ဆူလီ၏ သခင်လေးအပေါ်ထားသည့် လေးစားမှု (၆)

ရှေးယင်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် မေဟယ်ဝမ်ပင် ယနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ရောက်ရှိလာသည်ဟု ဆိုကြပြီး ယန်ဆန်နူကို သတ်ခဲ့သော ချင်လုံအသင်း၏ ဒုတိယနဂါးခေါင်းဆောင် ဖန်လုံရှန်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပစ်မှတ်ထားနေသည်။

လူသိများသည့်အတိုင်း ထုံလင်ခရိုင်ကို နတ်ဆိုးများက ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သူများမှာ ဂန်ချီအဆင့်အထက် ကျွမ်းကျင်သူများသာဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်လအတွင်း ထုံလင်ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသော ဂန်ချီအဆင့်ရှိ နာမည်ကျော် သိုင်းသမားဦးရေသည် တစ်ရာကျော်ရှိပြီဟု တွက်ချက်ထားပြီး သူသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အရေအတွက်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပို၍ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အရာမှာ ထို့နောက်တွင် ပေါ်လာသည်။ ရွှေရောင် ချင်လုံတံဆိပ်သတင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် ဤတိုတောင်းသော သုံးရက်အတွင်း ဂန်ချီအဆင့်အထက် သိုင်းသမား နောက်ထပ် တစ်ရာခန့် စီရင်စုမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကသည် သဘာဝအားဖြင့် ပဋိပက္ခများသော နေရာဖြစ်သည်။ အင်အားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ စုဝေးနေသောကြောင့် သူတို့အကြား တိုက်ခိုက်မှုများသည် ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။ အရင်က ရှိခဲ့သော နက်ရှိုင်းသော ရန်ငြိုးများကို ထည့်သွင်းမပြောလိုပေ။ လွန်ခဲ့သော တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လအတွင်း ထုံလင်ခရိုင်တွင် ပုဂ္ဂလိက တိုက်ခိုက်မှုများသည် နေ့စဉ်နီးပါး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

နေ့ရောညပါ မနားမနေ ကင်းလှည့်နေသော မန်ရှင်တပ်ကို ဦးဆောင်သော ရှင့်နန်စီရင်စု၏ တပ်မှူးကြီး ဂွေယွီထန်၏ ကြိုးပမ်းမှုများ မရှိခဲ့ပါက စီရင်စုမြို့သည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက နစ်မြုပ်သွားဖွယ်ရှိသည်။

မနက်ဖြန် ရက္ခိုသ်ပွဲတော် ရှိနေသောကြောင့် မြို့သည် ပို၍ပင် မငြိမ်မသက် ဖြစ်သင့်သည်ဟု ထင်ရပေမည်။

သို့သော် လက်တွေ့မှာ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် စည်ကားသော ထုံလင်ခရိုင်သည် ယနေ့ညတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူသည် အလွန်ထူးခြားသော တိတ်ဆိတ်မှုမျိုးဖြစ်သည်။

ရှင်နန်စီရင်စု၏ ကင်းလှည့်တပ်များသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

ထုံလင်၏ ဒေသခံအင်အားကြီးများ လွှမ်းမိုးထားသော ရပ်ကွက်များတွင် လူအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အသက်ဝင်ဆုံးနေရာဖြစ်သော ရှန်ရှင်းအိမ်တော်တွင်ပင် ယနေ့ညတွင် မီးများသာ လင်းထိန်နေပြီး ဆူညံသံကို မကြားရသလောက်ပင်။

မြို့သည် ဤမျှ တိတ်ဆိတ်နေပါက အပြင်ဘက်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်သည် မည်မျှ တောရိုင်းဆန်မည်ကို ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သို့သော် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သော ညတွင် မိုဇူဇီသည် သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူ ကျောက်ချင့်ရွှေက မြို့ပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခံနေရသည်။

“ဆရာ၊ မြန်မြန်လိုက်ခဲ့ပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ရောက်တော့မယ်”

သူ၏ တပည့်၏ တိုက်တွန်းသံကို ကြားသောအခါ မိုဇူဇီသည် အားမလိုအားမရ ခေါင်းခါယမ်းကာ သူ၏ တပည့်၏ နောက်ကျောကို ငေးကြည့်ရင်း စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများ ပေါ်လာသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ကျောက်ချင့်ရွှေသည် ထုံလင်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကျောက်ယန်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို သူမအား ပြောပြခဲ့ပြီး ဂူချန်ဖုန်းသည် သူ၏ တပည့် မိုဇူဇီ၌ အချစ်စေဂူကို စိုက်ထည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်ကို သိရှိသောအခါ မိုဇူဇီသည် ချက်ချင်း အံ့အားသင့်ပြီး ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ သူမ၏ သတိပင်လယ်သည် မပျက်စီးကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ သူ အေးချမ်းစွာ အနားယူနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဒေါသသည် အလွယ်တကူ ပျောက်ပျက်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။

