ချင်းလုံအသင်း (၉)

ကောင်းကင်ယံသည် မှောင်မည်းနေသော်လည်း ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး၏ သွေးရောင်လွှမ်းသော အရောင်အဝါသည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မကောင်းဆိုးဝါးအငွေ့အသက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားလေသည်။ မြို့ရိုးများမှသည် အတွင်းရှိ အဆောက်အအုံများအထိ အားလုံးသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နီရဲရောင်ခြည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိသည်။

ထိုသွေးရောင်သန်းသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး ပေါ်လာသောကြောင့် တစ်မြို့လုံး တခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တုံလင်မြို့မှ မိမိတို့၏ အိမ်များမှ ထွက်လာသူတိုင်းသည် ထိုရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးကို မော့ကြည့်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မရေရာသော အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

မြောက်ဘက်မြို့၊ ပန်းပဲဆရာ၏ ဆိုင်ရှေ့တွင်။

ကျန်းချုံနှင့် သူ့၏ ငယ်သူငယ်ချင်း ဝမ်ဖန်းတို့လည်း ထိုရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ တစ်ဦးစီ၏ နောက်တွင် အသက်အရွယ်တူ အမျိုးသမီးတစ်ဦးစီ ရှိနေပြီး၊ တစ်ဦးစီသည် အသက် ၁၃ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၄ နှစ်ခန့်ရှိသော ကလေးနှစ်ဦးစီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ သူတို့သည် ဇနီးနှင့် ကလေးများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

“ဝမ်ကြီး၊ ဒီသစ်ပင်မှာ တစ်ခုခု မှားနေပြီ”

“ဒီညမှာ ဘာမှန်လို့လဲကွာ။ ငါ တုံလင်မှာ ရက္ခိုသ်ပွဲတော် အကြိမ်နှစ်ဆယ်ကျော် ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါမျိုးတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး ရှီလီတောင်စောင်းက ချင်လုံအသင်း၊ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ တပ်ဖွဲ့၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရှေ့က ဒီသွေးရောင်သစ်ပင်... နောက်ဘာတွေ ဖြစ်လာဦးမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ...”

သူငယ်ချင်း ဝမ်ဖန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချုံ၏ မျက်နှာသည် တင်းမာသွားပြီး အထူးသဖြင့် သူသည် မိမိ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးများကို လှည့်ကြည့်သောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် “ဒါမျိုးဖြစ်လာမယ်လို့ ငါသိခဲ့ရင် မတ်လအစောပိုင်းမှာ နတ်ဆိုးတွေအကြောင်း သတင်းကြားကြားချင်း ငါ့မိသားစုကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားသင့်ခဲ့တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချုံက သူ့မိသားစုအကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်ဖန်းလည်း သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးများကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးဖြင့် “အခုတော့ နောင်တရနေလို့ မထူးတော့ဘူး ငါတို့ လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အရှေ့တံခါးက လူတွေ ဒီဘက်ကို ပြေးလာနေတုန်းပဲ၊ မြို့တော်စစ်တပ်က သူတို့ကို မနည်းတားဆီးနေရတယ်၊ အဲဒီနတ်ဆိုးတွေက မကြာခင် အရှေ့တံခါးကနေ ဖောက်ထွက်တော့မယ်၊ အဲဒီဘက်ကို သွားရင် သေချာပေါက် သေမှာပဲ၊ မြောက်ဘက်တံခါးအပြင်မှာ နတ်ဆိုးတွေ ဝပ်နေပြီ၊ အနောက်နဲ့ တောင်ဘက်တံခါးတွေလည်း အတူတူပဲလို့ ငါထင်တယ်။ ငါတို့ ဘယ်ကိုမှ ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး၊ ငါတို့ ပိတ်မိနေပြီ”

ကျန်းချုံ စကားပြောပြီးနောက် သူ့မျက်နှာတွင် နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီးနောက် “ငါတို့သာ ဟိုမိသားစုရဲ့ သခင်လေးရဲ့ အကြံပေးချက်ကို စောစော နားထောင်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ရင် ငါတို့မှာ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သေးတယ်...” ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ဝမ်ဖန်း၏ မျက်နှာတွင်လည်း နောင်တများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ယနေ့ည ရှီလီတောင်စောင်းရှိ ချင်လုံတံဆိပ်အတွက် တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်သော ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် အနည်းဆုံး ခန္ဓာဖွင့်အဆင့် ခုနစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။ သူနှင့် ကျန်းချုံတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုအဆင့် ငါးခုသာ ရှိသောကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော အဓိကရုဏ်းများတွင် ပါဝင်ရန် စိတ်မဝင်စားဘဲ မြို့ထဲတွင် မိသားစုများနှင့်အတူ ပွဲတော်ကို ဆင်နွှဲရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရှီလီတောင်စောင်းမှ သတင်းများ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ ရက္ခိုသ်ပွဲတော်သည် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ထိုနေရာသို့ မသွားခဲ့ကြပါ။ သူတို့ရရှိသော သတင်းအချက်အလက်အားလုံးသည် ကောလာဟလများသာဖြစ်ပြီး ဖန်ယင်ဆရာတော်သည် ရှီလီတောင်စောင်းတွင် ပေါ်လာပြီး ချင်လုံအသင်းမှ လူများသည် နတ်ဆိုးများအဖြစ် အသွင်ယူထားကြောင်း သိရှိသွားပုံရသည်ဟုသာ သိကြသည်။ ထို့နောက် နာမည်ကြီးသော ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ဆရာငါးဦးလည်း တုံလင်ခရိုင်တွင် ပေါ်လာပြီး နတ်ဆိုးများနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ဖန်ယင်ဆရာတော်နှင့် သူမနှင့် တန်းတူဖြစ်သော အခြားဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ဆရာငါးဦးတို့နှင့်အတူ အားလုံး အဆုံးသတ်သင့်ခဲ့သည်။ ဝမ်ဖန်း၏ နားလည်မှုအရ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုဆရာတော်ခြောက်ပါးရှေ့တွင် နတ်ဆိုးများ အညံ့ခံသင့်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ နတ်ဆိုးများ ထိန်းချုပ်မှုမဲ့နေကြောင်း သတင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်...

