ချင်းလုံအသင်း (၁၅)

သာမန်အချိန်အခါဆိုလျှင် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဝံ့သော ထိုသောင်းနှင့်ချီသော မြို့တော်စစ်သားများသည် ခေါင်းဆောင်အနည်းငယ်ကို ဖမ်းဆီးကာ သူ့လက်ဝါးရိုက်ချက်ဖြင့် သတ်ပစ်သည်ကို တွေ့မြင်ရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ကျန်ထိုင်ချင်းရှေ့တွင် ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် သူသည် လူများကို ကယ်တင်ရုံသာမက တတ်နိုင်သမျှ များများ ကယ်တင်နိုင်ရမည်။ တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်ဘဲ သူ့ရှေ့မှ သောင်းနှင့်ချီသော မြို့တော်စစ်သားများကို အားကိုးရပေမည်။

သို့သော် ထိုသောင်းနှင့်ချီသော မြို့တော်စစ်သားများသည်လည်း လူသားများဖြစ်ကြပြီး သူတို့၌လည်း ကိုယ်ကျိုးစီးပွားများ ရှိကြ၏။

လမ်းသုံးသွယ်နှင့် ခရိုင်ရှစ်ခုကို အုပ်ချုပ်သော ရက္ခသသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်း၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ထိုမြို့တော်စစ်သားအများစုကို ဒေသခံများထဲမှ စုဆောင်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထုန်လင်မှ သုံးသောင်းသော မြို့တော်စစ်သားအားလုံးသည် ထုန်လင်ခရိုင်သားများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် အရှေ့တံခါးတွင် နတ်ဆိုးများကို အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်ရခြင်း၏ အကြီးမားဆုံး အကြောင်းအရင်းမှာ မြို့ထဲတွင် လူနှစ်သန်းကျော်ရှိပြီး ထိုသူများထဲတွင် သူတို့၏ မိသားစုဝင်များလည်း ပါဝင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံးသည် ရက္ခသသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်း၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ ဒေသခံစစ်သားများဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်း၏ တရားဝင်စာရင်းပြင်ပမှ ဝန်ထမ်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ သူတို့၏ နေအိမ်များသည် သဘာဝအားဖြင့် ခရိုင်ဝန်ရုံးနှင့် နီးသော မြို့လယ်ခေါင်ဧရိယာအနီးတွင် တည်ရှိပြီး၊ ထို့အတူပင် သူတို့၏ မိသားစုဝင်များနှင့် ဆွေမျိုးများသည်လည်း မြို့တွင်းပိုင်းတွင် နေထိုင်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် တင်တျန်သည် သူတို့ကို မြို့ထဲသို့ လူကယ်တင်ရန် ဦးဆောင်သွားမည်ဟု သိသောအခါ သူတို့အားလုံးသည် တောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို တင်ပြခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မြို့တွင်းပိုင်းရှိလူများကို ဦးစွာ ကယ်တင်ပေးရန်ဖြစ်သည်။

ထိုတောင်းဆိုချက်ကို တင်တျန်ပင် ငြင်းဆန်ဝံ့ခြင်း မရှိပေ။ ထိုသူများသည် မူလက ဖန်လုံဟဲ၏ အမိန့်အောက်တွင် ရှိခဲ့ကြသည်။ သူ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ဆန့်ကျင်ခြင်းဖြင့် သူသည် သဘောမတူဝံ့ပါက လူထု၏ အမျက်ဒေါသကို လှုံ့ဆော်ရာရောက်လိမ့်မည်။ ထိုသူတို့သည် အခြားသူများကို ကယ်တင်ရာတွင် သူ့ကို ပူးပေါင်းကူညီခြင်း မပြုပါက နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ထိုင်ချင်းက သူ့ကို အပြစ်တင်မည်မှာ သေချာသည်။

ထို့ပြင် သူတို့သည် မြို့တွင်းပိုင်းရှိလူများကို အောင်မြင်စွာ ကယ်တင်နိုင်ပါက ဂုဏ်သတင်းသည် သူ၏အပိုင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး မြို့တော်စစ်သားများ၏ နှလုံးသားကိုလည်း သိမ်းပိုက်နိုင်မည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ သူအတွက် အကျိုးရှိလိမ့်မည်။

သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချပြီးသည်နှင့် တင်တျန်သည် အချိန်မဖြုန်းဘဲ အခြားအတွေးများကို လွှင့်ပစ်ကာ မြို့တွင်းပိုင်းသို့ ဦးတည်ကာ သူ့လူများကို ဦးဆောင်သွားပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ နွယ်ပင်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်ရှားကာ မြို့တွင်းပိုင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

မြို့တွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိပြီး သူ့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တင်တျန်သည် ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူတစ်ယောက်တည်းသာမက သူ့နောက်မှ ပန်လင်နှင့် သောင်းနှင့်ချီသော မြို့တော်စစ်သားများအားလုံးလည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

မြို့တွင်းပိုင်းသည် အလျားအတာအားဖြင့် လီနှစ်ဆယ်ခန့် ရှိသည်။ သူတို့သည် မြို့တွင်းပိုင်း၏ အပြင်ဘက်အကျဆုံး နေရာသို့သာ ရောက်ရှိခဲ့ကြသေးသည်။ ဤနေရာရှိ အပျက်အစီးများသည် သူတို့ အစောပိုင်းက ဖြတ်သန်းခဲ့သော နေရာများထက် များစွာ သက်သာသည်။ ထို့ပြင် မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာသော လူဦးရေပင်လျှင် အနည်းငယ်သာရှိပြီး အပြင်ဘက်ဒေသများထက် လိုက်ပါလာသော နွယ်ပင်အရေအတွက်မှာလည်း သိသိသာသာ နည်းပါးသည်။

သွေးနတ်ဘီလူး ပေါ်ထွက်ခဲ့သော သွေးရောင်ထွန်းတောက်သည့် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးသည် မြို့လယ်ခေါင်တည့်တည့်တွင် ခရိုင်ဝန်ရုံးတည်ရှိရာနေရာ မြို့တွင်းပိုင်း၏ အဓိကအကျဆုံးနေရာတွင် ရှိသည်။ ယုတ္တိဗေဒအရဆိုလျှင် သွေးနတ်ဘီလူးနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လေ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု ပိုမိုဆိုးရွားလေဖြစ်သင့်ပြီး သေဆုံးသူဦးရေသည် အများဆုံးဖြစ်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာချိန်တွင် လူအများအပြားသည် ဤအခြေအနေအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရောက်ရှိသောအခါ မြို့တွင်းပိုင်းရှိ ပျက်စီးမှု၏ အတိုင်းအတာသည် မြို့ပြင်ပိုင်းထက် များစွာ နည်းပါးသည်ကို သူတို့ တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

“ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

“သွေးနတ်ဘီလူးနဲ့ ပိုနီးလေလေ ပိုလုံခြုံလေလေ ဖြစ်နိုင်မလား”

“ငါ့အိမ်က မပျက်စီးဘူး ဘယ်သူမှ မရှိပုံပဲ”

“ငါ့အိမ်လည်းပဲ သားလေး အဲဒီမှာ ရှိလား”

“အဖေ၊ အမေ၊ ကျွန်တော့်အသံကြားရင် ပြန်ထူးပါဦး”

...

သူတို့၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် မိသားစုဝင်များ အနီးအနားတွင်ရှိသော မြို့တော်စစ်သား အတော်များများမှာ မိမိတို့၏ အိမ်များကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် တန်းစီမှ ထွက်သွားကြပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် လူတစ်ရာခန့် ဆက်တိုက်ပြန်လာပြီးနောက် သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ငါ့အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး”

“ငါ့ကလေးတွေလည်း အဲဒီမှာ မရှိဘူး ပြီးတော့ ဘယ်သူ့အလောင်းမှလည်း မတွေ့ဘူး”

“ဟား ငါ့အဖေလည်း အဲဒီမှာ မရှိဘူး သူ ပုန်းစရာနေရာ ရှာတွေ့သွားတာ ဖြစ်ရမယ်”

...