အလွန်ပါးနပ်သော မိုဇူဇီသည် အဖြစ်အပျက်များ၏ အစီအစဉ်ကို စီစဉ်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ တပည့်သည် ထောင်ချောက်ဆင်ခံခဲ့ရကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဝမ်ယန်ခရိုင်သို့ ခရီးထွက်ခဲ့သော အုပ်စုတွင် ဂူချန်ဖုန်းနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့သူ တစ်ဦး သေချာပေါက် ရှိခဲ့ပြီး သူ၏ တပည့်ကို အစကတည်းက တမင်တကာ ကြံစည်မှု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအနေဖြင့် ထုံလင်သို့ လာရန်ပင် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် မိုဇူဇီသည် ကျောက်ချင့်ရွှေကို သူမ မည်သို့ ကယ်တင်ခံခဲ့ရကြောင်း မေးမြန်းခဲ့သည်။

“ဆရာ၊ အရင်က တုံထျန်မြစ်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ဖန်ကျင်းဟုန်ကို မှတ်မိသေးတယ် မဟုတ်လား။ ဒီတစ်ခါ ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို သခင်လေးဖန် ကျေးဇူးကြောင့် ချမ်းသာရတာပါ။ သူသာ မရှိခဲ့ရင် ကျွန်မ ဂူချန်ဖုန်းရဲ့ သားကောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်...”

အရာရာကို ဖြတ်သန်းခဲ့သူတစ်ဦးအနေဖြင့် မိုဇူဇီသည် သူ၏ တပည့်၏ လေသံတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာကို ချက်ချင်း ခံစားမိခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ကျောက်ချင့်ရွှေသည် ဖန်ကျင်းဟုန်၏ အမည်ကို ဖော်ပြသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုများကို သူ သတိမထားမိဘဲ မနေခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် မိုဇူဇီသည် သူ၏ တပည့်နှင့် တမင်တကာ သဘောမတူခဲ့ပေ။

“မင်းရဲ့ သတိပင်လယ်ထဲမှာ ကာကွယ်တဲ့ ဝိညာဉ်တံဆိပ်တစ်ခု ငါ စိုက်ထည့်ထားတယ်။ ဖန်ကျင်းဟုန် မင်းကို မကယ်ရင်တောင် ဂူချန်ဖုန်းရဲ့ အချစ်စေဂူက မင်းကို မချုပ်ကိုင်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဂူချန်ဖုန်းက ရှက်ရွံ့ပြီး ဒေါသထွက်ပြီး ကျွန်မကို သတ်ချင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“မင်းမှာ ငါ့ရဲ့ ထိုင်ရှန်းတံဆိပ်လည်း ရှိတယ်။ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခု ရှိရင် ငါ ဘယ်အချိန်မဆို ပေါ်လာနိုင်တယ်။ ဂူချန်ဖုန်းက မင်းကို သတ်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခါမှ မရခဲ့ဘူး”

“ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဖန်ကျင်းဟုန်သာ မရှိခဲ့ရင် ဆရာ့ကို နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

...

သူ၏ တပည့်၏ နောက်ဆုံး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်အောက်မေ့ရင်း မိုဇူဇီသည် အားမလိုအားမရ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ သမိုင်းဝင် အချစ်စာအုပ်က မှားနိုင်စရာ မရှိဘူး။ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ စိတ်ခံစားမှု ဆင်းရဲဒုက္ခဟာ ဖန်ကျင်းဟုန်မှလွဲလို့ တခြားသူ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီလူငယ်က နာမည်ပြောင်တစ်ခု သုံးထားပုံရတယ်။ ကျင့်ရွှေကို ကျောက်ယန်မှာ ကယ်တင်ခဲ့တာဆိုတော့ ချင်လုံအသင်းရဲ့ တတိယနဂါးခေါင်းဆောင်လို့ ခေါ်တဲ့ ဖန်ကျင်းဟုန်ဟာ တကယ်တော့ ကျောက်ယန်က ဟိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ မိသားစုအကြီးအကဲ... ဟိုယုရှောင်ပဲ”

မိုဇူဇီ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော အရောင်အဝါတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သော ဟိုမျိုးနွယ်စုအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

ယခုနှစ်အစတွင် တတိယအဆင့်သို့ တက်ရောက်ခဲ့သော သေးငယ်သော မျိုးနွယ်စုတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဟိုယုရှောင်သည် ဂန်ချီစုစည်းခြင်း ဒုတိယအဆင့်၊ မကောင်းဆိုးဝါးစုဆောင်းခြင်းအဆင့်တွင် ရှိကြောင်း ပြသထားသော်လည်း ခရိုင်လေးခုမှ ကျော်ကြားသော ဖန်ကျင်းဟုန် ဖြစ်နေသည်။

ဤဟိုမျိုးနွယ်စုသည် အမှန်ပင် အတော်အတန် နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်...

