ငါးယောက်မြောက်က လူကယ်ဖို့ ထွက်သွားပြီ (၃)

ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ဟိုယုကျဲသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပုံရပြီး၊ သူ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာကာ “အစ်ကိုကြီး၊ မယ်တော်ဟုန်က ပဉ္စမအကြီးအကဲကိုတောင် လှည့်စားနိုင်ရင်၊ သူ့ရဲ့ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကလည်း ဟန်ဆောင်မှု၊ တစ်ခုခုကို ကြံစည်ဖို့အတွက် လှည့်စားမှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သလား။ မြို့ထဲမှာ နတ်ဆိုးတွေ ရမ်းကားနေတုန်းပဲ၊ ပဉ္စမအကြီးအကဲ အလျင်စလို ဝင်သွားတာ အန္တရာယ်မများဘူးလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာတွင်လည်း စိုးရိမ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း၊ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ သူသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ၊ သူ၏အသံတွင် သေချာမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်ကာ “မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ပဉ္စမအကြီးအကဲအပေါ်ထားတဲ့ ခံစားချက်တွေဟာ အတုအယောင် မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ပြောသောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ယခင်နှစ်ကုန်ပိုင်း ကျောက်ယန်အဓိကရုဏ်းမှ မြင်ကွင်းများ အထူးသဖြင့် ထျန်ဖာကျန်း ကိုယ်တိုင် ထျန်ဟုန်လုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော အချိန်ကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာသည်။ သူ၏မျက်လုံးများ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး သူ၏အသံသည် ပို၍ပင် ယုံကြည်မှုရှိလာသည်။

“ဒါဟာ လုံးဝအတုအယောင် မဟုတ်ဘူး။ ငါ သေချာပြောနိုင်တယ်”

ဟိုယုကျဲသည် ဘေးနားတွင် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသော်လည်း ဟိုယုရှောင်သည် နောက်ထပ် ရှင်းပြရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည်ကို မြင်သောကြောင့် သူသည် ဆက်လက်မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။

ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏အတွေးများကို ရှင်းလင်းကာ၊ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး သူ့ခေါင်းကိုမော့ကာ ခရိုင်မြို့တော်အထက်သို့ တိုက်ရိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာရှိ တိုက်ပွဲကြီး၏ အရှိန်အဝါ လျော့ပါးသွားသည်ကို ခံစားမိသောကြောင့်၊ သူသည် အားလုံးကို လှည့်ကြည့်ကာ “မြို့ထဲမှာ ဆူညံသံတွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာနေတယ်။ မဟာမာစတာ ခြောက်ဦးနဲ့ သွေးနတ်ဘီလူးတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲဟာ မကြာခင် ပြီးဆုံးသွားနိုင်တယ်။ အရင်ဆုံး ယွီချန်နဲ့ တွေ့ကြရအောင်၊ ပြီးရင် ဘယ်အချိန်မဆို မြို့ထဲဝင်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြမယ်” ဟု အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

သူစကားဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟိုယုရှောင်သည် ဦးဆောင်ကာ လေထဲသို့ လှမ်းဝင်သွားပြီး၊ လူတိုင်းသည် သူ့နောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်ပါကာ ယွီချန်နှင့် သူ၏ စစ်သားသုံးထောင်ရှိသော အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

......

ခရိုင်မြို့တော်အထက်တွင် အမှန်စင်စစ် မဟာမာစတာ ခြောက်ဦးနှင့် သွေးနတ်ဘီလူးတို့၏ တိုက်ပွဲ၏ ဆူညံသံသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသော်လည်း မြို့တွင်းရှိ ရှုပ်ထွေးမှုသည် မပြီးဆုံးသေးပေ။

စစ်သားတစ်သောင်းကျော်နှင့် မဟာမာစတာအချို့၏ ကာကွယ်မှုကြောင့် နတ်ဆိုးများ မဖောက်နိုင်သော အရှေ့တံခါးမှလွဲ၍ အခြားတံခါးသုံးပေါက်ကို နတ်ဆိုးများ လွှမ်းမိုးသွားပြီး ထောင်နှင့်ချီသော နတ်ဆိုးများ မြို့ထဲသို့ စီးဝင်လာခဲ့သည်။ သွေးနတ်ဘီလူးကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးထားသော ငရဲဘုံနှင့်တူသော ခရိုင်မြို့တော်သည် နောက်ထပ် ရူးသွပ်စွာ သတ်ဖြတ်မှုလှိုင်းတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

ဤနတ်ဆိုးအင်အား ထောင်သောင်းချီသည်၊ အဆင့်ရှိသူ ထောင်နှင့်ချီသာရှိသော်လည်း၊ အဆင့်ရုံတင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်သည် ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်တော်တစ်ဦးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီး၊ ထိပ်သီး နဝမအဆင့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်သည် ဒန်ကိုပွေ့ဖက်သော အဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သောကြောင့် ပြဿနာတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။

