ချင်လုံအသင်း (၁၁)

သူ၏ အစွန်းခုနစ်ဓားချီသည် သူ့ရှေ့မှ တိုက်ခတ်လာသော ပြင်းထန်သည့် ဓားရောင်နှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပုံစံကဲ့သို့ဖြစ်ကာ ဓားရောင်ဆယ်လက်ခန့်ကိုသာ ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့သည်။

ပြိုင်ဘက်၏ ဓားရောင်သည် ရာနှင့်ချီ၍ ရှိပြီး သူပိတ်ဆို့ထားသော ဆယ်လက်သည် မိုးစက်အနည်းငယ်နှင့်ပင် မယှဉ်နိုင်ပေ။

သူသည် ရာနှင့်ချီသော ဓားရောင်များဖြင့် လုံးဝ လွှမ်းခြုံမခံရမီ ဟိုယုတွမ်၏ မျက်နှာကိုပင် တစ်ချက်မျှ မမြင်ခဲ့ရပေ။ သူ၏မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူသည် သူ၏ဓားရှည်ကို ဦးခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ကာ ဟိုယုတွမ်၏ ဓားဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

ဟိုယုတွမ်၏ ဓားရောင် တောက်ပမှုအောက်တွင် သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုသည် ကျရှုံးရန် သေချာသလောက်ပင်။

ရာနှင့်ချီသော ဓားရောင်များသည် ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ဟိုယုတွမ်၏ ဓားသည် ထိုဓားရှည်နှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ တိုဟူးကို လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်လိုက်ကာ ဓားရှည်ကို ဖြတ်ပြီး ယွီဂွီချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

ယွီဂွီချန်၏ သွေးများသည် ရူးသွပ်စွာ ပန်းထွက်လာပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးများသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပြန့်ကျဲပြီး ထွက်ပြေးရန်၊ အကူအညီတောင်းရန် အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း ဓားရောင်အောက်တွင် သူသည် လည်ပင်းတွင် စုတ်ပြဲနာကျင်မှုကို မခံစားရမချင်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအခါမှသာ သူ၏မျက်နှာထားသည် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ့လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဟိုယုတွမ်၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို တုန်ယင်စွာ ညွှန်ပြနေသည်။

“စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်တာလဲ... အဲဒီ တောက်ပနေတဲ့ ဓားက စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်ပဲ...”

သူ၏စကားများ ဆုံးသည်နှင့် ယွီဂွီချန်သည် ဒုန်းခနဲ လဲကျသွားသည်။

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် ဟိုယုတွမ်၏ နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံးကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ ရွေးချယ်စရာများကို စဉ်းစားနေခဲ့သော ပိုင်တုံယွီသည် ယခု သူ၏မျက်လုံးများတွင် သက်သာရာရသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရွေးချယ်မှု မပြုလုပ်ခဲ့သည့်အတွက် အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ထိုလူကို သတ်ပြီးနောက် ဟိုယုလင်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို သူ၏ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး၊ လျိုလန်လဂိုဏ်းနှင့် လင်ချန် ကာကွယ်ရေးအေဂျင်စီမှ လူများကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် သတ်လိုစိတ်သည် လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာနေသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးမှ အဖွဲ့များသည် ဟိုယုလင်၏ အကြည့်အောက်တွင် ကျောရိုးများ အေးစက်သွားပြီး လှုပ်ရှားရန် သို့မဟုတ် စကားပြောရန် အလွန်ကြောက်ရွံ့ကာ သူတို့သည် နောင်တဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထိုနေရာတွင် တောင့်တင်းစွာ ရပ်နေနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအတောအတွင်း နှစ်ဖက်စလုံး၏ တင်းမာမှုသည် လူအုပ်ကြားတွင် ဆွေးနွေးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

“ဂန်းရှာအဆင့် စစ်သည်တော်ကိုတောင် စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်ပေးထားတာ... အဲဒီလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဥစ္စာဓနတွေကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ အပြာရောင်နဂါးအသင်းရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းက ဘာများလဲ”

“ဒါတင် မကသေးဘူး။ ဒီလူဟာ အပြာရောင်နဂါးအသင်းရဲ့ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်တောင် မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။ သူသုံးခဲ့တဲ့ ကိုယ်ခံပညာက ဒုတိယတန်းစား ဖြစ်ရမယ်၊ သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကလည်း မသေးပါဘူး။ မဟုတ်ရင် ယွီဂွီချန်ရဲ့ ဂန်းရှာအဆင့် ကျင့်ကြံမှုနဲ့ဆိုရင် အဲဒီလို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သေသွားမှာ မဟုတ်ဘူး”

