သူခိုးများ (၃)

ညအခါ၌ အေးစက်သော အမှောင်ထုက လွှမ်းခြုံထားချိန်တွင် ဟိုယုချန်သည် အခြေအနေကို စူးစမ်းအကဲခတ်ပြီး နောက်သို့ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ ဟိုအိမ်တော်မှ စစ်သည်များသည် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ လက်နက်များကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သိမ်းလိုက်ကြသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ဖြင့် တပ်ဆင်ထားသော ကျောက်ယန်းသံချပ်ကာ သူရဲကောင်း ငါးရာသည်လည်း သူတို့၏ လက်နက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲသို့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။ ညကောင်းကင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသော အေးစက်သော သံလက်နက်များ၏ အလင်းရောင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဟေ့၊ ညလည်း တော်တော်နက်လာပြီ။ ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းတို့နဲ့ ထပ်မဆွေးနွေးတော့ဘူးနော်။ ထမင်းစားဖို့၊ အိပ်ဖို့ အခန်းတွေကို အဆင်သင့်ပြင်ထားပြီးသား။ ဟိုဖေး၊ မင်း ဒီဂုဏ်ရှိဧည့်သည်တွေကို ခေါ်သွားပြီး သေချာဧည့်ခံလိုက်ဦး” ဟိုယုချန်က ပြုံးရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ယွီဟဲ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူသည် ဟိုယုချန်ကို ဆူပူဆုံးမရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ကျောက်ချင်းရွှေက သူ့ထက် စောပြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ဟိုမင်းသားလေးက အရင်က အငြိုးတွေ မထားဘဲ ကျွန်မတို့ကို ဒီလောက်လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဧည့်ခံပေးတာ၊ တကယ်ကျေးဇူးပဲရှင်” သူမက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ချင်းရွှေ၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။ မြို့ထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာစဉ်က ဟိုယုချန်၏ ဧည့်ဝတ်ကျေပုံမှာ အလွန်ဖော်ရွေပြီး ယဉ်ကျေးခဲ့သည်။ သို့သော် ချန်ယွီဟဲ၊ လျူဖူဖုန်းနှင့် ထုံဟူတို့သည် ဆူညံပွက်လှုပ်စေပြီး အိမ်ရှင်ကို စော်ကားရန် အခိုင်အမာ ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ အိမ်ရှင်က သူတို့ကို ကိုယ်တိုင်ဧည့်ခံခြင်းမပြုဘဲ ထားလိုက်ခြင်းသည် အတိတ်က ဖြစ်ရပ်များကို လွှတ်ထားပေးသည့် သဘောနှင့် တူညီသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟိုဖေးသည် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ဟိုယုချန်က စီစဉ်ပေးထားသော နေရာထိုင်ခင်းများသို့ ဧည့်သည်များကို ခေါ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“ဟိုအိမ်တော်၏ သခင်ကြီး ရှိပါသလား။ ချင်းရွှေက ဒီမြို့ကို ပထမဆုံးရောက်ဖူးတာမို့ သွားရောက်ဂါရဝပြုချင်ပါတယ်” ကျောက်ချင်းရွှေက ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုအခါ ဘုန်းတော်ကြီး ဘူဇန်သည်လည်း စူးစမ်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူလည်း ဟိုယုရှောင်နှင့် တွေ့ဆုံလိုသည့် စိတ်အားထက်သန်မှု ရှိနေပုံရသည်။ သူတို့နောက်တွင် ထုံဟူ၏ မျက်လုံးများမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ချင်းရွှေက တကယ်ကို ယဉ်ကျေးလွန်းတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော့်အကိုကြီးက အခုတော့ တရားထိုင်နေရင်း အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ရှိနေလို့ ဧည့်သည်တွေကို လက်ခံနိုင်ဖို့ မအားသေးဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ကို ဒီကိစ္စတွေကို ကြီးကြပ်ဖို့ တာဝန်ပေးထားတယ်။ ချင်းရွှေက နားလည်ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်နော်” ဟိုယုချန်က ပြုံးရင်း ဖြေကြားလိုက်သည်။

ကျောက်ချင်းရွှေက ဟိုယုရှောင်ထံ လည်ပတ်လိုကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ ဟိုယုချန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားပြီး သူမအနောက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ခြင်းကို ကျောက်ချင်းရွှေက သတိပြုမိသွားသည်။

ကျောက်ချင်းရွှေ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီး နောက်လှည့်ကြည့်ရန် ဆန္ဒကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်လိုက်ပုံရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာပြီး သူမနှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

