ချင်လုံအသင်း (၈)

သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော လူသုံးဦး၏ အသံများကို ကြားသော တင်ပုဟိုင်သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အဝင်ဝကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာထားသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏စိတ်သည် အတွေးများဖြင့် လုံးချာလည်နေသည်။

သူတို့လေးဦးစလုံးသည် ဟိုယုရှောင်သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်နိုင်မည်ဟု မယုံကြည်ကြပေ။ ကျန်လူအုပ်ကြီးလည်း ထိုနည်းတူ ခံစားနေရပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ဟိုယုရှောင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကာ အနီရောင်နွယ်ပင်များ ပေါ်လာပြီး သူ၏အသက်ကို ယူသွားမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

သို့သော် နောက်ခဏတွင် သူတို့အားလုံး တအံ့တသြ ဖြစ်သွားကြသည်။

ဟိုယုရှောင်၏ ခြေသည် ကျောက်တံခါးထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီ။ သူသည် မည်သည့် ခုခံမှုနှင့်မျှ မကြုံတွေ့ရရုံသာမက အစအဆုံး အနီရောင်နွယ်ပင်များ လုံးဝ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

လူအုပ်ကြီးသည် ဟိုယုရှောင်တွင် ထူးခြားသော အရာတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိလိုက်သည် - သူ၏လက်ထဲတွင် အပြာရောင် ကြေးနီအမိန့်တော်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး၊ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“လူတိုင်းကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောရရင်၊ ကျွန်ုပ်တို့ အပြာရောင်နဂါးအသင်းက ထုတ်ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့ ရွှေရောင် အပြာရောင်တံဆိပ် သုံးခုနဲ့ ငွေရောင် အပြာရောင်တံဆိပ် ဆယ်ခုကို ရောင်းချမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီအစား လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဝှက်ထားပြီး ဘယ်သူက ယူနိုင်မလဲဆိုရင် အဲဒီလူ ပိုင်ဆိုင်မှာပါ။

ကြေးနီအမိန့်တော်တစ်ခုကို ငွေကျပ်တစ်သောင်းနဲ့ ရောင်းမယ်၊ ဘယ်သူလိုချင်လဲ မြန်မြန်လာပြီး ပေးချေပါ။ အရင်လာတဲ့သူ အရင်ရမယ်။ သခင်ဖန်ဆီမှာ ကြေးနီအမိန့်တော် စုစုပေါင်း ငါးဆယ်ပဲ ရှိတာမို့ လိုချင်ရင် မြန်မြန်လုပ်ကြပါ”

…

မြန်မြန်လုပ်ကြပါ ဟူသော စကားများ ပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များသည် ဟိုယုရှောင်၏ လက်ထဲရှိ ကြေးနီအမိန့်တော်ဆီသို့ ရောက်သွားကာ နားလည်မှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဒါဟာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ ဝင်ခွင့်လက်မှတ်တွေကို ရောင်းချခြင်းပဲ။

“ဆရာကြီးဖန်၊ ကျွန်တော် တစ်ခု လိုချင်တယ်”

“ကျွန်တော်လည်း တစ်ခု လိုချင်တယ်”

“ကျွန်တော်လည်း တစ်ခု လိုချင်တယ်”

မကြာမီ လူအုပ်ကြီးထဲမှ အသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု မြင့်တက်လာပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေနှင့် အပြာရောင်တံဆိပ်များ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို သူ လျှော့တွက်ထားမိကြောင်း သဘောပေါက်သော ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

မဆိုင်းမတွဘဲ

ဤကိစ္စမှ ငွေရှာဖွေခြင်းသည် သူ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွက် မယ်တော်ဟုန်က ပေးသော အကျိုးအမြတ်ဖြစ်သောကြောင့် လွတ်မသွားသင့်သော အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အပြာရောင်တံဆိပ် သုံးဆယ်ကျော်သည် မကြာမီ ကုန်သွားသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူအုပ်၏ တုံ့ဆိုင်းမှု လျော့နည်းသွားပြီး သူတို့ကို ဝယ်ယူရန် အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်လာတော့သည်။

