ချင်းလုံအသင်း (၁၈)

ဟိုယုရှောင်သည် “ဟဲဖန်နဲ့ ဝူမင်ကို တင်ဘူဟိုင် သတ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်” ဟု သဘောပေါက်လိုက်သည်။ တင်ကျန့်၏ အစောပိုင်း အော်ဟစ်သံကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက၊ တင်ဘူဟိုင်တွင် ထိုနတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ကို ကိုင်တွယ်ရန် လုံလောက်သော အင်အားရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ သူ၌ အင်အားများ ကျန်ရှိနေသေးသည်...

ဟိုယုရှောင်သည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် ဇာအိုယန်းမှ တုံလင်သို့ ခရီးသွားလာခဲ့သော ခြောက်လကျော်အတွင်း သူသည် တင်ကျန့်နှင့် ဖန်လုံဟဲတို့အပေါ် သူ၏ အာရုံအားလုံးကို စူးစိုက်ထားခဲ့ပြီး တင်ဘူဟိုင်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ တုံလင်ရှိ မဟာလော်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဒေသခံ ဒုတိယတန်းစား အင်အားစုသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းရုံသာမက သူ၏ တိတ်တဆိတ်နေထိုင်မှုသည် အတော်အတန် ကြောက်စရာကောင်းသည်...

တင်ဘူဟိုင်သည် အဝေးမှ ဟိုယုရှောင်၏ အကြည့်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော သူ၏ လက်များသည် သူ့ကို တည့်တည့်လာနေသော ကျန်းကျူးကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ခေါင်းကို လှည့်ကာ နတ်ဆိုးကြီး သုံးကောင်၏ လက်အောက်တွင် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသော တင်ကျန့်၊ ဖန်လုံဟဲနှင့် တုံဝူတီတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ခဏတာ ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပုံရပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ကောင်းကင်ကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ကာ ရှေ့ရှိ ကျန်းကျူးနှင့် အစိမ်းရောင်အစွယ်တို့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားသည်။

“အဲဒီသုံးယောက်ကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ခဲ့ရင် ဝမ်းနည်းစရာပဲ။ မင်းတို့နဲ့ နောက်ထပ် မကစားတော့ဘူး”

တင်ဘူဟိုင်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များသည် ရုတ်တရက် စုစည်းသွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စစ်မှန်သော ယွမ်သည် အဓိကအကြော ၁၂သွယ်မှတစ်ဆင့် စီးဝင်ကာ သူ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကြားတွင် စုစည်းသွားသည်။ သွေးရောင်အလင်းရောင်ဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေသော သူ၏နောက်က ရွှေရောင်ရုပ်တုသည်လည်း နိုးထလာပုံရပြီး၊ တောက်ပစွာ တောက်ပနေသည်။

“မဟာလော... သွေးလက်”

တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုရင်း တင်ဘူဟိုင်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း ကြည်ညိုသော အမူအရာကို ပြသကာ ရှေ့ရှိ နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ဆီသို့ သူ၏ လက်များကို ညင်သာစွာ တွန်းပို့လိုက်သည်။

သို့သော် ဤရိုးရှင်းသော တွန်းပို့မှုဖြင့် သူ၏နောက်က ရွှေရောင်ရုပ်တုသည်လည်း သွေးရောင်မြူခိုးများမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နီရဲသောလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်...

ခိုင်မာသော စစ်မှန်သော ယွမ်သည် မီတာထောင်နှင့်ချီ ဧရာမလက်ဝါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေပြင်းတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပြီး လွှမ်းမိုးသော အင်အားဖြင့် ရှေ့သို့ တိုက်ခတ်လာသည်။

သူနှင့် ရစ်ပတ်ထားသော နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်သည် ထိုအချိန်၌ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိပေ။

ကျန်းကျူး၏ နောက်တွင် နီလာရောင်အဆိပ်သည် အစွန်းအထင်းသို့ တွန်းပို့ခံထားရသော်လည်း သွေးလက်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

အစိမ်းရောင်အစွယ်၏ ခြေလေးချောင်းသည် အသည်းအသန် လှုပ်ရှားနေသော်လည်း သွေးလက်၏ တိုက်ခိုက်မှုအကွာအဝေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

ကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေသော အသံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးလက်သည် နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ကို ဆက်တိုက် ထိုးနှက်လိုက်သောကြောင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မှောင်မိုက်သွားစေသည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအနီးရှိ ကမ္ဘာသည် ဤသွေးလက်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပုံရသည်။

သွေးလက်၏ အင်အားအောက်တွင် နတ်ဆိုးကြီး နှစ်ကောင်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို သေဆုံးသွားသည်...

