ချင်းလုံအသင်း (၄)

ရှီလီတောင်စောင်းအထက်တွင် မိုင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြောသော သွေးပင်လယ်သည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေသည်။ မယ်တော်ဟုန်သည် သွေးပင်လယ်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် သမုဒ္ဒရာထဲမှ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ ရပ်တည်နေသည်။ သူမ၏ လက်ဝါးများ လှုပ်ရှားကာ လန်နေသောကြောင့် သူမ၏အောက်ရှိ လှိုင်းများသည် သွေးပင်လယ်အတွင်းရှိ အရိပ်ခြောက်ခုကို လိုက်လံဖမ်းဆီးကာ ဝိုင်းရံနေသော ဧရာမလက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မော့ဇူးဇီသည် သူ၏ဦးခေါင်းအထက်တွင် ပန်းသုံးပွင့်ပွင့်ကာ ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါဖြင့် ဝန်းရံခံထားရပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် လျှပ်စီးများ တလက်လက်တောက်ပနေသည်။ သူ့ဆီသို့ ဆန့်တန်းလာသော သွေးလက်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူသည် ဖုန်ခါတံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏မုတ်ဆိတ်သည် ကီလိုမီတာနီးပါး ရှည်လျားသွားပြီး တာအိုလမ်းကြောင်း၏ ဟန်ချက်ညီပြီး သဟဇာတဖြစ်သော ခရမ်းရောင်အရှိန်အဝါဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ သွေးလက်ကို ခိုင်မာစွာ ချည်နှောင်ပြီး သူ၏တိုးဝင်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ သွေးပင်လယ်အတွင်းရှိ သွေးလက်များစွာထဲမှ တစ်ခုသာဖြစ်သည်။

လှိုင်းထန်နေသော သွေးပင်လယ်သည် မယ်တော်ဟုန်အား မရေမတွက်နိုင်သော သွေးလက်များကို စုစည်းရန် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည်။

လျန်နင်ရွှေ၏ စုတ်တံသည် လေဟာနယ်တွင် ဆက်လက်၍ ပုံဖော်နေပြီး သူမ၏ အဋ္ဌမအပေါက်မှ အတိုင်းအဆမဲ့ စွမ်းအင်သည် စုတ်တံထိပ်တွင် စုပုံနေသော မှင်ရည်စီးကြောင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူမကိုင်တွယ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် အလွန်အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပုံဖော်နေပြီး အသက်ရှူသုံးကြိမ်အတွင်း စာလိပ်တစ်ခုလုံးနီးပါးကို ရေးဆွဲနေကာ တောင်ပံဖြန့်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော လင်းယုန်များ၊ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် တောရိုင်းတွင် ပုန်းလျှိုးနေသော ကျားများ၊ လျှပ်စီးလက်သော မင်္ဂလာရှိသော ခရမ်းရောင် ချီလင် နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်သော နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသော နတ်ဆရာကြီးတို့ကိုပင် ပုံဖော်နေသည်။

ဤစာလိပ်များသည် လေဟာနယ်တွင် ခိုင်မာလာသောအခါ လျန်နင်ရွှေသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အတွင်းရှိ သတ္တဝါများသည် အသက်ဝင်လာကာ ချက်ချင်း တက်ကြွလာသည်။ သူတို့သည် လေဟာနယ်စာလိပ်များမှ ပေါက်ထွက်ကာ လျန်နင်ရွှေဆီသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသော သွေးလက်များကို ဆွဲဆုတ်ကိုက်ဖြတ်ကြပြီး သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်အဟုန်သည် အလွန်အင်အားကြီးမားသည်။

မာစတာယွမ်ကုန်းသည် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ကန့်လန့်ထားကာ ဗုဒ္ဓ၏အရိုအသေပြုခြင်းကို ပြုလုပ်ပြီး ညာဘက်လက်ရှိ ရွှေရောင်ဇင်တောင်ဝှေးမှ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေကာ သူ၏နောက်တွင် ဗုဒ္ဓရောင်ဝန်းကြီး ရှိနေပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အမြဲတစေ သနားကြင်နာမှုအငွေ့အသက်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

သွေးလက်များ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ကာ တားဆီးနေသည့်ကြားမှ သူ၏အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သွေးလက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်တော့မည့်အချိန်တိုင်း သူ၏နောက်ရှိ ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရောင်သည် အကာအကွယ်တစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်ကာ သူ့ကို လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ဗုဒ္ဓရောင်ကို ထိမိသော သွေးလက်များသည် ချက်ချင်းပင် ထူထဲသော အခိုးအငွေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူတို့၏စွမ်းအားကို သိသိသာသာ လျော့နည်းစေပြီး သူ့ကို အန္တရာယ်မပြုနိုင်တော့ပေ။

