ရက္ခသပွဲတော် (၂)

တံဆိပ်ကို ပြုပြင်ထားရမည်။ ဟိုယုရှောင်သည် ဟိုယုတွမ်က ထိုသို့သော ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို သတိပြုမိခြင်း ရှိမရှိ သိရှိရန်အတွက်သာ ဤသို့ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော် တကယ် မသိပါဘူး”

ဟိုယုတွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တံဆိပ်ကို ပြုပြင်ထားကြောင်း သူသိသော်လည်း မယ်တော်ဟုန်က အတိအကျ ဘာလုပ်ခဲ့သည်ကို သူ တကယ်တမ်း မရှင်းလင်းခဲ့ပေ။

ခဏတာ စုံစမ်းပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် မယ်တော်ဟုန်၏ ကိုယ်ခံပညာကို သတိရကာ နားလည်ရန် ကြိုးစားခြင်းကို စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အိတ်ထဲရှိ တံဆိပ်များကို စစ်ဆေးခြင်းကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်ကာ “ငွေဆယ်ပြားနဲ့ ရွှေသုံးပြားကော သူမက အဲဒါတွေကို မပြင်ဆင်ထားဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ယခုညသည် ဤအဇူရောင်ကြေးနီအမိန့် တစ်ရာထက် ပိုမိုအရေးကြီးသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာဖွင့်လှစ်ခြင်း အဆင့်ဆယ်ရှိ စစ်သည်တော်များကို လုပ်ကြံရန်အတွက် တံဆိပ်များသာဖြစ်ပြီး မျိုးနွယ်စုအတွက် အနည်းငယ်သော ဥစ္စာဓနကို စုဆောင်းရန်အတွက် အများဆုံး အသုံးဝင်သည်။ အမှန်တကယ် ငွေရှာဖွေသူများမှာ ရွှေနှင့်ငွေ အဇူရောင်အမိန့်များဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးနှစ်ခုသည် သိုင်းသမားအများအပြားကို အမှန်တကယ် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မယ်တော်ဟုန်သည် ဤအရာကို သေချာပေါက် သိရှိရမည်။

“သူမက ကျွန်တော့်ကို ဒီတစ်ရာပဲ ပေးခဲ့တယ်။ ကျန်တဲ့ ဆယ့်သုံးခုက ယန်ရှင်နဲ့ လွီလော်ဆီမှာ ရှိနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူမကိုယ်တိုင် ရှီလီတောင်စောင်းမှာ ထုတ်ယူလာနိုင်တယ်...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာတွင် အရိပ်တစ်ခု သန်းသွားသည်။ ပထမဦးစွာ မယ်တော်ဟုန်သည် ကျန်အဇူရောင်အမိန့် ဆယ့်သုံးခုဖြင့် ငွေရှာခဲ့သော်လည်း သူ့ကို မပေးခဲ့ပါ။ ဒုတိယအချက်မှာ ထိုကဲ့သို့ အရေးကြီးသောအရာကို သူ့အား မယုံကြည်ခြင်းသည် ကောင်းသော လက္ခဏာမဟုတ်ပေ။

မယ်တော်ဟုန်သည် သူ့ကို အရင်ကကဲ့သို့ ယုံကြည်မှု မရှိတော့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူ ဂူချန်ဖုန်းကို သတ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို တွေးတောရင်း ဟိုယုရှောင်သည် အားမလိုအားမရ ခေါင်းခါယမ်းကာ သူ့ခြေထောက်ကို ကိုယ်တိုင် ပစ်ခတ်မိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒုတိယအကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျား ရှေ့ကနေ လူတိုင်းကို တံခါးအပြင်ကနေ ခေါ်လိုက်ပါ”

ဟိုယုရှောင်သည် ဤပြဿနာကို အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ အချိန်နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသောကြောင့် သူသည် ဟိုယုချန်အား လူခုနစ်ရာကျော်ကို စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးရုံးသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ဂွေယွီထန်ကို ရှာရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ဟိုယုချန်သည် နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ထရပ်ကာ အပြင်သို့ လျှောက်သွားသည်။

အပြင်တွင် ရပ်နေသော လူရှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ဟိုယုချန်သည် ချက်ချင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူတို့က သူ့ကို အရိုအသေပြုရန် မစောင့်ဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ “ဝင်လာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လူရှစ်ဦးသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ အခန်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာကြသည်။ ခန်းမထဲတွင် ဟိုယုရှောင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်သောအခါ စိတ်ခံစားမှု အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

“လက်အောက်ငယ်သားများက မိသားစုအကြီးအကဲကို အရိုအသေပြုပါတယ်”

ထိုရှစ်ဦးမှာ ဟိုဖေး၊ ဟိုယင်၊ ဟိုချွန်၊ ဝမ်ဂေါင်၊ ကော်ချောင်၊ ကော်ဟူ၊ ရှောင်နူတောင်နှင့် ကျန်းကုန်းတို့ ဖြစ်သည်။ ဟိုယုရှောင်သည် ထိုရှစ်ဦးမှ ဂန်ချီ၏ တုန်ခါမှုများကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

သူကိုယ်တိုင်၊ ဟိုယုချန်၊ ဟိုယုလင်၊ ဟိုယုကျဲ၊ ဟိုယုတွမ်တို့နှင့် ဝမ်ယန်ခရိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့သော စုလီကိုပါ ထည့်တွက်လျှင် မျိုးနွယ်စုတွင် ဂန်ချီအဆင့်အထက် သိုင်းသမား စုစုပေါင်း ၁၄ ဦး ရှိသည်။

