ချင်းလုံအသင်း (၈)

ထိုအချိန်တွင် ရဟန်းဘူးယုသည် ဂိုဏ်းဝင်အုပ်စုတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ မိုင်ဆယ်ကျော်အကွာသို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ကောင်းကင်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်နှာတွင် ခိုင်မာသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အသွင်အပြင်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

သူ၏စကားများကို ကြားသောအခါ ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်နေသော အခြားသူများသည်လည်း စိတ်အားထက်သန်မှုအနည်းငယ်ကို ပြသခဲ့ကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျောက်ချင်ရွှေနှင့် ဇီချင်သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းမှ ဂိုဏ်းဝင်များသည် ကောင်းကင်ရှိ သူတို့၏မာစတာ မိုဇူဇီကို ကြည့်ရှုရင်း သူတို့၏မျက်နှာများတွင် လေးစားကြည်ညိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ပဉ္စမအဆင့်အထွတ်အထိပ်ရှိ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်သည် သန့်ရှင်းသောနယ်မြေ၏ အဖွဲ့ဝင်များပင်လျှင် ရှားပါးသော မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဤပဉ္စမအဆင့်အထွတ်အထိပ်ရှိ နတ်ဆိုးသည် သတ်ဖြတ်ခံရတော့မည်ကို မပြောလိုပေ...

ထို့နောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ သူတို့မြင်လိုသောအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ မိုဇူဇီနှင့် မာစတာယွမ်ကုန်းတို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဓားရောင်များသည် ကျွမ်းကျင်သူကြီးလေးဦးက မယ်တော်ဟုန်ကို ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ထားသော အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်မှ အသီးသီး ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

သွေးပင်လယ်သည် ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားပြီး မယ်တော်ဟုန်ပတ်လည်ရှိ ကြီးမားသော နတ်ဆိုးချီသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် နတ်ဆိုးချီများ တသွင်သွင် စီးဆင်းလာကာ ဓားနှစ်လက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒဏ်ရာများမှ အဆက်မပြတ် စီးထွက်ကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေစဉ် အောက်ရှိ သွေးပင်လယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပျော်ဝင်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရှီလီတောင်စောင်း၏ မူလရှုခင်းကို ပေါ်လွင်စေသည်။

မယ်တော်ဟုန်သည် ထို့ကြောင့် သူမခေါင်းကိုငုံ့ကာ လေထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး သွေးပင်လယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ခြေထောက်မှစတင်၍ တဖြည်းဖြည်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သွေးနတ်ဆိုးကြောင့် နှစ်ဝက်နီးပါးကြာ တုံလင်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့သော အနှောင့်အယှက်ကို ကျွမ်းကျင်သူကြီး ခြောက်ဦး၏ ပူးပေါင်းကြိုးပမ်းမှုဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်...

ဤအချက်တွင် အရာအားလုံး အခြေတကျဖြစ်သွားပုံရသည်...

“ဒါက... အရမ်းချောမွေ့နေတာလား”

ပြောသူမှာ ကျန်းယူနင်ဖြစ်ပြီး သူ၏အသံတွင် မယုံကြည်မှုအနည်းငယ် ရောယှက်နေကာ ဘေးနားရှိ ငါးဦး၏ အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ မျက်ခုံးများ တင်းတင်းကြုတ်လျက် မယ်တော်ဟုန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကိုမော့ကာ ငါးဦးကိုကြည့်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ဝူကျုံးရဲ့ နောက်ဆုံးနှစ်တွေအတွင်း ပြည်နယ်တစ်ခုမှာ ခေါင်းရှုပ်စေခဲ့တဲ့ တတိယအဆင့် နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်ပဲ၊ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားမင်းဆက်ရဲ့ ကောင်းကင်အလုပ်ရုံရဲ့ အကြီးအကဲက ကိုင်တွယ်ခဲ့တာ။ ငါတို့ ဒီလောက်အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တာ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မလဲ”

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ငါးဦး၏ မျက်လုံးများတွင် သံသယအနည်းငယ် ပေါ်လာသော်လည်း ယခုအခါ ဦးခေါင်းတစ်ခုသာ ကျန်တော့သော မယ်တော်ဟုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ရှုရင်း သူတို့၏စိတ်ထဲရှိ သံသယများကို ဖယ်ရှားကာ ထိုဦးခေါင်းကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ သူလုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

သို့သော် ခြောက်ဦးစလုံးသည် သူကို အာရုံစိုက်နေစဉ်...

