သေးငယ်သော ကလန် (၂)

“နားလည်ပါပြီ ဆရာ”

ထို့နောက် ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ပြုံးရွှင်သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင် အမှတ်အသားပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဝမ်ရှောင်လုအား ပေးလိုက်သည်။

“ဒါက ငါ့မျိုးနွယ်ရဲ့ အမှတ်အသားပြားပဲ။ ငါ့လူတွေ ရောက်လာရင် ဒီပြားကို သူတို့ကို ပြလိုက်ရုံနဲ့ သူတို့ သိလိမ့်မယ်” ဟု သူပြောသည်။

ဝမ်ရှောင်လုသည် ခေါင်းညိတ်ကာ အမှတ်အသားပြား၏ ရှေ့ဘက်တွင် ဟို ဟူသော စာလုံး ရိုက်နှိပ်ထားသည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ရုတ်တရက် သိလိုစိတ်အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

ဆရာသည် သူ့ကို သူ၏အမည်ရင်းကိုသာ ပြောပြခဲ့သည်။ အခြားအရာအားလုံးကို မပြောခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ၏ဆရာသည် ဂရန်းမာစတာအဆင့် ကျင့်ကြံမှုရှိပြီး ချင်လုံအသင်း၏ တတိယမြောက် နဂါးခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ဟိုမျိုးနွယ်၏ အင်အားသည်လည်း အလွန်အစွမ်းထက်ရမည်။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ သွားတော့မယ်။ သတိရပါ ဝမ်ယန်ခရိုင်မှာ ဘာမဆို လှုပ်ရှားမှုရှိရင် ဒါမှမဟုတ် မင်း မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာတွေ ကြုံလာရင် ထုံလင်က ကျောက်ယန်အစောင့်အရှောက်ရုံးကို လူလွှတ်ပြီး သတင်းပို့လိုက်၊ ငါ တုံ့ပြန်မယ်” ဟု ဟိုယုရှောင်သည် ဝမ်ရှောင်လုကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် မှာကြားပြီးနောက် ရန်ဖုန်း၏ ရုပ်သွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝမ်ရှောင်လုနှင့် ကလေးအုပ်စုတစ်စု၏ နှမြောတသသော အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် မြင်းပေါ်တက်ကာ ဝမ်ယန်ခရိုင်၏ အနောက်ဘက်မြို့တံခါးဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားသည်။

“ဆရာက ငါ့ကို ဘဝသစ်တစ်မျိုး ပေးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို သက်သာစေဖို့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ အင်အားကို မြှင့်တင်ဖို့ အလျင်အမြန် လုပ်ဆောင်ရမယ်”

ဝမ်ရှောင်လုသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကာ ဟိုယုရှောင်၏ ထွက်ခွာသွားသော အရိပ်ကို လေးလေးစားစား ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်အင်္ကျီအောက်တွင် လက်သီးဆုပ်ထားကာ သူ၏မျက်နှာတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြသနေသည်။

......

ဝမ်ယန်ခရိုင်၏ အနောက်ဘက်မြို့တံခါး

လက်နက်အမျိုးမျိုးကိုင်ဆောင်ထားသော လူဆယ့်သုံးဦးသည် တရားဝင်လမ်းမ၏ အဝင်ဝတွင် စုရုံးရောက်ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ဦးကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ အဖြူရောင် တာအိုဝတ်ရုံနှင့် ဆံပင်တွင် တာအိုအကျစ်များပါသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဟိုယုရှောင်သည် သင်္ဘောပေါ်တွင် ယခင်က တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော ကျောက်ချင်ရွှေမှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပေ။ အခြားသူများ၏ စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမသည် အတော်ပင် တည်ငြိမ်နေဟန်ရှိသည်။

အခြားဆယ့်နှစ်ဦးတွင် ထိုမိန်းကလေးကဲ့သို့ တာအိုဝတ်ရုံဝတ်ထားသူ နှစ်ဦး၊ ဇင်တောင်ဝှေးများကိုင်ဆောင်ထားသော ရဟန်းသုံးပါးနှင့် ကျန်ခုနစ်ဦးမှာ အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများဖြင့် ထုံဟူလည်း ထိုခုနစ်ဦးတွင် ပါဝင်သည်။

“ရန်ဖုန်းက တကယ်ကို မောက်မာနေတာပဲ၊ အစ်မကြီး ကျောက်ထက်တောင် နောက်ကျမှ ရောက်လာတယ်”

