ချင်းလုံအသင်း (၂၄)

“သတ်...”

“ဒီနတ်ဆိုးတွေ အားလုံး ဘယ်ကလာတာလဲ”

“အနည်းဆုံး နတ်ဆိုးနှစ်ထောင် သုံးထောင်လောက်ရှိတယ်။ ငါတို့ သူတို့ကို မတိုက်နိုင်ဘူး၊ တပ်မှူး၊ ငါတို့ ဆုတ်ခွါရမယ်”

“မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထား။ လူတိုင်း၊ အတန်းကို ပိတ်လိုက်။ တပ်မှူးကြီး သုံးဦးစီဟာ သူတို့ရဲ့ တပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ရမယ်၊ စစ်ဘက်ကြီးကြပ်ရေးမှူးအားလုံး ဘယ်သူမှ နောက်မဆုတ်ကြောင်း သေချာအောင် လုပ်ရမယ်။ နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်ရဲတဲ့သူတိုင်းကို သစ္စာဖောက်မှုနဲ့ အပြစ်ပေးမယ်”

“ဒုတိယတပ်ရင်း အမိန့်နာခံပါတယ်”

“တတိယတပ်ရင်း အမိန့်နာခံပါတယ်”

...

ရှီလီတောင်စောင်းရှိ နောက်ဆုံး ကိုယ်ခံပညာရှင်အုပ်စုသည် အနောက်ဘက်သို့ အရူးအမူး ထွက်ပြေးနေကြသည်။

ဤအုပ်စုသည် မူလက အခွင့်အရေးများကို အသုံးချရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး နှစ်ဆယ်ကျော် အရေအတွက်ရှိကာ အများစုမှာ ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှုရှိသည်။ သို့သော် ယခု ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံထားသော ထောင်နှင့်ချီသော ရက်စက်သော နတ်ဆိုးများကို ရင်ဆိုင်နေရသောကြောင့် သူတို့သည် သူတို့၏ အသက်ကိုသာ ကယ်တင်ရန် ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရှီလီတောင်စောင်း၏ အစွန်အဖျားကို ထွက်ခွာသွားသောအခါ ဆူညံသံများ တဝုန်းဝုန်း တိုးလာပြီး သူတို့အားလုံး ရပ်တန့်သွားသည်။ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ နတ်ဆိုးများနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသော စစ်သားလေးသောင်းခန့်ရှိသော တပ်မတော်တစ်ခုကို သူတို့ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

“ဒါက ခေါင်းဆောင်ဂွီ၊ မြို့တော်တပ် မြို့တော်တပ်ပဲ”

“ငါတို့ ကူညီသင့်လား”

“ငါတို့ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်တာက အရေးကြီးဆုံးပဲ။ အဲဒီ ခြေမကိုင်လက်မကိုင် တပ်မတော် နောက်ဆုတ်နေတာ မင်း မမြင်ဘူးလား။ အခု မပြေးရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်”

ဤလူများသည် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာပြီး မြို့တော်တပ်ကို နတ်ဆိုးများကို ခုခံရန် ကူညီရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထိုအစား သူတို့သည် တပ်မတော်ကို ပတ်ကာ ခရိုင်မြို့တော်သို့ ပြေးသွားကြသည်။

တပ်မတော်၏ ရှေ့တန်းတွင် ဂွီယွီတန်သည် ဓားဖြင့် မြွေနတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်သည်။ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆူညံသံများကို ကြားသောအခါ၊ သူသည် မြို့တော်တပ်၏ နောက်တန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာသည် အလွန်လေးနက်သွားသည်။

ရှင်နန်မြို့တော်တပ်ကို တပ်ရင်းသုံးရင်း ခွဲထားသည်။ သူသည် တပ်ရင်းတစ်ခုကို အမိန့်ပေးပြီး ဖန်ကျန်းတုန်းနှင့် ပန်လင်တို့သည် ကျန်နှစ်ရင်းကို ဦးဆောင်ကာ တပ်ရင်းတစ်ခုစီတွင် စစ်သားတစ်သောင်းစီ ပါဝင်ပြီး စုစုပေါင်း သုံးသောင်းသာ ရှိသည်။ ကျန်သောင်းနှင့်ချီသော စစ်သားများသည် ခရိုင်အတွင်းရှိ လွှမ်းမိုးသော မျိုးနွယ်စုကိုးခုမှဖြစ်ပြီး ဖန်လုံဟဲနှင့် တင်ကျန့်တို့က ဤဘေးအန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ခေါ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု ဖန်လုံဟဲ မရှိသောအခါ သူတို့သည် သဘာဝအားဖြင့် သူ၏ အမိန့်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် နတ်ဆိုးသောင်းနှင့်ချီ ချီတက်လာသည်။ သူ၏ သုံးသောင်းသော ရှင်နန်မြို့တော်တပ် စစ်သားများသည် သူတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း ထိုအခြားတစ်သောင်းသော စစ်သားများသည် နောက်တွင် ဝပ်နေကြသည်။ သူတို့သည် နောက်တွင် ရှိနေရုံသာမက သူတို့အချို့သည် ပြန့်ကျဲကာ ထွက်ပြေးနေသည်ကိုလည်း သူမြင်တွေ့ခဲ့သည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ဂွီယွီတန်၏ မျက်ဝန်းများသည် ကျုံ့သွားပြီး ဒေါသသည် သူ၏ နှလုံးသားကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