“သူ့ဘေးက မိန်းမက သူ့နဲ့ အလားတူ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ရှိတော့ သူ့မှာလည်း အင်အားမနည်းဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ ဖန်လုံရှန်နဲ့ ဖန်ကျင်းဟုန်တို့က ဒီခုနစ်ယောက်ကို အပြင်မှာ ထားခဲ့ရဲတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး။ ယွီဂွီချန်ရဲ့ သေဆုံးမှုက သေချာပေါက် တရားမျှတတယ်”

…

“ထွက်သွားကြစမ်း”

ဟိုယုလင်၏ အေးစက်သော အသံသည် လျိုလန်လဂိုဏ်းနှင့် လင်ချန် ကာကွယ်ရေးအေဂျင်စီမှ ခြောက်ယောက်ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ၊ သူတို့သည် လှည့်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

သူတို့ထဲမှ မည်သူမဆို ယွီဂွီချန်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်ပြီး သူတို့ ခြောက်ယောက်ဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ သူတို့သည် ထိုနေရာတွင် နောက်ထပ် မနေဝံ့ကြတော့ပေ။

ဟိုယုတွမ်သည် အဝေးမှ ပိုင်တုံယွီကို လှမ်းကြည့်ကာ သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချလိုက်သည်။

ပိုင်တုံယွီ မိုက်မဲသော လုပ်ဆောင်မှု မပြုလုပ်စေရန် သူသည် ယွီဂွီချန်ကို ပထမဆုံး ထိုးနှက်သတ်ခဲ့သည်။

ဟိုမျိုးနွယ်စုနှင့် ပိုင်မျိုးနွယ်စုသည် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးရှိပြီး အရေးကြီးသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် ပိုင်တုံယွီနှင့် ကောင်းမွန်စွာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံနိုင်သည်။ အကယ်၍ ပိုင်တုံယွီသည် ယခု ယွီဂွီချန်နှင့်အတူ ရပ်တည်ခဲ့ပါက၊ ရလဒ် မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ သူ၏ တတိယမြောက် ညီမ၏ စိတ်သဘောထားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ပိုင်တုံယွီနှင့် သူ၏လူများသည် သေချာပေါက် ကံဆိုးလိမ့်မည်။ သူကို တားဆီးရန်အတွက် သူပထမဆုံး လှုပ်ရှားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

ယွီဂွီချန်၏ ကျင့်ကြံမှုသည် သူ့နှင့် တူညီသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ခံပညာ ကျွမ်းကျင်မှုသည် အလွန်နိမ့်ကျသည်။ ဟိုယုရှောင်မှ ရရှိခဲ့သော သို့မဟုတ် မြှင့်တင်ခဲ့သော ဟိုမျိုးနွယ်စု၏ ကိုယ်ခံပညာသည် ယခု သူတစ်ဦးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အသေးစား ပြန်လည်နုပျိုစေသော ဆေးလုံးများလည်း ထိုနည်းတူပင် သူသည် မိသားစု၏ ကိုယ်ခံပညာ အသိပညာတွင် သူ၏ အကြီးဆုံးအစ်ကိုပြီးလျှင် ဒုတိယသာဟု ဆိုနိုင်သည်။

ထို့ပြင် သူ၏လက်ထဲရှိ ဓားရှည်သည် နဂါးမှုန့်ဓား မဟုတ်တော့ပေ။ သူ၏ အစ်ကိုကြီးသည် ကျောက်ယန်မှ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်၊ သူသည် ဂူချန်ဖန်း၏ မူလပိုင်ဆိုင်သော တောက်ပသော ချင်ယွီထိပ်သီးဓားကို သူ့အား ပေးခဲ့သည်။

ယွီဂွီချန်၏ လက်ဖြင့် သေဆုံးခြင်းသည် မျှော်လင့်ထားနိုင်သောအရာသာ ဖြစ်သည်။

ဟိုယုတွမ်၏ သတ်ဖြတ်မှုနှင့် ဟိုယုလင်၏ ခိုင်မာသော ရပ်တည်မှုတို့ကြောင့်၊ ကျန်ရှိသော ကိုယ်ခံပညာရှင် တစ်ရာခန့်သည် သိသိသာသာ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ အခြားခရိုင်များမှ လူများအကြောင်း မပြောနှင့်၊ တုံလင်မှ ဒေသခံအင်အားစုများပင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ထားရှိရန် မဝံ့ရဲတော့ဘဲ၊ အတွင်း၌ရှိသူများ ထွက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အဝင်ဝကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် နတ်ဆိုးမျက်နှာဖုံး ဝတ်ဆင်ထားသော အခြား အပြာရောင်နဂါးအသင်းဝင်တစ်ဦးသည် အဝေးမှ လျှောဆင်းလာကာ ဟိုယုတွမ်နှင့် ဟိုယုလင်တို့ထံ ရောက်လာပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဆွေးနွေးနေသည်။

ကြည့်ရှုသူများ နားထောင်လိုသော်လည်း၊ ကံမကောင်းစွာဖြင့် လာသူသည် ပြင်ဆင်ထားပြီး အသံလွှင့်နည်းပညာကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

“တတိယမြောက် အကြီးအကဲ ကျွန်မ ဒုတိယမြောက် သခင်နဲ့ ဆက်သွယ်ပြီးပါပြီ။ သူနဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက အခု ရှီလီတောင်စောင်းရဲ့ မြောက်ဘက် သုံးမိုင်အကွာမှာ အိမ်တော်စစ်တပ် သုံးသောင်းနဲ့ သြဇာကြီးတဲ့ မျိုးနွယ်စု ကိုးခုက လူတစ်သောင်းကျော်နဲ့အတူ ရှိနေကြတယ်။ ဒုတိယမြောက် သခင်က ဂွီယွီထန်ရဲ့ အမိန့်တော်နဲ့ ညွှန်ကြားထားတာက ရှီလီတောင်စောင်းမှာ နတ်ဆိုးတွေ လှုပ်ရှားမှု ရှိလာတာနဲ့ ချက်ချင်း ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မယ်။ ဒုတိယမြောက် သခင်က သတင်းစကားတစ်ခု ပို့ခိုင်းထားတယ်၊ မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ဖို့ အကြံပေးလိုက်တယ်”

ဟိုယုလင်သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အဝင်ဝကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာမည်းမှောင်သွားကာ၊ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ဟိုယုတွမ်သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အဝင်ဝကို များစွာ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ဖြတ်သွားသည်။

“ဒီဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်တော်တွေ ဒဏ်ရာတွေက ပြန်ကောင်းလာဖို့ လာသရွေ့

သူမက အစ်ကိုကြီး၊ စတုတ္ထမြောက် အစ်ကို ဒါမှမဟုတ် တုံလင်ခရိုင်က တခြားလူတွေကို ဘယ်တော့မှ ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဟိုယုတွမ်သည် မယ်တော်ဟုန် ဘာလိုချင်သည်ကို သိပုံရပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အဝင်ဝကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်နှာထားသည် တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားသည်ဟု သူ၏စိတ်ထဲတွင် တွေးနေသည်။

…

ရှီလီတောင်စောင်း၏ တောင်ဘက်ရှိ အင်အားကြီးသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရာနှင့်ချီသော ပုံရိပ်အုပ်စုတစ်ခု ရပ်တည်နေသည်။ ရှေ့တန်းတွင် မာစတာကြီး ငါးဦးရှိပြီး၊ သူတို့၏ အကြည့်အားလုံးသည် ရှီလီတောင်စောင်းပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကာ၊ အဝေးမှ ဧရိယာကို အခက်အခဲမရှိဘဲ စူးစမ်းနိုင်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

မိုဇူဇီသည် သူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်းယွီနင်ကို ပြုံးပြကာ စကားစပြောလိုက်သည်။

“အပြာရောင်နဂါးအသင်းက အဲဒီ ပုရွက်ဆိတ်ခုနစ်ကောင်က အရမ်း မောက်မာတာပဲ၊ ညီအကိုကျန်းက အခုထိ သည်းခံနိုင်တာ အံ့သြစရာပဲ၊ တကယ်ကို ရှားပါးတယ်”

ကျန်းယွီနင်သည် ရှီလီတောင်စောင်း၏ မြောက်ဘက်ခြမ်းကို လှမ်းကြည့်ကာ ခေါင်းကို ခါယမ်းပြီး “သွေးနတ်ဆိုးက ပေါ်မလာသေးဘူး၊ မြင့်မြတ်သောအသင်းတော်က အဲဒီလူလည်း မရှိဘူး။ ကျန်းမှာ နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒရှိပေမယ့်၊ တခြားသူတွေရဲ့ အသုံးချခံရတာကို မလိုလားဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ရှီလီတောင်စောင်းပေါ်ရှိ ခုနစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ “ဒါ့အပြင် ဂန်းချီအဆင့် ပုရွက်ဆိတ်ခုနစ်ကောင်ကို သတ်တာ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ အဓိက တရားခံ မပေါ်လာတဲ့အတွက်၊ စိတ်ရှည်ရှည် စောင့်ဆိုင်းတာ ပိုကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ညီအကိုကျန်း ပြောတာ အမှန်ပဲ။ သွေးနတ်ဆိုးက လျှို့ဝှက်နယ်မြေကိုတောင် ထုတ်ယူလာပြီး ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့် စစ်သည်တော် အများအပြားကို ဝင်လာအောင် ဆွဲဆောင်နေတာကို ကြည့်ရင် သူမ ဒဏ်ရာတွေက ပြန်ကောင်းလာချင်နေပုံရတယ်”

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လျန်နင်ရှူးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “တစ်ခုခု မှားနေပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဘာမှားနေတာလဲ”

ကျန်းယွီနင်က ချက်ချင်း လှည့်မေးလိုက်သည်။

“သွေးနတ်ဆိုးက ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်အဆင့် ဆယ်ဆင့်ရှိ စစ်သည်တော်တွေမှာ အများဆုံးရှိတဲ့ အသက်စွမ်းအင်ကိုပဲ စားသုံးဖို့ လိုအပ်တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ ကျိုင်းပင်ဝိညာဉ်ပဲ။ ဒီဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့် စစ်သည်တော် ရာနဲ့ချီရဲ့ အသက်စွမ်းအင်က တုံလင်ခရိုင်က စစ်သည်တော်အားလုံးကို ဖမ်းဆီးတာလောက် အသုံးမဝင်ဘူး...”

ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသလို လျန်နင်ရှူးသည် ခဏရပ်သွားပြီး ထို့နောက် သူမ၏မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လာကာ တိုးတိုးလေး “သူမရဲ့ ပစ်မှတ်က ဒီဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့် စစ်သည်တော်တွေ လုံးဝမဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်းဆိုသလို အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ကျန်းယွီနင်သည် ချက်ချင်းမေးလိုက်သည်။

“ဒီလူတွေ မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါဆို ဘာလို့ သူမက ဒီလောက်များများ ဒီကို ခေါ်လာဖို့ ပင်ပင်ပန်းပန်း ကြိုးစားရတာလဲ”

ဤမေးခွန်းသည် အဓိကပြဿနာတစ်ခုကို ထိမိသွားသည်မှာ ထင်ရှားပြီး လျန်နင်ရှူး၏ မျက်မှောင်သည် ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားကာ သူမ၏ လစ်ဟင်းမှုကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမက “ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်၊ ဒါတွေက သွေးနတ်ဆိုးရဲ့ ပစ်မှတ်များစွာထဲက တစ်ခုပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါတို့ ဒီမှာ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်နေခဲ့တာ ဘာလို့ သူမ ပေါ်မလာသေးတာလဲ” ဟု ထပ်လောင်းပြောကြားခဲ့သည်။

“ဒီမှာ မဟုတ်ရင် ဘယ်မှာ ဖြစ်နိုင်မလဲ...”

ကျန်းယွီနင် စကားမဆုံးခင်၊ ပိန်လှီပြီး ခံ့ထည်သော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် တောင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ပြေးလာသည်။ ရွှေရောင် ဇင်တောင်ဝှေးကို ကိုင်ထားသော၊ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာရှိပြီး၊ ကြောက်ရွံ့မှု၏ အသွင်အပြင်ရှိသော လူငယ်ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်သည်။

ဇင်မာစတာ ယွမ်ကုံသည် ထိုခံ့ထည်သော ရဟန်းကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ စကားမပြောမီ ရဟန်းစကားစလိုက်သည်။

“ဆရာ၊ အဆင်မပြေဘူး။ သွေးနတ်ဆိုးရဲ့ အစစ်အမှန်ပုံရိပ်က ယွီလင်ခရိုင်မှာ ပေါ်လာပြီ။ မနေ့ညက ယိုနာရီအဆုံးကစပြီး မြေပြင်ကနေ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သွေးနွယ်ပင်တွေ ပေါက်ထွက်လာပြီး ယွီလင်ရဲ့ လူဦးရေ သိန်းနဲ့ချီတဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်တောင် မလွတ်မြောက်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် အသက်ဘေးကနေ အနိုင်နိုင် လွတ်မြောက်လာခဲ့တာ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများသည် အလွန်ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း၊ သူတို့ မတုံ့ပြန်မီ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါသည် ရှီလီတောင်စောင်းမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သူတို့သည် လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့်အချိန်က ပေါ်လာသည်ကို မသိရသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အဝင်ဝအထက်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်သည် လေထဲတွင် တောက်ပသော လကဲ့သို့ ဝဲပျံနေပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အလွန်မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူမ၏ ပေါ်လာခြင်းသည် ချက်ချင်းဆိုသလို လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အဝင်ဝကို သူမ၏ လက်ချောင်းလေးဖြင့် ညင်သာစွာ ထိလိုက်ရုံဖြင့်၊

“ဗြဟ္မာဝိညာဉ်လက်ညှိုး၊ မြောက်ယင် အတားအဆီးကို ဖောက်ထွင်း...”

ထိုသူသည် တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း၊ သူမ၏ အသံသည် မိုဇူဇီနှင့် အခြားသူများ၏ နားထဲသို့ မီတာရာနှင့်ချီဝေးကွာမှပင် ရောက်ရှိလာသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ၊ မာစတာကြီး ငါးဦးစလုံး၏ မျက်နှာများသည် အလွန်ပြောင်းလဲသွားသည်။

“မာစတာဖန်ယင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ”