလေးပေါက် ဖွင့်လှစ်ခြင်းအဆင့်တွင်ရှိပြီး ဟိုယုရှောင်၏ ငွေကြေးအထောက်အပံ့ဖြင့်ပင် သူသည် ထိုစံနှုန်းများနှင့် ကိုက်ညီရန် အချိန်အတော်ကြာကြာ စောင့်ရဖွယ်ရှိသည်။

“မင်းက တော်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းပေမယ့် သတိရပါ၊ သိုင်းလောကမှာ အင်အားက အခြေခံပဲ။ လုံလောက်တဲ့ အင်အားမရှိရင် ကျန်တာအားလုံးဟာ ကောင်းကင်မှာ ရဲတိုက်ဆောက်သလိုပဲ”