ဆူလီ၏ သခင်လေးအပေါ်ထားသည့် လေးစားမှု (၃)

ဝမ်ရှောင်လောင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို လူတိုင်းကြည့်ပြီး နှစ်ကြိမ်မျှ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

ဒွမ်ယွဲ့ရုံသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် သက်သာရာရသွားသည်။ သူမ၏ ဖခင် ဒွမ်ဟူသည် ဝမ်ယန်ခရိုင်တွင် နာမည်ကောင်းတစ်ခု ရရှိထားသူဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် ဝမ်ယန်ခရိုင်ရှိ လူငယ်အသိုင်းအဝိုင်းတွင် လူအများက ချဉ်းကပ်ဆက်ဆံရသူဖြစ်သည်။ ဝမ်ရှောင်လောင်သည် သူမ၏ ပွဲတော်ဖိတ်ကြားမှုကို ရဲရဲတင်းတင်း ငြင်းဆန်သောအခါ သူမ မည်သို့ စိတ်နာကြည်းမည်နည်း။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဂရန်းမာစတာ ရန်ဖုန်းသည် ရှိနေသေးပြီး သူမ၏ ဖခင် ဒွမ်ဟူပင်လျှင် သူ့ကို စော်ကားရန် မဝံ့ရဲသောကြောင့် သဘာဝအားဖြင့် သူမသည် ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားခဲ့ရသည်။ ယခု ရန်ဖုန်းသည် ဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့နေသောကြောင့် သူမသည် ဝမ်ရှောင်လောင်ကို ကောင်းစွာ နှိမ့်ချရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထို ချင်လုံအသင်းသည် ရှေးယင်းဂိုဏ်း၏ ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ်နှင့် တတိယအဆင့် ဂရန်းမာစတာတစ်ဦးဖြစ်သော ယန်ဆန်နူကိုပင် သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ရန်ဖုန်းသည် ပထမအဆင့် ဂရန်းမာစတာတစ်ဦးသာ ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သေမင်း၏ လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။ ဤသည်မှာ သူမ ဝမ်ရှောင်လောင်ကို ဒုက္ခပေးရန် ယုံကြည်မှုရှိခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။

“ဒီနေ့လို နေ့မျိုး မရှိတော့ဘူး၊ ငါတို့အားလုံး ဒီမှာ ရောက်နေကြပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ ရွှေလေနဲ့ မိုးစိမ့်အိမ်မှာ စားပွဲတစ်ခု မပြင်လိုက်ကြဘူးလား။ ငါတို့အားလုံး အတော်လေး ဗိုက်ဆာနေကြပြီ”

ဒွမ်ယွဲ့ရုံ စကားမပြောနိုင်ခင် ရုတ်တရက် သူမနောက်မှ လူငယ်တစ်ဦးက စနောက်လိုက်ပြီး အခြားသူများကလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဝိုင်းဝန်း ရယ်မောကြသည်။

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေ့ပဲ”

“သွားကြစို့ သွားကြစို့၊ ထမင်းစားချိန် ရောက်တော့မယ်”

“ဟုတ်ပါ့ ဟုတ်ပါ့၊ တောင်းပန်ဖို့ဆိုရင် ဒီနေ့ပဲ လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့”

...

လူအုပ်၏ ဝိုင်းဝန်းရယ်မောသံကြောင့် ဝမ်ရှောင်လောင်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူ၏ စကားများသည် ယဉ်ကျေးသော အမူအရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပြီး ဤလူများက သူ့ကို တောင်းပန်ခိုင်းခြင်းသည် သူ့ကို နှိမ့်ချရန် ကြိုးစားနေခြင်းမှာ ထင်ရှားသည်။ သူ တကယ်ပင် စားပွဲပြင်ဆင်ပေးခဲ့လျှင်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်သော နှိမ့်ချမှုများသာ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ဒီလူတွေ တကယ်ပဲ ဦးနှောက်မရှိကြဘူးလား…

ငါ့ဆရာ ပြန်လာရင် ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတာ သူတို့ မစဉ်းစားမိဘူးလား...

