ထုံလင်အတွက် ရည်မှန်းချက် (၂)

မိုဇူဇီ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မပြောင်းလဲဘဲ သူသည် သဘောတူညီကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး လက်အုပ်ချီကာ “တာအိုဆရာကို အထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ သွေးနတ်ဆိုးနဲ့ပတ်သက်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ သတင်းတစ်ခုခုရှိရင် ငါ အလျင်အမြန် တင်ပြပါ့မယ်။ နေ့လည်း နီးလာပြီဆိုတော့ ငါကို ခွင့်ပြုပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မိုဇူဇီကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကာ သူ့ဘေးမှ ကျောက်ချင့်ရွှေနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် လှည့်ထွက်ကာ ညဉ့်နက်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဟိုယုရှောင် ထွက်သွားပြီးနောက် အပင်ကြီးအောက်တွင် ဆရာနှင့် တပည့်နှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မိုဇူဇီသည် သူ့ကို ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တုန်လှုပ်နေကာ ဆယ်ချက်ကျော် ကြာပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “မင်းဆက်တွေ ပြောင်းလဲပြီး ပါရမီရှင်တွေ ပေါ်ထွက်လာတယ်။ ယောင်ကျိုးရဲ့ ဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ တောင်တန်းတွေကနေ ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ”

မိုဇူဇီသည် ဟိုယုရှောင်ကို ချီးကျူးသည်ကို နားထောင်ရင်း ကျောက်ချင့်ရွှေသည် သူမကိုယ်တိုင် ချီးကျူးခံရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ သူမ၏ မျက်ခုံးများသည် လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် ကွေးသွားသည်။

မိုဇူဇီသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကာ ကျောက်ချင့်ရွှေ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကို မြင်လိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းကို တစ်ဖန် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဟိုယုရှောင်သည် ကျောက်ချင့်ရွှေ၏ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှုဖြစ်ကြောင်း ပြန်သတိရသောကြောင့် သူသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာသည်။

ဟိုယုရှောင်ကဲ့သို့ လိမ္မာပါးနပ်သူတစ်ဦးနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် သူ၏ ရိုးရှင်းသော တပည့်သည် သူ့ကို ရောင်းစားရုံသာမက သူ့အတွက် ငွေပင်ရေတွက်ပေးနေရသည့် အခြေအနေသို့လည်း ရောက်ရှိသွားနိုင်သည်။

သို့သော် ထိုအတွေ့အကြုံများသည် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ပိုမိုထိရောက်စေနိုင်သောကြောင့် ကောင်းမွန်နိုင်လည်းပါသည်။

မိုဇူဇီ၏ အကြည့်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောရင်း ဝေးကွာသွားပြီး ထုံလင်စီရင်စုမြို့၏ ဘက်သို့ ကြည့်နေကာ သူ၏ ဝေးကွာသော အကြည့်သည် နောက်ဆုံးတွင် စဉ်းစားဟန်ရှိသော အကြည့်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရှင်ရှင်းအိမ်တော်၊ တတိယထပ် အရှေ့ဘက်အခန်း။

လျန်နင်ရွှေသည် အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ ပန်းချီရေးတံကို ကိုင်ထားပြီး လေထဲတွင် ပန်းချီဆွဲနေသည့်ဟန်ရှိသည်။ ပထမတစ်ချက်ကြည့်လျှင် သူမသည် ပန်းချီဆွဲနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်ရှုသောအခါ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မှင်ကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်မွေ့စွာ ဝန်းရံထားပြီး သူသည် သူမသည် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်နေကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြနေသည်။

ဒေါက် ဒေါက်…

ရုတ်တရက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခေါက်သံကြားလိုက်ရသည်။ လျန်နင်ရွှေသည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများသည် အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ ညတိုင်း ဟိုင်အချိန်ပြီးနောက် အရေးပေါ်ကိစ္စ မဟုတ်ပါက သူမကို မည်သူမျှ နှောင့်ယှက်ခွင့်မပြုကြောင်း၊ ကျန်းယွီနင်ပင်လျှင် မနှောင့်ယှက်ရကြောင်း သူမ ညွှန်ကြားထားပြီးဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်ယောက် တံခါးမှားခေါက်မိတာများလား။

ဒုန်း...