“ခရက် ခရက် ခရက် ခရက် ခရက် ခရက် ခရက်...”

သူမဦးခေါင်းသည် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး တစ်ချိန်က လှပသော မယ်တော်ဟုန်၏ မျက်နှာသည် ယခုအခါ လုံးဝနီးပါး လိမ်ကောက်သွားသည်။ ခြောက်ဦးကို ကြည့်ကာ သူမသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ဆိုးရွားသော ပြောင်လှောင်ရယ်မောသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ အဘိုးမိုယွင်ဇီက ဒီဓားသုံးလက်ဟာ ငါ့နှလုံးသားကနေ လုပ်ထားတာလို့ မင်းတို့ကို မပြောခဲ့ဘူးလား။ သူတို့က ငါ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပေမယ့် ငါ့ရဲ့အနှစ်သာရလည်း ပါနေတယ်။ ငါ အခုမှ ပြန်ရှင်လာတာ ငါ့ရဲ့အူတိုင်က စတင်ခဲနေရုံပဲရှိသေးတယ် ငါ့ရဲ့အစစ်အမှန်ပုံစံကို နိုးထဖို့ ရှဲ့ကျောက်နဲ့ ရှဲ့ယန်ရဲ့အနှစ်သာရ မရှိဘူး။ မင်းတို့လို မိုက်မဲတဲ့အုပ်စုက ငါ့ရဲ့အနှစ်သာရကို ငါ့ဆီကို တကယ်ယူလာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ၊ ခရက် ခရက် ခရက်...”

ခြောက်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြစ်သွားပြီး အထူးသဖြင့် မိုဇူဇီနှင့် မာစတာယွမ်ကုန်းတို့ဖြစ်သည်။ မယ်တော်ဟုန်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်မှာ လေထဲမှ လျှပ်စီးလက်လိုက်သည့်အလားဖြစ်ပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများသည် အပြောင်းအလဲအကြီးမားဆုံးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းယူနင်သည် ယခုအချိန်တွင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် ခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း အဖြေကို အတည်ပြုရန် သူသည် လျန်နင်ရွှေဘက်သို့ ညင်သာစွာ လှည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ “သူ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”

လျန်နင်ရွှေ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ၏အကြည့်သည် ထက်ထက်မြက်မြက် စူးစိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရထားတဲ့ အနှစ်သာရတွေနဲ့ဆိုရင် သူမက သဘာဝအတိုင်း... သူမရဲ့ အစစ်အမှန်ပုံစံကို နိုးထလာနိုင်လိမ့်မယ်”

လျန်နင်ရွှေ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ငါးဦးစလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

“ခရက် ခရက် ခရက်...”

သူတို့၏ မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များတွင် မယ်တော်ဟုန်၏ ဦးခေါင်းသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်မောသံကို ဆက်လက်ထုတ်လွှတ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ဘာမျှမရှိတော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်...

တစ်ချိန်တည်းတွင် မိုင်တစ်ရာပတ်လည်ရှိ မြေပြင်သည် ငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသည်။ လေထဲတွင် ရပ်နေသော ခြောက်ဦးစလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက် ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် လုံးဝအံ့အားသင့်မှုများဖြင့် စီရင်စုမြို့တော်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဒါက... သွေးနတ်ဆိုးရဲ့ အစစ်အမှန်ပုံစံ ပြန်ရှင်လာတာလား”

“ဒီလောက်အင်အားကြီးတာ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မလဲ။ ဒီအရှိန်အဝါ ငါ အသက်လေးရာရှိပြီ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”

“ပဉ္စမအဆင့်... ပဉ္စမအဆင့်၊ ဒါဟာ တကယ်ကို ရွှမ်ယင်နယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်တယ် ပဉ္စမအဆင့်အထွတ်အထိပ် ကံကြမ္မာအဆင့်ပဲ”