အခြားသူများက သူတို့၏ အိမ်များတွင် မည်သည့်အလောင်းကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ စစ်သားအများအပြားသည် မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်အားကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကြသည်။ မြို့ပြင်ရှိ ငရဲခန်းနှင့်တူသော မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးနောက် သူတို့၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများ၏ အလောင်းများကို မတွေ့ရခြင်းသည် သူတို့ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေနိုင်သည်ဟု စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။

တင်တျန်သည် အခြားသူများကဲ့သို့ပင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အတော်လေး မြန်ဆန်သည်။ မြို့တွင်းမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော လူတစ်ဒါဇင်ခန့်ကို တွေ့သောအခါ သူသည် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်ကာ သူတို့၏ နောက်ကျောတည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အားပြင်းသော သူ့လက်ဝါးရိုက်ချက်ဖြင့် သူတို့ကို လိုက်ပါလာသော သွေးရောင်နွယ်ပင်များကို လွင့်စင်သွားစေကာ သူတို့၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

ထိုလူတစ်ဒါဇင်သည် နွယ်ပင်များ၏ ကြမ်းတမ်းမှုကို အရင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီးနောက် သူတို့အားလုံးသည် ကြီးမားသော အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည့် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးဖွယ် ခံစားချက်များကို ပြသကာ တင်တျန်ကို သူတို့သည် ဒူးထောက်၍ ကျေးဇူးတင်တော့မည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းအဆင့် ဆယ်ဆင့်ရှိသော အလယ်အလတ်အရွယ် ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးသည် တင်တျန်ကို မှတ်မိပုံရပြီး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုကာ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် “ဒုမြို့ဝန် တင်ကို ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒုမြို့ဝန် တင်ပါလား ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုမြို့ဝန်တင်၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်ပေးလို့ပါ”

“ဒါက မြို့တော်တပ်မတော်ပဲ မြို့တော်တပ်မတော်က ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ဖို့ ရောက်လာပြီ ကျွန်တော်တို့ လွတ်မြောက်ပြီ”

...

တင်တျန်သည် ထိုလူများနှင့် အချိန်ဖြုန်းရန် အချိန်မရှိဘဲ တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည် “မြို့တွင်းမှာ လူနည်းနည်းလေးပဲ ဘာလို့ရှိတာလဲ။ ကျန်တဲ့သူတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ကြတာလဲ”

အလယ်အလတ်အရွယ် စစ်သည်၏ မျက်နှာတွင် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာပြီး သူက “လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်လောက်က ဒီသွေးရောင်ရှေးဟောင်းသစ်ပင် မပေါ်ခင်မှာ လူအုပ်ကြီးတစ်အုပ်ဟာ မြို့တွင်းကနေ အနောက်တံခါးဆီကို အလုအယက် ပြေးဝင်သွားကြတယ်။ ပြေးနေတုန်းမှာ သူတို့က နတ်ဆိုးတွေဟာ မကြာခင် မြို့ထဲမှာ အဓိကရုဏ်းတွေ ဖန်တီးတော့မယ်လို့ အော်ဟစ်ပြီး အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး အနည်းငယ်သာရှိတဲ့ အနောက်တံခါးကနေ သူတို့နဲ့အတူ ထွက်ပြေးဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်တွန်းခဲ့တယ်။ လူအများအပြားက သူ့ကို ယုံကြည်ပြီး သူ့နောက်ကို လိုက်သွားကြတယ်။ အခုချိန်မှာ သူတို့အားလုံး မြို့ပြင်မှာ လုံခြုံတဲ့နေရာကို ရောက်နေလောက်ပြီ ထင်တယ်”

သူတို့ကို ဦးဆောင်နေတဲ့သူက ကျောက်ယန်ရဲ့ ဟိုမျိုးနွယ်စုက စတုတ္ထသခင် ဟိုယုကျဲဆိုတာ ကျွန်တော် မှတ်မိတယ်။ အဲဒီလူတွေလည်း ကျောက်ယန်ရဲ့ ဟိုမျိုးနွယ်စုက စစ်သည်တွေ ဖြစ်ရမယ်။ မြို့က ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိခဲ့ရင် ကျွန်တော်လည်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွားသင့်ခဲ့တာ...