သူမ၏ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်နေစဉ် နှောင့်ယှက်ခံရခြင်းကြောင့် မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး ဤအချိန်၌ ဧည့်သည်များကို လက်ခံတွေ့ဆုံလိုစိတ်မရှိသောကြောင့် လျန်နင်ရွှေသည် စဉ်းစားသော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ လူကို မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။

သူမ အံ့အားသင့်သွားသည်မှာ အပြင်ဘက်ရှိ လူသည် တံခါးကို တိုက်ရိုက် တွန်းဖွင့်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ရပ်သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသော လူတစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို ကြည့်နေသော လျန်နင်ရွှေ၏ မျက်မှောင်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှု အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့်အရာသည် မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသော လူသည် ဝင်လာပြီး သူမကို မြင်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ သူသည် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ အကြည့်သည် သူမ၏ ခြေထောက်များပေါ်တွင် စွဲကျန်နေသည်။

လျန်နင်ရွှေသည် သူမ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော ရှည်လျားသော ခြေထောက်များကြောင့် အမြဲတမ်း မိမိကိုယ်ကို သတိရှိခဲ့ပြီး သူသည် သူမကို ခြောက်ပေသုံးလက်မနီးပါး မြင့်မားစေကာ အမျိုးသားအများအပြားကိုပင် မြင့်မားစွာ ကျော်လွန်စေခဲ့သည်။ သူမသည် ဟောင်ရန်သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းတွင် ငယ်ရွယ်စဉ်က ဤအကြောင်းပြချက်ကြောင့် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုအဖြစ် မကြာခဏ ဆက်ဆံခံခဲ့ရသည်။

ယခု သူမ၏ အင်အားနှင့် အဆင့်အတန်းကြောင့် သဘာဝအားဖြင့် မည်သူမျှ သူမကို ထိုအကြောင်းဖြင့် လှောင်ပြောင်ရန် မဝံ့ရဲတော့သော်လည်း ထိုအစောပိုင်းနှစ်များ၏ အရိပ်အယောင်များသည် ကျန်ရှိနေပြီး လူများက သူမ၏ ခြေထောက်များကို စိုက်ကြည့်သောအခါ သူမ မုန်းတီးခဲ့သည်။

ဤကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသော အချိန်၌ ထိုလူငယ်သည် အတိအကျ ထိုသို့ပြုလုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လျန်နင်ရွှေသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူမသည် သူမ၏ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သောအခါ သူမအတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု တက်လာသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်သည် ရုတ်တရက် သူ၏ အိပ်မက်မှ နိုးလာသည်...

သူ၏ အမှားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရှိသောကြောင့် သူသည် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ သူ၏ လေသံသည် တောင်းပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး “ကျောက်ယန်က ဟိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဌာနမှူး ယုချန်မှာ အကြီးအကဲ လျန်အတွက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါတယ်။ စော်ကားမိခဲ့ရင် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ”

လျန်နင်ရွှေ၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး သူမ၏ ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ “မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ။ မြန်မြန်ပြော” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ လျန်ဟာ လေယင်ကျောင်းတော်ကို ထုံလင်ကို ထိန်းချုပ်ခွင့်ပေးဖို့ တကယ် ရည်ရွယ်ထားသလားလို့ မေးခွင့်ပြုပါဦး”

ဟိုယုချန်၏ ဤမေးခွန်းသည် လျန်နင်ရွှေ၏ လုပ်ရပ်များကို ရပ်တန့်စေခဲ့ပြီး သူမသည် ခေါင်းမော့ကာ ဟိုယုချန်၏ ငယ်ရွယ်သော မျက်နှာကို စူးစမ်းလိုသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

“မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

ဟိုယုချန်သည် ဟိုယုရှောင်က သူ့ကို အရင်က သင်ကြားခဲ့သော ရှင်းပြချက်ကို ပြန်အောက်မေ့ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာကာ လျန်နင်ရွှေနှင့် စကားစပြောလိုက်သည်...