ဟုန်အာ ထွက်ပြေးတော့
Vol. 14 Ch. 185
ဟိုယုရှောင်သည် ထိုစကားကို ကြားပြီး တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက တူညီတဲ့အကြောင်းအရာကို ပြောနေကြတာပဲ။ မာစတာ ဖန်ယင် ရောက်လာပြီဆိုတာကို တခြားသူတွေလည်း သိကြမှာ သေချာတယ်။ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ သဘောမတူဘူးဆိုရင် ရာက္ခသသန့်ရှင်းတဲ့ဂိုဏ်းကို ဆန့်ကျင်ရာရောက်လိမ့်မယ်။ သူတို့အားလုံး အဲဒီလောက်အထိ မိုက်မဲကြတာတော့ မဟုတ်ဘူး”
ကျီကျွဲ့ဂိတ်နှင့် လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီအကြောင်း ပြောသောအခါ ဟိုယုကျဲ၏ မျက်လုံးများတွင် ရဲရင့်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်ကို သတိပြုမိသော ဟိုယုရှောင်သည် မျက်ခုံးပင့်ကာ
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ယွီဂွေ့ရှင်းနဲ့ ထုန်ယွင်တို့က မင်းကို အခက်အခဲတွေ ပေးခဲ့ကြတာလား”
ဟု မေးလိုက်သည်။
ဟိုယုကျဲက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ငါ့အစ်ကို ဖမ်းခံရတဲ့သတင်းကို ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေတဲ့ အရူးတွေ ငါ့ကို အဆက်မပြတ် လှောင်ပြောင်ပြီး ပြက်ရယ်ပြုနေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ငါလည်း သူတို့ကို ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ဖန်လုံဟဲရဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု မရှိခဲ့ရင် သူတို့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ” ဟု မဲ့ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
ဟိုယုရှောင်သည် တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခရိုင်အတွင်း လက်ရှိပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလများအရ သူ့ကိုယ်သူ ဖမ်းဆီးခဲ့သည်ဟု မှတ်မိသည်။ ထို့ကြောင့် ယွီဂွေ့ရှင်း၊ ထုန်ယွင်နှင့် တင်တျန်တို့သည် ဤကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုအတွက် ပျော်ရွှင်နေကြမည်မှာ အကြောင်းသင့်ပါသည်။
သူတို့သည် စတုတ္ထအကြီးအကဲကိုပင် တိုက်ခိုက်ရန် စဉ်းစားခဲ့သည်ကို သိသောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။
“သူတို့ ငါ မရှိဘူးလို့ ထင်နေကြတယ် မဟုတ်လား။ ရာက္ခသပွဲတော် ရောက်လာရင် ခရိုင်မြို့တော်ဟာ မလွဲမသွေ ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ မင်းမှာ အခွင့်အရေးကောင်းရလိမ့်မယ်။ ဒီအရူးတွေကို အပြီးသတ်လိုက်ကြစို့”
ဟိုယုရှောင်၏ လက်ရှိခွန်အားဖြင့် ယွီဂွေ့ရှင်းနှင့် ထုန်ယွင်တို့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်မှာ သူ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု လိုအပ်မည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူတို့အကြောင်းကို သဘာဝအားဖြင့် စိုးရိမ်မည်မဟုတ်ပေ။
ဟိုယုကျဲက ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏မျက်နှာတွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ငါတို့လူတွေ အားလုံးနီးပါး ရောက်လာလောက်ပြီ မဟုတ်လား”
ဟိုယုရှောင်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့ခေါင်းကို လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
အာရုံစူးစိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူသည် ဤကာလအတွင်း တံခါးအပြင်သို့ မထွက်ဘဲ ဤနေရာတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက် ခရိုင်မြို့တော်သို့ မလာမီ ဒုတိယအကြီးအကဲအား မျိုးနွယ်စု၏ ကိုယ်ခံပညာရှင်များကို အသုတ်လိုက် ခရိုင်မြို့တော်သို့ စီစဉ်ပေးရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ရာက္ခသပွဲတော် ကျင်းပရန် ရက်လေးရက်သာ ကျန်တော့သောကြောင့် အများစုမှာ ယခုအချိန်တွင် ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