“လူကြီးမင်းများခင်ဗျား၊ နောက်မှပဲ တွေ့ကြတာပေါ့။ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်မှာ တကယ် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ပါ။ ကျွန်တော့်ဆရာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာကို အာရုံစိုက်ဖို့ ပြောထားတယ်၊ သူ ပြန်လာရင် ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်မှာမို့လို့”

ဝမ်ရှောင်လောင်သည် ဒေါသကို ထုတ်ဖော်ရန် မဝံ့ရဲသေးပေ။ သူ့ရှေ့မှ အရူးများသည် အားအနည်းဆုံးသူပင်လျှင် ခန္ဓာဖွင့်အဆင့် ခုနစ်ဆင့်ရှိသော ကိုယ်ခံပညာအဆင့်ရှိသည်။ ဝမ်ရှောင်ကျင်း၊ ဝမ်ရှောင်ဖန်းနှင့် သူတို့သုံးယောက်ပေါင်း၍ပင် သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်သောကြောင့် သူသည် စိတ်ထဲရှိ ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ တတ်နိုင်သမျှ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုရင်း သူတို့ကို သိမ်မွေ့စွာ သတိပေးကာ ပိုမို ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် လူအုပ်၏ ဉာဏ်ရည်ကို အထင်ကြီးလွန်းခဲ့သည်။

“ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲလား။ မင်းမှာ အာဏာပါဝါ ရှိသေးတယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား။ မင်းဆရာက သေသွားလောက်ပြီ။ ဒီနေ့ မင်း စားပွဲပြင်ဆင်ပေးရမယ်၊ မပြင်ချင်လည်း ပြင်ဆင်ပေးရမယ်။ ပြန်ပြောရင် မင်းကို ချိုးပစ်ပြီးမှ ဆွဲခေါ်သွားမယ်”

စကားပြောသူမှာ ဒွမ်ယွဲ့ရုံ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော အရပ်ရှည်သော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်ရှောင်လောင်ကို အလွန်အမင်း မကျေနပ်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ သူ့မျက်လုံးများတွင် ခြိမ်းခြောက်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးဓာတ်များပင် တက်လာတော့သည်။

သူ၏ စကားများသည် ဟာသမဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူသည် တကယ်ပင် အရေးယူရန် စဉ်းစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှောင်လောင်၏ မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ ဤလူများသည် သူ၏ သတိပေးချက်ကိုပင် လျစ်လျူရှုကာ ရန်လိုသည့်အဆင့်အထိ ရောက်ရှိနိုင်သည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့ဖူးပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့စိတ်ထဲတွင် အားနည်းမှုတစ်ခု စတင်ကြီးထွားလာသည်။ ဤဦးနှောက်မရှိသော်လည်း ပိုမိုအားကောင်းသော လူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် သူ့တွင် တကယ်ပင် နည်းလမ်းမရှိကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း ဤလူများနှင့် ရွှေလေနှင့် မိုးစိမ့်အိမ်သို့ သွားခြင်းသည် နောက်ထပ် ပိုမိုပြင်းထန်သော နှိမ့်ချမှုများသာ ဖြစ်ပေါ်လာစေမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် လျှော့ပေါ့ရန်လည်း ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ထို့အစား သူသည် မလှုပ်မရှားဘဲ နောက်ထပ် စကားမပြောဘဲ ရပ်နေခဲ့သည်။

အခြားသူများအတွက်မူ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ငြင်းဆိုခြင်းအဖြစ် သဘာဝကျကျ ထင်မြင်လာကြသည်။

အရပ်ရှည်သော လူငယ်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူသည် ဝမ်ရှောင်လောင်ထံသို့ နှစ်မီတာအောက်သာ ဝေးသော အကွာအဝေးသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးကပ်လာသည်။

