သနားညှာတာမှုမရှိ

ဇီရှီ အချိန်ပိုင်းကို လွန်မြောက်သွားပြီးနောက် ကျောက်ယန်းမြို့သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ညအမှောင်ထုက အုပ်မိုးထားချိန်တွင်၊ မြို့စားအိမ်တော်သည် စတုရန်းမိုင်သုံးမိုင်ကျယ်ဝန်းပြီး၊ မီးအိမ်သုံးလေးလုံးသာ ထွန်းညှိထားသည်။ အိမ်တော်၏ အများစုမှာ လက်ချောင်းများပင် မမြင်နိုင်သော မှောင်မိုက်ထဲတွင် နစ်မျောနေသည်။

မြို့စားအိမ်တော်၏ ဝင်ပေါက်တွင် ကျောက်ဝမ်းစီသည် သူ့လက်ထဲတွင် သေရည်အိုးကိုင်ဆောင်ရင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တံခါးတိုင်ကို မှီထားကာ အိပ်ချင်ဟန်ဆောင်နေသော ဝမ်ဝူးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ချက်ချင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“ဟေ့ အိပ်ပျော်နေပြီလား။ ညသန်းခေါင်မှာ တစ်ယောက်ယောက်လာပြီး မင်းလည်ပင်းကို လှီးသွားမှာမကြောက်ဘူးလား” ကျောက်ဝမ်းစီက ပြောလိုက်သည်။

“ဟာ လာဝမ်ကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်းလေး ဆုတောင်းပေးပါဦး” ဝမ်ဝူးက ပြန်ပြောသည်။

“ဒီနေ့ရောက်လာတဲ့ တာအိုကျင့်စဉ်သူမလေးနဲ့ ဘုန်းကြီးက သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူးနော်” ကျောက်ဝမ်းစီက ဆက်ပြောသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီနှစ်ယောက်က ဉာဏ်ပညာရှိပြီး အတွေ့အကြုံလည်းမနည်းဘူး။ ဆယ်ကျောက်သန်အားရှိတဲ့ လက်ဝါးကပ်တိုင် ငါးရာကြောင့် လောဘထဲ မျက်ကန်းမဖြစ်ကြဘူး။ ကျွန်တော်ထင်တာကတော့ အဲဒီလူမိုက်နှစ်ယောက်ပဲ မသမာတဲ့စိတ်ကို ထားနိုင်မယ်” ဝမ်ဝူးက ပြန်ဖြေသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ဝမ်းစီသည် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပုံရပြီး၊ ခေါင်းညိတ်ကာ ရယ်သံနှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သေရည်အိုးမှ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိုးကို ဝမ်ဝူးထံ လှမ်းပေးလိုက်ပြီး၊ ဝမ်ဝူးက နှစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် သေရည်သောက်ရင်း စကားတစ်လှည့်စီ ပြောဆိုနေကြသည်။ ဟိုအိမ်တော်သည် မိသားစုကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ညတိုင်း ကင်းစောင့်အဖြစ် လူဦးရေ တစ်ရာနီးပါး စီစဉ်ထားသည်။

ကျောက်ဝမ်းစီနှင့် ဝမ်ဝူးတို့သည် တံခါးစောင့်များဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ အမြင့်ဆုံးဖြစ်သဖြင့် ညကင်းစောင့်များ၏ ခေါင်းဆောင်များအဖြစ် သဘာဝအလျောက် တာဝန်ယူထားသည်။ အခြားသူများက အိမ်တော်အတွင်း ကင်းလှည့်ကြပြီး၊ မည်သည့်ဖြစ်ရပ်မဆို သူတို့ထံ ဦးစွာ သတင်းပို့ရသည်။

သူတို့သည် ဟိုမျိုးနွယ်အတွက် နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် အမှုထမ်းခဲ့ပြီး၊ ဟိုယုရှောင်နှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုလေးဦးကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြည့်ရှုပြုစုခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ကျောက်ဝမ်းစီနှင့် ဝမ်ဝူးတို့သည် မျိုးနွယ်အတွင်း အခြားရာထူးတစ်ခုကို လိုချင်ပါက၊ စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလျှင် လုံလောက်သည်ဟု ထင်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ဟိုမျိုးနွယ်၏ တံခါးဝတွင်သာ တာဝန်ယူရန် စိတ်အားထက်သန်ပုံရပြီး၊ ဟိုယုရှောင်က မည်မျှ တိုက်တွန်းစည်းရုံးစေကာမူ၊ တံခါးစောင့်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အလုပ်ကိုမျှ လုပ်ကိုင်ရန် စိတ်မဝင်စားကြပေ။