ချင်လုံအသင်းသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက လျှို့ဝှက်ကြံစည်ခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးထောင်ပေါင်းများစွာကို စုစည်းကာ အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် ရွေ့လျားနေသောကြောင့် မြို့ဝန်ရုံး၏ အင်အားသုံးသောင်းရှိသော တပ်ဖွဲ့ပင် တားဆီးနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ချီတက်လာနေကြသည်။

အမှန်စင်စစ် ရှီလီတောင်စောင်းမှ ဧည့်သည်အချို့ အရှေ့တံခါးမှ ဝင်ရောက်လာပြီးကတည်းက နတ်ဆိုးတပ်ဖွဲ့ မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေကြောင်း သတင်းများ မြို့တွင်း၌ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သော်လည်း အစပိုင်းတွင် သူနှင့် ကျန်းချုံအပါအဝင် လူအများအပြားက ယုံကြည်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

သို့သော် လူအများအပြား ပြန်ပြေးလာကြပြီး အချို့မှာ နတ်ဆိုးတို့၏ သွေးစွန်းနေသည်ကို မျက်မြင်တွေ့ရှိသောအခါ မြို့နေလူထုသည် ဤသူတို့ပြောသော စကားများသည် အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလာကာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်လာကြသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ယုန်ကျိုး၏ အရှေ့ဘက်စွန်းတွင် တည်ရှိသော်လည်း ရက္ခိုသ်သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်း၏ ခရိုင်မြို့တစ်မြို့အနေဖြင့် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော တုံလင်မြို့ဖြစ်ပြီး လန်ရွှိုအကာအကွယ်ဖြင့်သာမက မကြာသေးမီက ရောက်ရှိလာသော ဖန်ယင်ဆရာတော်နှင့် ထိုအဓိက ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ဆရာငါးဦးအပြင် စင်းနန်စီရင်စု၏ တပ်သားသုံးသောင်းဖြင့်လည်း ကာကွယ်ထားသော မြို့ဖြစ်သည်။ မည်သည့်နတ်ဆိုးမျိုးက ဖောက်ထွက်နိုင်မည်နည်း။

ဤသည်မှာ သူနှင့် ကျန်းချုံအပါအဝင် မြို့နေလူထုအများစု၏ အတွေးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဟိုယွီရှောင်၏ အရေးပေါ်အော်ဟစ်သံကို ကြားသော်လည်း ချက်ချင်း မထွက်ပြေးဘဲ စောင့်ကြည့်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ ဝမ်ဖန်းနှင့် ကျန်းချုံတို့သည် ဤဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် အလွန်နောင်တရနေကြသည်။

“မြန်မြန်ကြည့်စမ်း၊ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး ပြောင်းလဲနေပြီ...”

ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ မကြာမီ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေသော မြို့နေလူထုသည် မိမိတို့၏ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် သွေးရောင်သန်းနေသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသော လူနှစ်ဦးသည် အနီးအနားမှ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး မြို့လယ်ရှိ မိုးထိုးမြင့်မားသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရှေးဟောင်းသစ်ပင်၏ ထိပ်ပိုင်းသည် အလွန်မြင့်မားစွာ တက်သွားသောကြောင့် အောက်မှလူများ ကောင်းစွာ မမြင်နိုင်ဘဲ သူ၏ ပင်စည်ကိုသာ မြင်နိုင်သည်။ သစ်ပင်၏ အခေါက်တွင် သွေးများ စီးဆင်းနေပုံရပြီး တဖြည်းဖြည်း ပို၍ တောက်ပလာကာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မြို့ကို ပို၍ပင် ထူးဆန်းသော တောက်ပသည့် အနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည်။

သို့သော် ဝမ်ဖန်း၏ အာရုံသည် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်၏ အခေါက်ပေါ်တွင် မရှိဘဲ သစ်ပင်၏ ထိပ်ပိုင်းကို မော့ကြည့်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိပ်ပိုင်းသည် တိမ်တိုက်များအထိ မြင့်တက်သွားသောကြောင့် သူ ကောင်းစွာ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် စဉ်းစားနေစဉ်တွင် သူကြည့်နေသော တိမ်တိုက်များမှ ပါးလွှာရှည်လျားသော အနီရောင်နွယ်ပင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်မျောဆင်းလာသည်။

ဝမ်ဖန်းသည် သူ အမြင်မှားနေသည်ဟု ထင်ကာ မျက်လုံးကို ပွတ်လိုက်သည်။ သေချာစွာ ပြန်ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် သွေးရောင်နွယ်ပင်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် ဘေးနားရှိ ကျန်းချုံကို အမြန် လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။

“ဟိုဟာက ဘာ...”

ကျန်းချုံလည်း ထိုနွယ်ပင်ကို တွေ့လိုက်သော်လည်း သူ၏ စကားမဆုံးခင် သူ့မျက်နှာသည် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူ့ဘေးမှ ဝမ်ဖန်းသာမက သူတို့၏ ဇနီးများနှင့် သမီးများ၊ လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်နေသော မြောက်ဘက်မြို့မှ လူအားလုံးသာမက စီရင်စုမြို့တစ်ခုလုံးရှိ လူနှစ်သန်းသည် ထိုအချိန်တွင် ကြောက်လန့်တကြားနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားသော မျက်နှာများဖြင့်...