နတ်ဆိုးသောင်းနှင့်ချီ စုပေါင်းချီတက်လာခြင်းသည် တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း စစ်မြေပြင်တိုက်ပွဲသည် တစ်ဦးချင်းတိုက်ပွဲနှင့် ကွဲပြားသည်။ ဤနတ်ဆိုးအများစုသည် အဆင့်အတန်းမရှိဘဲ ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်များနှင့် ညီမျှသော နဝမအဆင့် နတ်ဆိုးအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

အဆင့်မရောက်သေးသော နတ်ဆိုးများသည် ဉာဏ်ရည်မရှိဘဲ အခြားသူများကို ထိခိုက်စေရန် ရိုးရှင်းသော အလိုအလျောက် လုပ်ဆောင်ချက်များသာ အားကိုးကြသည်။ စစ်သားအားလုံး စုစည်းနေပါက သူတို့ကို တားဆီးရန် အင်အားမဲ့မည်မဟုတ်ပေ။ နဝမအဆင့် နတ်ဆိုး ဒါဇင်နှင့်ချီအတွက်၊ သူနှင့် အခြားတပ်မှူးကြီး နှစ်ဦး၊ တပ်မတော်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူအချို့နှင့်အတူ သူတို့ကို ခဏတာ တားဆီးထားနိုင်သည်။

သူသည် ခရိုင်မြို့တော်သို့ ဆုတ်ခွာလိုသော်လည်း ဖန်လုံဟဲ၊ တင်ကျန့်နှင့် မာစတာဖန်ယင်တို့သည် ရှီလီတောင်စောင်းတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မကျော်ဖြတ်ရသေးသောကြောင့် သူသည် အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူသည် ဖြန့်ကျက်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး အားလုံးသည် မူလက သူ၏ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ယခု လွှမ်းမိုးသော မျိုးနွယ်စုကိုးခုမှ ထိုသောင်းနှင့်ချီသော လူများ၏ ရှောင်တိမ်းခြင်းနှင့် ဆုတ်ခွာခြင်းသည် ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျိုးရှာမှုကြောင့် ဖြစ်ပါစေ သူ၏ အစီအစဉ် ပျက်စီးစေလိမ့်မည်။

စစ်ဆင်ရေးတွင် အလွန်အမင်း ရှောင်ရှားသင့်သောအရာမှာ ပြန့်ကျဲခြင်းနှင့် ထွက်ပြေးခြင်းဖြစ်သည်။

လူတစ်ဦး ပြန့်ကျဲခြင်းသည် ပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း ပြဿနာမှာ သူသည် သံကြိုးတုံ့ပြန်မှုကို အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ သောင်းနှင့်ချီသော နတ်ဆိုးများ လွှမ်းမိုးနေသောကြောင့် သူပင်လျှင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရပြီး ကိုယ်ခန္ဓာဖွင့်လှစ်ခြင်းအဆင့်ရှိ စစ်သားများကို ပြောစရာမလိုတော့ပေ။ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် နောက်ဆုတ်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်ပါက တပ်မတော်တစ်ခုလုံး လုံးဝ ချေမှုန်းခံရခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

သူသည် သူတို့ကို တားဆီးရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရမည်၊ သို့မဟုတ် အကျိုးဆက်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလိမ့်မည်...

“ဖန်ကျန်းတုန်း၊ ငါ့အတွက် အမိန့်ပေးပါ။ ငါ ပြန်သွားပြီး အဲဒီ မိုက်မဲတဲ့လူတွေကို တားဆီးရမယ်”

ထိုစကားများကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ဂွီယွီတန်သည် သူ၏ အရပ်ရှည်သော မြင်းကို အလျင်အမြန် နောက်သို့ စီးနင်းသွားသည်။ လူအချို့ နောက်ဆုတ်ကာ ထွက်ပြေးနေသည်ကို မြင်သောအခါသူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သော အကြည့်တစ်ခု လက်သွားသည်။ သူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ၏ အဓိကအနှစ်သာရ ချီသည် တိုးပွားလာသည်။ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် မီတာဆယ်ကျော်ရှည်သော နီရဲသော ဓားချီသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထွက်ပြေးရန် စုရုံးနေသော လူအုပ်ဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသည်။

ဖွတ်...

