ချင်းလုံအသင်း (၁၁)

“ကဲပါ ကဲပါ ငါတို့ နှစ်ယောက် သိကျွမ်းခဲ့တာ နှစ်ဆယ်ကျော်ပြီပဲ။ ငါ ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ မင်း မသိဘူးလား။ ဒီနေ့ ငါ သူရဲကောင်း ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ပြောစမ်းပါဦး၊ ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးကို မင်း လက်ခံမလား၊ မခံဘူးလား”

ဝမ်ဖန်းသည် မိမိ၏ နောက်ဆုံးစကားများကို ပြောတော့မည်ကို သိသောကြောင့် ကျန်းချုံ၏ မျက်နှာတွင် အဆုံးမရှိသော ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူသည် ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ငါ့မိန်းမနဲ့ ကလေးကို မင်းပဲ စောင့်ရှောက်ပေးပါတော့။ စားပွဲမှာ တူနှစ်ချောင်း ပိုထည့်လိုက်ရုံလေးပဲ။ ရှောင်ဟူကို မင်း မနှိပ်စက်ရဘူးနော်၊ သူက ငါ့ ဝမ်မျိုးဆက်ရဲ့ နောက်ဆုံး မျိုးဆက်ပဲ”

သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချုံ၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ကြေကွဲဝမ်းနည်းသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် သိကျွမ်းခဲ့ကြပြီး မိသားစုဝင်များကဲ့သို့ပင် ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ဖန်း၏ စကားမပါဘဲပင် ကျန်းချုံသည် ထိုနည်းတူ ပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။ ယခု စီရင်စုမြို့သည် အသက်ရှင်လျက် ငရဲပြည်ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မိသားစုပင် အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား သူ မသိသောကြောင့် ဝမ်းနည်းစရာပင်။

သို့သော် ဝမ်ဖန်း၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း ဖြူဖျော့လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းချုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ခါသွားပြီး သူသည် ဝမ်းနည်းမှုကို ဘေးဖယ်ကာ တည်တည်ကြည်ကြည်ဖြင့် “စိတ်ချပါ ကျိန်ဆိုပါတယ် ရှောင်ဟူ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ့မိသားစု အားလုံး သေပြီးမှ သေရမယ် ဒီကျိန်စာကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့ရင် ငါ ကျန်းချုံဟာ မင်းကို နောက်ဘဝမှာ အကြိမ်တစ်ထောင် ဦးညွှတ်ကန်တော့ပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ဖန်း၏ နောက်ဆုံး သက်သာရာရသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူ သွေးစုပ်ယူခံရသည်ကိုပင် မစောင့်ဘဲ ကျန်းချုံသည် မိမိ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ဘေးဖယ်ကာ လှည့်၍ ဝမ်ရှောင်ဟူကို သူ၏ ချိုင်းအောက်တွင် ထည့်ကာ သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးများကို ဆွဲခေါ်၍ အရှေ့ဘက်တံခါးဆီသို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးတော့သည်။

“မြို့တံခါးလေးဘက်စလုံးမှာ နတ်ဆိုးတွေ ရှိနေပေမယ့် အရှေ့ဘက်တံခါးမှာ မြို့တော်စစ်တပ်အင်အားတွေ ရှိတယ်။ ငါတို့ အဲဒီမှာ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစလေး တွေ့နိုင်လိမ့်မယ်။ သွေးနွယ်ပင်က တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ပြီးရင် ခဏလောက် ရပ်သွားပုံရတယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လမ်းရှိရမယ်၊ လမ်းရှိရမယ်...”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရှေ့ဘက်တံခါးမှ ဝင်လာသော မြို့တော်စစ်တပ်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဂွေယွီထန်သည် မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ မိုးထိုးမြင့်မားသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးနှင့် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော သွေးရောင်နွယ်ပင်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ကြည့်ရင်း မြို့တော်စစ်တပ်၏ ရှေ့တန်းတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ နှလုံးသားသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ သွေးနတ်ဆိုးက ထိပ်သီးကျွမ်းကျင်သူ ခြောက်ယောက်နဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် မြို့ထဲမှာ ပေါ်လာနိုင်တာလဲ။ ဟိုယွီရှောင် ပြောတာ အမှန်ပဲလား၊ ငါတို့ တကယ် မြို့ထဲ မဝင်သင့်ဘူးလား။ ဘာလုပ်ရမလဲ။

ခရိုင်ဝန်မင်း၊ ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ အကာအကွယ်ကို ဖွင့်ဖို့ မလာတာလဲ”

ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ဂွေယွီထန်သည် သူ့ကို တိုက်ခိုက်နေသော နွယ်ပင်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြီး ဤနွယ်ပင်များ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းသည် ခန္ဓာဖွင့်အဆင့် ခုနစ် သို့မဟုတ် ရှစ်ဆင့်သာ ရှိကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

နွယ်ပင်များသည် သူ့အတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်သော်လည်း ပြဿနာမှာ တုံလင်ခရိုင်တွင် သူ့ကဲ့သို့သော ဒန်သန္ဓေတည်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိသနည်း။

လူဦးရေ နှစ်သန်းကျော်ရှိသော ဤမြို့တွင် အနည်းဆုံး ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းသည် သာမန်လူများဖြစ်သည်။ ခန္ဓာဖွင့်အဆင့် ခုနစ် သို့မဟုတ် ရှစ်ဆင့်အထက် ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် ပို၍ပင် ရှားပါးသည်။

“ဂွေယွီထန် မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အကာအကွယ် ဘယ်မှာလဲ၊ အကာအကွယ် ဘယ်မှာလဲ၊ ဘာလို့ အကာအကွယ် မဖွင့်တာလဲ၊ ဘာလို့ အကာအကွယ် မဖွင့်တာလဲ၊ တင်ပူဟိုင် ဘယ်မှာလဲ”

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ထက်မှ ဒေါသတကြီး မေးမြန်းသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဂွေယွီထန်သည် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖန်လုံဟဲနှင့် တင်တိန့်တို့သည် မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်ဟု ထင်သော်လည်း ဖန်လုံဟဲသည် အကာအကွယ် မဖွင့်ရသည့်အကြောင်းကို မေးနေသည်ကို သဘောပေါက်သောအခါ သူ၏ နှလုံးသားသည် တင်းကျပ်သွားသည်။

မဟာလောဂိုဏ်း၏ ယခင်က မြို့တံခါးများကို တမင်ပိတ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များကို ပြန်လည်သတိရသော ဂွေယွီထန်သည် ဖြစ်ပျက်သမျှအားလုံးကို ဖန်လုံဟဲနှင့် တင်တိန့်တို့အား အလျင်အမြန် တင်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ အစီရင်ခံစာကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ တင်းမာလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဂွေယွီထန်သည် ဖန်လုံဟဲ၏ မူလမေးခွန်းကို ပြန်လည်သတိရပြီး သံသယဝင်စွာဖြင့် “တင်ပူဟိုင်က မြို့ထဲကို အခုမှ ဝင်လာတာ၊ သူ့မှာ ခရိုင်ဝန်ရဲ့ အမိန့်စာ မရှိဘူး။ သူ ဘယ်လိုလုပ် အကာအကွယ်ကို ဖွင့်နိုင်မှာလဲ...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ စကားမဆုံးခင် ဖန်လုံဟဲနှင့် တင်တိန့်တို့၏ မျက်နှာများကို မြင်သောအခါ ဂွေယွီထန်သည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။

“အားးးးး တင်ပူဟိုင် မင်းက အသက်ကြီးတဲ့ လူယုတ်မာ မင်း တုံလင်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ၊ သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းတော်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ။ မင်းရဲ့ တစ်မျိုးနွယ်လုံးကို ငါ ချေမှုန်းပစ်မယ်...”

ဂွေယွီထန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဖန်လုံဟဲသည် မဟာလောဂိုဏ်းသည် သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းတော်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ တင်ပူဟိုင်သည် သူ၏ ခရိုင်ဝန်၏ အမိန့်စာကို ယူဆောင်ပြီး အကာအကွယ်ကို မဖွင့်ရန် တမင်လှည့်စားခဲ့သည်ဟု တွေးကာ သူ၏ နှလုံးသားတွင် ကြီးမားသော ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တင်ပူဟိုင်သည် အကာအကွယ်ကို ဖွင့်ရန် အချိန်ရအောင် သူသည် နတ်ဆိုးကြီး သုံးကောင်နှင့် အချိန်အတော်ကြာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ ဝမ်းထဲတွင် ဒေါသများ အပြည့်အဝ ချုပ်တည်းထားပြီး ယခု လှည့်စားခံခဲ့ရကြောင်း သိသောအခါ သူ၏ ဒေါသသည် တိုးပွားလာကာ လေထဲတွင် သူသည် ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ခြေထောက်ကို ဆောင့်လိုက်ပြီး တင်ပူဟိုင်အပေါ် သူ၏ အမုန်းတရားသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“အကာအကွယ်ကို ဖျက်ဆီးထားတယ် မဖွင့်နိုင်ဘူး ဒါ ငါ့အမှား မဟုတ်ဘူး”

တင်ပူဟိုင်လည်း ထိုအချိန်တွင် မြို့ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်...