ချင်းလုံအသင်း (၂၈)

အကျယ် မီတာနှစ်ဆယ်ရှိသော မြို့တံခါးသည် စည်းစနစ်တကျ ရှိနေလျှင်ပင် လေ့ကျင့်ထားသော စစ်သား အယောက်နှစ်ဆယ်အောက်သာ တစ်ကြိမ်လျှင် ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤလေးသောင်းသော လူအုပ်ကြီး မြို့ထဲသို့ ဝင်ရန် အနည်းဆုံး နာရီဝက်ခန့် ကြာလိမ့်မည်။

ငါးထောင်ကျော်ရှိသော ဒါလော်ဂိုဏ်းတပ်ဖွဲ့များကို ဦးဆောင်ကာ တင်ပန်သည် သူတို့၏ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်မှုသည် စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ဖြစ်သော်လည်း နောက်မှ ဆုတ်ခွာမှု၏ အရှိန်ကို နှေးကွေးစေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် နောက်ဆုံး သုံးသောင်းသော မြို့တော်တပ်များသည် နတ်ဆိုးအချို့နှင့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ပွားကာ အသည်းအသန် ခုခံမှု စတင်နေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ငယ်၊ ညီအစ်ကိုတွေ အဆင်သင့်ပဲ”

မြို့ရိုးထိပ်တွင် ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့်ရှိ ဒါလော်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် တင်ပန်ထံ ချဉ်းကပ်ကာ လေးနက်သောအသံဖြင့် စကားပြောသည်။

ဒန်ပွေ့ဖက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံမှုရှိသော တင်ပန်သည်လည်း နောက်ဆုတ်စဉ်က မြို့ရိုးပေါ်သို့ စောစောစီးစီး ခုန်တက်ခဲ့သည်။ သူ့ဘေးရှိ အကြီးအကဲ၏ စကားကို ကြားသောအခါ၊ သူသည် သုံးသောင်းသော မြို့တော်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ အရှေ့ဆုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်မှုတစ်ခု လက်သွားသည်။

“ခဏလောက် စောင့်ဦး၊ ညီအစ်ကိုတွေ အရင်ဝင်သွားတာကို စောင့်ကြည့်ရအောင်”

...

လူအုပ်ကြီး၏ ရှုပ်ထွေးသော စီးဆင်းမှုအလယ်တွင် ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏အဖွဲ့နှင့်အတူ သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့များ၏ စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းရန် မမောမပန်း လုပ်ဆောင်နေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း ပြဿနာမှာ သူတို့ဘေးရှိ သုံးထောင်သောလူများကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စွန့်ပစ်နိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဒါလော်ဂိုဏ်းမှ လူများ အရင်ဝင်ရောက်သည်ကို မလိုမုန်းထားစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။

“အစ်ကိုကြီး တံခါးမှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်၊ ဒါလော်ဂိုဏ်းရဲ့ လူတွေမှာ ထူးဆန်းတာတစ်ခုခု ရှိနေတယ်”

ဟိုယုဒွမ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဟိုယုရှောင်နှင့် အခြားသူများသည် တံခါးအောက်ရှိ ဒါလော်ဂိုဏ်းတပ်ဖွဲ့များကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းဆိုသလို စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

“ဘာထူးဆန်းလဲ”

“သူတို့ အတော်ကောင်းကောင်း လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါးထောင်ကျော်တဲ့လူတွေ၊ ဒီအရှိန်က တော်တော်မြန်နေပြီ။"

“အဘိုးအိုငါးရဲ့ ဆိုလိုရင်းက ဘာလဲ”

လူတိုင်းက သူတို့၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ဖော်ပြနေစဉ် ဟိုယုရှောင်တစ်ဦးတည်းသာ သူတို့၏ အဘိုးအိုငါး၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ဒါလော်ဂိုဏ်းတပ်ဖွဲ့များကို ကြည့်ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေသည်။

ဒါလော်ဂိုဏ်း၏ ဝင်ရောက်မှုသည် အလွန်မြန်ဆန်ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ မြန်ဆန်သည်။