ဤဓားချက်ဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ပြေးနေသော ဒါဇင်နှင့်ချီသော လူများသည် ချက်ချင်းဆိုသလို နှစ်ပိုင်းကွဲသွားပြီး သူတို့၏ သွေးများသည် မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပန်းထွက်သွားသည်။

ဤသွေးထွက်သံယိုမြင်ကွင်းသည် ခဏတာမျှ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် နောက်တန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဂွီယွီတန်၏ အေးစက်သော မျက်နှာကို ကြည့်နေသော လူတိုင်းသည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် သိသိသာသာ ငြိမ်သက်သွားသည်ကို ခံစားရသည်။

သောင်းနှင့်ချီသော တပ်များသည် ထင်ရှားစွာဆိုသလို ကိုးဖွဲ့ခွဲထားပြီး ဒါလော်ဂိုဏ်းတပ်ဖွဲ့များသည် အများဆုံးဖြစ်ပြီး တစ်ဝက်ခန့်ရှိသည်။ ကျန်ရှစ်မျိုးနွယ်စုများသည် အများကြီးမကွာလှဘဲ၊ တစ်စုလျှင် စစ်သားရှစ်ရာခန့်စီ ရှိသည်။

ဂွီယွီတန်၏ အကြည့်သည် ကိုးဖွဲ့ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီး၊ သူသည် ပြင်းထန်သောအသံဖြင့် စကားပြောသည်။

“ငါတို့ရှေ့မှာ ရန်သူရှိနေချိန်မှာ နောက်ဆုတ်ရဲတဲ့သူတိုင်းကို သစ္စာဖောက်မှုနဲ့ အပြစ်ပေးမယ်။ ငါ သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တင်ပန်၊ လျူကျန်းဟဲ၊ နီရှင်းလျူ၊ တူလင်၊ ပိုင်တုန်းနင်၊ ဟိုယုချန်၊ ယွီဂွီဆွမ်၊ လီရှီကျီ၊ ကျန်းနန်ဟဲ၊ မင်းတို့ရဲ့ လူတွေကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ထား။ နောက်ထပ် အုံကြွဖို့ လှုံ့ဆော်မှုတွေ ရှိခဲ့ရင်၊ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားရင် ငါ ခရိုင်ဝန်နဲ့ သခင်ကို တိုင်ကြားပြီး မင်းတို့ရဲ့ အပြစ်အတွက် အပြစ်ပေးခိုင်းမယ်”

သူခေါ်လိုက်သော ကိုးဦး၊ ခရိုင်ရှိ လွှမ်းမိုးသော မျိုးနွယ်စုကိုးခု၏ ခေါင်းဆောင်များ၊ လုံးဝန်းသောလဂိုဏ်း၏ ဒုဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သော တူလင်နှင့် ဆေးမှုန့်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် လီစန်ယွင်၏ တစ်ဦးတည်းသော အမွေခံ လီရှီကျီတို့မှလွဲ၍ အားလုံးသည် စုစည်းသော မကောင်းဆိုးဝါးအဆင့် ကျင့်ကြံမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ကိုးဦးသည် ဂွီယွီတန်၏ အသံထဲရှိ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာထားသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ တင်ပန်တစ်ဦးတည်းသာ သူ၏ မျက်နှာတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော အကြည့်ကို ပြသသည်။

“အနောက်တိမ်တိုက် အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီက လျူကျန်းဟဲ၊ အမိန့်နာခံပါတယ်”

“ဟောင်ဒေါဂိုဏ်းက နီရှင်းလျူ၊ အမိန့်နာခံပါတယ်”

“ပိုင်မျိုးနွယ်စုက ပိုင်တုန်းနင်၊ အမိန့်နာခံပါတယ်”

“ဆေးမှုန့်ဂိုဏ်းက လီရှီကျီ၊ အမိန့်နာခံပါတယ်”

တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ခေါင်းဆောင်လေးဦးသည် ခေါင်းညိတ်ကာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ဂွီယွီတန်၏ မျက်နှာထားသည် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။ သို့သော် ဒါလော်ဂိုဏ်းမှ တင်ပန်နှင့် ဟိုမျိုးနွယ်စုမှ ဟိုယုချန်တို့ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို ကြည့်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းဆိုသလို မှောင်မိုက်သွားပြန်သည်။

လုံးဝန်းသောလဂိုဏ်းမှ တူလင်၊ ကျီကျွယ်ဂိတ်မှ ယွီဂွီဆွမ်၊ လင်ချန်အစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီမှ ကျန်းနန်ဟဲ ဤသုံးဦးသည် တင်ကျန့်၏ လူများဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိခြင်း သို့မဟုတ် တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးခြင်းသည် အနည်းငယ် နားလည်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သို့သော် ဒါလော်ဂိုဏ်းနှင့် ဟိုမျိုးနွယ်စုတို့တွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်။