ဝမ်ရှောင်လောင်သည် အင်္ကျီလက်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော သူ့လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်သည် သူ့ထံ တိုးကပ်လာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ မကြောက်ပါ၊ သူ ဒေါသထွက်နေရုံသာဖြစ်သည်။ သူ၏ ဒေါသနှင့်အတူ အင်အားအတွက် ပြင်းပြသော တောင့်တမှုတစ်ခု သူ့အတွင်း၌ တက်လာသည်။

ဒါကြောင့် သူ့ဆရာမရှိရင် သူတကယ် ဘာမှမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ပေါ်လာတာပဲ။

“ခေါင်းတလားမမြင်မချင်း မျက်ရည်မကျဘူးပေါ့”

အရပ်ရှည်သော လူငယ်သည် စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဝမ်ရှောင်လောင်ထံ ချဉ်းကပ်လာသော်လည်း တုံ့ပြန်မှုမရသောကြောင့် သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို သွေးဓာတ်များဖြင့် ဖြည့်တင်းကာ သူ့ညာဘက်လက်ဝါးကို မြှောက်ပြီး ဝမ်ရှောင်လောင်၏ မျက်နှာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

လူအုပ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ပြုံးစိစိဖြစ်သွားပြီး ဒွမ်ယွဲ့ရုံ၏ မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်မှုနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပြင်းထန်စွာ လှည့်ပတ်နေသည်။

ဖြန်း...

သို့သော် ပါးရိုက်သံသည် ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် လွင့်ပျံသွားပြီး လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ပါးရိုက်သံ၏ အရင်းအမြစ်မှာ ဝမ်ရှောင်လောင်၏ မျက်နှာမဟုတ်ဘဲ အရပ်ရှည်သော လူငယ်၏ မျက်နှာဖြစ်သည်။

အရပ်ရှည်သော လူငယ်သည် အနောက်သို့ သုံးလေးမီတာမျှ လွင့်ထွက်သွားပြီး သတိလစ်သွားသည်။

အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိသော အနက်ရောင်ဝတ် ဓားသမားတစ်ဦးသည် ဝမ်ရှောင်လောင်ဘေးတွင် မည်သည့်အချိန်က ရောက်လာသည်မသိဘဲ ရိုသေစွာ ကြည့်နေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်လူ၏ ခဏတာမျှ မြင်လိုက်ရသော ဂန်ချီ၏ အရှိန်အဝါကို မြင်သောအခါ ဒွမ်ယွဲ့ရုံနှင့် အခြားသူများသည် ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး မှတ်မိကြသည်။

ဒွမ်ယွဲ့ရုံ၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး ရဲတင်းသော အနက်ရောင်ဝတ်လူကို ဆူပူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားပြီး ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်လူသည် ဝမ်ရှောင်လောင်ကို အလွန်ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး စုလီက သခင်လေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

သို့သော် ထိုမျှသာ မဟုတ်သေးပေ။ အနက်ရောင်ဝတ်လူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လမ်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ လူသုံးဆယ်ခန့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူတို့အားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သူ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

“သခင်လေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

ဝမ်ရှောင်လောင်သည် ချက်ချင်း ရှုပ်ထွေးသွားသကဲ့သို့ သူ့ဘေးမှ ဝမ်ရှောင်ကျင်းနှင့် ဝမ်ရှောင်ဖန်းတို့လည်း ထိုနည်းတူ ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

ထိုအနက်ရောင်ဝတ် လူသုံးဆယ်၏ ကိုယ်ခံပညာအဆင့်သည် အနည်းဆုံး ခန္ဓာဖွင့်အဆင့် ခုနစ်ဆင့်ရှိပြီး အချို့မှာ ခန္ဓာဖွင့်အဆင့် ဆယ်ဆင့်အထိ ရှိသည်ကို သိသော ဒွမ်ယွဲ့ရုံနှင့် အခြားသူများသည် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး စကားပြောမထွက်နိုင်တော့ပေ။