ဟိုမျိုးနွယ်စုသည် ဒါလော်ဂိုဏ်းလောက် အင်အားမကြီးသည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် သံသယကင်းကင်းပင်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ဒုတိယတန်းစား ကိုယ်ခံပညာနယ်ပယ် အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာဖွင့်လှစ်ခြင်းအဆင့် ငါး သို့မဟုတ် အထက် ကိုယ်ခံပညာရှင် ငါးထောင်ရှိသော်လည်း သူတို့၏ အရည်အသွေးသည် ရှင်အန်းမြို့တော်တပ်၏ အရည်အသွေးနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

သူနှင့် ဂန်းချီနယ်မြေ၏ စစ်သည်တော် သုံးဆယ်နီးပါးတို့၏ အသည်းအသန် ထိန်းသိမ်းမှုဖြင့် သုံးထောင်သောလူများသည် သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့မပြိုကွဲအောင် အနိုင်နိုင် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ မြို့ထဲသို့ ဝင်သောအခါ ရှုပ်ထွေးမှုများ ရှိမည်မှာ သေချာသည်။ ဟိုယုရှောင်သည် သူအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ဒါလော်ဂိုဏ်း၏ တပ်များသည် အလွန်စည်းစနစ်တကျ ရှိနေသည်...

“ဒီလူတွေဟာ လေ့ကျင့်ထားပြီးသား ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ အရင်ကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်နိုင်တယ်”

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဟိုယုဒွမ်သည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် စကားပြောသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၌ သူတို့၏ ယခင်တွေ့ဆုံမှုအတွင်း ဒါလော်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် တင်ဘူဟိုင်၏ နောက်မှ ပေါ်လာသော ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရုပ်ပုံ၏ ပုံရိပ်သည် ပြန်ပေါ်လာပြီး၊ သူသည် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ တင်ပန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ကျုံ့သွားကာ၊ သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ရောက်ရှိသွားသည်။

“ဒုတိယအကြီးအကဲ၊ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ပိုင်၊ မာစတာလီ၊ မင်းတို့ သုံးယောက်က လူတိုင်းကို ခေါ်ပြီး အရှေ့တံခါးကို ရှောင်ပြီး အနောက်တံခါးကို တည့်တည့်သွားပြီး ငါတို့ကို စောင့်နေ၊ မြန်မြန်...”

ဟိုယုချန်နှင့် ကျန်နှစ်ဦးသည် အဓိပ္ပါယ်ကို နားမလည်ဘဲ အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးခွန်းများ မေးလိုသော်လည်း ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လေးနက်မှုကို မြင်ကာ အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို ခံစားမိသောကြောင့် ချက်ချင်းဆိုသလို လူအုပ်ကို အော်ဟစ်ပြောဆိုကြသည်။

“လူတိုင်း ငါ့နောက်ကို မြောက်ဘက်ကို လိုက်လာ၊ ငါတို့ မြို့ထဲ မဝင်ဘူး၊ မြန်မြန်”

သုံးဦးသား ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး လေးမျိုးနွယ်စုမှ ဂန်းချီနယ်မြေ စစ်သည်တော်များ၏ တိုက်တွန်းမှုဖြင့် သုံးထောင်ကျော်သော လူအုပ်သည် မြို့ရိုးတစ်လျှောက် မြောက်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ရွေ့လျားကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရန် အကြံအစည်များကို စွန့်ပစ်လိုက်ကြသည်။

ထိုအတောအတွင်း မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရှိနေသော တင်ပန်သည် အောက်ခြေရှိ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဟိုမျိုးနွယ်စုသည် လူအများအပြားကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပလာပြီး သူ၏လူများအားလုံးနီးပါး မြို့ထဲရောက်နေကြောင်း ရာဂဏန်းအနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ကြောင်း ငုံ့ကြည့်ကာ၊ သူ၏ လည်ချောင်းထဲရှိ အဓိကအနှစ်သာရ ချီကို စုစည်းကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မြို့တံခါးတွေကို ပိတ်လိုက်၊ ဘယ်နတ်ဆိုးမှ မဝင်ပါစေနဲ့”

မြို့တံခါးတွင် လူတိုင်းသည် ဤအသံကြောင့် သုံးချက်အထိ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး တံခါးများ တဖြည်းဖြည်း ပိတ်သွားသည်ကို လှည့်ကြည့်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“အခု တံခါးပိတ်ရုံနဲ့လား။ ငါတို့တောင် မဝင်ရသေးဘူး”

“ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်သူက တံခါးပိတ်နေတာလဲ”

“ဒါက တင်ပန်ရဲ့ အသံပဲ”

“ဒါလော်ဂိုဏ်းက လူတွေ အခုမှ ဝင်လာပြီး တံခါးပိတ်ချင်နေကြပြီ၊ ဒီအတွက် မင်းနဲ့ ငါ တိုက်မယ်...”

