ဆူလီ၏ သခင်လေးအပေါ်ထားသည့် လေးစားမှု (၂)

“သိုင်းလောကတွင် ခွန်အားသည် အခြေခံအကျဆုံးဖြစ်သည်။ ဆရာပြောခဲ့တာ အမှန်ပဲ”

ထွက်ခွာသွားခါနီး ဟိုယုရှောင်၏ မှာကြားချက်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း ဝမ်ရှောင်လော်သည် သူ့စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချကာ အားငယ်စိတ်ဝင်လာသည်။

ယခုအခါ တုံလင်ခရိုင်သည် မုန်တိုင်းအုံ့ဆိုင်းနေသော ဗဟိုချက်ဖြစ်လာပြီး ချင်လုံအသင်းသည် အားလုံး၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာသောအခါ သူသည် တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဆရာ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မျှဝေလိုသော်လည်း ရပ်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

“ငါက မသန်မာသေးဘူး စိုးရိမ်နေလို့လည်း ဘာမှမထူးဘူး။ ဆရာမထွက်ခွာခင် မှာကြားခဲ့သလိုပဲ ဝမ်ယန်ခရိုင်အတွင်း အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ မှာထားခဲ့တယ်။ ငါ နေ့တိုင်း ဒီကိုလာပြီး ဆရာ့အတွက် အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ရနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရမယ်”

ဝမ်ရှောင်လော်သည် စဉ်းစားရင်း ယခုအချိန်တွင် သူလုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ အခြားသူများ၏ စကားပြောဆိုမှုများကို နှုတ်ခမ်းဖတ်ခြင်းဖြင့် နားထောင်ကာ အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ရယူရန်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်ထားသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရွှေလေနှင့် မိုးစက်အဆောက်အအုံသည် ဝမ်ယန်ခရိုင်တွင် အကောင်းဆုံးတည်းခိုခန်းဖြစ်နေဆဲပင်။ နေ့စဉ် စားသောက်ရန်နှင့် တည်းခိုရန် ဖြတ်သန်းသွားလာသော သိုင်းသမားအရေအတွက်မှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားပြီး သူတို့အထဲတွင် နောက်ခံအင်အားကြီးမားသော ကျွမ်းကျင်သူများစွာ ပါဝင်သည်။ အသုံးဝင်မည့်အရာတစ်ခုခုကို မတော်တဆ ကြားလိုက်ရလျှင် အလွန်ကောင်းလိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့်...

ဝမ်ရှောင်လော်သည် အပေါ်ထပ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှု၏ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

ရွှေလေနှင့် မိုးစက်အဆောက်အအုံတွင် သူ၏ စည်းကမ်းများရှိသည်။ ဒုတိယထပ်သို့ တက်လိုပါက အနည်းဆုံး ဂန်ချီအဆင့်တွင် ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် တံခါးလေးခုဖွင့်ခြင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသောကြောင့် သဘာဝအားဖြင့် မတက်နိုင်ပေ။

နေ့တိုင်း ပထမထပ်တွင် သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာဖွင့်ခြင်းအဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများနှင့်သာ ထိတွေ့ခွင့်ရသည်။ ဒုတိယထပ်သို့ တက်ရောက်ပြီး ပိုမိုအင်အားကြီးသောသူများနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ပါက သူရရှိမည့် သတင်းအချက်အလက်များသည် ပိုမိုအရေးပါလာမည်မှာ သေချာသည်။ ထိုအခါမှသာ ဆရာဟိုအတွက် အထောက်အကူဖြစ်မည့်အရာတစ်ခုခုကို သူရှာတွေ့နိုင်ပေမည်။

ဟိုမျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူ ဆရာဟိုသည် မိမိမျိုးနွယ်စုတွင် အင်အားကြီးမားစွာရှိသော်လည်း တမင်ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ချင်လုံအသင်းကို လူသိရှင်ကြားပေါ်ထွက်လာစေရန် လျှို့ဝှက်စွာ ထောက်ပံ့ခဲ့သည်။ ဖန်ကျင်းဟုန်ဟူသော အမည်ခံကာ ချန်ယွီဟဲနှင့် လျူဖူဖန်းကဲ့သို့သော လူများကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီး တုံလင်တွင် လူသိရှင်ကြား ကွပ်မျက်မည်ဟု ကြေညာခဲ့ကာ ယခုအခါ ချင်လုံတံဆိပ်ကိစ္စကို အသုံးပြု၍ ပြည်နယ်နှစ်ခုနှင့် ခရိုင်လေးခုမှ ကျွမ်းကျင်သူများစွာကို တုံလင်သို့ စုရုံးစေခဲ့သည်...