“တကယ့် ပဉ္စမအဆင့်အထွတ်အထိပ်လား။ ဒါဆို အခုလေးတင် ငါတို့ တိုက်ခိုက်နေတာ အချိန်အားလုံးက ဘာလဲ။ အဲဒါက ဘာလဲ”

“နတ်ဆိုးရဲ့ အင်အားက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တည်ရှိတယ်။ ဒီသွေးနတ်ဆိုးက အခုမှ ပြန်ရှင်လာတာ သူ့ရဲ့အူတိုင်က ကလေးဘဝမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ့ရဲ့အူတိုင်ကို အသုံးပြုပြီး ပုံဖော်လိုက်တာနဲ့ ငါတို့ကို ဒီလောက်ကြာကြာ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့တာ၊ အခု သူ့ရဲ့အစစ်အမှန်ပုံစံ ပြန်ရှင်လာတော့ သူ့ရဲ့အင်အားက ပိုပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာမှာ သေချာတယ်”

...

ခြောက်ဦးစလုံးသည် စီရင်စုမြို့တော်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိကာ သူတို့၏အသံများသည် အောက်ရှိ တုန်ခါနေသော မြေပြင်ကဲ့သို့ များစွာ တုန်ခါနေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုအနည်းငယ် ရောယှက်နေသည်။

“ဟာ... ဒါ ဘယ်လို အခြေအနေ ဆိုးရွားလှပါလိမ့်။ ဒါ မြို့တော် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”

ခြောက်ဦးတို့တွင် တစ်ဦးတည်းသော စကားမဆိုသေးသူ ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အာမေဋိတ်သံဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် လူအများ၏ အမြင်အာရုံမှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

“ဟုတ်ပါရဲ့၊ ဒါ တုံလင်မြို့တော်ပါပဲ။ ဒီမှာ သန့်ရှင်းသော ဘုရားကျောင်းတော်ရဲ့ လန်ရွိုအကာအကွယ် ရှိတယ် မဟုတ်လား။ အဲ့ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာကို ကြောက်နေရမှာလဲ...”

လျန်နင်ရွှယ်သည် စကားပင် မဆုံးသေးမီ ရုတ်တရက် တန့်သွားကာ အံ့သြမှုကြောင့် မျက်နှာတွင် အံ့သြဟန်များ ထင်ဟပ်နေလေသည်။ အကြောင်းမူကား သူမတို့ ခံစားနေရသော သွေးနတ်ဆိုး၏ အငွေ့အသက်သည် မြို့တော်၏ အတွင်းပိုင်းမှ လာနေကြောင်းကို သူမ သိရှိသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ပါရဲ့။ တုံလင်ရဲ့ ကြယ်ပုံသဏ္ဌာန် အကာအရံက အခုထိ မဖွင့်သေးဘူးနဲ့ တူတယ်”

“ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီ နတ်ဆိုးအုပ်စုကြီးက မြို့ထဲကို ဝင်ပြီး တိုက်နေကြပြီလား”

“မြန်မြန် သွားကြည့်ကြစို့။ ဘာတွေ ဖြစ်နေပြီလဲ မသိဘူး”

ထိုငါးဦး၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားလေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် စိတ်ထားကောင်းမွန်သူများ သို့မဟုတ် သစ္စာတရား၌ ခိုင်မာသူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း၊ အမှန်စင်စစ် တစ်ဦးစီတွင် ကိုယ်ပိုင် ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေကြသည်။ သို့သော် ထိုရည်ရွယ်ချက်တို့သည် ရက္ခိုသဘုတ် ကိုးကွယ်မှုကိုသာ ဦးတည်လျက် ရှိသည်။ တုံလင်နယ်တွင် လူဦးရေ နှစ်သန်းကျော်ကား ရှိနေဆဲပင်။

ထို နတ်ဆိုး အသောင်းအသောင်းနှင့် သွေးနတ်ဆိုး၏ အကြောင်းကို တွေးတောမိသည်နှင့် သူ၏ အစစ်အမှန် ပုံသဏ္ဌာန်သည်လည်း ပြန်လည် နိုးထလာကာ နယ်မြေအတွင်း၌ ရမ်းကားနေနိုင်သည်ဟူသော အသိကြောင့် ထိုငါးဦးသည် တစ်ခဏမျှပင် မဆိုင်းတော့ဘဲ ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်ကာ ကျန်ထိုင်ချင်း ညွှန်ပြသော ဦးတည်ရာအတိုင်း မြို့တော်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားကြလေသည်။

အောက်တွင်ရှိသော ဘူယုဘုန်းတော်ကြီးနှင့် ကျောက်ချင်ရွှယ်တို့သည်လည်း မိမိတို့၏ တပည့်အသီးသီးကို ဦးဆောင်ကာ ထိုငါးဦး၏ နောက်မှ တုံလင်နယ်သို့ လိုက်ပါသွားကြလေသည်။

......