ချက်ချင်းဆိုသလို မြို့တံခါးသည် ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ နောက်ကျကျန်နေပြီး မြို့ထဲမဝင်ရသေးသော ဒါလော်ဂိုဏ်းဝင် ရာဂဏန်းအနည်းငယ်သည် လူတိုင်း၏ တိုက်ခိုက်မှု၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာသည်။ သူတို့၏ နောက်မှ လူများ အလျင်အမြန် တိုးဝင်လာပြီး မကြာမီ လူတစ်ရာကျော် သေဆုံးခဲ့သည်။

ထိုအတောအတွင်း နောက်တန်းတွင် နတ်ဆိုးများကို ခုခံကာကွယ်ရေးကို ဦးဆောင်နေသော ဂွီယွီတန်သည် မြို့တံခါးကို လှည့်ကြည့်ကာ ကောင်းကင်ရှိ တင်ပန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး “တင်ပန်၊ မင်း သေခြင်းကို ရှာနေတာပဲ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဂွီယွီတန်အတွက် အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူ၏လက်အောက်ရှိ သုံးသောင်းသော မြို့တော်တပ်ဖွဲ့ဝင်များဖြစ်သည်။ တင်ပန်၏ မြို့တံခါးများကို ပိတ်ပစ်ရန် လုပ်ဆောင်မှုသည် သုံးသောင်းသော ဤလူများကို သေဒဏ်ပေးခြင်းဖြစ်သည်မှာ သံသယကင်းကင်းပင်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်၌ သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဒေါသကိုသာ စိတ်ကူးကြည့်နိုင်တော့သည်။

သူသည် လက်ရှိ နတ်ဆိုးများနှင့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ပွားနေခြင်း မဟုတ်ပါက၊ သူသည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ သေချာပေါက် တက်ရောက်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်။

နောက်တန်းတပ်ဖွဲ့၏ ဦးတည်ရာတွင် သုံးသောင်းသော မြို့တော်တပ်များသည် နတ်ဆိုးများနှင့် ပို၍ပင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ပွားနေသည်။ သူတို့သည် တောင်များ၏ သာမန် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသာဖြစ်ပြီး၊ သွားများနှင့် လက်သည်းများသာ တပ်ဆင်ထားပါက၊ ဤစစ်သားများသည် စုစည်းကာ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦး ဦးဆောင်ပါက သူတို့ကို သတ်ရန် ပြဿနာရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ရောက်ရှိနေသော နတ်ဆိုးသောင်းနှင့်ချီတွင် တောင်များ၏ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသာ မဟုတ်ပေ။

မြေကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများရှိပြီး၊ အဆိပ်ကို ထုတ်လွှတ်သောကြောင့် စစ်သားများစွာသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြည်နှင့် သွေးများအိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်; ပျံသန်းနိုင်စွမ်းရှိသော ရက်စက်သော ငှက်များရှိပြီး၊ သူတို့၏ အကြည့်သည် ဓားချီကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်လုံးအလင်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ စစ်သားများ၏ အသက်ကို သုတ်သင်နေသည်။ ဝိညာဉ်ဆန်သော သရဲကဲ့သို့ သတ္တဝါများရှိပြီး၊ အသက်စွမ်းအင် လျော့နည်းနေသော စစ်သားများကို ကပ်တွယ်ကာ၊ သူတို့၏ ရဲဘော်များအား ဓားမြှောက်နေသည်...