ဝမ်ရှောင်လော်၏ သိုင်းလောကအတွေ့အကြုံသည် ကြွယ်ဝသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း သူသည် လုံးဝအတွေ့အကြုံမရှိသူတော့ မဟုတ်ပေ။ သူစုဆောင်းထားသမျှမှ ဟိုမျိုးနွယ်စု၏၊ သို့မဟုတ် ဆရာဟိုယုရှောင်၏ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်ကို သူမြင်နိုင်သည်။

အားနည်းမှုကြောင့် သတင်းအချက်အလက်စုဆောင်းခြင်းပင် အတားအဆီးတစ်ခုဖြစ်နေသည်မှာ ဝမ်းနည်းဖွယ်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ရှောင်လော်သည် စိတ်ထဲမှ မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်ကာ ခေါင်းခါယမ်းပြီး ဝမ်ရှောင်ကျင်းနှင့် ဝမ်ရှောင်ဖန်းတို့ကို ခေါ်ကာ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် တည်းခိုခန်းမှထွက်ကာ ဟိုယုရှောင် ဝယ်ယူထားသော အိမ်လေးသို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

“အစ်ကို ဒုက္ခရောက်တော့မယ်”

ဝမ်ရှောင်လော်သည် စိတ်မပါ့တပါ့ဖြစ်နေပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လမ်းလျှောက်ရင်း စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ဝမ်ရှောင်ကျင်း၏ စကားကြောင့် သူ၏အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားသည်။ သူသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ရှေ့တွင် လူခုနစ်ရှစ်ဦးခန့် ပေါ်လာပြီး အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ ပါဝင်ကာ အားလုံး အတော်အတန် ငယ်ရွယ်ကြသည်။ ခေါင်းဆောင်မှာ အသက် ၁၇ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၈ နှစ်ခန့်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဝါနုရောင် ပိုးသားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း ဝမ်ရှောင်လော်ကို ကြည့်သောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မာနထောင်လွှားမှုအား တွေ့မြင်နိုင်သည်။

ဝမ်ရှောင်လော်သည် ဤအုပ်စုနှင့် ပတ်သက်လိုစိတ်မရှိဘဲ ဝမ်ရှောင်ကျင်းနှင့် အခြားသူများကို ရှောင်ရှားကာ ထွက်သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ထိုမိန်းကလေးသည် သူတို့ရှေ့တွင် လာရောက်ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“သခင်လေးဝမ် ကျွန်မတို့ကို တွေ့တာနဲ့ ဘာလို့ ရှောင်နေတာလဲ”

ထိုမိန်းကလေး၏ ရိုင်းစိုင်းသော လေသံကို ကြားသောအခါ ဝမ်ရှောင်လော်သည် ပြန်ဖြေရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူမနောက်မှ လူများက ရုတ်တရက် စကားပြောလာကြသည်။

“မထင်ရှားဘူးလား။ သူ့ရဲ့နောက်ခံအင်အားမရှိတော့ဘဲ သူဟာ နှိမ့်ချနေရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား”

“သူအရမ်း မာနကြီးခဲ့တာ။ ဆရာမလေး ယွဲ့ရုံက သူ့ကို ညစာစားပွဲတောင် ဖိတ်သေးတယ်၊ သူက မျက်နှာမပေးဘူး”

“ဟားဟားဟား၊ ဒီကောင်လေး အရင်က အရမ်းကြွားခဲ့တာ အခုတော့ ထိတ်လန့်နေလောက်ပြီ”

“ဟဲဟဲ၊ သူ့ဆရာ ရန်ဖုန်းကို ချင်လုံအသင်းက ဖမ်းသွားပြီး နှစ်ရက်အတွင်း တုံလင်ခရိုင်မှာ လူသိရှင်ကြား ကွပ်မျက်တော့မှာ။ သူ အခု ဘယ်လောက်တောင် ကြွားဝံ့လဲ စောင့်ကြည့်ရအောင်”

...

