သူခိုးများ (၂)

ချန်ယွီဟဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်နှုန်းဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောကြောင့် တောက်ပသော အပြာရောင် ဓားချီသည် ညမည်းကို ထိုးခွင်းကာ ဟိုယုချန်၏ ညာဘက်ခြမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ကြယ်တံခွန်ဓားနှစ်လက် လျိုဖူဖန်းနှင့် ကျန်းယွီဓား ချန်ယွီဟဲတို့သည် ပေါ်ထွန်းသော နိယာမအဆင့် ဂရန်းမာစတာများဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်တည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ သီအိုရီအရ ဟိုယုချန်တွင် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရှိသင့်ပေ။

သို့သော် အမှန်တရားမှာ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ဟိုယုချန်သည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ပုံရပြီး သူတို့နှစ်ဦးထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဓားကို ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်။ သူ၏အတွင်းရှိ ဂန်းရှာသည် လေးပေဓားပေါ်တွင် စုစည်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပရိသတ်ကို ဖမ်းစားနိုင်သော အံ့မခန်း ဓားရောင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဓားရောင်သည် အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး လှံကဲ့သို့ ထက်မြက်ကာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်ပြီး ည၏ အလင်းရောင်ကြောင့် အရောင်မမှိန်ခဲ့ပေ။ သူသည် ချန်ယွီဟဲ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော တောက်ပသော အပြာရောင် ဓားချီနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိပြီး ပြင်းထန်သော ဂန်းရှာသည် ဓားသွား၏ စစ်မှန်သော ချီနှင့် တွေ့သောအခါ ချက်ချင်းဆိုသလို အူမြူးသော လေပြင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။

ဓားချက်သည် အံ့မခန်းဖြစ်သော်လည်း နှစ်ဦးကြား ကျင့်ကြံမှုတွင် သိသာထင်ရှားသော ကွာဟချက်ရှိပြီး ချန်ယွီဟဲ၏ ဓားချီသည် သုံးချက်သာ ကြာရှည်ခံပြီး လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ပိတ်ဆို့ခံထားရသော ညာဘက်ခြမ်းသည် ယခု ပွင့်သွားပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၌ ထွက်ပြေးရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

ညာဘက်မှ ဓားချီကို ပိတ်ဆို့ပြီးနောက် ဘယ်ဘက်တွင် အဖိုးအခ ပေးဆပ်ခဲ့ရပြီး ဓားနှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လျိုဖူဖန်းသည် သူ၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ လျိုဖူဖန်း၏ မျက်လုံးများတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပေါ်လာပြီး ဟိုယုချန်၏ လည်ပင်းကို ချိန်ရွယ်ကာ ဓားများကို ရှေ့သို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ယခုလေးတင် ဟိုယုချန်၏ ဓားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသော ချန်ယွီဟဲသည် လျိုဖူဖန်း အောင်မြင်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် ဤလူငယ်၏ အသက်ကို လက်ဝယ်တွင် ထားရှိသမျှကာလပတ်လုံး ဘေးကင်းစွာ နေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အရေးပါသော အချိန်၌ မြွေရိပ်ကဲ့သို့ နီရဲသော ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းသည် ဟိုအိမ်တော်၏ တံခါးဝမှ ရုတ်တရက် ပျံထွက်လာပြီး လျိုဖူဖန်း၏ ကြယ်တံခွန်ဓားနှစ်လက်ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့သည်။

နီရဲသော ကြိမ်လုံးသည် နီရဲသော ဂန်းရှာအလွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး လေကိုခွင်းကာ လျိုဖူဖန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်နှစ်ဖက်ကို လျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်သွားသည်။ သူမှတစ်ဆင့် ကြီးမားသော အင်အားတစ်ခု လွှမ်းမိုးလာပြီး လျိုဖူဖန်း၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်များတွင် စစ်မှန်သော ချီကို စုစည်းပြီး ပြင်းထန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဂန်းရှာသည် သူ၏ စစ်မှန်သော ချီကဲ့သို့ အားမကောင်းသောကြောင့် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် လျိုဖူဖန်းသည် ကြိမ်လုံး၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းမြောက်မှု၏ အရိပ်အယောင် မတွေ့ရပေ။

