ချင်းလုံအသင်း (၃)

တင်ပန်၏ မျက်နှာတွင် သံသယအရိပ်အယောင်များ လျှပ်တပြက် ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဟိုယုရှောင်၏ စကားများကို ချက်ချင်း မယုံကြည်ဘဲ နောက်ထပ် မေးခွန်းများ မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် သူ၏ဦးခေါင်းအထက်တွင် သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး အသံတစ်ခုပါ လိုက်ပါလာသည်။

“ပန်အာ လူတွေကို မြို့ထဲခေါ်သွား ငါ ချက်ချင်း အကာအကွယ်အတားအဆီးကို ဖွင့်ပေးမယ်”

ဤအသံကို ကြားသောအခါ တင်ပန်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရမှု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ အဖေ”

စကားပြောပြီးနောက် တင်ပန်သည် မြို့ရိုးမှ ခုန်ဆင်းကာ မဟာလော်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းဝင်များကို မြို့ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ဦးဆောင်သွားသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် တင်ပန်က လူများကို မြို့လယ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် တင်ဘူးဟိုင် ရောက်ရှိလာသောအခါ သူသည် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားပြီး တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဖော်ထုတ်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ တစ်ဖက်လူသည် အလျင်လိုနေပုံရသည်။ သူသည် တင်ပန်အတွက် သတင်းစကားတစ်ခုထားခဲ့ပြီး မြို့ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားသည်။

သူပြောခဲ့သော စကားများသည် တင်ပန်ကို မဟာလော်ဂိုဏ်းဝင်များကို မြို့ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားစေရန် လှည့်စားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ပိုနက်လေ ပိုကောင်းလေဖြစ်သည်။ တင်ပန်သည် သေချာစွာ စဉ်းစားခဲ့လျှင် ချို့ယွင်းချက်များကို သေချာပေါက် သတိပြုမိလိမ့်မည်။ သို့သော် တင်ဘူးဟိုင်၏ စကားများက တင်ပန်ကို လုံးဝ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် မလိုတော့စေခဲ့ပေ။

“ဘယ်လိုမှ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ကံဆိုးမှုပဲ။ မင်းအဖေက မင်းကို သေရာညွှန်နေရင် ငါ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး”

ဟိုယုရှောင်သည် မဟာလော်ဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များ စီရင်စုမြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ဦးတည်သွားနေသည်ကို ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်တစ်ချက် ဖြတ်သွားသည်။

ယခင်က မယ်တော်ဟုန်သည် သူ့အား ချင်လုံအသင်း၏အမည်ဖြင့် ထိပ်တန်းဆရာကြီးခြောက်ဦးလုံးကို ရှီလီတောင်စောင်းသို့ ဆွဲဆောင်ခိုင်းပြီး သူကိုယ်တိုင် မပေါ်လာခဲ့သောအခါ မြို့ထဲတွင် တစ်ခုခု စီစဉ်ထားရမည်ဟု သူသေချာပေါက် ယုံကြည်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် စီရင်စုမြို့တော်သည် လုံးဝ မလုံခြုံတော့သည်မှာ သေချာသည်။

တင်ဘူးဟိုင်သည် ဖန်လောင်ဟဲထံမှ စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ အမိန့်စာကို လှည့်စား၍ ရယူခဲ့ရမည်ဖြစ်ပြီး အကာအကွယ်အတားအဆီးကို ဖွင့်လိုက်ခြင်းဖြင့် လုံးဝလုံခြုံမှုရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီ ဤမဟာလော်ဂိုဏ်းမှ လူများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်။

မဟာလော်ဂိုဏ်းကို လေယင်ကျောင်းတော်က ထောက်ပံ့ထားပြီး လေယင်ကျောင်းတော်သည် တုံလင်ကို သိမ်းပိုက်ရန် လုံးဝဆုံးဖြတ်ထားသောကြောင့် ဟိုယုရှောင်သည် ဤအကြောင်းကို သိရှိခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ မဟာလော်ဂိုဏ်းနှင့် ဟိုမျိုးနွယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရန်သူများဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ဟိုမျိုးနွယ်သည်လည်း တုံလင်၏မြေကို မျက်စိကျနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