“အာ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးရရင် ဟိုအိမ်တော်ရဲ့ သခင်ကြီးကို လာလည်ပါမယ်။ အခုတော့ အနားယူဖို့ သွားတော့မယ်။ ဟိုမင်းသားလေး၊ ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့ဦး” ကျောက်ချင်းရွှေက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လူအားလုံးနှင့်အတူ ဟိုဖေး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ဟိုအိမ်တော်နှင့် မဝေးသော ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ လိုက်ပါသွားသည်။

“ဒီညတော့ သူတို့ကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြည့်ထားမယ်။ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ဟိုဖေးကို အကြောင်းကြားဖို့ ပို့လိုက်မယ်။ ဒီည အိမ်တော်ထဲမှာ ကင်းစောင့်တွေ ပိုထားဖို့လည်း စီစဉ်သင့်တယ်။ ဒီလူတွေ နောက်တစ်ကြိမ် မဆင်မခြင်လုပ်ရဲရင်၊ သနားစရာမလိုတော့ဘူး” ဟိုယုရှောင်က ဟိုယုချန်ထံ သတင်းပို့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သတင်းပို့ပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် အခြားသူများ၏ ခြေလှမ်းများကို လိုက်မီရန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။ သူသည် ဤဧည့်သည်အုပ်စုနှင့် အလွန်ဝေးကွာနေလို့မဖြစ်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူတို့အုပ်စုကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူမှာ မိသားစုထဲတွင် သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဟိုမျိုးနွယ်က ပြင်ဆင်ထားသော ဧည့်သည်နေရာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ၊ မည်သူမျှ စားသောက်ရန် စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိကြပေ။ သူတို့သည် အနည်းငယ်သာ စားသုံးပြီး မိမိတို့၏ အခန်းများသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

အတွင်းဆုံးရှိ သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသောအခါ၊ ကျောက်ချင်းရွှေသည် ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရင်း တရားထိုင်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာသည်။

“ဖန်ကျင်းဟုန်၊ ရန်ဖုန်း၊ ဟိုယုရှောင်… သူတို့က တစ်ယောက်တည်းလား။ ဒါဆို ဆရာ့ရဲ့ သမိုင်းဝင်အချစ်စာအုပ်က မမှားဘူးပေါ့”

ကျောက်ချင်းရွှေက တီးတိုးပြောရင်း စဉ်းစားနေသည်။

ထိုအတွေးများ ထိမှန်လာသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာသည်။ ရုတ်တရက် နိုးထလာသလို နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ ဆရာ့ရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေက ယုံကြည်စိတ်ချရတာ မဟုတ်ဘူး။ ဟိုယုရှောင်ဆိုတဲ့လူက မကောင်းဆိုးဝါးလမ်းကြောင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူက ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဘေးဥပဒ်ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာ စိတ်ကူးယဉ်မှုပဲ၊ ဟွန်း”

မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်အောင်လုပ်ရန် ကျောက်ချင်းရွှေသည် ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမနှင့် မဝေးသော နောက်ထပ်ဧည့်ခန်းတစ်ခုတွင် လျူဖူဖုန်းသည် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်ပြီး တိုးညင်းစွာ ခေါက်လိုက်သည်။ “အကိုကြီးချန် အိပ်မပျော်သေးဘူးမဟုတ်လား” သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

တံခါးသည် အတွင်းမှ ပွင့်လာပြီး လျူဖူဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် ထက်ထက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသံများ ထွက်ပေါ်မလာတော့ပေ။

သူတို့၏ အခန်းများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကပ်လျက်ရှိပြီး ခြံဝင်းဝင်ပေါက်နှင့် နီးကပ်စွာ တည်ရှိသည်။ အခန်းတစ်ခန်းသာ ခြားပြီး၊ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏ အသက်ရှူသံကို ထိန်းထားရင်း အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အာရုံစူးစိုက်စွာ ရှိနေသည်။ အောက်ဖက်ရှိ မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်မှုအပြည့် ထင်ဟပ်နေသည်။

စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ပြသခြင်းသည် ဒုက္ခသာ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သုံးစားမရသော မျိုးနွယ်တစ်ခုတွင် ဆယ်ကျောက်သန်အားရှိသော လက်ဝါးကပ်တိုင် ငါးရာကို တပ်ဆင်ထားသည်ဆိုသည်မှာ၊ သိသာထင်ရှားသော ဖူးဖူးမုန့်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူသည်။ မည်သူမဆို မျက်စိကျစေရန် ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် ဤအနည်းငယ် စွမ်းရည်ရှိသော လူမိုက်နှစ်ယောက်အတွက်ပင်။

ဟိုယုရှောင်သည် စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်ရင်း၊ သူ၏ မျက်ဆံတွင် ရုတ်တရက် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။