မြို့ဝန်ရုံး၏ စိမ်းပြာရောင် ကြိတ်ဆုံဘေး၌။

တင်ဘူးဟိုင်သည် မြေကြီး၏ တုန်ခါမှုကိုနှင့် သူ၏ ခြေအောက်မှ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားကာ စိုးရိမ်တကြီးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟင် ဒါ ဘယ်လို အငွေ့အသက်မျိုးလဲ။ ငါ့ရဲ့ လေးစားအပ်တဲ့ ဆရာသမားတို့ ရှုံးသွားပြီလား။ သွေးနတ်ဆိုး ရောက်လာတော့မှာလား”

သူ၏ ခြေအောက်မှ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာသော အငွေ့အသက်ကို သိရှိသောကြောင့် သူသည် နောက်ထပ် မဆိုင်းတော့ဘဲ သူ၏ ဝတ်ရုံအင်္ကျီအတွင်းမှ ရွှေရောင် တံဆိပ်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ထိုတံဆိပ်၏ အရှေ့ဘက်တွင် တုံလင် ဟူသော စာလုံးကို ထွင်းထုထားပြီး သူသည် သူသည် ယခုလေးတင် ဖန်လုံဟယ်ထံမှ လှည့်စား၍ ရယူခဲ့သော မြို့ဝန်၏ အမိန့်စာ တံဆိပ် အတိအကျ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်ကို စုစည်းကာ ထိုတံဆိပ်အတွင်းသို့ စီးဝင်စေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုတံဆိပ်ကို စိမ်းပြာရောင် ကြိတ်ဆုံ၏ အပေါ်၌ တင်လိုက်လေသည်။ ထိုကြိတ်ဆုံသည် ချက်ချင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ ထိုတံဆိပ်ကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့၏။

တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာသော အလင်းရောင်နှင့် ကောင်းကင်ယံ၌ ဆက်သွယ်နေသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော တောက်ပသည့် အထိန်းအကွပ်များကို မြင်သောအခါ တင်ဘူးဟိုင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်တယ် ရက္ခိုသဘုတ်ကိုးကွယ်မှုရဲ့ အဓိက အကာအကွယ်လေးခုထဲမှာ တတိယအဆင့်ဖြစ်တဲ့ ပန်းအိုးပုံ အကာအရံဆိုတာ လောကဓံက လွတ်မြောက်တဲ့ ငြိမ်သက်ခြင်း ဗြဟ္မစရိယ သစ္စာနယ်ပယ်ကို ပြောတာ။ စစ်မှန်တဲ့ ချီအားကို မလေ့ကျင့်ရသေးတဲ့ သိုင်းသမားတွေ၊ ဆိုလိုတာက ဂရန်းမာစတာအောက်ကလူတွေ အဲ့ဒီနယ်မြေထဲကို ဝင်လို့မရဘူး။ ပြီးတော့ ပဉ္စမအဆင့်အောက်က နတ်ဆိုးတွေလည်း ဝင်လို့မရဘူးတဲ့”

သူသည် အကာအရံ၏ အလင်းရောင် လျင်မြန်စွာ ချဲ့ထွင်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် တင်ဘူးဟိုင်၏ မျက်လုံးများတွင် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာလေသည်။

“ဟုတ်တယ် အဲ့ဒီ နတ်ဆိုးအုပ်စုကြီးကို ထိန်းထားနိုင်ပြီး ငါ့ရဲ့ လေးစားအပ်တဲ့ ဆရာသမားတွေ သွေးနတ်ဆိုးနဲ့ တိုက်ပွဲရဲ့ အဆုံးအဖြတ်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သရွေ့ တုံလင်က လေယင်ကျောင်းတော်ရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ ရှိနေမှာပဲ။ တုံလင်ကို အခြေခံအဖြစ်ထားပြီး လေယင်ကျောင်းတော်ရဲ့ ဝဇီရစစ်တပ် ရောက်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ယုံကျိုးနဲ့ ရှယွမ်ဒေသတစ်ခုလုံး...”