တာအိုဝတ်ရုံဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် မြို့တံခါးကို လှည့်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မကျေမနပ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကိုကြားသည်နှင့် ကျန်သူများလည်း ချက်ချင်းပင် သူ၏အာဘော်ကို ထောက်ခံကြသည်။

“သူ့တစ်ယောက်တည်းကို ကျွန်တော်တို့ အများကြီး စောင့်ခိုင်းတာ၊ ရန်ဖုန်းက နည်းနည်းလွန်သွားပြီ”

“ဟွန့်၊ သူက ရိုးရာကိုးကွယ်သူ ရဟန်းတစ်ပါးပဲ။ အခြေခံ ယဉ်ကျေးမှုတောင် မရှိဘူး”

“အစ်ကိုချန် ပြောတာ မှန်တယ်၊ ရန်ဖုန်းက ရိုးရာကိုးကွယ်သူ ရဟန်းတစ်ပါးလို့ ကျွန်တော်လည်း ကြားဖူးတယ်”

“နတ်သမီး ကျောက်ကို ဒီလောက်ကြာအောင် စောင့်ခိုင်းတာ၊ ရန်ဖုန်းက တကယ်ကို အမြင်မရှိဘူး”

...

ဂရန်းမာစတာအဆင့်ရှိ ချန်ယွီဟဲနှင့် လျိုဖူဖုန်တို့နှစ်ဦးသာ ရိုးရာကိုးကွယ်သူ ရဟန်းတစ်ပါးကို တိုက်ရိုက်ဝေဖန်ရဲကြပြီး သူတို့၏အကြည့်များသည် ဦးဆောင်နေသော မိန်းကလေးထံ မကြာခဏ ရောက်ရှိကာ သူတို့၏ ချော့မော့လိုသော အမူအရာသည် အလွန်ထင်ရှားသည်။

ထုံဟူကဲ့သို့သော အခြားသူများလည်း စိုးရိမ်မှုများရှိသော်လည်း သူတို့သည် ရန်ဖုန်း၏ ဂရန်းမာစတာအဆင့် ကျင့်ကြံမှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ပြင်းထန်သော စကားလုံးများမပါဘဲ သူတို့၏ မနှစ်သက်မှုကို အနည်းငယ်သာ အရိပ်အမြွက် ပြသခဲ့သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ အဘိုးရန်က အသက်ကြီးပြီပဲ၊ နည်းနည်းကြာကြာ စောင့်ရတာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”

ကျောက်ချင်ရွှေသည် ရန်ဖုန်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သောကြောင့် လူတိုင်း ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားကြပြီး ရိုးရာကိုးကွယ်သူ ရဟန်းအကြောင်းကို ဦးစွာပြောခဲ့သော ချန်ယွီဟဲ၏ မျက်နှာသည် အထူးသဖြင့် တောင့်တင်းသွားသည်။

ဒီလိုပြောပြီးတော့ ကျောက်ချင်ရွှေက ပထမဆုံး စကားပြောတဲ့ တာအိုဝါဒီ လူငယ်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးကာ “ချင်းကွမ်း တာအိုတွေအနေနဲ့ စိတ်ရှည်ဖို့ သတိရပါ။ နေရောင်ခြည်ရဲ့ လေးပုံတစ်ပုံတောင် မကြာသေးဘူး၊ ဘာကို အလျင်စလို လုပ်နေတာလဲ။ ထုန်လင်ကို သွားဖို့ အရမ်းစိတ်အားထက်သန်နေတာလား”

သူမ၏ နောက်ဆုံးမှတ်ချက်တွင် ချင်းကွမ်း၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ သတိထားမိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး “အစ်မ မင်း ကျွန်တော့်ကို အထင်လွဲနေတယ်။ ရန်ဖုန်းက မင်းရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို နှောင့်နှေးမှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေတာ”

ကျောက်ချင်ရွှေ ပြန်ဖြေတော့မည့်အချိန်တွင် သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်များသည် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။ သူမသည် အဇူးရောင်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် သာမန်မြည်းကိုစီးကာ တောင်းပန်သော မျက်နှာဖြင့် မြို့တံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“အဘိုးအို လမ်းမှာ နောက်ကျသွားလို့ အားလုံးကို စောင့်ခိုင်းမိတယ်။ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်”

ဟိုယုရှောင်၏ အိုမင်းရွတ်တွန်သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ချင်ရွှေ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းရန် ရုန်းကန်နေပုံရပြီး အနည်းငယ် စုချွန်ကာ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ချင်းလုံအသင်းကို ချေမှုန်းဖို့ ဒီတာဝန်အတွက် ကျွန်တော်တို့ဟာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အကြီးအကဲမျိုးဆက်ကို အများကြီး အားကိုးရဦးမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်ရွယ်သူတွေ စောင့်ဆိုင်းတာဟာ မှန်ကန်ပါတယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။

ကျောက်ချင်ရွှေ၏ မျက်နှာထားသည် ချင်းလုံအသင်းကို ချေမှုန်းခြင်း၊ မင်းတို့ရဲ့ အကြီးအကဲမျိုးဆက် နှင့် ကျွန်မတို့ ငယ်ရွယ်သူများ ဟူသော စကားစုများကို အထူးအလေးပေး ပြောဆိုသောကြောင့် အလွန်ထူးဆန်းသွားသည်။

ဒီ တာအိုသီလရှင်လေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။

သူမ ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတာလား။ အဲဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။

ဟိုယုရှောင်သည် စကားဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်တော့မည့်အချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မနေနိုင်တော့ပေ။

“နတ်သမီး ချင်ရွှေက သူ့ကို ဂုဏ်ပြုလွန်းနေတယ်။ ချင်းလုံအသင်းသက်သက်၊ လျူအစ်ကိုနဲ့ ကျွန်တော် လုပ်ဆောင်ရင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ရုံလောက် မလွယ်ဘူးလား”

“ကျွန်တော့်အမြင်အရ ဒီရန်အစ်ကိုက အသက်အရွယ်ကြီးရင့်တော့ လူငယ်တွေရဲ့ တက်ကြွမှုကို ကြောက်နေတယ်။ ဖန်းကျင့်ဟိုတောင် သူ့ကို မခံနိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်။ ချင်းလုံအသင်းကို ချေမှုန်းဖို့ဆိုတာ သူ့အလှည့်မှ မဟုတ်ဘူး”

ချန်ယွီဟဲ၏ မူလမှတ်ချက်ကို ကျောက်ချင်ရွှေက အလေးအနက် မထားသော်လည်း လျူဖူဖန်း၏ မှတ်ချက်ကြောင့် ဟိုယုရှောင်ကို ကျောခိုင်းထားသော သူမ၏မျက်နှာသည် အတော်အတန် ပျော်ရွှင်သော အမူအရာကို ဆောင်လာသော်လည်း ပြန်လှည့်လာသောအခါ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ ဟိုယုရှောင် စိတ်ဆိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား အနည်းငယ် ခက်ခဲသော မျက်နှာထားကို ပြသခဲ့သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး မှန်ကန်တဲ့ အချက်တွေကို ပြောနေကြတာပဲ၊ အဘိုးအိုက တကယ်ကို အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီ။ ထုန်လင်ကို သွားတဲ့ ဒီခရီးအတွက် မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို တကယ်ကို အားကိုးရမှာ”

ပုံမှန်အားဖြင့် မာနကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အငြင်းပွားမှုများအတွက် ဟိုယုရှောင်သည် ဂရုမစိုက်ပါ၊ အထူးသဖြင့် ထိုနှစ်ယောက်သည် သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အစစ်အမှန် ဖန်းကျင့်ဟိုကိုပင် မသိဘဲ ချင်းလုံအသင်းကို ချေမှုန်းမည်ဟု မိုက်မဲစွာ ကြွေးကြော်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဟိုယုရှောင်သည် သူတို့ကို အသိဉာဏ်ရှိသည်ဟု ထင်မြင်ရန် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ယူဆကာ ငြင်းခုံလိုစိတ်မရှိဘဲ ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင် နောက်ဆုတ်သွားသည်ဟု ထင်သောကြောင့် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ် တက်ကြွလာပြီး သူတို့သည် သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ အောင်မြင်စွာ ကျောက်ချင်ရွှေကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျောက်ချင်ရွှေက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ဟိုယုရှောင်သည် ဝါဂွမ်းအထုပ်ကဲ့သို့ တုံ့ပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ထင်ကာ မြင်းပေါ်တက်ပြီး တရားဝင်လမ်းပေါ်သို့ တက်သွားသည်။