မျိုးနွယ်စုရှိ စစ်သည်တော် နှစ်ထောင်ကျော်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုအဆင့် ငါးအထက်ရှိ စစ်သားဖြစ်နိုင်သူ ခုနစ်ရာကျော်ကို ထည့်တွက်ပါက ဤသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အင်အားကြီးမားသော အင်အားစုဖြစ်သည်။

ထုံလင်ခရိုင်အတွင်းတွင် ဤအင်အားစုသည် စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးရုံး၊ အကျဉ်းထောင်အုပ်ချုပ်ရေးဌာနနှင့် ဂရိတ်လော်ဂိုဏ်းပြီးလျှင် ဒုတိယအင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

ဤအရာအားလုံးသည် တစ်နှစ်မပြည့်သေးသော အချိန်အတွင်း၌သာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအရာသည် လုံလောက်ခြင်းမရှိပေ။ ဤသည်မှာ အစမျှသာဖြစ်သည်။ ဟိုမျိုးနွယ်စု၏ ထွန်းတောက်လာခြင်းသည် အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်းမျှသာဖြစ်ပြီး လာမည့် ရက္ခသပွဲတော်သည် ဟိုမျိုးနွယ်စု၏ အင်အားတိုးပွားလာမည့် အချက်ပြမှုဖြစ်သည်။

ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရိုင်းစိုင်းသော ရည်မှန်းချက်တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ ရင်ခွင်မှ မျက်နှာဖုံး ၁၂ ခုကို ထုတ်ယူကာ လူတစ်ဦးစီကို တစ်ခုစီ ပေးလိုက်ပြီး လူတိုင်း မျက်နှာဖုံးများ ဝတ်ဆင်သည်ကို ကြည့်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ခေါင်းသုံးလုံးပါသော အပြာရောင်နဂါးနှင့် နတ်ဆိုးပုံပါသော မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကိုလည်း ထုတ်ယူကာ သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

မယ်တော်ဟုန်၏ ကိုယ်စား ယန်ရှင်က ပို့ပေးသော ဤမျက်နှာဖုံးများသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ မျက်နှာတွင် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်နှင့် အရေပြားနှင့် ချောမွေ့စွာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ပြင်ပအရှိန်အဝါကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားသည်။ သူတို့သည် အရှိန်အဝါကို ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့် အခြားသူများ၏ စူးစမ်းမှုကိုလည်း တားဆီးရမည်ဖြစ်သည်။

ဒီမယ်တော်ဟုန်က တကယ်ကို ရတနာတွေ အများကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ...

သူ၏ ချီးကျူးစကားကို ဖော်ပြပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏ လူများကို တိုက်ရိုက် မော့ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် “ထွက်သွားကြစို့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“လက်အောက်ငယ်သားများက နာခံပါတယ်”

အပြာရောင် ကိုယ်ခံဝတ်စုံအသစ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော အဖွဲ့ဝင် ၁၂ ဦးသည် ဟိုအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ပြန့်ကျဲသွားကြသည်။ ထို့နောက် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာသော ည၏ အားသာချက်ကို ယူကာ ရှီလီတောင်စောင်း၏ အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

နှစ်စဉ်ကျင်းပသော ရက္ခသပွဲတော်သည် အချိန်ဇယားအတိုင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထုံလင်စီရင်စုမြို့တွင် မီးအိမ်များနှင့် ဖဲကြိုးများသည် နေရာတိုင်းတွင် ရှိပြီး လူအုပ်ကြီးဖြင့် စည်ကားနေသည်။

အိမ်တိုင်းတွင် လေးစားအပ်သော ရက္ခသနတ်ဘုရား၏ ရုပ်တုများကို ပြသထားသည်။

နှစ်သစ်ကဲ့သို့ပင် သိုင်းသမားများ၊ မြို့သူမြို့သားများ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ ကလေးသူငယ်များ၊ ဆင်းရဲသော အိမ်များမှဖြစ်စေ၊ ချမ်းသာသော အိမ်များမှဖြစ်စေ လူတိုင်းသည် အဝတ်အစားအသစ်များ ဝတ်ဆင်ကာ လမ်းမများပေါ်သို့ ထွက်လာပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ငြိမ်းချမ်းမှု ဆုတောင်းပေးကြသည်။

“ရက္ခသသည် မသေနိုင်၊ သန့်ရှင်းသောဘုရားကျောင်းသည် ထာဝရတည်မြဲ၏

ငါ၏ တပည့်အားလုံးသည် အာယတနငါးပါးကို မြင်ကြကုန်၏

ကောင်းဆိုးသည် အချည်းနှီးဖြစ်၏၊ နတ်ဘုရားသည် နေရာတိုင်းသို့ သက်ဆင်း၏

အဆုံးမရှိသော ငရဲ၊ အရပ်ဆယ်မျက်နှာရှိ မရဏာနိုင်ငံ

ရက္ခိုသ် အမျိုးသမီးအား ဂုဏ်ပြုအပ်၏၊ ဒုက္ခမှ ငါတို့ကို သယ်ဆောင်တော်မူ၏

သန့်ရှင်းသော အလင်းသည် လမ်းပြ၏၊ ဒုက္ခကင်းသော ကမ္ဘာသို့”

ဟိုယုရှောင်သည် မြို့ထဲတွင် အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော လူအုပ်ထဲတွင် ရောနှောပါဝင်နေစဉ် ရက္ခသနောက်လိုက်များစွာ၏ တိုးတိုးပြောဆိုသံများကို သူ၏ နားထဲတွင် ကြားနေရပြီး စည်ကားလှသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရှုနေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးမှု အနည်းငယ်ကို ဖော်ပြနေသည်။

“ဒုက္ခကင်းသော ကမ္ဘာ၊ ဤကမ္ဘာတွင် ထိုကဲ့သို့သော နေရာ တကယ်ရှိပါသလား”