ချင်းလုံအသင်း (၁၄)

တုံလင်မြို့သည် အချင်းဝက် မိုင်ငါးဆယ်နီးပါး ကျယ်ဝန်းပြီး အလယ်ဗဟိုတွင် မြို့ဝန်ရုံး၊ အကျဉ်းဦးစီးဌာနနှင့် ရှန်ရှင်းနေအိမ်တို့ တည်ရှိကာ သုံးပိုင်းခွဲထားသည်။ ထိုမှ မိုင်နှစ်ဆယ်အထိ ဝန်းကျင်သည် ရက္ခိုသ သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်း၏ အုပ်ချုပ်နယ်မြေဖြစ်သည်။

ထို့နောက် အတွင်းပိုင်း မိုင် ၁၅ မိုင်ပတ်လည်သည် ဒါလော့ဂိုဏ်း၏ လွှမ်းမိုးနယ်မြေဖြစ်ပြီး မြို့တံခါးနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော အပြင်ပိုင်း မိုင် ၁၅ မိုင်ပတ်လည်သည် တုံလင်၏ ဒုတိယအင်အားကိုးခု၏ နယ်မြေဖြစ်သည်။

မြို့တွင်း၌ ရှုပ်ထွေးမှုသည် သွေးရောင်နွယ်ပင်များ ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ သောင်းကျန်းနေသောကြောင့် မလျော့ဘဲ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ မြေပြင်သည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားလျက်၊ အဆောက်အအုံများ ပြိုကျလျက်၊ သက်ရှိများ ညည်းညူမြည်တမ်းလျက်၊ ညကောင်းကင်သည် နတ်ဆိုးဆန်သော အနီရောင်အဆင်းကို ဆောင်လျက်ရှိသည်—ထိုအရာသည် ထိုနွယ်ပင်များ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုလော သို့မဟုတ် မြို့တွင်းမှ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေခြင်းလော မရှင်းလင်းပေ။

လမ်းထောင့်များတွင်ဖြစ်စေ အိမ်များအတွင်း၌ဖြစ်စေ၊ သာမန်အရပ်သားများဖြစ်စေ လေ့ကျင့်ထားသော သိုင်းသမားများဖြစ်စေ အသက်ရှင်လျက်ရှိသမျှ သွေးရောင်နွယ်ပင်များ၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသော်လည်း အရှေ့ဘက်တံခါးဆီသို့ အလုအယက် ပြေးလွှားနေကြသည်။ နွယ်ပင်များ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော အလောင်းများပင်လျှင် အရှေ့ဘက်တံခါးဆီသို့ ပြေးနေသည့်ဟန်ဖြင့် တည်ရှိနေကြသည်။

ကျန်ထိုင်ချင်း၏ စကားများသည် လူအများအား မျှော်လင့်ချက်ပေးခဲ့ပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိခဲ့သော်လည်း အလွန်အကန့်အသတ်ရှိခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသွေးရောင်နွယ်ပင်များသည် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်း အဆင့်ဆယ်ဆင့်ရှိသော စစ်သည်များအတွက်ပင် အလွန်အန္တရာယ်များသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

တုံလင်မြို့ရှိ လူဦးရေ နှစ်သန်းကျော်တွင် သိုင်းသမား သုံးသောင်းမှ လေးသောင်းအထိသာ ရှိသည်။ ထိုသူများထဲမှ ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်း အဆင့်ဆယ်ဆင့်ရှိသော စစ်သည် မည်မျှရှိမည်နည်း။

သွေးရောင်နွယ်ပင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အများစုမှာ သေရန်စောင့်ဆိုင်းရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဟု ဆိုနိုင်သည်။ လွတ်မြောက်နိုင်သူများသည် နွယ်ပင်အရေအတွက် အကန့်အသတ်ရှိသောကြောင့် ကံကောင်းခြင်းကြောင့်သာ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားဘာမျှ မဟုတ်ပေ။

မြို့၏ အရှေ့ဘက်ရှိ လမ်းမကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မြို့ဝန်ရုံးမှ မိုင်နှစ်ဆယ့်ငါးမိုင်ခန့်အကွာတွင် တင်တျန်သည် မြို့ဝန်၏တပ်မတော်မှ အင်အားတစ်သောင်းကို ဦးဆောင်ကာ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေသော နွယ်ပင်များကို ရှင်းလင်းပြီး မြို့တွင်းပိုင်းသို့ တိုးဝင်နေသည်။

“ဖန်လင် ငါတို့ မြို့တွင်းပိုင်းနဲ့ ဘယ်လောက်ဝေးသေးလဲ”

တင်တျန်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ နွယ်ပင်များကို ခုတ်ထစ်ပြီးနောက် မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် နောက်သို့လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

