ချင်းလုံအသင်း (၁၀)
Vol. 18 Ch. 250
တိမ်တိုက်များကြားမှ မရေမတွက်နိုင်သော သွေးရောင်နွယ်ပင်များသည် ရုတ်တရက် အဟုန်ပြင်းစွာ စီးဆင်းလာပြီး တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်သော မြှားသန်းပေါင်းများစွာကဲ့သို့ ထိုးစိုက်လာကာ ကြမ်းတမ်းသော လေသည် မြေပြင်ကို တိုက်ခတ်သွားပြီး မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် နတ်ဆိုး၏ အငွေ့အသက်လှိုင်းသည် လူတိုင်းဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။
မြှားကဲ့သို့သော သွေးရောင်နွယ်ပင်များသည် ကောင်းကင်ရှိ တိမ်များကိုပင် ပျောက်ကွယ်စေပြီး ရှေးဟောင်းသစ်ပင်၏ ထိပ်ပိုင်းသည် လူတို့အား နောက်ဆုံးတွင် ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့ရလေတော့သည်။
ထိပ်ပိုင်းသည် သွေးရောင်အပြည့်ဖြစ်ပြီး အရွက်တစ်ရွက်မျှ မမြင်ရသော်လည်း ရှုပ်ထွေးစွာ ရစ်ပတ်နေကာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး စီရင်စုမြို့၏ အထက်ကောင်းကင်ပြင်ကို လုံးဝနီးပါး ဖုံးအုပ်ထားကာ အကိုင်းအခက်တိုင်းတွင် သွေးရောင်နွယ်ပင်များ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဤနွယ်ပင်များသည် လိုသလို ကြီးထွားနိုင်ပုံရပြီး ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် တုံလင်၏ ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာဆီသို့ တိမ်တိုက်များမှ ထိုးဆင်းနေကြသည်။
“ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးက နတ်ဆိုးပဲ... ဒါ နတ်ဆိုးပဲ၊ ဒီနွယ်ပင်တွေအားလုံး နတ်ဆိုးရဲ့ အငွေ့အသက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်”
“ဒါ... ဒါ... ဒါက... ဘာ... နတ်ဆိုးလဲ”
“သွေးဆာနေတဲ့ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး ငါ အခုမှ မှတ်မိပြီ ဒါ သွေးနတ်ဆိုးပဲ ကျောက်ယန်းသွေးနတ်ဆိုး”
“ဝူကျုံရဲ့ နောက်ဆုံးကာလက ကျောက်ယန်းသွေးနတ်ဆိုး တုံလင်ခရိုင်မှတ်တမ်းမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ ညောင်ပင်ကြီးက နတ်ဆိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာလား”
“ဟုတ်တယ် အဲဒါပဲ အဲဒါပဲ”
“ပြေး”
......
စီရင်စုမြို့၏ ဝိညာဉ်ပေါင်း နှစ်သန်းကျော်သည် မြို့လယ်ရှိ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးသည် ထိုနွယ်ပင်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ထိန်းချုပ်နေကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သိရှိသွားကြပြီး အချို့က ရှေးဟောင်းသစ်ပင်၏ မူလအစကို မှတ်မိသွားသောကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ လူအများအပြားသည် မိသားစုများကို ဆွဲခေါ်ကာ အနီးဆုံး မြို့တံခါးဆီသို့ အသည်းအသန် ပြေးကြတော့သည်။
မြောက်ဘက်မြို့လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။
ဝမ်ဖန်းနှင့် ကျန်းချုံတို့သည် မိမိတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အုတ်အော်သောင်းတင်းအသံများကို မြင်တွေ့လိုက်သောအခါ ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားပြီး မိမိတို့၏ ဇနီးများနှင့် ကလေးများကို အမြန်ဆွဲကာ လူအုပ်နှင့်အတူ မြောက်ဘက်တံခါးဆီသို့ အလိုလို ပြေးထွက်သွားကြသည်။
မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် နတ်ဆိုးများရှိကြောင်း သူတို့သိသော်လည်း ဤသွေးသစ်ပင်နတ်ဆိုးကို ရင်ဆိုင်ရမည့်အစား မြို့တွင်း၌ နေထိုင်ခြင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်ရမည်ဖြစ်သည်။ ကံကောင်း၍ အင်အားကြီးသော နတ်ဆိုးများနှင့် မတွေ့ပါက သူတို့နှင့် သူတို့၏ မိသားစုများအတွက် အသက်ရှင်သန်ရန် အခွင့်အရေးအနည်းငယ်ကို ဖန်တီးနိုင်ပေမည်။
သို့သော် ထိုအတွေးသည် မည်မျှစိတ်ကူးယဉ်ဆန်ကြောင်း ထိုနှစ်ဦးစလုံး မကြာမီ သိရှိသွားကြသည်။
ဟစ်...
