ရက္ခသပွဲတော် (၅)

သို့သော် အနည်းဆုံး သူသည် ချင်လုံအသင်းမှ တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေး လိုအပ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူသည် ချင်လုံတံဆိပ်အကြောင်း ပြောဆိုရန် မပြောနှင့်တော့ စကားပင် ပြောဆိုရန် အရည်အချင်း မရှိပေ။

“အစ်ကို ကျွန်မတို့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာအဆင့်နဲ့ ဒီမှာ စကားတစ်ခွန်းတောင် ပြောခွင့်မရဘူး။ ချင်လုံအသင်းက ကျွန်တော်တို့ကို အခွင့်အရေးပေးခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ငွေကြေးအင်အားက အရင်လူတွေနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ ပြန်ကြရအောင်လေ၊ ပြီးတော့ အဲဒီကနေ ကျွန်မတို့ရဲ့ မိဘတွေရဲ့ လက်စားချေမှုကို စီစဉ်ကြတာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား”

ပုံမှန်အားဖြင့် တက်ကြွပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ညီမဖြစ်သူ ချန်ယွင်တီသည် ယခုအခါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် လေသံဖြင့် သူတို့၏ အသည်းအသန် ခရီးစဉ်တွင် သူမသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာပုံကို ပြန်အောက်မေ့ကာ ချန်ယွင်ယဲ့သည် သူ၏ နှလုံးသားကို ရက်စက်စွာ ညှစ်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် နာကျင်သော အမူအရာဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤနေရာရှိ လူတစ်ထောင်ကျော်တွင် သူတို့၏ ကိုယ်ခံပညာအဆင့်သည် အောက်ဆုံးနီးပါးဖြစ်သည်။ ချင်လုံအသင်းသည် ထိုငွေရောင် ချင်လုံတံဆိပ်ဆယ်ခုကို မည်သို့ပင် ရောင်းချရန် ဆုံးဖြတ်စေကာမူ သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ ပြဿနာရှောင်ရှားရန် စောစော ထွက်ခွာသွားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့နောက်တွင် အမြဲတမ်း ရပ်နေသော အစိမ်းရောင်အဝတ်အစားနှင့် လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် လူအုပ်၏ အစွန်းဆုံးတွင် ရှိနေပြီးဖြစ်သော်လည်း ထိုအစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည် ပို၍ပင် နောက်တွင် ရပ်နေသောကြောင့် ကိုယ်ခံပညာအဆင့် ပိုနိမ့်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည် ချောမောသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်တွင် နူးညံ့သော မိန်းမဆန်သော အသွင်အပြင် ရှိသည်။ သူ၏ လက်တွင် ဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် ချန်ယွင်ယဲ့နှင့် သူ၏ ညီမဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“မင်း ငွေရောင် ချင်လုံတံဆိပ်ကို ဝယ်ချင်တာလား”

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ အသံသည် အတော်လေး တုန်လှုပ်နေပြီး သူစကားပြောလေလေ သူ၏ လေသံတွင် မိန်းမဆန်မှု ပိုမိုထင်ရှားလာလေလေဖြစ်သည်။

ချန်ယွင်ယဲ့သည် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည် သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို ကြားခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်ပြီး ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် စကားပြောဆိုရန် မလိုလားသောကြောင့် သူသည် ညီမဖြစ်သူကို ဆွဲကာ အမြန် ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

“မင်း ငွေရောင် ချင်လုံတံဆိပ်ကို မတတ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးနိုင်တယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ယွင်ယဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကို လှည့်ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး တိုးတိုးလေး “ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲခင်ဗျာ”ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ချင်လုံအသင်းက အဇူရောင်ကြေးနီအမိန့် တစ်ရာပဲ ထုတ်ပေးမှာပါ။ အဲဒါနဲ့ နောက်မှ ငွေရောင် ချင်လုံတံဆိပ်အတွက် ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ ပါဝင်နိုင်မယ်။ တစ်သောင်းတန် မင်းလိုချင်လား မလိုချင်ဘူးလား”

ချန်ယွင်ယဲ့သည် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကို လိမ်လည်သူဟု ထင်ကာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချန်ယွင်တီသည် သူ့ကို ညင်သာစွာ တံတောင်ဖြင့် ထိုးကာ လူအုပ်၏ အစွန်အဖျားဘက်သို့ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအကြည့်တွင် ချန်ယွင်ယဲ့သည် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့သည် ယခုအခါ လူအုပ်မှ တစ်မီတာ သို့မဟုတ် နှစ်မီတာခန့်သာ ကွာဝေးပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ အသံသည် တိုးတိတ်ခြင်းမရှိပေ။ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ အခြားသူများလည်း သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို ကြားခဲ့ရမည်ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို လုံးဝ မကြားရသကဲ့သို့ ခေါင်းကိုပင် မလှည့်ခဲ့ကြပေ။

ဤအခြေအနေတွင် ရှင်းပြချက်တစ်ခုသာရှိသည်။ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည် နည်းဗျူဟာတစ်ခုခုကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“မင်း ဆုံးဖြတ်ဖို့ ဆယ်စက္ကန့်ပဲ အချိန်ပေးမယ်။ ယူပြီး ငွေချေလိုက်၊ ဒါမှမဟုတ် မေ့လိုက်တော့”

ဟိုယုကျဲသည် ပျင်းရိသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ယခုမှ ရောက်ရှိလာပြီး မောင်နှမနှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုကို မတော်တဆ ကြားခဲ့ရပြီး သူသည် ရုတ်တရက် သူ့ကို စိတ်ဝင်စားစေခဲ့သည်။