သူ၏နောက်တွင် ငွေရောင်သံချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော ခံ့ညားထွားကျိုင်းသည့် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက လေသံခန့်ထည်စွာဖြင့် "ငါးမိုင်!" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

“ဒီလမ်းတစ်လျှောက်မှာ ငါတို့ လူနဲ့ မြင်း ဘယ်လောက် ဆုံးရှုံးခဲ့လဲ”

“ငါးရာ သို့မဟုတ် ခြောက်ရာခန့်”

ဖန်လင်၏ အစီရင်ခံသော ကိန်းဂဏန်းများကို ကြားပြီးနောက် တင်တျန်သည် သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချလိုက်သည်။

ဤဆုံးရှုံးမှုများသည် သူလက်ခံနိုင်သည့် အတိုင်းအတာအတွင်း၌ပင် ရှိနေသေးသည်။

ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ဖန်လုံဟဲအား မြို့ဝန်၏တပ်မတော်၏ တစ်ဝက်ကို အရှေ့ဘက်တံခါးသို့ အားဖြည့်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားစေပြီး သူကိုယ်တိုင်က ကျန်တစ်ဝက်ကို မြို့ထဲသို့ လူများအား ကယ်တင်ရန် ဦးဆောင်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် အတိတ်ကအမှားများအတွက် ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသောကြောင့် ကျန်ထိုင်ချင်း၏ အမိန့်ပေးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လိုက်နာခဲ့ကြသည်။

မြို့ဝန်၏တပ်မတော်တွင် မူလက စစ်သားသုံးသောင်းရှိသည်။ အရှေ့ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် နတ်ဆိုးများ၏ အင်အားကြီးမားသော တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံကာကွယ်စဉ် ငါးထောင် သို့မဟုတ် ခြောက်ထောင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး နှစ်သောင်းလေးထောင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဖန်လုံဟဲသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့နှင့် မတည့်သော်လည်း တုံလင်၏ အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေနှင့် ကျန်ထိုင်ချင်း၏ အမိန့်များကြောင့် ဖန်လုံဟဲသည် မရဲတင်းဘဲ စစ်သားတစ်သောင်းနှစ်ထောင်ကို သူ့အား ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။

ဖန်လုံဟဲသည် ကျန်ထိုင်ချင်းကို မလွန်ဆန်ရဲသကဲ့သို့ တင်တျန်လည်း မလွန်ဆန်ရဲပေ။ တပ်များခွဲဝေပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်းပင် မြို့ထဲသို့ ဦးဆောင်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

သူသည် မိုက်မဲသူမဟုတ်ပေ။ သွေးနတ်ဘီလူး၏ စွမ်းအားသည် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာဟန် မတူပေ။ သူသည် မြို့ထဲသို့ အလျင်အမြန် မဝင်ရောက်ဘဲ လူများများ ကယ်တင်ခြင်းဖြင့် ကျန်ထိုင်ချင်းရှေ့တွင် သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို မပြသပါက တုံလင်၏ အခက်အခဲများ ပြီးဆုံးသောအခါတွင် သူသည် သေချာပေါက် ကြေကွဲဖွယ် အဆုံးသတ်ကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်။

သွေးရောင်နွယ်ပင်များသည် အားကောင်းသော်လည်း သူသည် စတုတ္ထအဆင့် ဂရိတ်ဂရန်းမာစတာတစ်ဦးဖြစ်သည်။ မြို့ဝန်၏တပ်မတော်မှ စစ်သား တစ်သောင်းနှစ်ထောင်နီးပါး၊ ဖန်လင်နှင့် ဂန်းချီအဆင့်ရှိ အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဆယ်ဦးကျော်တို့နှင့်အတူ သူတို့သည် ဆယ့်ငါးမိနစ်မပြည့်မီ မိုင်နှစ်ဆယ်ခန့်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။ မြို့တွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရန် နောက်ထပ် ငါးမိုင်သာ လိုတော့သည်။ သူသည် အတော်လေး မြန်ဆန်သည်။

သူတို့ မြို့တွင်းပိုင်းနှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများ ပိုမိုများပြားလာသည်ကို တွေ့မြင်ရပြီး အပျက်အစီးများအတွင်းမှ ကြေကွဲဖွယ် ငိုကြွေးသံများ ပို၍ပင် ထူထပ်လာသည်။

“အဖေ အမေ ဘယ်မှာလဲ။ သမီး အရမ်းကြောက်နေတာ...”

“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကလေးကို ကယ်ပါဦး နွယ်ပင်တွေက သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကလေးကို ကယ်ပါဦး သူက ငါးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ် တောင်းပန်ပါတယ်”

“ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း...”