ဇန်ယူနင်သည် ငြိမ်းချမ်းသောကောင်းကင်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဓားချီများစွာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ နှင်းဖြူရောင် ရဟန်းဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဇင်မာစတာယွမ်ဖာသည် သွေးပင်လယ်အထက်တွင် ငွေရောင်ကြာပန်းတစ်ပွင့် လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ သွေးလက်များကြားတွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။

မယ်တော်ဟုန်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသော တိုက်ပွဲသည် အန္တရာယ်များပုံရသော်လည်း ကျွမ်းကျင်သူငါးဦး၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် အဆုံးမရှိသော စွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေပြီး သူတို့၏နည်းလမ်းများသည် အမြဲပြောင်းလဲနေသည်။ သူတို့သည် မယ်တော်ဟုန်နှင့် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်း မပြုသောကြောင့် သူတို့အားလုံး အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရသည်။

တကယ်တော့ ထိုငါးဦးအပြင် မယ်တော်ဟုန်နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်ကာ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ပွဲဝင်နေသူမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ဦးဆုံးဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ခဲ့သော မာစတာဖန်ယင်၊ ကျန်ထိုင်ချင်ဖြစ်သည်။

လမင်းရောင်ဖြူသော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ဝိုင်ရိုကာန ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် မြန်ဆန်လေလေ လမင်းရောင် ဗောဓိသတ္တမန္တန်သည် မယ်တော်ဟုန်ကို လေးဘက်လေးတန်မှ ဝန်းရံထားသော မြင့်မြတ်သောအသံများအဖြစ် ပိုမိုပြောင်းလဲသွားလေလေဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကျိန်စာအသံသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အပြင်သို့ မပျံ့နှံ့တော့ဘဲ မယ်တော်ဟုန်ကိုသာ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေသည်။

ကျန်ထိုင်ချင်၏ မျက်နှာတွင် တည်ငြိမ်သောအမူအရာ မရှိတော့ဘဲ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ရန်လိုခြင်းတို့ ရောယှက်နေသော အမူအရာတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ ကျိန်စာအသံ၏ အရှိန်အဟုန်သည် ယခင်ကထက် များစွာ မြန်ဆန်လာပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် မယ်တော်ဟုန်၏အောက်ရှိ သွေးပင်လယ်ပင်လျှင် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်ခြင်းကို ရပ်တန့်သွားပုံရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ဦးခေါင်းအထက်ရှိ အရေးပါသော ဝိညာဉ်များသည် သူတို့၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမ၏ဘယ်ဘက်လက်တွင် သစ်ကိုင်းထိုးထားသော ကြွေပုလင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူမ၏ညာဘက်လက်သည် ကောင်းကင်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားပုံရပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်သော အရှိန်အဝါဖြင့် လျှပ်စီးလက်သော နတ်ဆိုးချီကို ဆင့်ခေါ်ကာ မယ်တော်ဟုန်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေသည်။

သူမ၏ဘယ်ဘက်တွင် မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါများ လှည့်ပတ်နေပြီး ညာဘက်တွင် လျှပ်စီးလက်သော နတ်ဆိုးချီများ ရစ်ပတ်နေသောကြောင့် သူမသည် ဗောဓိသတ္တနှင့် ရက္ခိုသတို့သမီးတို့၏ ပြီးပြည့်စုံသော ပေါင်းစည်းမှုတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ မယ်တော်ဟုန်ကို ပင်လယ်၏ နီသောဝတ်ရုံဆင်မြန်းထားသော နတ်ဘုရားမအဖြစ် မြင်လျှင် ကျန်ထိုင်ချင်သည် တစ်ဝက်ဗုဒ္ဓ၊ တစ်ဝက်နတ်ဆိုးဖြစ်ပြီး လုံးဝနားမလည်နိုင်သော ပုံရိပ်ဖြစ်သည်။

ဗြဟ္မာသန့်ရှင်းသော မန္တန်များ၊ မင်္ဂလာရှိသောအသံများ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခြင်း၊ မကောင်းသောအသံများ ကမ္ဘာကို သန့်စင်ခြင်း၊ ယင်နှင့်ယန်၏ လမ်းကြောင်းကို မြင်ဖူးသူများသာ နှစ်မျိုးသောအသံကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်ကြသည်။ မာစတာဖန်ယင်သည် ယင်ယန်သန့်ရှင်းသော နယ်ပယ်သို့ တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်ထင်သည်။

လျန်နင်ရွှေသည် သွေးလက်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားပြီး ကျန်ထိုင်ချင်ဘေးရှိ လွှမ်းမိုးနေသော ကျိန်စာအသံကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ မယ်တော်ဟုန်ကို ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်။ သူမသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ညင်သာစွာ ညည်းညူလိုက်သည်။