သဘာဝအားဖြင့် ဤလူအများစုသည် တတိယတန်းစား အင်အားစုများ၏ ခေါင်းဆောင်များဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှုကို အားကိုးနေကြသည်။ သူတို့သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် ကံစမ်းလိုကြသည်ဖြစ်စေ ရွှေရောင် အပြာရောင်တံဆိပ် သုံးခုထဲမှ တစ်ခုကို ယှဉ်ပြိုင်လိုကြသည်ဖြစ်စေ မသိရပေ။

ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏သားကို သတ်ခဲ့သော ယွီဂွီရှင်းကိုပင် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏မျက်နှာသည် လောဘဖြင့် လူးလာနေကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး ငွေကျပ်တစ်သောင်းကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ဖက်တွင် ပူပူနွေးနွေး ရောင်းချနေစဉ် ဖန်လုံဟဲနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါနှစ်ယောက်သည် အရေးပေါ်အခြေအနေ၏ လက္ခဏာများကို ပြသနေသော်လည်း၊ သူတို့သည် စိတ်ကြည်လင်စွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

“ဖန်လုံရှန်က ငါတို့ကို ဆွဲဆောင်နေတာ ထင်ရှားတယ်။ အတွင်းမှာ ထောင်ချောက် ရှိနိုင်မလား”

“ဘာကို ကြောက်စရာရှိလဲ။ ဆရာက အနီးအနားမှာ ရှိပြီး အဲဒီ ဆရာကြီး ငါးယောက်လည်း ပတ်လည်မှာ ရှိနေတော့ ဘာမဆို ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်လာရင်တောင် အချိန်မီ ကူညီနိုင်လိမ့်မယ်။ ယွမ်ဂန်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေက သူတို့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

အပြာရောင် ကြေးနီအမိန့်တော် ငါးဆယ်ပဲ ရှိတာ၊ ဖန်ကျင်းဟုန်က မကြာခင် အကုန်ရောင်းလိုက်လိမ့်မယ်”

“ဒါက ငါတို့ပြောနေတဲ့ ယွမ်ဂန်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က နယ်မြေရဲ့ နှလုံးသားကို တွေ့ပြီး အောင်မြင်စွာ သန့်စင်နိုင်ရင် နယ်မြေရဲ့ သခင်ဖြစ်လာပြီး ကောင်းကင်တံခါး အပေါက်ကို ဖောက်ထွက်တာဟာ လက်ဖဝါးလှန်လိုက်သလောက် လွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်။ မင်းက ယွမ်ဒန်အဆင့် စစ်သည်တော်တောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ငါ ဝင်ချင်တယ်”

လေးယောက်ထဲတွင် တင်ကျန့်သည် အသည်းအသန်ဆုံးဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် မာစတာအဆင့် လေးခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ယွမ်ဂန်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အရင်းအမြစ်များဖြင့် သူ၏ လေ့ကျင့်မှုအရှိန်သည် များစွာ တိုးတက်လာနိုင်သည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦးသည် သူ့ထက် ပို၍ မြန်ဆန်ခဲ့သည်။

ထုန်ဝူတီသည် တစ်လှမ်းသာ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဟိုယုရှောင်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ ငွေကျပ်တစ်သောင်းတန် ငွေတံဆိပ်တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပစ်ပေးပြီး ကြေးနီအမိန့်တော်တစ်ခုနှင့် လဲလှယ်ကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားသည်။

တင်ကျန့်သည် ယခင်ဝင်ရောက်သူများအပေါ် များစွာတုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ထုန်ဝူတီ ဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်ဆုံး၌ စိတ်မရှည်မှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ အကျဉ်းထောင်အုပ်ချုပ်ရေးဌာနမှ မာစတာသုံးဦးနှင့်အတူ သူသည် ဟိုယုရှောင်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။

မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် သူ့ကို နက်ရှိုင်းသော အမုန်းတရားထားရှိသော တင်ကျန့်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်နေစဉ် ဟိုယုရှောင်သည် ဘာခံစားရမည်ကို မသေချာပေ။ သို့သော် သူ၏ ငွေကျပ်လေးသောင်းကို ရရှိပြီးနောက် သူသည် ဘာမှ မပြောဘဲ ကြေးနီအမိန့်တော် လေးခုကို သူ့ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