ထိုလူငယ်အုပ်စု၏ လှောင်ပြောင်သံများကို နားထောင်နေရင်း ဝမ်ရှောင်လော်က ရယ်ချင်လာသည်။ သို့သော် သူတို့၏ အဆင့်သည် သူ့ထက် မြင့်မားသောကြောင့် သူတို့ကို စော်ကားမိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူ၏ခံစားချက်ကို မပြဝံ့ခဲ့ပေ။

ဟိုယုရှောင်သည် ရန်ဖုန်းအဖြစ် အသွင်ယူထားစဉ်က မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ဂရန်းမာစတာတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်ယန်ခရိုင်တွင် အတော်ကြာနေထိုင်ခဲ့ပြီး ဂုဏ်သတင်းကောင်းတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ဖြစ်သော ဝမ်ရှောင်လော်ကို သဘာဝအားဖြင့် လူအများက သိကြသည်။

အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ဂိုဏ်းဂဏမရှိ၊ မိသားစုနောက်ခံမရှိသော အင်အားကြီးမားသည့် ဂရန်းမာစတာ ဟိုယုရှောင်ကို မျက်နှာချိုသွေးလိုသူများစွာ မရှိပါက မည်သူကမျှ သူ့ကို သိမည်မဟုတ်ပေ။ ခရိုင်အတွင်းရှိ တတိယတန်းစား အင်အားစုတိုင်းလိုလိုသည် ဟိုယုရှောင်ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဆွဲဆောင်လိုကြသည်။

သို့သော် သူတို့ မည်သို့ပင် ကမ်းလှမ်းစေကာမူ ဟိုယုရှောင်သည် လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လူအများအာရုံသည် ဝမ်ရှောင်လော်ထံသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် တံခါးလေးခုဖွင့်ခြင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသောကြောင့် ထိုတတိယတန်းစား အင်အားစုများ၏ အကြီးအကဲများသည် သူ့အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားကို ရှာဖွေရန် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားနိုင်သောကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် သူတို့၏ မျိုးဆက်သစ်များကိုသာ စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။

သူ့ရှေ့မှ ခုနစ်ရှစ်ယောက်သောသူများသည် ဦးဆောင်မိန်းကလေးမှလွဲ၍ ဝမ်ယန်ခရိုင်ရှိ တတိယတန်းစား အင်အားစုများ၏ တိုက်ရိုက်ဂိုဏ်းဝင်များဖြစ်ကြသည်။ ဟိုယုရှောင် ရှိစဉ်က သူတို့သည် ဝမ်ရှောင်လော်ထံ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လာရောက်ကာ သူ့ကို ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

ဒွမ်ယွဲ့ရုံဟုခေါ်သော ဦးဆောင်မိန်းကလေးနှင့်ပတ်သက်၍ ဝမ်ရှောင်လော်လည်း သူမကို သိသည်။ ဤအုပ်စုတွင် သူမသည် အင်အားအကြီးဆုံး နောက်ခံရှိသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ဖခင် ဒွမ်ဟူသည် ဓားကိုင်အရာရှိ လုကွမ်းချင်း၏ လက်အောက်ခံ ဝမ်ယန်တပ်မတော်၏ တပ်မှူးဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ဒန်ပေါင်းစည်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှောင်လော်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သာမန်လူများနှင့် ရောနှောနေထိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဤလူများသည် ဟိုယုရှောင်ကြောင့်သာ သူ့ကို ချဉ်းကပ်လိုကြောင်း သိသောကြောင့် သူသည် သူတို့နှင့် တမင်တကာ ခပ်ဝေးဝေးနေခဲ့သည်။ ဒွမ်ယွဲ့ရုံသည် သူ့ကို ညစာစားပွဲသို့ ဖိတ်ကြားခဲ့သော်လည်း သူငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ယခုမူ သူ၏လုပ်ရပ်များသည် ဤလူများအား သူသည် အတော်အတန် မာနကြီးသူဟု ထင်မြင်စေခဲ့ပုံရသည်၊ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ လက်ရှိ လှောင်ပြောင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ခံစားရခက်သော်လည်း အင်အားမလုံလောက်သောကြောင့် ဝမ်ရှောင်လော်သည် ထိုနေရာရှိသူများကို စော်ကားရန် မဝံ့ရဲပေ။ သူသည် ခါးသက်သက်ပြုံးရင်း လက်အုပ်ချီကာ “အရင်တုန်းက ကျွန်တော်မျိုးက တစ်ခုခု မှားယွင်းပြောဆိုမိခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် စော်ကားမိခဲ့ရင် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိခဲ့ပါဘူးခင်ဗျာ။ သခင်လေးတွေနဲ့ သခင်မလေးတွေ အားလုံး ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်တော်မျိုးမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ နောက်တစ်ခေါက်မှ ကျွန်တော်မျိုးကိုယ်တိုင် ညစာစားပွဲနဲ့ ပြန်ပြီး တောင်းပန်ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်။ ဘယ်လို သဘောရပါသလဲခင်ဗျာ” ဟုသာ ပြောနိုင်တော့သည်။