မျိုးနွယ်စုမှ ကိုယ်ခံပညာရှင် နှစ်ထောင်သည် တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိလာကြပြီ။ သူတို့အထဲတွင် ၇၄၀ ဦးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုအဆင့် ငါးဆင့်အထက်ရှိပြီး အားလုံးနီးပါးသည် အထက်နှင့်အောက် ဟိုဂိုဏ်းမှ ကိုယ်ခံပညာရှင်များဖြစ်သည်။ ဤအဖြစ်အပျက်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် သူတို့ကို တပ်ဖွဲ့တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းကာ တတိယအစ်မအား ဦးဆောင်စေခဲ့သည်။
ကျန်ရှိသော ၁၃၀၀ ကျော်သောသူများ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုအဆင့် ငါးဆင့်အောက်ရှိသူများအားလုံးကိုလည်း ယာယီအားဖြင့် ကျောက်ယန်းသံမဏိအစောင့်တပ်ဖွဲ့ထဲသို့ ပေါင်းစည်းကာ ဒုတိယအစ်ကိုမှ တိုက်ရိုက်ကွပ်ကဲစေခဲ့သည်။
တပ်ဖွဲ့နှစ်ခုစလုံးသည် အနီးအနားတွင် တပ်စွဲထားပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ဟိုယုရှောင် ၏အမိန့်ကို နာခံရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပါပြီ”
“ကောင်းတယ်။ ခရိုင်မြို့တော်ဟာ လက်ရှိမှာ နဂါးတွေနဲ့ မြွေတွေရဲ့ အုံအိမ်ဖြစ်နေပြီး ကျွမ်းကျင်သူတွေ အပြည့်ပဲ။ ဒုတိယအကြီးအကဲနဲ့ တတိယအကြီးအကဲ နှစ်ယောက်စလုံးကို သူတို့လူတွေကို ကောင်းကောင်း ထိန်းချုပ်ခိုင်းပါ၊ ပြဿနာမရှာဘဲ ရာက္ခသပွဲတော် ရောက်လာဖို့ပဲ စောင့်နေပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုကြီး”
......
အနောက်ဘက် မိုင်သုံးဆယ်အကွာ ထုံလင်မြို့ တောထူထပ်သော နေရာရှိ တရားဝင်လမ်းမကြီးအပြင်ဘက်
နွေရာသီ၏ အလယ်ပိုင်း ညဉ့်နက်ချိန်ဖြစ်ပြီး အေးမြသော လေသည် တောအုပ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး တိုက်ခတ်နေသည်။
အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် ဟိုယုတွန်သည် စိုးရိမ်သော မျက်နှာဖြင့် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် နောက်မှ တိုးတိတ်သော ခြေသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သွယ်လျသော လက်နှစ်ဖက်သည် သူ့မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်လိုက်ကာ နားနားကပ်၍ ပျော်ရွှင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘယ်သူလဲ ခန့်မှန်းကြည့်”
ဟိုယုတွန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်မှုသည် အမျိုးသမီး၏ အသံကြောင့် မလျော့သွားဘဲ သူ၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် လေးလံလာသည်။ သူသည် ဘာမှမပြောဘဲ သူ့မျက်နှာမှ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲချကာ နောက်မှ အံ့မခန်း လှပသော အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုန်အာ မင်း ထွက်ပြေးရမယ်”
ဟိုယုတွန်ရှေ့တွင် မယ်တော်ဟုန်သည် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသောသူတစ်ဦးကဲ့သို့ နာခံတတ်သော၊ နူးညံ့သော၊ ချစ်စရာကောင်းသောသူတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။ ဟိုယုတွန်၏မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကိုမြင်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုအနည်းငယ်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို မှီတွယ်ကာ သူမမျက်နှာကို သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဖိကပ်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ နူးညံ့ကာ အသံသည် တိုးညင်းလှသည်။
“ကျောက်စိမ်းလူသားလေး ဟုန်အာ ဘယ်မှ မသွားချင်ဘူး။ ကျွန်မ ဒီမှာ မင်းနဲ့ ထာဝရ အတူနေချင်ရုံပဲ”
ဟိုယုတွန်သည် မယ်တော်ဟုန်ကို ထူမရန် အစပိုင်းတွင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ကြင်နာသော အမူအရာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ညင်သာစွာ ပွေ့ဖက်ခြင်းကို မခံနိုင်တော့ပေ။ သူက တိုးတိတ်စွာ ပြောသည် “ခရိုင်မြို့တော်မှာ အခု ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီးပဲ၊ လျန်နင်ရှု၊ ကျန်းယွီနင်၊ ဇင်မာစတာ ယွမ်ကုံ၊ ရဟန်းတော် ယွမ်ဖာ၊ မိုရှုဇီ၊ မာစတာ ဖန်ယင်။ သူတို့တစ်ယောက်စီတိုင်းဟာ ကမ္ဘာမှာ နာမည်ကျော် မာစတာတွေပဲ။