“သားလေး ဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်သူများ ငါ့သားကို တွေ့မိကြသေးလဲ။ ငါတို့ ကွဲသွားကြတာ။ သားလေး မင်းအဖေရဲ့ အသံကို ကြားလား ငါ့ကို ပြန်ပြောပါဦး”

“အစ်ကို ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ရှေ့ကို ပြေး အရှေ့ဘက်တံခါးကို အမြန်ပြေးရင် အသက်ရှင်နိုင်သေးတယ်”

...

အပျက်အစီးများကြားတွင် မိဘမဲ့ ကလေးငယ်များ၏ ကြေကွဲဖွယ် ငိုကြွေးသံများ၊ နွယ်ပင်များ၏ ထိုးဖောက်ခြင်းခံရသော လူကြီးများ၏ မျက်နှာများတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် အသက်ရှင်လိုစိတ် ကင်းမဲ့နေသော အမူအရာများ၊ စောင်များဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော ကလေးငယ်များ၏ ငိုရှိုက်သံများနှင့် မိဘများ၏ အလောင်းများဖြင့် ကာကွယ်ထားခြင်းခံရသော မြင်ကွင်းများ၊ ဖခင်များက အရိုးပုံများကို ရှာဖွေကာ ပျောက်ဆုံးသွားသော သားများကို ရှာဖွေနေသော မြင်ကွင်းများ...

ဘေးအန္တရာယ်မတိုင်မီက ကြေကွဲဖွယ် မြင်ကွင်းများသည် အတိုင်းအဆမရှိ များပြားလှသည်။

ခဏအကြာတွင် မြို့တော်သည် ရက္ခိုသပွဲ၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားခဲ့သည်။ ယခုမူ အလောင်းများ၊ အပျက်အစီးများ အနှံ့အပြား ပြန့်ကျဲလျက်၊ နာကျင်စွာ ငိုကြွေးသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာ့ငရဲဘုံတစ်ခုအသွင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဤအရာကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့သောအခါ တင်တျန်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ သနားခြင်း သို့မဟုတ် စာနာခြင်းကြောင့် မဟုတ် သူသည် နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီး ယခုမြင်နေရသည်ထက် များစွာဆိုးရွားသော မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ဤလူများကို ကယ်ဆယ်ရန် အချိန်ပေးသင့် မပေးသင့်ကို သူ စဉ်းစားနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

“တပ်မှူး၊ ကျွန်တော်တို့ မြို့တွင်းပိုင်းကို အရင်ဦးစားပေးပြီး ရောက်သင့်ပါတယ်။ ဒီဒေသက ဒါလော့ဂိုဏ်းရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ ရှိနေသေးတယ်၊ သူတို့က ကယ်တင်သင့်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို နောက်ကလိုက်လာတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေအားလုံးက အတွင်းမြို့ထဲကို အမြန်ဝင်ပြီး အတွင်းမှာရှိနေသေးတဲ့ သူတို့ရဲ့ ချစ်ခင်ရသူတွေကို ကယ်တင်ချင်ကြတယ်...”

ဖန်လင် စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့နောက်မှ စစ်တပ်၏ အတက်အကျရှိသော သံပြိုင်သံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“တပ်မှူးပြောတာ မှန်တယ်။ ကျွန်တော့်မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေ မြို့ထဲမှာ သေပြီလား ရှင်နေသေးလား မသိဘူး။ ဒီမှာရှိတဲ့လူတွေကို ကျွန်တော်တို့ မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး”

“ဒုမြို့ဝန်တင်၊ မြို့တွင်းပိုင်းကို အမြန်ဝင်ကြရအောင်။ ငါတို့ ငါးမိုင်ပဲ ဝေးတော့တယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အိမ်မှာ အသက်ကြီးတဲ့ မိဘတွေရှိသေးတယ်၊ သူတို့ သေပြီလား ရှင်နေသေးလား မသိဘူး။ အနည်းဆုံး သူတို့ကို ရှာတွေ့ပါရစေဦး”

“ကျွန်တော့်သားကို ကယ်တင်ဖို့ လိုတယ်”

“ကျွန်မ သမီးကို ကယ်တင်ချင်တယ်”

...

တင်တျန်၏ ဦးခေါင်းသည် အူမြူးသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသော်လည်း သူသည် မိမိ၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ကို အတင်းအကြပ် ချုပ်တည်းကာ “အရှင်တို့ စိတ်ချပါ၊ ဒီဒုမြို့ဝန်က အခြေအနေကို သိပါတယ်။ ကျွန်တော်က အတွင်းမြို့ကို အရင်ဝင်ပြီး ကယ်ဆယ်မယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော့်စကားကို ဖျက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆက်သွားကြ” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။