ထောင်ပေါင်းများစွာသော နွယ်ပင်များသည် မြေပြင်ကို ထိသောအခါ ပထမဦးစွာ လူတိုင်း၏ နားစည်ကို ထိုးဖောက်နိုင်သော စူးရှသည့် အသံကို ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် နွယ်ပင်အတွင်းရှိ အားကောင်းသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်သည် မြေပြင်နှင့် ထိတွေ့သောအခါ ပေါက်ကွဲကာ ကြီးမားသော လျှပ်စီးသံနှင့်အတူ စီရင်စုမြို့တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေသော ကြီးမားသော စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ဘုန်း... ဘုန်း...
ဝမ်ဖန်းနှင့် ကျန်းချုံတို့သည် မိမိတို့၏ ဇနီးများနှင့် ကလေးများကို ရင်ခွင်၌ ပွေ့ဖက်ကာ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး ပေါက်ကွဲသံသည် အသက်ရှူ ၁၀ ကြိမ်ကျော်ကြာသည်အထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းထောင်ကာ ဖုန်မှုန့်များကို ခါချပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးအိမ်များသည် ရုတ်တရက် ကျဉ်းသွားကာ အလွန်ကြောက်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
မြင်နိုင်သမျှ အဝေးရှိ အဆောက်အအုံများသည် အပျက်အယွင်းပုံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်ကြည့်နေခဲ့သော လူအများအပြားသည် ယခုအချိန်တွင်လည်း ရပ်နေဆဲဖြစ်ကာ ဆယ်ယောက်တွင် တစ်ယောက်ပင် မကျန်တော့ဘဲ အများစုမှာ အနည်းနှင့်အများ ကိုယ်ခံစွမ်းအားရှိသော လေ့ကျင့်သူများသာ ဖြစ်သည်။
အခြားသူများစွာတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးရောင်နွယ်ပင်များ စိုက်ဝင်နေသော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် သူတို့တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ နာကျင်မှုဝေဒနာကို မပြသကြဘဲ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်း စိုက်ဝင်နေသော နွယ်ပင်များကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေကြသည်။
“ဒါ ဘာကောင်လဲ”
“ဘာလို့ မနာကျင်တာလဲ...”
“ငါလည်း မနာကျင်ဘူး၊ မင်း မနာကျင်ဘူးလား”
“ဒီနတ်ဆိုးက ငါတို့ကို မသတ်ချင်ဘူးလား”
...
သို့သော် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲရှိ သံသယများသည် ခဏမျှသာ ကြာမြင့်ပြီး မကြာမီ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရကာ တုန်ယင်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒီနွယ်ပင်တွေက သွေးစုပ်နိုင်တယ်၊ သူတို့ သွေးစုပ်နိုင်တယ်...”
ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လူတိုင်းသည် သူ့ကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ သူ၏ မူလက ကျန်းမာသော အသားအရေသည် အသက်ရှူ သုံးကြိမ်အတွင်းမှာပင် ဖြူဖျော့သွားပြီးနောက် သူ၏ အသက်သွေးများ လုံးဝကုန်ခန်းသွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ခြောက်ကပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ နွယ်ပင်များကို ဆွဲထုတ်ရန် အသည်းအသန် ရုန်းကန်ကြသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အသက်သွေးများ စုပ်ယူခံခဲ့ရပြီး သူတို့အားလုံး မမ်မီရုပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးမှသာ နွယ်ပင်များမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။
လူအများ မသက်သာခင်မှာပင် ထိုနွယ်ပင်များသည် အသက်ရှိသည့်အလား ခဏအကြာ ထိုနေရာတွင် ရစ်ပတ်နေပြီး ပထမလှိုင်းမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားသူများကို အလျင်အမြန် ပစ်မှတ်ထားလာသည်။
“ပြေး”
“အသက်ဘေးက လွတ်အောင် လုပ်ကြ”
“ကယ်ပါဦး ကယ်ပါဦး...”
...
ထောင်ပေါင်းများစွာသော နွယ်ပင်များသည် ဒုတိယအကြိမ် လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို စတင်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ အရှိန်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုး၏ အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်ကာ မြေပြင်မှ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာခြင်း သို့မဟုတ် လေထဲတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရွေ့လျားကာ လူများကိုပင် ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဆက်တိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ဘူးသီးများကို ကြိုးဖြင့် သီသကဲ့သို့ အလွန်ခက်ခဲသော ထောင့်များမှ တိုက်ခိုက်သည်။
အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
မြင်နိုင်သမျှ အဝေးရှိ မြောက်ဘက်မြို့တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်း ငရဲပြည်အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ကျန်းချုံနှင့် ဝမ်ဖန်းတို့သည် ချက်ချင်း မျက်နှာဖြူဖျော့သွားပြီး ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ဘဲ နွယ်ပင်တစ်ခု၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် အခြားနေရာကို မဟုတ်ဘဲ သူ၏ နောက်ကျောရှိ ကျန်းချုံ၏ ကလေးများကို တည့်တည့်ချိန်ရွယ်ထားသည်။ ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုအဆင့် ငါးခုသာရှိသော ကျန်းချုံသည် တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။
ရုတ်တရက် ကြီးမားသော အင်အားတစ်ခုသည် ကျန်းချုံကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ထိုနွယ်ပင်ကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် လုံလောက်သော အကွာအဝေးသို့ ရောက်သွားသည်။
“ငါ့ချစ်သူ...”
“အဖေ”
အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် အသက်ချမ်းသာရာရခဲ့သော ကျန်းချုံ၏ နားထဲသို့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် အော်ဟစ်သံနှစ်ခု ရောက်လာသည်။ သူသည် မြေပြင်မှ ခုန်ထကာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်ဖန်းသည် နွယ်ပင်ဖြင့် ထိုးစိုက်ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသကြောင့် ပြူးထွက်တော့မတတ်ဖြစ်ကာ ဓားမြှောင်အကြီးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ပြီး သူ၏ ချစ်လှစွာသော သူငယ်ချင်းကို ကယ်တင်ရန် နွယ်ပင်ကို ခုတ်ထစ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
ချွမ်း...
ကံမကောင်းစွာဖြင့် နွယ်ပင်၏ ခိုင်မာမှုသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာသာလွန်သောကြောင့် ကျန်းချုံ၏ လက်ဖဝါးသည် စုတ်ပြဲသွားပြီး အမှတ်အသားတစ်ခုမျှ မချန်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဓားမြှောင်အကြီးတွင် ကြီးမားသော အစင်းရာတစ်ခု ထင်ကျန်ခဲ့သည်။
“ဝမ်ကြီး၊ ဘာလို့ သူရဲကောင်းလုပ်ချင်တာလဲ၊ မင်းရဲ့ အကူအညီ ငါ့ကို ကယ်ဖို့ လိုလို့လား...”
ကျန်းချုံသည် နွယ်ပင်ဖြင့် ထိုးစိုက်ခံထားရသော သူ၏ သူငယ်ချင်းကို ကြည့်ကာ သူ၏ အသံသည် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ဝမ်ဖန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် နာကျင်မှုကို လုံးဝမခံစားရဘဲ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းသာ မရှိတော့ပေ။ ကျန်းချုံ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းနည်းသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူသည် အစားထိုးအပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။