တစ်ဦးချင်းအနေအထားတွင် အဆင့်မရှိသော နတ်ဆိုးများပင် အနည်းငယ်ပိုအားကောင်းပါက ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းအဆင့် ဆယ်ဆင့်ရှိသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးကို စိန်ခေါ်နိုင်ပြီး အားအနည်းဆုံး နတ်ဆိုးပင်လျှင် သူတို့အား ယှဉ်ပြိုင်ရန်အတွက် အနည်းဆုံး အတွင်းအမြှေးပါးအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခန်း ငါးဆင့်ရှိသော စစ်သည်တော်တစ်ဦး လိုအပ်သည်။

ထုန်လင်ခရိုင်မှ ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်တော်များသည် အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် နှစ်ရာပင် ပြည့်မည်လား မသေချာဘဲ၊ သူတို့သည် မတူညီသော အင်အားစုများအကြား ပိုင်းခြားကာ တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ဤနတ်ဆိုးများကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်တော်များပင် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေတွင် အသက်ရှင်ရန် ခက်ခဲပြီး၊ သာမန်ပြည်သူများအတွက်မူ ဝေးလေစွ။ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် ယခု သွေးပင်လယ်ဖြစ်နေပြီး၊ နတ်ဆိုးများက အသက်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်နေကာ၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ ငိုကြွေး၍ သေခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

အနောက်တံခါးမှ ဆယ်လီအကွာအဝေးတွင် စတုရန်းမီတာ ငါးဆယ်ခန့်ရှိသော မြေအောက်ခန်းတစ်ခု၌ လူနှစ်ထောင်မှ သုံးထောင်အထိ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ အသက်ကြီးငယ်မရွေး၊ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မြေအောက်ခန်းအထက်မှ အော်ဟစ်သံများနှင့် ငိုကြွေးသံများသည် လှိုင်းလုံးများသဖွယ် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သားရဲများ၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် နတ်ဆိုးများ၏ လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံများ ရောနှောနေသည်။

“ဒီမိစ္ဆာတွေကို အဆုံးထိ တိုက်ထုတ်ကြ”

“ကယ်ပါဦး၊ ကယ်ပါဦး...”

“ဝေါင်း… ဝေါင်း…”

“ဟားဟား... ဟားဟား...”

......

စတုရန်းမီတာ ငါးဆယ်ရှိသော မြေအောက်ခန်းသည် လူနှစ်ထောင်မှ သုံးထောင်အထိ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ အများဆုံးဝင်ဆံ့နိုင်သည့် ပမာဏနီးပါးသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ အတူတကွ ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း နေရသည့် မသက်မသာဖြစ်မှုများကြားမှပင် ဤလူများသည် အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံများနှင့် ဟိန်းဟောက်သံများကို ကြားသောအခါ အသံမပြုဝံ့ကြပေ။

သတ္တိနည်းပြီး ကြောက်ရွံ့နေသော ကလေးများနှင့် အမျိုးသမီးများပင် တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်များသာ စီးကျနေပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကလေးငယ်များ အသံမထွက်စေရန် စိုးရိမ်သောကြောင့် ကလေးငယ်များကို ပွေ့ထားသော အမျိုးသမီးများလည်းရှိပြီး၊ ကလေးငယ်များ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အကူအညီမဲ့စွာ ပိတ်ဆို့ထားကာ၊ ကလေးငယ်များ၏ မျက်နှာများပင် အပြာရောင်ပြောင်းသွားသည်အထိ ပြုလုပ်ထားပြီး၊ လွှတ်ရဲဝံ့ခြင်း မရှိပေ...

လူအုပ်၏ အပြင်ဘက်ပတ်လည်တွင် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကိုယ်ခံပညာရှင် ဒါဇင်များစွာရှိသည်။ သူတို့သည် အထက်မှ နတ်ဆိုးများ၏ အသံများကို ကြားသောအခါ မျက်နှာများ မည်းမှောင်နေသော်လည်း၊ ကျန်သာမန်ပြည်သူများထက် ပို၍ အားကောင်းပုံရသည်။

စစ်သည်တော်များ၏ တန်းတွင်၊ အပြာရောင်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော အုပ်စုသည် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေပြီး၊ အထူးသဖြင့် သူတို့သည် အသွင်အပြင်အရ အငယ်ဆုံးဖြစ်သော ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ ဒီမြေအောက်ခန်းက ကျွန်တော်တို့ကို တကယ်ပဲ လုံခြုံအောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်မှာလား”

သူ့ညီမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ၊ ချန်ယွင်ယဲ့၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“မြို့ထဲရောက်ရင် လုံခြုံမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် ဒီနတ်ဆိုးတွေ တကယ်ဝင်လာမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မလဲ။ ဒါက ချင်လုံအသင်းက နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ထုန်လင်ကို အစကတည်းက တိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားရမယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုတယ်။ ဒီညရဲ့ ချင်လုံတိုကင်ဟာ လှည့်စားမှုသက်သက်ပဲ”

ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် မူလက ရှီလီတောင်စောင်းတွင် လာရောက်ကြည့်ရှုသူများသာဖြစ်ပြီး၊ ချင်လုံအသင်းမှ တစ်စုံတစ်ဦးက သူတို့အား တိုကင်တစ်ခုပေးခဲ့သော်လည်း၊ အခြေအနေများ ပြောင်းလဲလာသည်နှင့်အမျှ၊ ချန်ယွင်ယဲ့သည် အစောပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သိရှိပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ မဝင်ခဲ့ပေ။ အခြားသူများထက် စော၍ သူ၏ညီမကို ခရိုင်မြို့တော်သို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခန်း အဆင့်ရှစ်ဆင့် လေ့ကျင့်ထားသူဖြစ်သော သူသည် ကျွမ်းကျင်သူများစွာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားပါက မည်မျှအခွင့်အရေးရှိမည်ကို သူ ကောင်းစွာသိသည်။ ငွေရောင် ချင်လုံတိုကင်အတွက်ပင် သူ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်မဟုတ် သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရန်မှာ ဝေးလေစွ။

သူ့အသက်ကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ ဤချင်လုံတိုကင်ဖြင့်၊ သူသည် ချင်လုံအသင်း၏ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်များနှင့် ထပ်မံဆက်သွယ်ရန် အခွင့်အရေးရလိမ့်မည်။ သူတို့၏မျက်နှာသာကို ရရှိနိုင်ပါက၊ လက်စားချေခြင်းနှင့် သူ၏ဘဝကို ပြောင်းလဲခြင်းသည် အိပ်မက်သက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။

ဝမ်းနည်းစရာမှာ၊ နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ထုန်လင်သည် ဤမျှ ရှုပ်ထွေးသော အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် မြို့ပြင်တွင် သွေးရောင်အနီရောင်နွယ်ပင်နှစ်ခုကို ရှောင်ရှားခဲ့ပြီး၊ ဤမြေအောက်ခန်းကို ပုန်းအောင်းရန် အခက်အခဲဖြင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ မြေအောက်ခန်းသည် မြေအောက် ၇-၈ မီတာခန့်အနက်တွင်ရှိပြီး ယခင်က ဝိုင်သိုလှောင်ရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ အရက်၏ ပြင်းထန်သော အနံ့သည် နတ်ဆိုးများ၏ အနံ့ခံအာရုံကို ရှုပ်ထွေးစေသောကြောင့် သူတို့ကို အလွယ်တကူ မတွေ့ရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

လူနှစ်ထောင်မှ သုံးထောင်အထိ ပုန်းအောင်းနေသော မြေအောက်ခန်းသည် သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ရှိသောအခါ အလွန်ကျပ်တည်းသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဝင်ရန်ပင် အခက်အခဲရှိခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးစလုံးသည် ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခန်း အဆင့်ရှစ်ဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားခဲ့သည်။ အဝင်ဝကို စောင့်ကြပ်နေသော ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်တော်သည် သူတို့သည် အသုံးဝင်နိုင်သည်ဟု ထင်သောကြောင့် သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။

ဒုန်း ဒုန်း...

ရုတ်တရက် မြေအောက်ခန်းအထက်မှ အသံနှစ်ခု ထွက်လာသည်။ ချန်ယွင်ယဲ့နှင့် ကျန်လူတိုင်းသည် အထက်သို့ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အပေါ်မှ တုန်ခါမှုများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်း ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

“ဒီမြေအောက်ခန်းက ကြာကြာခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ အပေါ်က အသံတွေ ပိုကျယ်လာနေပြီ။ မကြာခင် ငါတို့ ပေါ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။ အဲဒီနတ်ဆိုးတွေ ငါတို့ကို တွေ့သွားရင်၊ ဒီမှာရှိတဲ့ လူနှစ်ထောင်ကျော် တစ်ယောက်မှ မကျန်တော့ဘူးလို့ ငါထင်တယ်”

ကြောက်ရွံ့မှုသည် မကြာခဏ ပေါ်ပေါက်လာတတ်သောကြောင့်၊ ချန်ယွင်ယဲ့သည် သူ၏ညီမကို တိတ်တဆိတ် စိုးရိမ်မှုများကို ပြောပြနေစဉ်၊ ဗျူဟာတစ်ခုကို စဉ်းစားရန်ပင် မတတ်နိုင်သေးမီ၊ မြေအောက်ခန်းကို ဖုံးအုပ်ထားသော သံပြားသည် ရုတ်တရက် လက်သည်းဖြင့် ဆွဲဖွင့်ခံလိုက်ရသည်...

အီး...

ထူးခြားသော ငှက်အော်သံတစ်ခုသည် မြေအောက်ခန်းရှိ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ နတ်ဆိုးချီစွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုသည် လူအုပ်ကြားသို့ လွှမ်းမိုးဝင်ရောက်လာသည်။ ချန်ယွင်ယဲ့နှင့် သူ၏ညီမအပါအဝင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများပေါ်ရှိ အမူအရာများသည် လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်...