“အရှေ့မြို့တံခါးက ဖွင့်ပြီးသား ထိပ်တန်းဆရာကြီးခြောက်ယောက်ရဲ့ အခြေအနေက မသိရသေးဘူး။ မယ်တော်ဟုန်က သဘောထားကောင်းတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ဘိုင်ယဲစီရင်စုတစ်ခုလုံး အသတ်ခံခဲ့ရပြီး ဒီစီရင်စုမြို့တော်လည်း သူ့ရဲ့ ဆိုးသွမ်းတဲ့လက်က လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်ကို ကယ်တင်နိုင်ရင် တစ်ယောက်ကို ကယ်တင်တာပဲ”

ဟိုယုရှောင်သည် အောက်ဘက်ရှိ အရှေ့မြို့တံခါးကို ကြည့်လိုက်ရာ လူအုပ်ကြီးသည် မြို့ထဲသို့ဝင်လျှင် အသက်ရှင်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်နေကြပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်များ မသေချာမရေရာဖြစ်နေသည်။

သူသည် ဂွေယွီထန်ကို ယခုလေးတင်ပြောခဲ့သကဲ့သို့ တင်ပန်ကို မြို့တံခါးဖွင့်ရန် ဖိအားပေးခြင်းသည် သူ၏အိမ်တော်စစ်သားများကို မြို့ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပေးရန်မဟုတ်ဘဲ မြို့သူမြို့သားများအတွက် လွတ်မြောက်ရာလမ်းတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရန်ဖြစ်သည်။

သူ၏လူ သုံးထောင်သည် အနောက်တံခါးသို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီဖြစ်သည်။ ဟိုမျိုးနွယ်၊ ဘိုင်မျိုးနွယ်၊ ဟုန်ဒေါဂိုဏ်းနှင့် ဆေးမှုန့်ဂိုဏ်းတို့၏ နောက်လိုက်များသည် မြို့မှ ထွက်ခွာသွားကြဖွယ်ရှိသည်။ ဤအချက်အလက်များအရ သူသည် ဤနေရာသို့ လုံးဝပြန်လာရန် မသင့်ပေ။ နတ်ဆိုးများက ယခုအခါ မြို့ကို ဝိုင်းရံထားသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် မယ်တော်ဟုန်၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှုကြောင့် မြို့ထဲတွင် ဆက်နေခြင်းသည် လုံခြုံတော့မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ၏စိတ်နှလုံးအနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် သူသည် ကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်အချို့ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်သည်။

အဓိကအချက်မှာ လူများကိုကယ်တင်ခြင်းသည် ကြီးမားသောကုသိုလ်ရရှိခြင်းဖြစ်ပြီး သူလွတ်သွားရန် မတတ်နိုင်ပေ။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် အရှေ့တံခါးမှ မြို့ထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး သူ၏လည်ချောင်းထဲတွင် စစ်မှန်သောချီကို စုစည်းကာ မြို့ထဲတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားရင်း အသံကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“နတ်ဆိုးတွေ မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေတယ် မြို့ကထွက်သွားရင် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး နည်းနည်းရှိနိုင်တယ်”

“နတ်ဆိုးတွေ မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေတယ် မြို့ကထွက်သွားရင် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး နည်းနည်းရှိနိုင်တယ်”

“နတ်ဆိုးတွေ မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေတယ် မြို့ကထွက်သွားရင် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး နည်းနည်းရှိနိုင်တယ်”

......

မြို့တံခါးတွင် ဂွေယွီထန်သည် စစ်သားများကို နတ်ဆိုးများကို တားဆီးကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ခိုင်းနေပြီး ဟိုယုရှောင်၏ အသံကို ကြားသောအခါ သူ၏မျက်နှာသည် ပို၍ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏အတွေးများလည်း ပြောင်းလဲလာသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လုပ်တတ်သူမဟုတ်ပေ။

စီရင်စုမြို့တော်သည် တကယ်ပင် မလုံခြုံတော့ပေ။