လမင်းရောင် ဗောဓိသတ္တမန္တန်၏ မြင့်မြတ်သော သိုင်းပညာကို ပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ်သို့ ကျင့်ကြံခြင်းသည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ အဋ္ဌမမြောက် ကြီးကျယ်သော ဂျာလန်တွင် အထူးချွန်ဆုံးဖြစ်ရခြင်းနှင့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးအဖြစ် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားခြင်းနှင့် တကယ်ပင် ထိုက်တန်ပါသည်။ ထိုကဲ့သို့သော လက်ဆောင်များနှင့် အရည်အချင်းများဖြင့် သူမသည် ကမ္ဘာ့အမြင်တွင် ထိပ်တန်းအရာရှိများထဲတွင် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပါ။

ရောက်ရှိနေသော ကျွမ်းကျင်သူကြီးငါးဦးတွင် နတ်ဆိုးများကို ကိုင်တွယ်ရာ၌ ကျန်းယူနင်သည် မည်သူ့ကိုမျှ ဒုတိယနေရာပေးမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်စွာ ပြောနိုင်ပေသည်။ ကြီးကျယ်သောယွီသည် ဆုတ်ယုတ်သွားသော်လည်း နတ်ဆိုးဖမ်းဆီးရေးဗျူရိုသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေပြီး နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးမာစတာတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏အလုပ်မှာ နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှင်ထုတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယွမ်ဒန်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အပြည့်အဝရောက်ရှိပြီး ပဉ္စမအဆင့်အထွတ်အထိပ်ရှိ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းရန် မည်မျှခက်ခဲသည်ကို သူသည် မည်သူ့ထက်မဆို ကောင်းစွာသိသည်။

သို့သော် ဇင်မာစတာယွမ်ကုန်းသည် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ခံစားချက်ကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် နှင်းခဲရောင်နှင့် ထူထဲသော စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ ချန်ဂိုဏ်းမှ ရဟန်းတစ်ပါး၏ အမူအရာ လုံးဝမရှိပေ။

“နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်းကို ရောက်သွားတဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ သစ္စာဖောက်ဆိုတာ ဘယ်လောက်ပဲ တော်နေပါစေ နောက်ဆုံးတော့ မကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ ကျွန်သက်သက်ပဲ။ လူအများကြီးကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ ကောင်ပဲ”

ဇင်မာစတာယွမ်ကုန်း၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ရောက်ရှိနေသူများ၏ မျက်လုံးများတွင် အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သွားသည်။

ချန်ဂိုဏ်းနှင့် ဗြဟ္မာဏဂိုဏ်းတို့၏ နှစ်တစ်ထောင်ကျော်ကြာ တည်ရှိခဲ့သော ရန်ငြိုးသည် လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်ပေ။ ဤနှစ်ခု၏ ကိုယ်စားလှယ်များဖြစ်သော လေယင်ကျောင်းတော်နှင့် ရက္ခိုသဘီလူးဘာသာတို့သည် သဘာဝအားဖြင့် မသင့်မြတ်နိုင်ပေ။ အင်အားကြီးသော ရန်သူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဇင်မာစတာယွမ်ကုန်းသည် ကျန်ထိုင်ချင်ကို အေးစက်စွာ ပြောင်လှောင်ခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မုန်းတီးမှု မည်မျှနက်ရှိုင်းကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

“ဟိုကောင်က ချန်ဂိုဏ်းကတဲ့လား။ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အစစ်အမှန်အဆက်အနွယ်ဆိုပြီး ကြွားဝါမနေနဲ့။ လူတွေကို မထိခိုက်စေဘူးဆိုတာလည်း လိမ်မနေနဲ့။ ဟို ခေါင်းတုံးနဲ့ မြည်းကောင် မင်း ဘာလို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ထွက်မလာပြီး နတ်ဆိုးတွေကို မသတ်ဖြတ်တာလဲ။ ငါတို့ရဲ့ မာစတာနောက်မှာ ကွယ်ပြီး ဒီမှာ လျှောက်အော်နေဖို့ မင်းမှာ ဘယ်လို မျက်နှာမျိုး ရှိနေတာလဲ။

ငါတို့ ဂိုဏ်းအကြီးအကဲ ပြောတာ မှန်တယ်။ လေယင်ကျောင်းတော်က ခေါင်းတုံးမြည်းတွေဆိုတာ တကယ်ကို သစ္စာမဲ့ပြီး လှည့်စားတတ်တဲ့ကောင်တွေပဲ။ သူတို့က ကျောခိုင်းပြီး လျှို့ဝှက်ပဋိပက္ခတွေ ဖန်တီးဖို့ပဲ တတ်တယ်။ အတွင်းထဲမှာ ရန်တိုက်ပေးတာတော့ ကျွမ်းကျင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်က စိန်ခေါ်မှုတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့တော့ ဘာမှ အသုံးမကျဘူး! မင်းတို့ ဘယ်တော့မှ သန့်ရှင်းသောနယ်မြေ မဖြစ်လာနိုင်ဘူး!"