ကျောက်ယန်ရဲ့ ဟိုမျိုးနွယ်စု ဟိုယုကျဲ…

သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို မြို့ထဲက လုံခြုံတဲ့နေရာကို ခေါ်သွားတာလား။

တင်တျန်နှင့် ပန်လင်တို့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။ ဟိုမျိုးနွယ်စုသည် သွေးနတ်ဘီလူး မြို့ထဲသို့ ဝင်လာမည်ကို မည်သို့ ကြိုတင်သိရှိခဲ့ပြီး လူအားလုံးကိုပင် ကြိုတင်ရွှေ့ပြောင်းထားခဲ့သနည်း။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နောက်မှ မြို့တော်စစ်သားများသည် ခဏကြာအောင် အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းစုံကြည့်နေကြပြီး ရုတ်တရက် အလွန်သက်သာသွားသည့် အပြုံးများ ပေါ်လာကြသည်။ ဟိုမျိုးနွယ်စုသည် နတ်ဆိုးများ မြို့ထဲတွင် အဓိကရုဏ်းများ ဖန်တီးမည်ကို ကြိုတင်သိရှိပြီး အားလုံး ထွက်သွားခဲ့ကြသောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် လုံခြုံသောနေရာတွင် ရှိနေရမည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့၏ မိသားစုဝင်များက သူတို့ကို လိုက်ပါသွားခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် သူတို့လည်း လုံခြုံနေမည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့နောက်မှ မြို့တော်စစ်သားများ၏ မျက်နှာများပေါ်ရှိ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ တင်တျန်နှင့် ပန်လင်တို့၏ မျက်ခုံးများသည် ချက်ချင်း ရှုံ့သွားပြီးနောက် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ဒုမြို့ဝန် ဒီမှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်။ ဟိုမျိုးနွယ်စုက သွေးနတ်ဘီလူး မြို့ထဲကို ရောက်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ ပြီးတော့ လူတွေကို အနောက်တံခါးကနေ အစောကြီး ဘယ်လို ခေါ်ထုတ်သွားတာလဲ...”

“ပြီးတော့ သူတို့က ဒီမြို့တော်စစ်သားတွေရဲ့ မိသားစုတွေကို အတိအကျ ခေါ်သွားတာ... ဟိုမျိုးနွယ်စု... သူတို့ရဲ့ စိတ်ထားတွေဟာ ရှုတ်ချထိုက်တယ်”

ပန်လင်သည် စကားမဆုံးသေးမီ တင်တျန်က သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ တင်တျန်၏ သူတို့၏ စိတ်ထားတွေဟာ ရှုတ်ချထိုက်တယ် ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ ပန်လင်၏ မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်း နားလည်သွားကာ သူ့မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သည့် အသွင်အပြင်ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

အနောက်တံခါးအပြင်ဘက် မိုင်ဆယ်ချီဝေးသော သစ်တောထူထပ်သည့် မြေပြန့်လွင်ပြင်တွင်၊ မိုင်ဆယ့်ငါးမိုင် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်မိုင်အထိ ကျယ်ပြန့်သော လူဦးရေ နှစ်သိန်းကျော် ပါဝင်သည့် စခန်းတစ်ခု တည်ရှိပြီး ယင်းတို့တွင် အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ ကလေးသူငယ်နှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ အများစုမှာ အားနည်းသော အုပ်စုများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုနေရာရှိ လူအများစုသည် ထိုအချိန်တွင် ထုန်လင်မြို့လယ်ရှိ သွေးရောင်အဆောက်အဦးကြီးနှင့် သူအောက်တွင် ပျံ့နှံ့နေသော သွေးရောင်နွယ်ပင်များကို ဘေးတိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာရသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိသော်လည်း၊ အများစုမှာ ကြောက်ရွံ့မှု ဖြစ်သည်။

“အားလုံး ဒီမှာ နားနေကြပါ။ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ဝေးလွန်းလို့ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး”

“မြို့ထဲမှာ အခုထိ မလုံခြုံသေးဘူးလို့ မိသားစုခေါင်းဆောင်က အမိန့်ပေးထားတယ်။ ငါတို့ ပြန်မသွားဘူး၊ ဒီည ဒီမှာပဲ နားမယ်”

......

