ချင်းလုံအသင်း (၆)

လျန်နင်ရွှေသည် စာလိပ်ဆီသို့ ညင်သာစွာ သစ်ခွရနံ့ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သောအခါ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တောက်ပသော အလင်းရောင်များဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ နေမင်းသည် ကောင်းကင်တွင် တည်ရှိနေပြီး အဝေးတွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော တောင်တန်းများ ပေါ်လာကာ အနီးအနားရှိ ရေကန်ငယ်တစ်ခုအပေါ်တွင် သစ်ပင်များ တည်ငြိမ်စွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။ ချက်ချင်းပင် အရာအားလုံး ပုံသဏ္ဌာန်ပေါ်လာပြီး ကြည်လင်သောကောင်းကင်နေရောင်ခြည်ဇယားသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာသည်။ လှုပ်ခတ်နေပြီးသား သွေးပင်လယ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံရသကဲ့သို့ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်။ အငွေ့ပျံနေသော သွေးပင်လယ်မှ အခိုးအငွေ့တိမ်တိုက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အိုး... ကြည်လင်သောကောင်းကင်နေရောင်ခြည်ဇယား... ကြီးမားသောဖြောင့်မတ်ခြင်းသီချင်း... အသက်နဲ့သေခြင်းတရား... ဟောင်ရန်သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ သန့်ရှင်းသောသွန်သင်ချက် သုံးပါးတဲ့လား။ သခင်လျန်ရဲ့ ကြည်လင်သောကောင်းကင်နေရောင်ခြည်ဇယားက ဒီလို စွမ်းအားမျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ခဲ့မိမလဲနော်။ ပန်းချီလမ်းကြောင်းထဲမှာ အနုပညာအရည်အချင်း အမြင့်ဆုံးရှိတဲ့ အကြီးအကဲဖြစ်ဖို့ တကယ်ကို သင့်တော်ပါတယ်။ အမှန်ပဲ... အထင်ကြီးစရာပဲဗျာ”

လျန်နင်ရွှေကို ချီးကျူးပြောဆိုသူမှာ ကြီးကျယ်သောနှင်းတောင် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ မာစတာယွမ်ဖာဖြစ်သည်။ သူသည် ဟောင်ရန်သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးပုံရပြီး သူတို့၏ အဆုံးစွန်သော သွန်သင်ချက်သုံးပါးကို ချက်ချင်း အမည်တပ်ပြောဆိုခဲ့သည်။

“ဟား ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်တယ်လို့ ကြွားဝါပြီးတော့ ယုတ်မာတဲ့ လူယုတ်မာတွေလို လုပ်နေတဲ့ကောင်တွေကို ဒီလို နှိမ့်ချတဲ့ ရဟန်းက အမြဲတမ်း မုန်းတီးခဲ့တာ။ ဒီနေ့တော့ ဒီသွေးနတ်ဆိုးကို ချေမှုန်းပစ်ဖို့ မင်းတို့ သုံးယောက်ကို ငါ ကူညီမယ်”

မာစတာယွမ်ဖာ စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ဦးခေါင်းအထက်ရှိ ပန်းသုံးပွင့်မှ အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်သည် ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသည်။ မကြာမီ နှင်းပွင့်များ တဖွဲဖွဲကျလာပြီး သူ၏နောက်တွင် နှင်းဖြူရောင် ဗုဒ္ဓရောင်တစ်လွှာ ရုတ်တရက် ခဲသွားသည်။

သို့သော် နှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် သုံးကြိမ် အသက်ရှူရုံဖြင့် ဗုဒ္ဓရောင်ထဲတွင် မြစိမ်းရောင်အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။

“နှင်းတောင်ကျောက်စိမ်းဗုဒ္ဓဆုံးဖြတ်ချက်”