ဇီရှီ အချိန်ပိုင်းတွင်၊ သေရည်အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် ဝမ်ဝူး၏ စိတ်သည် အနည်းငယ် ရှင်းလင်းလာသည်။ ရုတ်တရက် လေပြည်တစ်ချက် သူ၏မျက်နှာကို ဖြတ်တိုက်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူသည် ဘေးတွင်ရှိသော ကျောက်ဝမ်းစီနှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အဓိပ္ပါယ်တစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။

အပြန်အလှန် နားလည်မှုတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသလို၊ သူတို့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခေါင်းညိတ်ပြပြီး တံခါးတိုင်ကို ဆက်လက်မှီထားကြသည်။

“တစ်… သုံး… ငါး… ခြောက်… ခုနစ်၊ ခုနစ်ယောက်ရောက်လာတယ်” ကျောက်ဝမ်းစီက သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် ရေတွက်ပြီး၊ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဝမ်ဝူးက ဤစကားကို ကြားသောအခါ စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“အဲဒီလူမိုက်တွေက မျိုးနွယ်ရဲ့ သခင်လေး နောက်ကလိုက်နေတာတောင် မသိကြဘူး။ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်စေရဘူး၊ စိတ်မပူနဲ့” ကျောက်ဝမ်းစီက ပြန်ပြောသည်။

ထို့နောက် လေပြည်အနည်းငယ် ထပ်မံတိုက်ခတ်သွားသော်လည်း၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘာမှမဖြစ်သလို ဆက်လက်ပြုမူပြီး၊ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ရံဖန်ရံခါ ပေါ့ပါးစွာ စကားပြောနေကြသည်။

……

မြို့စားအိမ်တော်၏ ပင်မခန်းမတွင်၊ လူခုနစ်ဦးသည် အမိုးပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး၊ ဟိုအိမ်တော်၏ ကင်းစောင့်များနှင့် ကင်းလှည့်နေသော စစ်သည်များကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အကြည့်များဖြင့် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေသည်။

“ဒီလို သုံးစားမရတဲ့ မျိုးနွယ်လေးတစ်ခုက လူဦးရေများတာနဲ့ ဂုဏ်ယူပြီး ကြွားဝါနေတာပဲ၊ ဟွန်း” တစ်ဦးက ပြောသည်။

“မကောင်းဆိုးဝါးလမ်းကြောင်းက လူတွေက တကယ်ပါးနပ်တယ်။ ငါတို့ရောက်လာမယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ဘယ်လိုသိပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားနိုင်လဲ မသိဘူး။ ငါတို့ အရင်က အရှုံးပေးခဲ့ရတာလည်း သဘာဝပဲ” နောက်တစ်ဦးက ဆက်ပြောသည်။

“ဟဲ သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ပရိယာယ်နဲ့ အကွက်ဆင်ထားပါစေ၊ အခု ငါတို့က ဒီမှာရှိနေပြီး၊ ဒီလူမိုက်တွေက ဘာမှတောင် မသိကြသေးဘူး” တတိယတစ်ဦးဖြစ်သူ ချန်ယွီဟဲက ပြောသည်။

ခုနစ်ဦးသည် ရှင်းလင်းသော ဖွဲ့စည်းမှုဖြင့် ရပ်နေကြပြီး၊ ရှေ့တွင် နှစ်ဦး၊ နောက်တွင် ငါးဦးဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အသံများသည် အလွန်တိုးညှင်းနေသော်လည်း၊ ဟိုမျိုးနွယ်ကို လှောင်ပြောင်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အသံသည် ထင်ရှားစွာ ပါဝင်နေသည်။

အထူးသဖြင့် ချန်ယွီဟဲသည် နေ့ခင်းက ကြီးမားသော အရှုံးကြုံခဲ့ရမှုကို စိတ်ထဲတွင် မလွတ်နိုင်သေးသဖြင့်၊ သူ၏ အသံထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှု အပြည့်ပါဝင်နေသည်။