ထောင်နှင့်ချီသော နတ်ဆိုးများသည် အဆုံးမရှိသော နည်းလမ်းများဖြင့် ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသော သုံးသောင်းသော မြို့တော်တပ်ကိုပင် တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ မြို့တံခါးများ ပိတ်ထားသောကြောင့်၊ သေဆုံးသူအရေအတွက်သည် အလျင်အမြန် တိုးပွားလာသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဂွီယွီတန်နှင့် ကျန်တပ်မှူးကြီး နှစ်ဦးသည် မျက်လုံးများတွင် သွေးရည်များပင် ဝဲတက်လာတော့သည်။ သို့သော် ဂွီယွီတန်သည် ပို၍ တည်ငြိမ်စွာ နေကာ၊ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြတ်သားသော အမိန့်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်သည်။ “မြို့တံခါး မဖွင့်ရင် ငါတို့အားလုံး သေရလိမ့်မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ရှေ့တန်းကို ထိန်းထား၊ ငါ မြို့ထဲဝင်ပြီး တံခါးဖွင့်ဖို့ နည်းလမ်းရှာမယ်”

“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ တပ်မှူး”

သူ၏ တပ်မှူးများ၏ မျက်နှာများတွင် ယုံကြည်မှုကို မြင်သောအခါ ဂွီယွီတန်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ရုပ်ဆိုးသွားသည်။ သူသည် မြို့တံခါးကို ဖွင့်နိုင်သည်ဖြစ်စေ မဖွင့်နိုင်သည်ဖြစ်စေ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဘာမျှမသိခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် တင်ပန်၏ အင်အားသည် သူနှင့် ဆင်တူပြီး ဒါလော်ဂိုဏ်းတွင် အခြားအင်အားများ ရှိနေသော်လည်း သူသည် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသည်။

သို့သော် သူသည် မြို့တံခါးကို ဖွင့်ရန် နည်းလမ်းမရှာပါက အပြင်ဘက်ရှိ လူတိုင်း သေဆုံးလိမ့်မည်။

ဂွီယွီတန်သည် မည်သည့်အရာက ပိုလေးပြီး မည်သည့်အရာက ပိုပေါ့သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနိုင်သည်။ နောက်ထပ် မဆိုင်းမတွဘဲ သူသည် လှည့်ကြည့်ကာ သူ၏ အဓိကအနှစ်သာရ ချီသည် တောက်လောင်ကာ မြို့ရိုးဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

...

မြို့တံခါးနှင့် မနီးမဝေးတွင် နတ်ဆိုးသုံးကောင်နှင့် ဂရန်းမာစတာသုံးဦးတို့၏ တိုက်ပွဲသည်လည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်...

ယန်းရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူတိုက်ခိုက်နေသော တင်ဘူဟိုင်သည်လည်း အကောင်းမြင်သော အခြေအနေတွင် မရှိပေ။ သူ၏ သွေးနီရောင်ဝတ်ရုံ၏ အရောင်သည် ပို၍နက်ရှိုင်းလာပြီး မကြာမီ သွေးများဖြင့် စိုစွတ်သွားတော့မည့်ပုံရသည်။

လွီလော်၏ အကိုင်းအခက်များနှင့် အရွက်များစွာလည်း ပြတ်တောက်သွားပြီး၊ သူမ၏ ဒဏ်ရာများသည် ပိုမိုပြင်းထန်ပုံရသော်လည်း သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်ဆိုးချီသည် ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်လာပြီး သူမသည် တင်ကျန့်ကို လွတ်မြောက်ခြင်းမှ တားဆီးကာ အသည်းအသန် ချည်နှောင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်သင်္ချိုင်းကို ဖွင့်ထားသော ဆုန်ယန်းသည် ဖန်လုံဟဲကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်ထားပြီး၊ သူ၏ အကြိမ်ကြိမ် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားမှုများကို ပျက်ပြယ်စေခဲ့သည်။

“သခင်ဖန်၊ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အခု လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ခရိုင်ဝန်ကြီးရဲ့ အမိန့်ကို ကျွန်တော့်ကို အမြန်ပေးပါ။ တုံလင်အပေါ်က အတားအဆီးကို အချိန်မီ မဖွင့်နိုင်ရင် နတ်ဆိုးတွေ မြို့ထဲဝင်လာရင် သွေးတွေ မြစ်တွေလို စီးဆင်းလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မြင့်မြတ်သောဘုရားကျောင်းက ကျွန်တော်တို့ကို တာဝန်ခံခိုင်းရင် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်စလုံး အပြစ်ဒဏ်က လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