မာစတာယွမ်ဖာ၏ တိုးသောအော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဗုဒ္ဓရောင်ရှိ မြစိမ်းရောင်သည် ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်လာပြီး လက်အုပ်ချီလျက် တရားထိုင်နေသော မျက်နှာတည်ကြည်သော ကျောက်စိမ်းဗုဒ္ဓအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျောက်စိမ်းဗုဒ္ဓ ပေါ်လာသောအခါ မာစတာယွမ်ဖာ၏ အရှိန်အဝါသည် ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာသည်။ သူသည် လူသူကင်းမဲ့သောနေရာကဲ့သို့ သွေးပင်လယ်ပေါ်တွင် လျှောက်သွားသည်။ သူ့ကို လေးဘက်လေးတန်မှ တိုက်ခိုက်သော သွေးလက်များသည် ကျောက်စိမ်းဗုဒ္ဓ၏ အရှိန်အဝါကို မထိုးဖောက်နိုင်ပေ။ သွေးပင်လယ်ပေါ်တွင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူသည် မယ်တော်ဟုန်ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက်ပျံသန်းသွားပြီး သူ၏ဇင်တောင်ဝှေးကို ရှေ့သို့ ဆောင့်ချလိုက်သောအခါ သူ၏နောက်ရှိ ကျောက်စိမ်းဗုဒ္ဓသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏အရှိန်အဝါသည် ချက်ချင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“မာစတာယွမ်ကုန်း ဒါ ငါတို့အလှည့်ပဲ၊ ဒါကို နောက်ဆုံးထိုးစစ်အဖြစ် လုပ်ကြမလား”

သုံးဦးစလုံးသည် သူတို့၏ အပြင်းထန်ဆုံးသော နည်းစနစ်များကို အသုံးပြုနေကြသောကြောင့် မိုဇူဇီသည် မာစတာယွမ်ကုန်းကို စကားပြောရင်း မျက်လုံးများ တလက်လက်တောက်ပနေပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏နောက်ကျောရှိ ဓားရှည်၏ လက်ကိုင်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ သူသည် မာစတာယွမ်ကုန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

မာစတာယွမ်ကုန်းသည် သွေးနတ်ဆိုးကို တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ မျက်လုံးတစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ငြိမ်သက်စွာ ညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဗုဒ္ဓရောင်ခြည်တန်းတစ်ခုကို ဖန်ဆင်းရန် လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ရှီလီတောင်စောင်းအောက်မှ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေသော ရဟန်းဘူးယုဆီသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။

အောက်တွင် ရပ်နေသော ဘူးယုသည် အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏မာစတာ၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသောအခါ စိတ်အေးသွားပြီး ဓားရှည်ကို ဓားအိမ်မှ ထွက်ခွာကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းသွားစေရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ဓားရှည် ပျံထွက်သွားသည်နှင့် သူ၏ သွေးရောင်ကဲသို့ နီရဲနေသော ဓားသွား ပေါ်လာသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် မိုဇူဇီသည်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏နောက်ကျောမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ တောက်ပစွာ တောက်ပနေသော ဓားသွားသည်လည်း သွေးရောင်နီနေသော်လည်း ယခု မာစတာယွမ်ကုန်း၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ဓားနှင့်ယှဉ်လျှင် အရောင်မှာ ပို၍မှိန်ဖျော့သည်။

ဓားရှည်နှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သူတို့သည် သူတို့၏ မူလလက်နက်များကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ဦးခေါင်းအထက်ရှိ ပန်းသုံးပွင့်မှ အလင်းရောင်သည် ပို၍ပြင်းထန်လာသည်။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မည်သည့်ချန်လှပ်ထားမှုမှ မရှိတော့ပေ။ တာအိုနှင့် ဗုဒ္ဓရောင်ခြည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ပြီး သွေးရောင်ခြည်နှစ်ခုကို ဆွဲယူကာ မဟာဆရာကြီးသုံးဦး၏ ချည်နှောင်ခြင်းခံထားရသော မယ်တော်ဟုန်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြသည်...

ယခုအချိန်တွင် မိုဇူဇီနှင့် မာစတာယွမ်ကုန်းတို့ ယခုမှသာ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သော ကောင်းစွာပြင်ဆင်ထားသော ဓားရှည်နှစ်လက်အပါအဝင် မဟာဆရာကြီးခြောက်ဦးသည် သူတို့၏ အင်အားအားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ကြပြီး ထင်ရှားသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားပုံရသည်။ သူတို့၏ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော မျက်နှာအမူအရာများအရ ဓားရှည်နှစ်လက်သည် သူတို့အား လုံးဝယုံကြည်မှုပေးသည်ဟု ထင်ရသည်။

အရာအားလုံးသည် သူတို့၏ တွက်ချက်မှုအတွင်း၌ ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအခြေအနေကို ရင်ဆိုင်နေရသော မယ်တော်ဟုန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ... ရှေးဟောင်းရေတွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုသွေးရောင်ဓားရှည်နှစ်လက်ကို မြင်သောအခါ၌ပင် သူမ၏အကြည့်သည် ခဏတာမျှသာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုမျှသာဖြစ်သည်။