စီရင်စုမြို့သို့ သွားရာလမ်းတွင် ဟိုယုရှောင်သည် မယ်တော်ဟုန်ထံမှ အမိန့်သစ်တစ်ခု ရရှိခဲ့ပုံရပြီး ကြေးနီအမိန့် တစ်ရာလုံးကို ဖြန့်ဝေရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လူတိုင်းကို စုစည်းကာ တစ်ဦးလျှင် ငါးခုစီ ပေးခဲ့သည်။

ဟိုယုကျဲသည် သနားစိတ်အနည်းငယ် ခံစားရသော်လည်း ထိုထက်ပို၍ ဤမောင်နှမနှစ်ဦးတွင် ငွေအနည်းငယ် ပါလာကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် အခြားသူများနှင့် ငွေကြေးအရ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြောင်း ယခုမှပင် ပြောခဲ့ကြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် အဇူရောင်ကြေးနီအမိန့်တစ်ခုသာဖြစ်သည်။ တစ်ခုလျှင် တစ်သောင်းတန်ဖြင့် ရောင်းချခြင်းသည် သူ့အတွက် ဆုံးရှုံးမှု မဟုတ်ပေ။ မောင်နှမနှစ်ဦးသည် ရန်ငြိုးတစ်ခုခု ရှိသည်မှာ ထင်ရှားသောကြောင့် ဤအနည်းငယ်သော ကျေးဇူးဖြင့် သူတို့ကို ကူညီခြင်းသည် ကြီးကျယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

ချန်ယွင်ယဲ့၏ မျက်နှာသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူကို ယုံကြည်သင့် မယုံကြည်သင့်နှင့် ပတ်သက်၍ ထင်ရှားစွာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ဆယ်စက္ကန့်ပြည့်ခါနီးတွင် သူသည် အံကြိတ်ကာ သူ၏ ရင်ခွင်မှ တစ်သောင်းတန် တန်ဖိုးရှိသော ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျားရဲ့ စကားကို တည်စေချင်ပါတယ်”

ဟိုယုကျဲသည် ငွေစက္ကူကို ညင်သာစွာ ရယ်မောရင်း လက်ခံကာ ချန်ယွင်ယဲ့ကို လက်ညှိုးဖြင့် တွန်းလိုက်သည်။

လက်ဖဝါးခန့်ရှိသော ချင်လုံကြေးနီအမိန့်သည် ချန်ယွင်ယဲ့၏ လက်ထဲသို့ တည့်တည့် ရောက်လာသည်။ သူသည် တံဆိပ်၏ စစ်မှန်မှုကို စစ်ဆေးရန် ယူလိုက်သော်လည်း ချင်လုံတံဆိပ်ကို အရင်က မမြင်ဖူးကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်ကာ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...

“ဆူအချိန်ကုန်ပြီ အချိန်စေ့ပြီ”

စီရင်စုမြို့ဘက်မှ စည်သံတိုးတိုးလေး ကြားလာပြီး ဟိုယုကျဲ၏ တိုးတိုးညည်းသံကို ကြားသောအခါ ချန်ယွင်ယဲ့၏ မျက်နှာသည် အဓိပ္ပာယ်မသိဘဲ လွတ်သွားသည်။

ဟိုယုကျဲသည် သူ၏ ရင်ခွင်မှ နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ မျက်နှာပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ချန်ယွင်ယဲ့ကို နောက်တစ်ချက် မကြည့်ဘဲ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ ခုန်တက်ပြီး ရှေ့တန်းတွင် တည့်တည့် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

“အစ်ကို သူ တကယ်ပဲ ချင်လုံအသင်းက...”

ချန်ယွင်ယဲ့သည် အံ့ဩတုန်လှုပ်နေစဉ် ညီမဖြစ်သူ၏ အာမေဋိတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် အလျင်အမြန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟိုယုကျဲသည် ရှီလီတောင်စောင်း၏ ဗဟိုဒေသသို့ ဦးတည်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ခုန်ထွက်လာသော ခုနစ် သို့မဟုတ် ရှစ်ဦးကိုလည်း တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့အားလုံးသည် ဟိုယုကျဲနှင့် တူညီသော မျက်နှာဖုံးအမျိုးအစားကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု တက်လာသည်။ သူသည် ချင်လုံအမိန့်ကို သူ၏ ရင်ခွင်တွင် အလျင်အမြန် လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

“အခွင့်အရေးရှိသေးတယ် ငါတို့ မထွက်ဘူး”

ချန်ယွင်တီသည် ခေါင်းညိတ်ကာ သူမ၏ အစ်ကိုနောက်မှ လူအုပ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ ချင်လုံအမိန့်ကို ပေးခဲ့သော ဟိုယုကျဲအပေါ်တွင် စွဲနေသည်။

...

အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ရှစ်ဦး စုဝေးလာပြီး ကြည့်နေသော သိုင်းသမားများသည် သူကို စောစောကပင် သတိပြုမိခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံးများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အစိမ်းရောင်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော ရှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ယနေ့၏ အဓိကပွဲသည် မကြာမီ စတင်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလာပြီး ထိုရှစ်ဦး၏ ကိုယ်ခံပညာအဆင့်ကို သိရှိသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများသည် ဖြူရော်သွားကြသည်။

“သူတို့ ရောက်လာပြီ...”

“ဂန်ချီအဆင့်ရှိ အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူ ရှစ်ဦးနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး စုစည်းခြင်းအဆင့်ရှိ သုံးဦး။ ဒါက ဇိမ်ကျလွန်းတယ်။ တကယ်ကို ချင်လုံအသင်းနဲ့ ထိုက်တန်တယ်”