တင်ဘူးဟိုင်သည် သူ၏ အတွေးကို မဆုံးသေးမီ သူ၏ အမူအရာသည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားလေသည်။

“ဒီအကာအရံ ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

ယခင်က ချဲ့ထွင်နေသော တောက်ပသည့် အထိန်းအကွပ်များသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ထို့အပြင် ဤတောက်ပသည့် အထိန်းအကွပ်များသည် စိမ်းပြာရောင် ကြိတ်ဆုံထဲသို့ ပြန်လည် စုစည်းကာ ကျုံ့ဝင်လာလေသည်။

တင်ဘူးဟိုင်သည် ဤမြင်ကွင်း၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ကောင်းစွာ သိရှိလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရင်ခုန်မှုသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် ဖြူရော်သွားလေသည်။

ဒုန်း...

မြည်ဟည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော တင်ဘူးဟိုင်သည် သူ၏ ခြေအောက်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်သည် လုံးဝ ပြန်လည်ရှင်သန်လာကြောင်း ခံစားမိလေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

...

ရက္ခိုပွဲတော်ကြောင့် စည်ကားနေသော တုံလင်မြို့တော်ရှိ လမ်းများသည် ရှီလီတောင်စောင်းတိုက်ပွဲ၏ အကျိုးဆက်များနှင့် အရှေ့ဘက်တံခါးအနီးရှိ နတ်ဆိုးတိုက်ခိုက်မှုသတင်းများကြောင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကာ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ အိမ်များအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေကြလေသည်။ မြို့မှ ထွက်ခွာခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်နိုင်ကြောင်း တစ်စုံတစ်ဦးမှ ပြောသည်ကို ကြားသော လူအနည်းငယ်သာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။

ဤအဆက်မပြတ် တုန်ခါမှုသည် လူတိုင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို တစ်ဖန် ပြန်လည်နှိုးဆွလေသည်။ လူသားများသည် အထူးသဖြင့် နတ်ဆိုးများနှင့် ငလျင်များ ဒဏ်ကို ကြုံတွေ့နေရသော နေ့ရက်တွင် သဘာဝတရားကို အမြဲ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းကြသည်။

မိမိတို့၏ ကိုယ်ခံအားကြောင့် ထွက်ပေါ်ရန် ရဲရဲတင်းတင်း ရှိနေသော မာရှယ်အနုပညာရှင် အနည်းငယ်မှလွဲ၍ မြို့သူမြို့သား အားလုံးနီးပါးသည် အိမ်တွင်း၌သာ နေထိုင်ကြပြီး ထိုသို့နေထိုင်ခြင်းသည် လုံခြုံမှုပေးနိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အပြင်သို့ မထွက်ရဲကြပေ။

စက္ကန့်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သော မြေကြီး၏ တုန်ခါမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

မြို့တွင်းရှိ မာရှယ်အနုပညာရှင်များနှင့် ပိုမိုရဲရင့်သော သာမန်လူများသည် အပြင်ဘက် အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မိမိတို့၏ အိမ်များမှ စတင် ထွက်လာကြလေသည်။

သို့သော် လူတိုင်း ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

မြို့၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အမြင့် မသိရသော ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်သည် မြေပြင်မှ ထိုးထွက်လာလေသည်။ ထိုသစ်ပင်သည် သွေးရောင်အပြည့်ရှိပြီး အချင်းသည် တစ်မိုင်ကျော်ရှိကာ အကိုင်းအခက်များသည် မမြင်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မားလေသည်။

“ဒါ ဘာလဲ”

“အဲ့ဒီ တုန်ခါမှုက ဒီသစ်ပင် ပေါ်လာလို့လား”

“ဒီသစ်ပင် ကြည့်ရတာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စရာပဲ”

“ဒါ သစ်ပင် ဟုတ်သေးရဲ့လား”