တင်ကျန့် ဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ တင်ပုဟိုင်၏ မျက်နှာတွင် မကျေနပ်မှုများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဖန်လုံဟဲဘက်သို့ လှည့်ကာ “သခင်ဖန် မင်း ဝင်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဖန်လုံဟဲသည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ လှည့်ကာ သူ့နောက်မှ တမန်တော်တစ်ဦးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“ဂွေယွီထန်ကို အိမ်တော်စစ်တပ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကာကွယ်ထားဖို့ ပြောလိုက်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မဖွင့်မချင်း ငါ ထွက်မလာဘူး။ အပြာရောင်နဂါးအသင်းက ဘယ်သူမဆို လှုပ်ရှားရဲရင် သနားညှာတာမှု မပြနဲ့”

“ဟုတ်ကဲ့”

“တင်ကျန့်က အမြဲ မောက်မာနေတာ၊ သူက ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ရအောင်ယူနိုင်ရင် ငါ ခရိုင်ဝန်အနေနဲ့ ဘယ်တော့မှ အခြေအနေကို ပြန်လှန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ညီအကိုတင်၊ ဒီနတ်ဆိုးကို တားဆီးဖို့ ငါနဲ့အတူ အတွင်းကို လိုက်ခဲ့ပါလား”

တင်ပုဟိုင်သည် စကားဖြင့် မတုံ့ပြန်ဘဲ သူ၏သဘောတူညီချက်ကို ဖော်ပြရန် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဖန်လုံဟဲသည် သူ၏အမိန့်အောက်တွင် ဂရန်းမာစတာတစ်ဦးသာ ရှိပြီး တင်ပုဟိုင်သည် သုံးဦးကို အမိန့်ပေးထားသောကြောင့် နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်ပြီး အချိန်မဆိုင်းဘဲ လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဟိုယုရှောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကြေးနီအမိန့်တော် ခြောက်ခုကို ဝယ်ယူပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အဝင်ဝဆီသို့ ရဲရဲတင်းတင်း ပြေးဝင်သွားကြသည်။

တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် မယ်တော်ဟုန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆွဲဆောင်မှုဖြစ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ကျောက်တံခါးကို ကြည့်ရင်း လောဘသည် တဖြည်းဖြည်း သူ၏အတွေးများကို လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။

ဂရန်းမာစတာ ငါးဦးနှင့် မာစတာဖန်ယင်တို့သည် အနီးအနားတွင် သေချာပေါက် ရှိနေသောကြောင့် တင်ကျန့်၊ ဖန်လုံဟဲနှင့် အခြားသူများသည် အလွန်ရဲတင်းလာခဲ့ကြသည်။ ယွမ်ဒန်အဆင့် အပြည့်အဝ ပြီးမြောက်သော စစ်သည်တော် ခြောက်ဦးကို သာမန် ယွမ်ဂန်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုက မည်သို့မျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တင်ကျန့်နှင့် ထုန်ဝူတီတို့သည် ယွမ်ဂန်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို အမှန်တကယ် ယူသွားပါက သူသည် ကံဆိုးလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ ထိုလူနှစ်ဦးစလုံးသည် သူ့ကို အငြိုးထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကြေးနီအမိန့်တော် ငါးဆယ်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်သွားပြီး၊ အခြားသူများတွင် ရှိသော ကြေးနီအမိန့်တော်အားလုံးကို သူ ရောင်းချခဲ့သည်။ ယခုရောက်ရှိနေသော ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်တော်များသည် တစ်ဝက်ခန့် လျော့နည်းသွားပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအားလုံးသည် စုဝေးသော နတ်ဆိုးအဆင့်အထက်တွင် ရှိသည်။

“လူကြီးမင်းများ ကြေးနီအမိန့်တော်များ အားလုံး ကုန်သွားပါပြီ။ နောင်တွင် တစ်ခုရလိုပါက အပြာရောင်နဂါးအသင်း၏ ကြေညာချက်များကို စောင့်မျှော်ကြည့်ရှုပါ။ ယနေ့အတွက် ဒါပါပဲ”

ဟိုယုရှောင်သည် လက်အုပ်ချီကာ မပျောက်ကွယ်သေးသော လူအုပ်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင် ဖန်လုံ၊ ငွေရောင် အပြာရောင်တံဆိပ် လက်ပြောင်းသွားရင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့အတွက် တံဆိပ်တစ်ခုအနေနဲ့ ဆက်သုံးလို့ရသေးလား၊ ဒါမှမဟုတ် အပိုပေးရမှာလားလို့ မေးခွင့်ပြုပါလား”