ချင်းလုံအသင်း (၁၂)

အမည်မသိသော နေရာတစ်ခု၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထူထပ်သော သစ်တောကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေပြီး၊ နေနှင့်လ ကင်းမဲ့သော ကောင်းကင်သည် အစမှအဆုံး အမှောင်ထုဖြင့် လွှမ်းခြုံထားကာ ကုန်းမြေကို ဝန်းရံထားသည်မှာ မရေမရာသော အတားအဆီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ မခွဲခြားရသေးသော ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ဆင်တူသည်။

စိမ်းလန်းစိုပြေသော အကိုင်းအခက်များဖြင့် ခံ့ညားထည်ဝါသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်များသည် သူတို့အကြားတွင် မိုးထိုးရပ်တည်နေကြသည်။ လက်တစ်ဝါးစာပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် မှောင်မိုက်နေသော သစ်တောသည် ဤရှေးဟောင်းသစ်ပင်များကြောင့် ပို၍ပင် မှောင်မိုက်သွားသည်။

ထူထပ်သော သစ်တောအတွင်း၌ မှောင်မိုက်ရုံသာမက လေတိုးသံပင် မကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ရှေးဟောင်းသစ်ပင်များအားလုံး အသက်ဝင်နေပုံရသော်လည်း လေမရှိခြင်းက သေခြင်းတရား၏ ထူးဆန်းသော ငြိမ်သက်မှု၏ အရှိန်အဝါကို ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ထူထပ်သော သစ်တော၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အင်အားကြီးမားသော အရှိန်အဝါ ခုနစ်ခု လွင့်မျောသွားသည်။

သူတို့သည် အမျိုးသား ခြောက်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ အားလုံး အလယ်အလတ်အရွယ်အစားရှိပြီး၊ ထူးခြားသော ကျက်သရေရှိစွာ ဝတ်ဆင်ထားကာ ကိုယ်ဟန်အမူအရာဖြင့် ထူးခြားစွာ တည်ရှိနေပြီး၊ ဓား၊ လှံ၊ လှံ စသည့် လက်နက်အမျိုးမျိုး တပ်ဆင်ထားသည်။ တစ်ယောက်စီသည် မတူညီသော ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူတို့ ခုနစ်ယောက်စလုံးသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီးအတော်အတန် ဝေးကွာသော ခရီးကို သွားလာခဲ့ရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေက ဘယ်လောက်တောင် ကျယ်ပြောနိုင်တာလဲ။ ငါတို့ ဒီဘက်ကို နာရီပေါင်း ဆယ့်နှစ်နာရီနီးပါး ဦးတည်နေခဲ့ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခုထိ အဆုံးကို မရောက်သေးဘူး”

ယွီဂွီရှင်းသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် အလျားလိုက် သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ၏ဓားဖြင့် သစ်ပင်၏ ပင်စည်ကို ခုတ်လိုက်သည်။

သူရပ်သည်ကို မြင်သော အခြားခြောက်ဦးလည်း ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ပြီး၊ သူတို့၏ မျက်နှာထားများသည် သူ၏ မျက်နှာထားနှင့် များစွာ မကွာခြားဘဲ၊ သူတို့သည် ယွီဂွီရှင်းကဲ့သို့ စိတ်ပျက်နေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ဤခုနစ်ယောက်သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော တုံလင်၏ သြဇာကြီးသော ဒေသခံအင်အားစု ခုနစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်များဖြစ်သော ချီကျူးဂိတ်မှ ယွီဂွီရှင်း၊ လျိုလန်လဂိုဏ်းမှ ကျောက်မန်ရှာ၊ ပိုင်မျိုးနွယ်စုမှ ပိုင်ယွင်ဖန်၊ ဆေးမှုန့်ဂိုဏ်းမှ လီဆန်ယွင်၊ ရှီယွင် ကာကွယ်ရေးအေဂျင်စီမှ လျိုကျန်းဟုန်၊ ဟုန်ဒေါဂိုဏ်းမှ နီရှင်းချွမ်နှင့် လင်ချန် ကာကွယ်ရေးအေဂျင်စီမှ ထုန်ယွင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

“ဒုက္ခပါပဲ၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်ရင် ကံကောင်းမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။ ယွမ်ဂန်းပုလဲတွေလည်း မမြင်ရဘူး ဝိညာဉ်ဆေးဝါးတွေ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေဆိုတာ ဝေးလို့၊ နေရာကလည်း အရမ်းကျယ်ပြောတော့ နာရီပေါင်း ဆယ့်နှစ်နာရီအတွင်း လူတစ်ယောက်တောင် မမြင်ရဘူး”