မင်း အရမ်းအင်အားကြီးတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု သန့်ရှင်းတဲ့ နေရာခြောက်ခုက ဒီနေရာကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့အခါ မင်း ဒီလက်ရှိ မာစတာတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်ရင်တောင် ပိုအင်အားကြီးတဲ့သူတွေကို သူတို့ စေလွှတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
ဟုန်အာ ငါ့စကား နားထောင် မင်း ဒီနေရာကနေ အရင်ထွက်သွားရမယ်”
မာစတာတို့၏ နာမည်များကို ကြားသောအခါ မယ်တော်ဟုန်သည် တုံ့ပြန်မှုမရှိသော်လည်း ဟိုယုတွန်၏ အသံတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်သောအခါ သူမ၏ အမူအရာသည် ပို၍ပင် နူးညံ့လာသည်။ သူမသည် သူမလည်ပင်းကို မော့ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ချက်ချင်း မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်လာသည်။
“အစ်ကိုကြီးနဲ့ တခြားသူတွေက မင်းကို ကူညီဖို့ ချင်လုံအသင်းရဲ့ နာမည်ကို သုံးနေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ အခု ဖန်လုံဟဲနဲ့ တင်တျန်တို့က မင်းနဲ့ ချင်လုံအသင်းကြားက ဆက်ဆံရေးကို သိသွားပြီ။ ရာက္ခသပွဲတော်နေ့မှာ သူတို့ မိုးပေါ်မြေအောက် ပိုက်ကွန်ထောင်မှာ သေချာတယ်။
ဟုန်အာ မင်း တကယ် ဘာလုပ်ချင်လဲ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ထုံလင်ခရိုင်မှာ ဆက်နေဖို့ တကယ်ကို မလုံခြုံတော့ဘူး။ ငါ့စကား နားထောင်ပါ၊ ဒီနေရာကနေ ခဏထွက်သွားပါ၊ ဟုတ်ပြီလား”
ဟိုယုတွန်၏ အသံတွင် အနည်းငယ် တောင်းပန်သံပင် ပါဝင်နေသည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မယ်တော်ဟုန်၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပမှုတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ဟိုယုတွန်ကို ပြန်ကြည့်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ သတိမထားမိမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူမသည် ညင်သာစွာ အနီရောင်မြူခိုးပါးပါးလေးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး တိုးတိတ်စွာ “ကျောက်စိမ်းလူသားလေး စိတ်မပူပါနဲ့ ဟုန်အာ အဆင်ပြေမှာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဟိုယုတွန်သည် လုံးဝသတိမထားမိဘဲ ထိုအနီရောင်မြူခိုးကို ရှူသွင်းလိုက်ပြီး တောင်းပန်နေဆဲဖြစ်ကာ သူ၏အသံသည် တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် မယ်တော်ဟုန်၏ လက်မောင်းထဲသို့ လဲကျသွားသည်။
မယ်တော်ဟုန်သည် သူ၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် စွဲလမ်းမှုများ ပေါ်လာသည်။ ကြာမြင့်စွာ ကြာပြီးနောက် သူမ၏ အမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာပြီး နောက်မှ တစ်ယောက်ယောက်ကို အေးစက်စွာ ခေါ်လိုက်သည် “မင်းက ပစ္စည်းတွေကို ဟိုယုရှောင်ဆီ အရင်ယူသွားပြီး ဒီအချိန်အတွင်း ခရိုင်မြို့တော်မှာ နေထိုင်ကာ သူ့ရဲ့ အမိန့်တွေကို လိုက်နာပါ”
“အောက်လက်ငယ်သား နာခံပါမယ်”
တိတ်ဆိတ်သော တောအုပ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အသံများစွာမှ တညီတညွတ်တည်း ရိုသေစွာ တုံ့ပြန်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနည်းဆုံး ခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်ခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။
ထိုအသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ လေတိုက်ခတ်မှုများစွာ ပေါ်လာပြီး အားလုံးသည် အရှေ့မှ အနောက်သို့ ထုံလင်ခရိုင်မြို့တော်ဆီသို့ တိုက်ခတ်နေသည်။