အနက်ရောင်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော ဟိုမျိုးနွယ်စု စစ်သည်များသည် လူအုပ်ကြားတွင် အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေပြီး တူညီသော စကားစုများဖြင့် လူတိုင်းကို ထပ်ခါထပ်ခါ အားပေးရင်း အစီအစဉ်တကျ ထိန်းသိမ်းနေကြသည်။

လူအုပ်၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ငါးဆင့်အထက်ရှိ စစ်သည် သုံးထောင်ခန့်၏ တပ်မတော်တစ်ခု တည်ရှိပြီး၊ သူတို့အထဲတွင် မြင်းစီးသူ တစ်ထောင် ပါဝင်ကာ ပြင်းထန်သော သွေးအားအင်နှင့် အင်အားကြီးမားသော အရှိန်အဝါဖြင့် တင်းကျပ်စွာ စုရုံးရပ်တည်နေကြသည်။

လူအုပ်၏ အရှေ့ဘက်အစွန်ရှိ တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် ဟိုယုရှောင်သည် အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏နောက်တွင် လူငါးဆယ် ရှိသည်။ အနီးဆုံးတွင် ဟိုယုချန်၊ ဟိုယုကျဲနှင့် ဟိုယုလင်တို့ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် လီဆန်ယွင်၊ နီရှင်းချွမ်း၊ ဘိုင်ယွင်ဖန်တို့ သုံးမျိုးနွယ်စုမှ ခေါင်းဆောင်များနှင့် သူတို့၏ တိုက်ရိုက်ဆွေမျိုးများဖြစ်သော လီရှီကျီ၊ ပိုင်တုံယွီနှင့် နီရှင်းလျူတို့ ပါဝင်သည်။

ထိုလူဆယ်ယောက်အပြင် အခြားလေးဆယ်ခန့်မှာ ဟိုမျိုးနွယ်စု၊ ဘိုင်မျိုးနွယ်စု၊ ဟုန်ဒေါင်ဂိုဏ်းနှင့် ဆေးမှုန့်ဂိုဏ်းမှ ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် ထုန်လင်ခရိုင်ကို လုံးဝဝိုင်းရံထားသော နတ်ဆိုးတပ်မတော်နှင့် ထိုကဲ့သို့ ဝေးကွာသော နေရာမှပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသော သွေးရောင်အဆောက်အဦးကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“အဲဒီ သွေးရောင်အဆောက်အဦးကြီးက သွေးနတ်ဘီလူးကိုယ်တိုင် ဖြစ်ရမယ်”

“အခုချိန်မှာ မြို့ထဲမှာ အလောင်းတွေ အနှံ့အပြား ရှိနေရမယ်”

“ဒါက နီးနီးလေးပဲ၊ နီးနီးလေးပဲ...”

“ငါတို့ နောက်ကျသွားရင် ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဟိုမျိုးနွယ်စု သခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သူသာ မရှိရင် ငါတို့အားလုံး မြို့ထဲမှာ သေဆုံးသွားလောက်ပြီ”

...

သူတို့ ဆွေးနွေးနေစဉ် သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် သက်သာရာရသည့် အမူအရာများ ပေါ်လာပြီးနောက် သူတို့သည် ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ဟိုယုရှောင်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ချီးကျူးလေးစားမှုနှင့် ခိုင်မာသော ယုံကြည်မှုတို့ကို မချန်ဘဲ ပြသကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟိုယုရှောင်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပထမဦးစွာ စစ်သည်သုံးထောင်၏ တပ်မတော်ကို ကြည့်ကာ ထို့နောက် သူတို့နောက်မှ လူနှစ်သိန်းကျော်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော တိတ်ဆိတ်သည့် တောက်ပမှုတစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရှေ့တွင်ရှိသော လူများကို ပြန်ကြည့်ကာ သူ့မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ပြုံးရယ်ရင်း ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းတို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချင်လုံအသင်းကို ဝင်မဝင် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။ အခုပဲ ကျွန်တော့်ကို အဖြေပေးနိုင်ပါတယ်”