အရည်အသွေးကောင်းမွန်သော လက်နက်ပြုလုပ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အတော်အတန် ပြင်းထန်သော စိတ်သဘောထားရှိသော ပိုင်ယွင်ဖန်သည် ချက်ချင်း ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး သူ၏စကားများကို ကြားသောအခါ အခြားသူများ၏ မျက်နှာများတွင် အရိပ်တစ်ခု လွှမ်းမိုးသွားသည်။

“သာမန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုဟာ အများဆုံး မိုင်တစ်ရာအထိသာ ကျယ်ဝန်းနိုင်တယ်။ ငါတို့ ခုနစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဟုန်နဲ့ဆိုရင် ဆယ့်နှစ်နာရီအတွင်း အဲဒီအကွာအဝေးကို အများကြီး ကျော်လွန်သွားသင့်တယ်။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ဆေးမှုန့်ဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းချုပ် လီဆန်ယွင်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် သူ့ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လာသည်။

ကမ္ဘာ့အင်အားကြီးများ၏ အဆင့်အလိုက် တည်ဆောက်ပုံသည် တင်းကျပ်ပြီး ကမ္ဘာ့အဆင့် အင်အားစုများသာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေများကို ပိုင်ဆိုင်ကြပြီး သူတို့အားလုံးသည် အင်အားငယ်များ၏ ခေါင်းဆောင်များဖြစ်သော်လည်း၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေများအကြောင်း သူတို့၏ နားလည်မှုမှာ အကန့်အသတ်ရှိသည်။

“ဆရာလီ၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို အရင်က ရောက်ဖူးလား” ဟု ထုန်ယွင်က မေးလိုက်သည်။

“ငါ ငယ်ငယ်ကတည်းက လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုထဲကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့တာ တကယ်ပဲ ကံကောင်းခဲ့တယ်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေဟာ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေနဲ့ ကန့်သတ်ထားတဲ့ စကြဝဠာရဲ့ သဘာဝအစီအစဉ်ကနေ မွေးဖွားလာတယ်လို့ အဲဒီတုန်းက ကြားခဲ့တယ်။ ယွမ်ဂန်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေဟာ အများဆုံး မိုင်တစ်ရာထက် ပိုမကြီးဘူး။ ငါတို့ အချိန်အတော်ကြာ ခရီးသွားခဲ့ကြတာ။ မိုင်တစ်ရာထက် ပိုဝေးတဲ့ အကွာအဝေးကို သေချာပေါက် ရောက်ခဲ့ကြပြီ မဟုတ်လား”

ကျန်လူများသည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ ဆယ့်နှစ်နာရီအတွင်း သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်သည် မိုင်တစ်ရာထက် ပိုဝေးသော အကွာအဝေးကို သေချာပေါက် လွှမ်းခြုံခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့ ကြုံတွေ့နေရသော အခြေအနေကို မရှင်းပြနိုင်ခဲ့ပေ။ ရုတ်တရက်၊ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

“ဒါဆို... ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေက ယွမ်ဂန်းအဆင့် မဟုတ်ဘဲ...”

“မင်း ဘာအိပ်မက် မက်နေတာလဲ။ ဒုက္ခပါပဲ၊ ယွမ်ဂန်းပုလဲတစ်ခုတောင် မမြင်ရဘူး; ဒါ ယွမ်ဂန်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဟုတ်မဟုတ်တောင် ပြောရခက်တယ်၊ သေဆုံးဇုန် ဒါမှမဟုတ် မြင့်မြတ်သော ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေဆိုတာ ဝေးလို့။ ခရီးသွားလာရတဲ့ ပင်ပန်းမှုကြောင့် မင်း ရူးသွားပြီလား”

ပိုင်ယွင်ဖန်၏ အေးစက်သော အော်ဟစ်သံသည် လူတိုင်းကို အမှန်တရားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုခန့်မှန်းချက်ကို ပယ်ချခြင်းသည် လက်ရှိအခြေအနေကို မရှင်းပြနိုင်ဘဲ၊ တိတ်ဆိတ်မှုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နီရှင်းချွမ်သည် ရုတ်တရက် သစ်ပင်ထိပ်သို့ ခုန်တက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်ဆင်းလာပြီး လူတိုင်းကို စကားပြောသည်။