တင်ဘူဟိုင်၏ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်လုံဟဲ၏ မျက်ခုံးများသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ယမ်းသွားပြီး တုံ့ဆိုင်းမှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်သွားသည်။

တင်ဘူဟိုင်သည် ဤစကားကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောခြင်းမဟုတ်ပါ။ ခရိုင်ဝန်ကြီး၏ အမိန့်သည် အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် သဘာဝအားဖြင့် သူသည် အလွယ်တကူ လွှဲပြောင်းပေးမည်မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ရှေ့မှ အခြေအနေက သူ့ကို အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိစေခဲ့ပေ။

သူနှင့် တင်ကျန့်တို့ နှစ်ဦးစလုံး တကယ်ပင် ထောင်ချောက်ဆင်ခံထားရပြီး လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိ၊ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး အချိန်အတော်ကြာ ကြာလိမ့်မည်။ တင်ဘူဟိုင်တစ်ဦးတည်းသာ အတော်အတန် အလုပ်မရှုပ်ဘဲ တင်ဘူဟိုင်သည် အဆင့်သုံး မာစတာ၏ အင်အားသာ ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း သူ၏ အင်အား ပိုမိုကြီးမားခဲ့လျှင်ပင် တင်ကျန့်၏ အင်အားကို ကျော်လွန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အမှန်တရားမှာ နတ်ဆိုးသုံးကောင်သည် အင်အားတူညီပြီး သူတို့နှစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက တင်ဘူဟိုင်တွင် လုံလောက်သော အင်အား ပိုလျှံနေသည်။

ဖန်လုံဟဲသည် အရှေ့တံခါးရှိ အခြေအနေကို မမြင်နိုင်သော်လည်း သူ မမြင်နိုင်သောကြောင့် ပို၍ စိုးရိမ်လာသည်။ သုံးသောင်းသော မြို့တော်တပ်သည် အရေးကြီးသည်; ဆုံးရှုံးပါက နတ်ဆိုးများကို တားဆီးရန် ပျက်ကွက်ခြင်း၏ သေးငယ်သော ပြဿနာတစ်ခုသာ မဟုတ်ပေ။

ရှင်နန်မြို့တော်တပ်သည် မြင့်မြတ်သောဘုရားကျောင်း၏ ကိုယ်ပိုင်တပ်မတော်ဖြစ်သည်; မည်သည့်ချို့ယွင်းချက်မဆိုရှိပါက၊ သူသည် ခရိုင်ဝန်အဖြစ်နှင့် တင်ကျန့်သည် ဒုဝန်အဖြစ် သူတို့၏ တာဝန်များကို ရှောင်ရှားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“ဖန်လုံဟဲ၊ မင်း ဘာကို စဉ်းစားနေတာလဲ။ ခရိုင်ဝန်ကြီးရဲ့ အမိန့်ကို သူ့ကို အမြန်ပေးလိုက်”

နောက်ဆုံးတွင် တင်ကျန့်၏ နောက်ဆုံးစကားများသည် ဖန်လုံဟဲ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ရင်ဘတ်အိတ်ထဲမှ ငွေရောင်တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ၊ သူ၏ အစစ်အမှန် ချီကို စီးဆင်းစေပြီး အဝေးမှ တင်ဘူဟိုင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“တင်ဘူဟိုင် မင်း အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်ရောက်တာနဲ့ အတားအဆီးကို ဖွင့်လိုက်။ မြို့တံခါးကို မပျက်မစီး ထိန်းထားနိုင်ရင် ငါ့သခင်ကို မင်းကို ချီးကျူးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာချို့ယွင်းချက်ပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကို တာဝန်ခံခိုင်းမယ်”

“ခရိုင်ဝန်ကြီး၊ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် အဲဒီအတိုင်း လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်” ဟု တင်ဘူဟိုင်က ခရိုင်ဝန်ကြီး၏ အမိန့်ကို ဖမ်းယူရင်း ပြန်ကြားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရိုင်းစိုင်းသော ပျော်ရွှင်မှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အနည်းငယ်မျှ မဆိုင်းမတွဘဲ သူသည် စာတစ်စောင် ချန်ထားကာ ချက်ချင်းဆိုသလို လှည့်ကာ ခရိုင်မြို့တော်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်...