သူ၏ လက်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ခြင်းဖြင့် ဟိုယုချန်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူတို့ ထပ်မံတိုက်ခိုက်နိုင်ပေမယ့် အခွင့်အရေး ရှိသေးရဲ့လား။

“မင်းတို့က မြစ်ဝါမြစ်ကို မရောက်မချင်း လက်မလျှော့ဘူးပေါ့လေ။ ညီအစ်ကိုတို့၊ မင်းတို့ရဲ့ လေးမြှားတွေကို သေချာချိန်ပြီး ငါ့အမိန့်ကို စောင့်ကြ။ ငါ အမိန့်ပေးတာနဲ့ သူတို့ကို ပျားအုံတွေဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်”

ဟိုယုချန်သည် ငါးမီတာ သို့မဟုတ် ခြောက်မီတာခန့် နောက်ဆုတ်ကာ တံခါးဝမှ ယခုလေးတင် ထွက်လာသော ဟိုယုလင်းနှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အမိန့်တစ်ခုကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အင်အားကြီးမားသော လေးမြှားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သည်ငါးရာသည် လေးမြှားများကို အလျင်အမြန် တပ်ဆင်ကာ ရှေ့တွင်ရှိသော ချန်ယွီဟဲ၊ လျိုဖူဖန်းနှင့် ကျောက်ချင်ရွှေတို့ကို ချိန်ရွယ်ထားကြသည်။ သူတို့သည် ဟိုယုချန်၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပြီး မြှားငါးရာကို တစ်ပြိုင်နက် ပစ်ခတ်ရန်ဖြစ်သည်။

ချန်ယွီဟဲ၊ လျိုဖူဖန်းနှင့် ထုံဟူတို့အပါအဝင် အချို့သည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ပိုဆိုးသွားပုံရသည်။ သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်လာသော လေးမြှားငါးရာကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးမည်ဟု မဆိုလိုပေ။

ပြဿနာမှာ သူတို့အားလုံးသည် ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ပြီး ကျောက်ယန်မှ သာမန် ဟိုမျိုးနွယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ အလန့်တကြား ထွက်ပြေးခြင်းသည် အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းလိမ့်မည်။

ဟိုယုရှောင်သည် နောက်မှ လူတိုင်းကို ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ပို၍ မှောင်မိုက်လာသည်။

ဟိုယုချန်နှင့် ဟိုယုလင်းတို့ ကြိုတင်တုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်းမှာ သူသည် လျှို့ဝှက်စာပို့ခြင်းဖြင့် သူတို့ကို သတိပေးခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မိသားစုသည် ဤအနေအထားတွင်ရှိနေသော်လည်း ဟိုယုချန်သည် ယခင်က အတော်လေး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ခဲ့သော်လည်း ချန်ယွီဟဲနှင့် လျိုဖူဖန်းတို့ တိုက်ခိုက်ရန် အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုလိမ့်မည်ဟု သူ အမှန်တကယ် မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ဘယ်လောက် အရည်အချင်းမရှိလိုက်လေခြင်း။

ညကောင်းကင်အောက်တွင် ဟိုယုချန်သည် မိမိကိုယ်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် ရှင်းလင်းစွာ မေးခွန်းထုတ်နေကာ ဟိုယုရှောင်၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သူစိတ်တိုနေသော်လည်း ဟိုယုရှောင်သည် ဟိုယုချန်အား တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်မပေးဘဲ ဆက်လက် ထိန်းထားခဲ့သည်။

စစ်သည်နှစ်ထောင်နှင့် ဆယ်ကျောက်အားရှိသော လေးမြှားငါးရာသည် ဤလူများကို အမှန်ပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော်လည်း ဤနေရာတွင် အပြည့်အဝ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပါက ဟိုအိမ်တော်မှ စစ်သည်များသည်လည်း အထိနာပြီး မြို့သည် ရှုပ်ထွေးသွားမည်ကို ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိသားစုသည် အများဆုံး နစ်နာလိမ့်မည်။