“ရောက်ပြီ။ ဖန်ကျင်းဟုန်၊ ထွက်လာ”

မိုဇူဇီ စဉ်းစားနေစဉ် ရှေ့မှ ကျောက်ချင့်ရွှေသည် အပင်ကြီးတစ်ပင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ပြီး နောက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အသံဆုံးသည်နှင့် အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် နဂါးခေါင်းသုံးလုံးနှင့် ရက္ခိုသ်ပုံစံပါသော မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာကာ မိုဇူဇီရှေ့တွင် ရပ်ပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“တပည့်တော် ဖန်က တာအိုဆရာကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သော်လည်း တာအိုဆရာရဲ့ ကျက်သရေက မပြောင်းလဲသေးပါတကား”

မိုဇူဇီသည် သူ၏ အမူအရာကို ပြုပြင်ကာ သူ့ရှေ့မှ အပြာရောင်ဝတ်စုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်ကာ “ဖန်သခင်လေး၊ မင်း ငါ့ကို ရှာနေတယ်ဆိုရင် ရှန်ရှင်းအိမ်တော်ကို တိုက်ရိုက်လာသင့်တယ်။ ကျင့်ရွှေကို ဒီလို တောအရပ်မှာ တွေ့ဖို့ သတင်းစကားပါးခိုင်းရတာ ဘာလို့ အပင်ပန်းခံရတာလဲ”

ကျောက်ချင့်ရွှေသည် သူ့ကို ဤနေရာသို့ ဆွဲခေါ်လာခြင်းမပြုမီ ဖန်ကျင်းဟုန်သည် သူ့နှင့် အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု ဆွေးနွေးရန်ရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြခဲ့သောကြောင့် မိုဇူဇီ၌ ဤမေးခွန်း ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ မေးခွန်းတွင် တမင်တကာ သေချာသော လေသံတစ်ခု ပါဝင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဖန်ကျင်းဟုန်သည် သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ရှာဖွေနေသည်ကို မိုဇူဇီ သိနိုင်ဖွယ်ရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“ဒီရက်ပိုင်းမှာ ချင်လုံအသင်းက နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားနေတာ အမှန်ပါပဲ။ အသင်းရဲ့ အဓိက အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေနဲ့ မိတ်ဆွေငယ် ဖန်ဟာ နာမည်ရော ဂုဏ်သတင်းရော တိုးတက်လာတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား”

မိုဇူဇီသည် ရုတ်တရက် စနောက်လိုက်ပြီး ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ သူ့ရှေ့မှ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ဖန်ကျင်းဟုန်သည် သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် တစ်ဖန် ဦးညွှတ်ကာ မိုဇူဇီရှေ့တွင် ဝပ်တွားလိုက်သည်။

“တာအိုဆရာကို မဖုံးကွယ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်ဟာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို တပ်မက်ပြီး အတိုင်းအဆမဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းဖြစ်တဲ့ ချင်လုံအသင်းကို အမြဲတမ်း ရွံရှာခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေရဲ့ အသက်ကို ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့အတွက် မလိုလိုလားလား ဝင်ခဲ့ရတာပါ။ အခုလို ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ တာအိုဆရာ ရောက်လာတဲ့အတွက် နတ်ဆိုးတွေဟာ ဆောင်းဦးရဲ့ အဆုံးမှာ ပိုးကောင်လေးတွေပဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှင်ထုတ်ကာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်ကို ရှင်းလင်းဖို့ ကျွန်တော်နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ တာအိုဆရာ၊ ဒီအခွင့်အရေးကို ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုတော်မူပါ”

မိုဇူဇီသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ဘေးမှ ကျောက်ချင့်ရွှေသည် အလွန်ဝမ်းသာအားရနေပုံရသည်။

သူ၏ စကားများသည် ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို တည်ကြည်သော ကတိသစ္စာပြုနေသည့်အလား ဟိုယုရှောင်သည် တစ်ဖန် ထရပ်ကာ သူ၏ လေသံသည် တည်ကြည်ပြီး သူ၏ အသံသည် စိတ်ခံစားမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ စကားရှစ်လုံးကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ကောင်းကင်ကို မမျှဝေဖို့ ငါ ကတိသစ္စာပြုတယ်”

မိုဇူဇီသည် ခဏတာ မျက်နှာအမူအရာ ထူးဆန်းသွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည့်အလား ဟိုယုရှောင်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ စကားစပြောလိုက်သည်။

“မင်းလည်း ခက်ခဲတဲ့ အတိတ်တစ်ခုရှိတဲ့သူ ဖြစ်ပုံရတယ်...”