ဤမြင်ကွင်းသည် ဟိုယုရှောင်နှင့် နောက်က လေးယောက်ကို ကြည့်ရှုသူများ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ထုံထိုင်းမှုသာ ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

သူတို့သာ မဟုတ်ဘဲ တင်ကျန့်နှင့် တုံဝူတီတို့၏ မျက်လုံးများတွင်ပင် နက်ရှိုင်းသော လေးနက်မှုနှင့်... သတိရှိမှုတို့ ပါဝင်နေသည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ တင်ဘူဟိုင်က ကျင့်ကြံမှုမှာ မာစတာအဆင့်သုံးဆင့်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါ... ဘာလို့ ကျွန်တော် ခံစားနေရတာလဲ... သူက တင်ကျန့်နဲ့ တုံဝူတီထက် နည်းနည်း ပိုသန်မာနေသလိုပဲ”

“သေချာတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ တင်ကျန့်နဲ့ တုံဝူတီ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ နတ်ဆိုးတွေက ပိုသန်မာတယ်”

“တင်ဘူဟိုင်က နှစ်ပေါင်းများစွာ လှုပ်ရှားမှု မရှိတာ မှန်ပါတယ်။ သူ သန်မာသလား မသန်မာဘူးလားဆိုတာ တင်ကျန့်နဲ့ တုံဝူတီတို့ပဲ သေချာသိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မမြင်နိုင်ဘူး...”

...

ဟိုယုရှောင်သည် နောက်က လေးယောက်၏ ဆွေးနွေးမှုကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ အကြည့်သည် တင်ဘူဟိုင်၏ နောက်တွင်၊ ပို၍တိကျစွာဆိုရလျှင် သွေးရောင်အလင်းအတွင်းရှိ ရွှေရောင်ရုပ်တုပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။

“သူ့နောက်က ဝိညာဉ်ရုပ်တုကို မြင်လား။ ဒါဟာ... ဗုဒ္ဓရုပ်တုနဲ့ တူမနေဘူးလား”

အခြားသူများသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များကို ပြသကြပြီး ဟိုယုရှောင်၏ မျက်ဝန်းများ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားသည်ကို သတိမထားမိကြပေ။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး ရုတ်တရက် နားလည်မှု၏ အကြည့်တစ်ခု သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

ငါ အခု သိပြီ... ငါ သိပြီ...

သူသည် စိတ်ထဲ၌ အော်ဟစ်နေစဉ် ရုတ်တရက်ဆိုသလို မြင့်မြတ်သော အဖြူရောင်အလင်းသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအထက်တွင် ပေါ်လာသည်။ ဟိုယုရှောင်သည် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အထက်ရှိ အလင်းအတွင်းရှိ အင်အားကြီးမားသော အသက်ရှူသံကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ နှလုံးသားသည် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူတို့ရှေ့တွင် တိုက်ခိုက်နေသော လူများသည် အမျိုးမျိုးသော မျက်နှာထားများ ရှိကြသည်။ တင်ကျန့်၊ ဖန်လုံဟဲနှင့် တုံဝူတီတို့သည် အလွန်အမင်း သက်သာရာရသော အကြည့်များကို ပြသကြပြီး၊ တင်ဘူဟိုင်၏ မျက်လုံးများသည် မှောင်မိုက်နေပြီး၊ သူသည် ဤအရာကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် နတ်ဆိုးသုံးကောင်၏ မျက်နှာများသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ရက္ခသ၊ မကျေနပ်သော ဝိညာဉ်သင်္ချိုင်း၊ အစိမ်းရောင်နွယ်ပင်နတ်ဆိုး၊ ငါတို့ အခု မိတ်ဆွေဟောင်းတွေ ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား။ မင်းတို့ရဲ့ သခင်ကို ခေါ်လိုက်စမ်းပါ။ လာစမ်းပါ၊ သူ့ကို ပေါ်လာပါစေ”

မြင့်မြတ်သော အဖြူရောင်အလင်း၏ နောက်တွင် ပေါ့ပါးပြီး လှပသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရောက်ရှိနေသူအားလုံး၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

တင်ကျန့်နှင့် ဖန်လုံဟဲတို့အပြင် မြင့်မြတ်သောဘုရားကျောင်း၏ လွတ်လပ်သော ဂရန်းမာစတာများသည် ဤအသံကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းဆိုသလို ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများသည် အလွန်အမင်း ပြင်းပြလာသည်။

သူရက္ခသဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မသေနိုင်ပါဘူး။ မြင့်မြတ်တဲ့ ဘုရားကျောင်းတော်က ထာဝရ တည်မြဲနေမှာပါ။ တပည့်တော်တို့က ဖန်ယင်ဂျီယလန်ကို ရှိခိုးပါတယ်”