“သခင်ဖန်၊ တရားသူကြီးတင်၊ ထုန်ဝူတီနဲ့ ငါတို့နဲ့ တစ်ချိန်တည်းလောက် ဝင်ခဲ့တဲ့ ဂရန်းမာစတာတွေက ဒီအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေကြတယ်။ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေက မိုင်တစ်ရာကျော် ကျယ်ရင်တောင် ဂရန်းမာစတာတွေရဲ့ တိုက်ပွဲက အသံအနည်းငယ်တော့ ထွက်သင့်တယ်။ ဒီတစ်ဝက်နေ့လုံး ဘာမှ မမြင်ရဘူး; ငါတို့ ဒီမှာ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

ဤစကားများကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများသည် ပို၍ပင် မည်းမှောင်သွားသည်။ ဖန်လုံဟဲနှင့် တင်ကျန့် နှစ်ဦးစလုံး ဝင်ရောက်ခဲ့သောကြောင့်၊ ဤနှစ်ဦးရှိနေပါက မည်သည့်အန္တရာယ်ကိုမဆို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မည်ဟု တွေးကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရဲတင်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခု သူတို့ရောက်ရှိချိန်မှစ၍ သူတို့၏ လက္ခဏာကို မတွေ့ရသေးပေ။

ယခု အတွင်း၌ သူတို့သည် အကျိုးအမြတ် မရရှိခဲ့ဘဲ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ထွက်ပေါက်သည် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကိုပင် မသိကြပေ။ သူတို့သည် တကယ်ပင် ဤနေရာတွင် တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေနိုင်ပါသလား။

ယွီဂွီရှင်း၏ မျက်နှာသည် ပိုမိုဆိုးရွားလာသည်။ စိတ်အနှောင့်အယှက်များ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ဓားဖြင့် ခုတ်ထားသော အမှတ်အသားတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် သူရပ်တန့်သောအခါ သူ၏ဓားဖြင့် ခုတ်ခဲ့သော နေရာနှင့် တူညီသည်။

သို့သော် အနီးကပ်ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ စိတ်မသက်မသာဖြစ်စရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုအမှတ်အသားသည် သစ်ပင်၏ ပင်စည်ပေါ်တွင် ရှိပြီး၊ အမှောင်ရောင် စိမ်းပြာရောင် အစေးသည် သူမှ စိမ့်ထွက်နေသည်။ သူ၏အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ထိုအမှတ်အသားအနီးသို့ တိုးကပ်သွားကာ ခဏတာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက်၊ သူသည် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြီးမားသော သစ်ပင်များကို လှည့်ကြည့်ကာ အခြားသူများကို မေးလိုက်သည်။

“ဒီလိုမျိုး သစ်ပင်ကို ဘယ်သူ မှတ်မိလဲ”

သစ်တောရှိ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်များသည် အားလုံး အမှောင်ရောင် မီးခိုးရောင်ဖြစ်ပြီး၊ အသေးဆုံးသစ်ပင်ပင်လျှင် သုံးယောက်ပတ်လည် လုံးပတ်ရှိပြီး၊ အချင်း သုံးလေးမီတာခန့်နှင့် အမြင့် မီတာရာနှင့်ချီမှ တစ်ထောင်မီတာအထိ ရှိသည်။

သူတို့သည် ဤမိုးထိုးမြင့်သော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်များကို လမ်းတစ်လျှောက် များစွာ အာရုံမထားဘဲ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသော်လည်း ယခု ယွီဂွီရှင်း၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် လူတိုင်း အလျင်အမြန် အနီးကပ်ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ သူတို့သည် သူတို့ကို မမှတ်မိကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်းသည် လီဆန်ယွင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြသည်။ ဆေးဝါးပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းနှင့် အကျွမ်းတဝင်ဆုံးဖြစ်ပြီး သစ်ပင်များကို မှတ်မိသင့်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ လီဆန်ယွင်သည် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်များကို အသက်ရှူချိန် ဆယ့်နှစ်ချက်ကြာ စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ အခြားသူများဘက်သို့ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းကာ "ကျွန်တော်လည်း မမှတ်မိဘူး” ဟု ပြာလိုက်သည်။

ယွီဂွီရှင်းသည် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်မှ စီးဆင်းနေသော စိမ်းပြာရောင် အစေးကို ကြည့်ကာ သူ၏မျက်နှာသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်များဖြင့် ရွံ့ရှာနေသည်။ သူသည် ခါးမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ၏ အဓိကအနှစ်သာရချီသည် တိုးပွားလာပြီး မီတာဆယ်နှင့်ချီရှည်သော အနက်ရောင်ဓားရောင်ကို သစ်ပင်၏ ပင်စည်ကို ဖြတ်၍ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်လိုက်သည်။