ဤအချိန်၌ ချန်ယွီဟဲနှင့် အခြားသူများသည် မျက်နှာသာရလိုသောကြောင့် မိမိတို့ဘာသာ ထွက်ခွာရန် ဆန္ဒမရှိကြဘဲ ဟိုယုရှောင်သည် ကြီးကြီးမားမား လှုပ်ရှားလိုသောကြောင့် တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်မပေးခဲ့ပေ။ သဘာဝအားဖြင့် ဟိုယုချန်သည်လည်း အမိန့်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်-

နှစ်ဖက်စလုံးသည် တိတ်ဆိတ်စွာနေကာ ဟိုအိမ်တော်၏ တံခါးဝတွင် ပိတ်မိနေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးနေသော ကျောက်ချင်ရွှေသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။ သူမသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ဟိုယုချန်ထံ လျှောက်သွားပြီး အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“အဘိုးချန်နဲ့ အဘိုးလျိုတို့က နတ်ဆိုးလမ်းရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ဟိုလိုမျိုး ကောင်းတဲ့မျိုးနွယ် ရှိနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေပုံရတယ်။ အဘိုးနှစ်ဦးရဲ့ ကိုယ်စား ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒုတိယသခင်ဟို ဒီကိစ္စကို လွှတ်ပေးတော်မူပါ။ ဒီည ဒီမှာနေပြီး မနက်အစောပိုင်းမှာ ကျောက်ယန်က ထွက်သွားမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ”

သူသည် ချန်ယွီဟဲနှင့် အခြားသူများအတွက် သူမ၏ လျှော့ပေးလိုက်သော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသောမြေမှ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သောကြောင့် ကျောက်ချင်ရွှေကိုယ်တိုင် ဦးညွှတ်ခြင်းသည် ဟိုယုချန် လျှော့ပေါ့၍ မရသော အရာဖြစ်သည်။ သူသည် အလျင်အမြန် ပြန်လည် အရိုအသေပြုလိုက်သောကြောင့် သူ၏ ဒေါသသည် အတော်အတန် လျော့နည်းသွားသည်။

“ကျွန်တော်က 'ဒုတိယသခင်' ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ နတ်သမီး ချင်ရွှေ၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ချီးမြှောက်လွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော့်မျိုးနွယ်က ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့ကို ကြိုဆိုဖို့ အများကြီး ကြိုးစားခဲ့ပြီး ဒီနှစ်ယောက်က တကယ်ကို သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် များလွန်းတာကြောင့် ကျွန်တော့်ကို မဆင်မခြင် လုပ်ဆောင်ဖို့ တွန်းအားပေးခဲ့တာ”

သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုသည် တင်းမာသော လေထုကို လျင်မြန်စွာ လျော့ပါးစေခဲ့သည်။

သူမ၏ စိတ်ရင်းမှန်ကြောင်း ပြသရန် ကျောက်ချင်ရွှေသည် ချန်ယွီဟဲနှင့် လျိုဖူဖန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် “သခင်လေးဟိုက သိပ်ပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တာပဲ။ အဘိုးတို့လည်း လက်နက်ကို ချပြီး ငြိမ်းချမ်းရေး မယူကြဘူးလား။ ဒီည ဒီမှာ အနားယူပြီး မနက်စောစော ထွက်သွားကြရအောင်။ သခင်လေးဟိုက ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာတာကို တားဆီးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်”

ချန်ယွီဟဲနှင့် လျိုဖူဖန်းတို့၏ အမူအရာများသည် အနည်းငယ် မနှစ်မြို့ဖွယ်ဖြစ်နေသေးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောခဲ့သူမှာ ကျောက်ချင်ရွှေဖြစ်သည်။ ခဏတာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီးနောက် သူတို့သည် လက်နက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်သော်လည်း ဟိုယုချန်ကို အနည်းငယ် ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ဆက်လက်ကြည့်နေကြသည်။