ချန်ယွီဟဲ၏ နောက်တွင်ရှိသော ထုံဟူသည် အောက်ဖက်ရှိ ဟိုမျိုးနွယ်တပည့်များကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ “အကိုကြီးချန် ဟိုမျိုးနွယ်ရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်က ဘယ်မှာလဲ၊ ဒီလူတွေရဲ့ နေရာက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မသိဘဲ ဒီလိုရောက်လာတာ နဲနဲစဉ်းစားမှု မရှိသလိုဖြစ်သွားတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖမ်းပြီး စစ်မေးကြည့်လိုက်ရင် ရှင်းသွားမှာပေါ့။ ဘယ်လိုထင်လဲ”

ချန်ယွီဟဲသည် ဘေးတွင်ရှိသော လျိုဖူဖန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဟိုမျိုးနွယ်၏ ဘဏ္ဍာတိုက် ဆိုသည့် စကားလုံးကို တွေးမိသောအခါ၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘတစ်စက် ထင်ဟပ်လာသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လုပ်လိုက်ပေါ့”

ညကင်းစောင့်များသည် အနည်းဆုံး ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်အဆင့်ငါးဆင့်ရှိသော ကိုယ်ခံပညာရှင်များသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ ထုံဟူသည် ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသဖြင့် တစ်ဦးနှစ်ဦးကို လွယ်ကူစွာ ဖမ်းဆီးနိုင်သည်။

ထုံဟူသည် သူ၏ ခွန်အားကို အဆုံးထိ ထိန်းချုပ်ထားပြီး၊ အမိုးပေါ်မှ မြေပြင်သို့ အသံမထွက်ဘဲ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ သူသည် မြို့စားအိမ်တော်၏ ပင်မခန်းမဘေးရှိ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး၊ အနည်းငယ်ဝေးသော ကင်းလှည့်နေသည့် ဟိုအိမ်တော်၏ စစ်သည်နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ မျက်ဆံများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အကယ်၍ သူသည် မိုးကြိုးလျှပ်တစ်ခုလို လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်ပါက၊ ထိုနှစ်ဦးကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ပါက မြက်ပင်ကို လှုပ်ခတ်ပြီး မြွေကို နှိုးဆွသလို ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဟိုမျိုးနွယ်ကို ရိုးရှင်းစွာ ဒုက္ခပေးရန်သာ မဟုတ်ပေ။ ဟိုမျိုးနွယ်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး၊ မျိုးနွယ်၏ ကြီးမားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာနောက်ကွယ်ရှိ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ထုံဟူသည် ညကောင်းကင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ထိုတပည့်နှစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ရုတ်တရက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ဟိုမျိုးနွယ်စစ်သည်တစ်ဦးသည် အခြားတစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူ့ဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်လာသည်။ ထုံဟူသည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ပစ်မှတ်ကို ရိုးရှင်းစွာ ပြောင်းလိုက်သည်။

“ကောင်လေး၊ မင်းက ကံမကောင်းတာပဲ” ထုံဟူက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

ထုံဟူသည် အသက်ရှူသံကို ထိန်းထားရင်း အာရုံစူးစိုက်နေပြီး ထိုလူသည် ငါးမီတာအကွာသို့ ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်သွားသည်။ သူ၏ လက်ကြီးဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ လည်ပင်းကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး၊ မိမိဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။

အခြားသူများကို မနှိုးဆွရန်အတွက်၊ သူသည် အူတိုင်စွမ်းအင်ကို လုံးဝအသုံးမပြုခဲ့ဘဲ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ အောင်မြင်ရန် လုံလောက်သည်။ ထိုလူသည် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်အဆင့်ငါးဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသော ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ဖမ်းဆီးခံရသောအခါ ထိုလူ၏ ပထမဆုံး ဗီဇမှာ အကူအညီတောင်းရန် အော်ဟစ်ရန်ဖြစ်သော်လည်း၊ ထုံဟူ၏ လက်ယာဖြင့် အနည်းငယ် ညှစ်လိုက်ရုံဖြင့် သူသည် ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး တိုးညှင်းသော အသံနှစ်ခွန်းသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကျွန်တော် ဘာမဆို ပြောပြဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်၊ ကျေးဇူးပြပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို လွှတ်ပေးပါ” ထိုလူက တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

ဤလူသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်သတိရှိသူဖြစ်သည်။

ထုံဟူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေနပ်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူသည် ထိုလူ၏ လည်ပင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး၊ သူ၏ အင်္ကျီစကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ၊ တစ်ချက်ခုန်လိုက်ရုံဖြင့် ပင်မခန်းမ၏ အမိုးပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ ထို့နောက် အခြားသူများထံ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။